Τα πουλιά εκμεταλλεύτηκαν το δασύ αλσύλλιο με τα καβάκια και εκεί έστησαν τα νοικοκυριά τους. Σ’ αυτό το γυμνοκόκαλο δάσος με τις πυκνές συστοιχίες από συνομήλικες λεύκες αποφάσισαν να φτιάξουν το εναέριο χωριό τους. Αν επικεντρωθούμε ψηλά στις κορυφές των δέντρων, θα δούμε μέσα στα ακρόκλαρα να μαυρίζουν οι φωλιές. Διακρίνονται άφοβα τώρα που είναι χειμώνας, αφού είναι όλες άδειες και δεν έχουν κανέναν ένοικο μέσα τους. Όταν όμως έλθει ο καιρός του ζευγαρώματος, τα πουλιά θα ξαναμπούν μέσα τους, θα τις συγυρίσουν και θα γεννήσουν αυγά. Σε λίγο οι φωλιές θα πάλλονται από πεινασμένα νεογνά. Τότε θα υπάρξει κίνδυνος. Όμως τα δέντρα θα ντυθούν γρήγορα με φύλλα και θα κρύψουν όλη τη θέα της ονειρικής συνοικίας. Η μόνη προδοσία θα είναι η μνήμη των ανθρώπων και η ακατάσχετη φλυαρία των πουλιών που θα διαλαλούν τη συνέχιση της ζωής. Τι θαύματα απαρατήρητα και όλα συμβαίνουν μπροστά στα μάτια μας.
Του Ηλία Κεφάλα
