Το
σημερινό μας θέμα είναι δύο φωτογραφίες, μία του Βασίλη Σταμούλη και μια του
Θανάση Ζαμπακά, όπου ο χιονισμένος Κόζιακας, μέσα στην αίγλη του, στέκει στο
βάθος σαν παλιός δάσκαλος και διδάσκει με τη σιωπή του. Το χιόνι απλώνεται στις
πλάτες του σαν μνήμη καθαρή, άφθαρτη, κι ο κάμπος μπροστά του ανασαίνει
χαμηλόφωνα, σαν να μη θέλει να τον ξυπνήσει. Ανάμεσά τους, σπίτια, καλώδια,
ίχνη ανθρώπων, μικρά, ταπεινά, κι όμως πεισματάρικα παρόντα.
«Πόσο
ευλογημένοι πρέπει να νιώθουμε στον τόπο μας», λέει το σχόλιο του Θανάση, και η
φράση αιωρείται όπως η πρωινή πάχνη. Η ευλογία εδώ δεν είναι θόρυβος, είναι
μέτρο. Είναι το να ξέρεις πως υπάρχει κάτι που σε ξεπερνά και σε χωράει μαζί. Ο
αητός που λαχταρά να γίνει ο άνθρωπος δεν είναι φυγή, είναι επιστροφή στην
καθαρότητα της θέας, εκεί όπου τα πράγματα παίρνουν το σωστό τους βάρος.
Ο
Κόζιακας θυμίζει ότι η ανύψωση δεν είναι πάντα κίνηση προς τα πάνω. Είναι στάση
ψυχής. Να στέκεσαι και να βλέπεις. Να αφήνεις το βλέμμα να περνά από τον κάμπο
στο βουνό και πίσω, σαν ανάσα που ενώνει το χαμηλό με το αψηλό. Κι έτσι, χωρίς
να γίνεις αητός, μαθαίνεις να πετάς: με ευγνωμοσύνη, με σιωπή, με ένα
«καλημέρα» που χωρά ολόκληρη τη φύση.
