Δεν
είσαι εσύ ο μόνος, αγαπητέ μου Yosa Buson (1716-1784), που «περνάς το ζεστό
ποταμάκι με τα σαντάλια στα χέρια». Κι εγώ, μικρό παιδί, στο δικό μου ποτάμι,
πέρασα πολλές φορές από την μία άκρη στην άλλη, αλλά χωρίς να βγάζω τα
παπούτσια μου, επειδή απλώς δεν είχα. Ήξερα τα αβαθή σημεία του ποταμού, τους
«πόρους», όπως λέγαμε, και διέσχιζα με σιγουριά τα περάσματα. Βοηθούσα τον
γείτονά μας μανιώδη ψαρά, ανάπηρο εκ γενετής, κουβαλώντας τα συμπράγκαλά του
στη βάρκα και ξεψαρίζοντας τα δίχτυα. Συχνά με διέταζε: «Ηλία, τα ψάρια πήγαν
στην άλλη μεριά και χορεύουν, πήγαινε να τα διώξεις προς τα δω». Πήγαινα και
γύριζα και ακόμα πάω και γυρίζω στη μνήμη μου και ο Yosa Buson με ξαναρίχνει με
τον τρόπο του στο ζεστό ποτάμι. Μου φαίνεται ότι καθρεφτίζομαι στις άσπρες
κοιλιές των ψαριών, όταν ρασεύουν, δηλαδή όταν ερωτοχτυπιούνται στα ρηχά και
αναγυρίζουν τη ράχη τους προς τον βυθό, ψάχνοντας με την κοιλιά τους το φεγγάρι
ή τον ήλιο. Τι καυτά μεσημέρια του καλοκαιριού, τι ζεστό ποτάμι που με μάγευε
με τα φλοισβίσματά του και τους απόκοσμους χτύπους των ψαριών, όταν εφορμούσαν
στη λεία τους και ανατάραζαν τις γρούσπες.
Του
Ηλία Κεφάλα
