Η βόλτα με το τρίκυκλο – ένας έρωτας πάνω σε τρεις ρόδες

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, τότε που ο χρόνος κυλούσε πιο αργά και οι άνθρωποι είχαν ακόμη την πολυτέλεια της απλής χαράς, στους δρόμους του τόπου μας κυκλοφορούσαν κατά κόρον τα παλιά τρίκυκλα οχήματα. Ήταν μικρά, παράξενα, λιτά μηχανήματα, μισή μηχανή και μισό αυτοκίνητο, μα ολόκληρη ζωή για όσους τα οδηγούσαν. Άλλα είχαν καρότσα για τα εμπορεύματα, άλλα ένα πρόχειρο σκέπαστρο, κι άλλα ένα μικρό καθισματάκι δίπλα στον οδηγό, αρκετό όμως για να χωρέσει μια ολόκληρη ιστορία αγάπης.

Τα τρίκυκλα εκτός από εργαλεία δουλειάς, ήταν και συνοδοιπόροι της καθημερινότητας και, πολλές φορές, ο σιωπηλός μάρτυρας ενός νεανικού έρωτα. Τα απογεύματα της Κυριακής, όταν τέλειωναν οι αγροτικές δουλειές και η εβδομάδα έμοιαζε να παίρνει μια ανάσα, τα ζευγάρια φορούσαν τα καλά τους και έβγαιναν βόλτα. Ο νέος οδηγούσε με περηφάνια, με το ένα χέρι στο τιμόνι και το βλέμμα μπροστά, κι εκείνη δίπλα του, καλοντυμένη, κρατώντας ίσως μια ανθοδέσμη ή σφίγγοντας διακριτικά την τσάντα της στα γόνατα. Δεν υπήρχε βιασύνη. Η διαδρομή είχε σημασία, όχι ο προορισμός.

Στους δρόμους προς τα χωριά, στις εξόδους προς τα ξωκλήσια ή στις μικρές εξορμήσεις στα κοντινά μέρη, τα τρίκυκλα γέμιζαν γέλια, πειράγματα και μικρές κουβέντες που χάνονταν στον αέρα. Η μηχανή βούιζε μονότονα, ο αέρας ανακάτευε τα μαλλιά, και το τοπίο περνούσε αργά, σαν να ήθελε κι αυτό να κρατήσει λίγο περισσότερο εκείνες τις στιγμές. Ήταν μια εποχή που ο έρωτας δεν ζητούσε πολυτέλειες, αρκούσε μια βόλτα, ένα χέρι που ακουμπούσε διακριτικά το άλλο, ένα βλέμμα σταματημένο λίγο παραπάνω.

Πολλοί θυμούνται ακόμη τα νεόνυμφα ζευγάρια που στόλιζαν το τρίκυκλο με λουλούδια και κορδέλες μετά τον γάμο, ξεκινώντας για το πρώτο τους κοινό ταξίδι μέσα σε γέλια, ευχές και κορναρίσματα. Δεν υπήρχαν ακριβά αυτοκίνητα ούτε επιδείξεις. Υπήρχε όμως η αλήθεια της στιγμής: δυο άνθρωποι που ξεκινούσαν μαζί τη ζωή, πάνω σε τρεις ρόδες και πολλή ελπίδα.

Σήμερα, τα περισσότερα από εκείνα τα οχήματα έχουν χαθεί ή σκουριάζουν ξεχασμένα σε κάποια αυλή. Μα στις μνήμες των ανθρώπων παραμένουν ζωντανά, σύμβολα μιας εποχής πιο ανθρώπινης και ανεπιτήδευτης. Γιατί εκείνες οι βόλτες με το τρίκυκλο δεν ήταν απλώς μετακινήσεις. Ήταν μικρές στιγμές συντροφικότητας, στιγμές που ένωναν τους ανθρώπους με τον τόπο, με την απλότητα και με τον ίδιο τον έρωτα.

Κι αν αφουγκραστεί κανείς προσεκτικά έναν παλιό επαρχιακό δρόμο του τόπου μας, ίσως να νομίσει πως ακόμη ακούγεται από μακριά ο γνώριμος ήχος μιας μικρής μηχανής, που κουβαλά δυο χαμογελαστές ψυχές σε μια βόλτα δίχως βιασύνη.

Μηνύματα αγάπης προς τη μάνα από Βαλτινιώτες στη Γιορτή της Μητέρας

 

Σήμερα, με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, αρκετοί Βαλτινιώτες πλημμύρισαν το Facebook με λόγια αγάπης, ευγνωμοσύνης και τρυφερότητας προς τις μητέρες τους, τιμώντας τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα τους από τα πρώτα τους βήματα.

Η Κατερίνα Σταυρέκα – Μανώλη δημοσίευσε μια ζεστή φωτογραφία αγκαλιά με τη μητέρα της, εκφράζοντας δημόσια την αγάπη της με τα λόγια: «Χρόνια πολλά μαμά!!! Χρόνια πολλά σε κάθε Μητέρα!!», στέλνοντας παράλληλα ευχές σε όλες τις μητέρες.

Ο Παναγιώτης Σταμούλης επέλεξε έναν ιδιαίτερα συμβολικό τρόπο για να εκφράσει την αγάπη και τον σεβασμό του. Ανάρτησε μια εικόνα της Παναγίας μαζί με φωτογραφία της μητέρας του, συνοδεύοντάς τες με μια θερμή ευχή: «Χρόνια πολλά στήριγμά μας. Να σ’ έχει η Παναγία πάντα καλά», συνδέοντας έτσι τη μητρική μορφή με την προστασία και τη στοργή της Παναγίας.

Με μια εικόνα γεμάτη τρυφερότητα, η Χριστίνα Βότσιου φωτογραφήθηκε αγκαλιασμένη με τη μητέρα της και της ευχήθηκε απλά αλλά ουσιαστικά: «Χρόνια πολλά!», αποτυπώνοντας τη δύναμη των λιτών αλλά αληθινών συναισθημάτων.

Ανάλογη ήταν και η ανάρτηση του Δημήτρη Πέτρου, ο οποίος φωτογραφήθηκε μαζί με τη μητέρα του, εκφράζοντας κι εκείνος τις ευχές και την αγάπη του προς το πρόσωπο που τον μεγάλωσε.

Η σημερινή ημέρα στάθηκε ακόμη μία αφορμή για δημόσιες εκδηλώσεις αγάπης και αναγνώρισης προς τις μητέρες, εκείνες τις ακούραστες μορφές που αποτελούν διαχρονικά το στήριγμα της οικογένειας και της ζωής μας.

«Μάνα»… γλυκό μου όνομα, όπως λέει και το ποίημα. Της Ρούλας Σταυρέκα

 

Και έρχεται εκείνη η μοναδική στιγμή που κρατάς στην αγκαλιά σου αυτό το μικρό θαύμα, που περίμενες εννιά ολόκληρους μήνες. Κλαίει, κλαις κι εσύ μαζί του, γιατί δεν ξέρεις τι θέλει, αν πονάει, αν πεινάει, αν κάτι το ταράζει. Το κρατάς σφιχτά στην αγκαλιά σου και δυσκολεύεσαι να πιστέψεις πως αυτό το μικρό πλασματάκι άλλαξε για πάντα τη ζωή σου.

Το αγαπάς αμέτρητα, το φροντίζεις με όλη σου την ψυχή. Ξενυχτάς πάνω από το μαξιλάρι του, αγωνιάς για κάθε του ανάσα, για κάθε του χαμόγελο. Και φτάνει η ώρα του σχολείου. Το αποχωρίζεσαι με άγχος και ανησυχία: Θα τα καταφέρει; Είναι ακόμη τόσο μικρό… Έχεις πάντα την έννοιά του - μην το στενοχωρήσουν, μην το μαλώσουν, μην το πληγώσουν - γιατί για σένα είναι ανεκτίμητο. Είναι ολόκληρη η ζωή σου.

Και μεγαλώνει σιγά σιγά. Φεύγει από τη φωλιά του, από την ασφάλεια που είχε. Σπουδάζει, παίρνει πτυχία, κι εσύ χαίρεσαι και καμαρώνεις. Ήσουν δίπλα του στα ξενύχτια του, όταν διάβαζε, το στήριζες σε κάθε δυσκολία, γιατί έδινε τον δικό του προσωπικό αγώνα για το μέλλον του.

Έρχεται, έπειτα, η στιγμή που ανοίγει το δικό του σπίτι και το δικό σου μοιάζει να αδειάζει. Περιμένεις πότε θα έρθει, πότε θα χτυπήσει το κουδούνι. Και όταν τελικά αυτό χτυπά, χτυπά μαζί και η καρδιά σου από χαρά.

Και μια μέρα ανακοινώνει πως κι εκείνη θα γίνει μητέρα…

Τα μάτια γεμίζουν δάκρυα χαράς και συγκίνησης. Σκέφτεσαι πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια. Σαν να ήταν χθες που το κρατούσες μέσα σου και περίμενες με λαχτάρα να το πάρεις στην αγκαλιά σου. Και τώρα, περιμένεις με την ίδια λαχτάρα να αγκαλιάσεις το εγγονάκι σου, ενώ εκείνη θα κρατά στην αγκαλιά της το δικό της παιδί.

Λατρεύω τα κορίτσια μου, είναι όλη μου η ζωή. Και τώρα, μαζί τους, περιμένουμε και τη μικρή μας μπέμπα που θα έρθει σε δυόμισι μήνες.

Η ζωή συνεχίζεται. Και η αγάπη μεγαλώνει.