Η Σκαμνιά του Βαλτινού

 Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα

Στην αυλή του σπιτιού του μπάρμπα-Θωμά, στο Βαλτινό, στεκόταν η Σκαμνιά. Όχι ένα απλό δέντρο, μα μια ζωντανή μνήμη του τόπου. Η μουριά εκείνη, με κορμό που ήθελε δυο ανθρώπους να τον αγκαλιάσουν και κλαδιά που άπλωναν ίσκιο πλατύ και βαθύ, μετρούσε σχεδόν εκατόν πενήντα χρόνια ζωής. Όσα και οι αναστεναγμοί του χωριού.

Λέγαν πως φύτρωσε τότε που ακόμη Τούρκοι περνούσαν απ’ τα μέρη, όταν οι άνθρωποι δεν εμπιστεύονταν τις τράπεζες - γιατί δεν υπήρχαν - και τα βιός τους τα θάβαν στη γη, σε καταγώγια και σε σημαδιακά μέρη. Κι η Σκαμνιά ήταν ένα τέτοιο σημείο, θεριακωμένη και σημαδιακιά. Έτσι την έλεγε ο μπάρμπα-Θωμάς, που θυμόταν ιστορίες από τον παππού του.

«Κάτι κρατάει αυτή η μουριά», έλεγε, χαμηλώνοντας τη φωνή. «Κάτω απ’ τις ρίζες της, λένε, πως είναι θαμμένος θησαυρός. Άλλοι λένε πως είναι της Βεζυροπούλας, της Χανούμ Σούφμεη, που χάθηκε εδώ γύρω στα χρόνια τα παλιά. Μη ρωτάς πολλά. Τα δέντρα ακούνε».

Και πράγματι, αν η Σκαμνιά μιλούσε, θα ’χε πολλά να πει.

Θα μιλούσε για τις νύχτες που οι γυναίκες κάθονταν στον ίσκιο της και ξεσπόριαζαν τις ρόκες, όταν το καλαμπόκι έτρεφε σπίτια και όνειρα. Για τα παιδιά που σκαρφάλωναν στα κλαδιά της, μαυρίζοντας τα χέρια τους απ’ τους καρπούς της και γελώντας δίχως έγνοια. Για τους γάμους που στήθηκαν κάτω απ’ τα φύλλα της, με τραγούδια, νταούλια και ξεφωνητά ως τα χαράματα.

Θα μιλούσε και για τις πασχαλιές. Τότε που στρώνονταν τραπέζια στην αυλή, που το κόκκινο τ’ αυγό έσπαγε στην πέτρα κι οι άνθρωποι αντάλλασσαν ευχές για ζωή. Κι ύστερα, για τα κλάματα. Για τα μοιρολόγια που ακούστηκαν χαμηλόφωνα, όταν η χαρά έδινε τη θέση της στην απώλεια. Η Σκαμνιά τα κράτησε όλα. Δεν διάλεξε.

Ο μπάρμπα-Θωμάς, κάθε πρωί, πριν ακόμη βγει ο ήλιος καλά-καλά την καλημέριζε. Έτσι συνήθιζε. Ένα νεύμα του κεφαλιού, ένα «καλημέρα, γριά μου» και συνέχιζε τη μέρα του. Πίστευε πως τα δέντρα θέλουν τον λόγο, όπως και οι άνθρωποι.

Μια χρονιά δύσκολη, με ξηρασία και φτώχεια, κάποιοι ξένοι ήρθαν στο χωριό. Ρώτησαν για παλιά δέντρα, για μνήμες, για θησαυρούς. Κάποιοι τους έδειξαν τη Σκαμνιά. Εκείνοι κοίταξαν τον κορμό, μέτρησαν, ψιθύρισαν. Μα ο Μπαρμπα-Θωμάς στάθηκε μπροστά τους.

«Εδώ δεν σκάβετε», είπε. «Ό,τι έχει αυτή η γη, είναι για να το θυμόμαστε, όχι για να το ξεθάβουμε».

Έφυγαν. Και η Σκαμνιά έμεινε όπως ήταν. Με τις ρίζες της βαθιά χωμένες στο χώμα και τις μνήμες της πιο βαθιά ακόμη.

Γιατί, όποιος στάθηκε στ’ αλήθεια στον ίσκιο της, κατάλαβε πως ο θησαυρός της δεν ήταν χρυσάφι. Ήταν ο χρόνος. Ήταν οι ζωές που πέρασαν και χάθηκαν, οι φωνές που σίγησαν, τα γέλια που ακόμη αντιλαλούν στα φύλλα της όταν φυσάει το απομεσήμερο αγέρι.

Κι έτσι η Σκαμνιά συνεχίζει. Να καλημερίζει τους διαβάτες στο στρατί, να απλώνει τον παχύ, δροσερό ίσκιο της τα καλοκαίρια και να στέκει αγέρωχη στον αιώνιο κύκλο ζωής και θανάτου. Άνθρωποι και φύση, δεμένοι για πάντα. Όπως οι ρίζες της με το χώμα του Βαλτινού.

Άνετη νίκη του ΑΟ Βαλτινού επί του Α.Ο. Ροπωτού (2-5)

 

Με πειστική εμφάνιση και πλουραλισμό στο σκοράρισμα, ο Α.Ο. Βαλτινού επικράτησε εκτός έδρας του Α.Ο. Ροπωτού με 2-5, επιβεβαιώνοντας την αγωνιστική του ανωτερότητα και φεύγοντας με το «διπλό» από το γήπεδο του Αγίου Βησσαριώνα.

Η ομάδα του ΑΟΒ «καθάρισε» ουσιαστικά τον αγώνα από το πρώτο κιόλας εικοσάλεπτο. Ο Αποστόλης Νικλητσιώτης ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής στο ξεκίνημα, πετυχαίνοντας δύο γρήγορα γκολ, ενώ ο Δημήτρης Κοθράς πρόσθεσε ακόμη ένα, διαμορφώνοντας το 0-3, σκορ με το οποίο οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν στα αποδυτήρια.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ο ΑΟ Βαλτινού συνέχισε στον ίδιο ρυθμό, διατηρώντας την κυριαρχία του στον αγωνιστικό χώρο. Ο Δημήτρης Κοθράς βρήκε ξανά δίχτυα, πετυχαίνοντας το δεύτερο προσωπικό του γκολ και ανεβάζοντας τον δείκτη του σκορ στο 0-4. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από τον Ηλία Τσαρούχα, ο οποίος με ένα εντυπωσιακό απευθείας φάουλ από περίπου 50 μέτρα σημείωσε το 0-5, πετυχαίνοντας μάλιστα το πρώτο του τέρμα με τη φανέλα του ΑΟΒ.

Το μόνο που κατάφερε ο Α.Ο. Ροπωτού ήταν να μειώσει στο τέλος της αναμέτρησης, πετυχαίνοντας δύο γκολ, τα οποία απλώς διαμόρφωσαν το τελικό 2-5.

Για τον ΑΟ Βαλτινού αγωνίστηκαν οι: Ντανίκας, Καραλής, Γιώτας (Μουρίτσας), Κοθράς Κ. (Κουμπής), Σπυρόπουλος, Καμέας (Σταμούλης Ν.), Πατσιάς (Μάμαλης), Νικλητσιώτης, Γιαννόπουλος, Κοθράς Δ. (Μαντέλλος), Τσαρούχας.

Μια νίκη που δίνει ώθηση και αυτοπεποίθηση στον ΑΟΒ για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, αφήνοντας πολύ θετικές εντυπώσεις με την εικόνα και την αποτελεσματικότητά του.

ΕΛ.ΑΣ.: Προήχθη σε Υποστράτηγο και αποστρατεύεται ο Θεσσαλάρχης Στυλιανός Μπιλιάλης – Ένας Τρικαλινός που τίμησε τη στολή και το Σώμα

 

Με τον βαθμό του Υποστρατήγου αποχωρεί από τις τάξεις της Ελληνικής Αστυνομίας ο Γενικός Περιφερειακός Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλίας, Στυλιανός Μπιλιάλης, έπειτα από τις σημερινές τακτικές κρίσεις των ανώτατων και ανώτερων αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Ο μέχρι πρότινος Ταξίαρχος, συγχωριανός και Τρικαλινός στην καταγωγή, αποστρατεύεται έχοντας υπηρετήσει το Σώμα με συνέπεια, εντιμότητα και υψηλό αίσθημα ευθύνης, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που αναγνωρίζεται τόσο από τους συναδέλφους του όσο και από την κοινωνία της Θεσσαλίας.

Κατά τη διάρκεια της πολυετούς και αξιόλογης διαδρομής του στην Ελληνική Αστυνομία, ο Στυλιανός Μπιλιάλης διακρίθηκε για το ήθος, τη διοικητική του επάρκεια και τη σταθερή προσήλωσή του στην τήρηση της νομιμότητας και την προστασία του πολίτη. Ως Γενικός Περιφερειακός Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλίας, κλήθηκε να διαχειριστεί κρίσιμα ζητήματα δημόσιας ασφάλειας σε μια απαιτητική γεωγραφική και κοινωνική περιφέρεια, ανταποκρινόμενος με επαγγελματισμό και αποτελεσματικότητα.

Η προαγωγή του στον βαθμό του Υποστρατήγου, λίγο πριν την αποστρατεία του, αποτελεί έμπρακτη αναγνώριση της προσφοράς και της συνολικής του παρουσίας στο Σώμα. Για την τοπική κοινωνία των Τρικάλων και της Θεσσαλίας ευρύτερα, η αποχώρησή του σηματοδοτεί το τέλος μιας διαδρομής που χαρακτηρίστηκε από σεμνότητα, εργατικότητα και ουσιαστική προσφορά.

Ο Στυλιανός Μπιλιάλης αποχωρεί από την ενεργό υπηρεσία έχοντας τιμήσει τη στολή της Ελληνικής Αστυνομίας και αφήνοντας παρακαταθήκη επαγγελματισμού και αξιοπρέπειας, στοιχεία που αποτελούν παράδειγμα για τις νεότερες γενιές αστυνομικών.