Δεν
είναι αντάρτες στα βουνά, αν και η πρώτη ματιά στη φωτογραφία θα μπορούσε
εύκολα να ξεγελάσει. Τα όπλα, τα σακίδια, τα σκυλιά, τα τραχιά ρούχα και το
άγριο τοπίο του Κόζιακα συνθέτουν μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από άλλη
εποχή, από κάποια ξεχασμένη σελίδα της νεότερης ιστορίας του τόπου.
Κι
όμως, είναι απλώς μια παρέα έξι κυνηγών από το Βαλτινό, που τη δεκαετία του
1970 ανέβηκε στις κορυφές του Κόζιακα για κυνήγι. Μια αντροπαρέα δεμένη με τη
φύση, με τα βουνά και με εκείνη την παλιά, αυθεντική σχέση του ανθρώπου της
υπαίθρου με το βουνό. Μαζί τους τα κυνηγόσκυλα, πιστοί σύντροφοι της εξόρμησης,
και ο απαραίτητος εξοπλισμός.
Στην
πρώτη σειρά, ξαπλωμένοι στο χορτάρι, διακρίνονται ο Κώστας Αγγελόπουλος και ο Γρηγόρης
Ριζαργιώτης. Πίσω τους, ο Νίκος Παπακώστας, ο Νίκος Κατσιούλης και ο Στέφανος
Καραθανάσης. Ο έκτος της παρέας δεν φαίνεται στη φωτογραφία. Είναι εκείνος που
κρατά τη μηχανή και, χωρίς ίσως να το γνωρίζει εκείνη τη στιγμή, γίνεται ο
ίδιος ο αφανής φύλακας της μνήμης.
Γιατί
αυτό είναι το παράξενο με τις παλιές φωτογραφίες. Εκείνος που πατά το κουμπί
λείπει από την εικόνα, αλλά χάρη σ’ αυτόν όλοι οι άλλοι μένουν για πάντα εκεί.
Στο ίδιο ξέφωτο, στο ίδιο βουνό, με τα ίδια χαμόγελα, τα ίδια σκυλιά και την
ίδια ανεμελιά μιας εποχής που σήμερα μοιάζει τόσο μακρινή.
Ίσως
κανείς από τους έξι να μην μπορούσε τότε να φανταστεί ότι, μισό και πλέον αιώνα
αργότερα, η στιγμή εκείνη θα αποκτούσε μια διαφορετική αξία. Δεν καταγράφει
απλώς μια κυνηγετική εξόρμηση. Καταγράφει μια παρέα, μια εποχή και έναν τρόπο
ζωής που έφυγε μαζί με τα χρόνια.
Ο
Κόζιακας, όμως, μένει. Τα δέντρα του συνεχίζουν να στέκουν στις πλαγιές και οι
κορυφές του εξακολουθούν να αγναντεύουν τον κάμπο. Εκεί πάνω, ανάμεσα στα έλατα
και στις ράχες του βουνού, έμεινε κάποτε και μια μικρή ψηφίδα από τη ζωή έξι
ανθρώπων του Βαλτινού.
Και
η ασπρόμαυρη φωτογραφία την έφερε ξανά στο φως.
Ο
άγνωστος φωτογράφος, που δεν γνωρίζουμε το όνομά του, διέσωσε χωρίς να το ξέρει
τη μνήμη των υπολοίπων. Έμεινε έξω από το κάδρο, αλλά έγινε μέρος της ιστορίας
του. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλείο μιας παλιάς φωτογραφίας: κάποιοι
άνθρωποι φαίνονται, κάποιος άλλος κρύβεται πίσω από τον φακό, όμως όλοι μαζί
περνούν στην αιωνιότητα.
Και
κάπως έτσι, μια παρέα κυνηγών από το Βαλτινό δεν έμεινε απλώς σε μια
φωτογραφία.
Έμεινε
στον χρόνο.
