Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ Α. ΝΗΜΑ - Δημότη και κάτοικου Τρικάλων
Η Κεντρική Πλατεία κατά την δεκαετία του 1960, όταν διαμορφώθηκε επί δημαρχίας Ιωάννη Μάτη. Στο βάθος το Φρούριο με το Ρολόι (Από καρτ-ποστάλ του Εμμ. Διακάκη & Υιού).
Στα Τρίκαλα έχουμε αρκετές
πλατείες και αυτή που ξεχώριζε έως πριν από μερικά χρόνια ήταν η Κεντρική, τόσο
ως προς το μέγεθος όσο και ως προς την ομορφιά. Πρωτοκατασκευάστηκε από τον
πρώτο αιρετό δήμαρχο Τρικκαίων Γεώργιο Κανούτα (1881-1883, 10.5.1887-1891,
1903-1914), ο οποίος υπήρξε ο δημιουργός της σύγχρονης πόλης. Αργότερα, επί
δημαρχίας Θεοδοσίου Θεοδοσοπούλου (1934-1942), η Κεντρική Πλατεία
ανακαινίστηκε, τοποθετήθηκαν φανοστάτες, φυτεύτηκαν δέντρα, δημιουργήθηκαν
πρασιές με λουλούδια κ.ά.
Τελευταία, επί δημαρχίας Ιωάννη
Μάτη (10.5.1959-27.8.1972), η Κεντρική Πλατεία εξωραΐστηκε ακόμη περισσότερο
και έγινε πολύ όμορφη. Η καλαίσθητη λιμνούλα με τον “Νικολάκη”, τα παρτέρια με
τις τριανταφυλλιές και τα άλλα άνθη, τα μεγάλα δέντρα που το καλοκαίρι με τη
σκιά τους δρόσιζαν τους θαμώνες της, ηλικιωμένους κυρίως που κάθονταν στα
παγκάκια κάτω από αυτά, οι προτομές των τοπικών ηρώων περιμετρικά της και ο
ευρύχωρος χώρος για συγκεντρώσεις, είχαν
καταστήσει την Κεντρική πλατεία αγαπητή και λειτουργική.
Η πανέμορφη λιμνούλα με τον “Νικολάκη” και το συντριβάνι με την οδό Γ. Κονδύλη στο βάθος κατά την δεκαετία του 1980.
Και όλο αυτό το ωραίο
δημιούργημα, που ίσως να χρειαζόταν
κάποιον μικρό καλλωπισμό, καταστράφηκε στις μέρες μας για να πάρει τη
θέση του ένα απαίσιο και άχαρο τσιμεντένιο κατασκεύασμα με τρεις επικίνδυνες
χαβούζες. Υψώθηκε μάλιστα και ένα «ύψωμα» που θυμίζει Γολγοθά και
«προστατεύεται» από μία τάφρο, η οποία, εκτός από επικίνδυνη, κατάντησε
σκουπιδότοπος.
Στην ανατολική πλευρά, η άκρη
είναι υπερυψωμένη επικινδύνως.
Τα τσιμεντένια παγκάκια είναι
παντελώς ακατάλληλα, διότι δεν μπορεί να καθίσει κάποιος σ’ αυτά, διότι τον μεν
Χειμώνα θα ξεπαγιάσει, το δε Καλοκαίρι θα τσουρουφλιστεί.
Οι προτομές των ηρώων, πλην του
ανδριάντα του Σαράφη, μπήκαν στη γραμμή η μία πίσω από την άλλη σαν στρατιωτικό
άγημα, και ο ημιανδριάντας του Νικ. Στορνάρη κατέβηκε στα μέτρα ... των νέων
σχεδιαστών της..., ενώ έχουν τοποθετηθεί σε βάσεις - ταράτσες, στις οποίες ήδη
εναποθέτουν το μεσημεριανό τους διάφοροι
επισκέπτες και γευματίζουν.
Και παρόλα αυτά οι υπεύθυνοι γι’
αυτό το ανοσιούργημα καμαρώνουν θυμίζοντας τον Ηρόστρατο.
Κι αυτά δεν είναι μόνο δική μου
εκτίμηση, που μακάρι να ήταν. Κρίμα!
