Ο σαλεπιτζής είναι μια μορφή σχεδόν θρυλική, ένα
κινούμενο σημάδι ζεστασιάς μέσα στο κρύο της νύχτας. Κρατώντας τον ειδικό
χάλκινο κάδο, το γκιούμι, περιδιάβαινε τους δρόμους σαν φύλακας μιας μικρής
εστίας. Το σαλέπι που κουβαλούσε ήταν το ρόφημα, μιας υπόσχεσης παρηγοριάς για όσους ξενυχτούσαν, μια στιγμιαία αναστολή της παγωνιάς που
τύλιγε την πόλη.
Τις χειμωνιάτικες νύχτες, όταν ο αέρας γινόταν
κοφτερός και οι δρόμοι άδειαζαν, ο σαλεπιτζής έφερνε μαζί του μια αίσθηση
συντροφικότητας. Οι πελάτες του, συχνά κουρασμένοι και άυπνοι, αγόραζαν ένα
ποτήρι σαλέπι όχι μόνο για να ζεσταθούν σωματικά, αλλά και για να νιώσουν ότι
ανήκουν σε μια σιωπηλή κοινότητα ανθρώπων που μοιράζονται την ίδια ώρα και το
ίδιο κρύο. Η ανταλλαγή ήταν σύντομη -ένα κέρμα, ένα ζεστό ποτήρι, μια ματιά- κι
όμως έκρυβε μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για επαφή.
Ο σαλεπιτζής θυμίζει ότι η ζωή αποτελείται από
μικρές πράξεις φροντίδας. Μέσα στην απλότητα του επαγγέλματός του, ενσαρκώνει
την ιδέα ότι κάποιος μπορεί να γίνει φορέας ζεστασιάς για τους άλλους. Όπως το
σαλέπι διατηρείται ζεστό μέσα στο γκιούμι, έτσι και η ανθρώπινη καλοσύνη
χρειάζεται ένα δοχείο για να προστατευτεί από το ψύχος της καθημερινότητας.
Σήμερα, η μορφή του σαλεπιτζή μοιάζει να ανήκει
περισσότερο στη μνήμη παρά στην πραγματικότητα. Κι όμως, επιβιώνει ως σύμβολο
μιας εποχής όπου ο χρόνος κυλούσε πιο αργά και οι άνθρωποι αναζητούσαν
καταφύγιο σε απλές τελετουργίες. Μας υπενθυμίζει ότι, ακόμη και μέσα στις πιο
κρύες περιόδους της ζωής, μια μικρή πράξη ζεστασιάς μπορεί να φωτίσει τη νύχτα.
