Μάης με χιόνια και βροχές – μια παλιά μνήμη που επιστρέφει

 

Με τον Μάη φέτος να θυμίζει χειμώνα, με βροχές, κρύο και ουρανούς βαρείς, έρχεται στον νου ένα παλιό, σχεδόν ξεχασμένο τραγούδι της παράδοσής μας - ένας ζωντανός απόηχος άλλων εποχών, όπου η φύση όριζε πιο έντονα τον ρυθμό της ζωής.

Το τραγούδι «Η Θοδωρούλα», που μου έστειλε ο Θεόδωρος Νημάς, τραγουδιόταν στα Κλήδονα και κρατά μέσα του τη μνήμη ενός αλλόκοτου Μάη, με χιόνια και χαλάζι, όπως ακριβώς βιώνουμε κι εμείς σήμερα. Είναι από εκείνα τα λαϊκά δημιουργήματα που δεν αφηγούνται απλώς - μαρτυρούν, θυμούνται και συνδέουν το παρελθόν με το παρόν.

Ας το διαβάσουμε σαν έναν διάλογο με τον χρόνο, σαν μια υπενθύμιση ότι οι εποχές αλλάζουν, μα η ανθρώπινη εμπειρία παραμένει κοινή.

Η ΘΟΔΩΡΟΥΛΑ (Θυμάσι έναν παλιό κιρό)

(Το τραγουδούσαν στα Κλήδονα, 2 Μαΐου)

Ε΄

Θυμᾶσι ἕναν παλιό κιρό κι ἕνα παλιό ζακόνι,

        γειά σ', Θουδώρου μ', γειά σ', Θουδουϊρούλα μου,

πού χιόνιζι τ' ἁ-Θανασιοῦ, τ' ἁι-Θανασιοῦ τού Μάη,

        γειά σ', Θουδώρου μ', γειά σ', Θουδουϊρούλα μου,

ρίχνει τού χιόνι τρεῖς πθαμές κί τού χαλάζι πέντι,

        γειά σ', Θουδώρου μ', γειά σ', Θουδουϊρούλα μου,

τά σύννεφα 'ναι σκοτεινά, βαριά 'νι βουρκωμένα,

        γειά σ', Θουδώρου μ', γειά σ', Θουδουϊρούλα μου,

ρίχνει στούς κάμπους τίς βρουχές κί στά βουνά χαλάζι

        γειά σ', Θουδώρου μ', γειά σ', Θουδουϊρούλα μου,

καί στῆς Θουδώρους τήν αὐλή ν-οὗλο μαργαριτάρι.

        γειά σ', Θουδώρου μ', γειά σ', Θουδουϊρούλα μου,

                        Θ.Α. Νημᾶς, Πλάτανος Τρικάλων, ΛΑΠΘ, ταινία 17α, 16 (67)

                        Τραγουδά η Βασιλική Νημά, 1972