Ένα καφεδάκι αρκεί

 

Ο Χρήστος, 60 χρονών, καθόταν στο αγαπημένο του τραπεζάκι του καφέ, εκεί όπου ο απογευματινός ήλιος έγερνε απαλά πάνω στα τζάμια και έκανε τον κόσμο να μοιάζει λίγο πιο ήρεμος, λίγο πιο ανθρώπινος απ’ ό,τι ήταν στην πραγματικότητα. Απολάμβανε το καφεδάκι του με εκείνη τη σιωπηλή γαλήνη που αποκτούν οι άνθρωποι όταν παύουν να κυνηγούν τον χρόνο και αρχίζουν να συμφιλιώνονται μαζί του.

Φορούσε το άσπρο του πουκάμισο, ελαφρώς ανοιχτό στον γιακά, και τα γυαλιά ηλίου, που σχεδόν ποτέ δεν αποχωρίζονταν το πρόσωπό του - σαν μια διακριτική ασπίδα απέναντι στη φασαρία και τη βιασύνη του κόσμου.

Στο δεξί του χέρι ξεχώριζε το βραχιόλι–κομποσκοίνι, λιτό και φθαρμένο από τον χρόνο, σαν να κουβαλούσε μέσα του μικρές προσευχές, σκέψεις ανείπωτες και σιωπές που μόνο η ζωή ξέρει να χαρίζει. Μπροστά του, ένα μπλοκάκι σημειώσεων ανοιχτό, με λευκές σελίδες που περίμεναν υπομονετικά να γεμίσουν με πρόχειρες λέξεις, σκέψεις της στιγμής, μικρές αλήθειες που δεν είχαν ανάγκη από στόμφο για να αποκτήσουν αξία.

Ο καφές του αχνιστός, απλός, χωρίς επιτήδευση. Τον κρατούσε με μια σχεδόν τελετουργική ηρεμία, σαν να είχε συμφωνήσει σιωπηλά με τον εαυτό του πως εκείνη η ώρα ανήκε μονάχα στη συντροφιά, στις κουβέντες και στις μικρές ανάσες της ημέρας.

Και τότε, ήρθε το κλικ της φωτογραφίας να αιχμαλωτίσει τη στιγμή. Ο Χρήστος χαμογέλασε μ’ εκείνο το μισό, ήρεμο χαμόγελο ανθρώπου που είχε δει αρκετά για να μην εντυπωσιάζεται εύκολα, αλλά και αρκετά για να συνεχίζει να συγκινείται από τα απλά. Λίγο αργότερα, η φωτογραφία ανέβηκε στο Facebook, συνοδευόμενη από λίγες λέξεις που έμοιαζαν περισσότερο με υπενθύμιση ζωής παρά με ανάρτηση:

«Δεν χρειάζονται μεγαλεία ρε παιδιά...
Ένα καφεδάκι να πιείς με ηρεμία με την παρέα που αγαπάς και σε αγαπάνε και να μιλήσεις όχι για τη θεωρία των κβάντα, αλλά για απλά καθημερινά θέματα που ομορφαίνουν τη ζωή...
Και να γελάτε μέχρι να πονέσει το στομάχι σας, γιατί έχει χαθεί το γέλιο από τα χείλη μας…»

Κι έτσι, εκείνο το απλό καφεδάκι έπαψε να είναι απλώς μια καθημερινή συνήθεια. Έγινε μια μικρή αφορμή να θυμηθούν οι φίλοι του - κι ίσως κι όσοι διάβασαν την ανάρτηση - πως η ζωή δεν κατοικεί στα μεγάλα και στα σπουδαία, αλλά στις απλές στιγμές: σε μια παρέα που αγαπάς, σε μια κουβέντα δίχως βιασύνη και σε ένα γέλιο τόσο αληθινό, που να σε κάνει να ξεχνάς, έστω για λίγο, όσα βαραίνουν την ψυχή.

«Η Εφημερίδα της Μαμάς»: Μικροί δημοσιογράφοι αγάπης στο ΚΔΑΠ «ΟΜΟΝΟΙΑ» του Δ. Τρικκαίων

 

Μια ξεχωριστή και ιδιαίτερα συγκινητική παιδική εφημερίδα δημιουργήθηκε από τη θεατρική ομάδα του ΚΔΑΠ «ΟΜΟΝΟΙΑ» του Δήμου Τρικκαίων. Αφορμή ήταν η τη Γιορτή της Μητέρας, που έδωσε τη δυνατότητα στα παιδιά να εκφράσουν με τον δικό τους αυθεντικό τρόπο την αγάπη τους προς τις μαμάδες τους. Χρησιμοποιώντας ως έμπνευση τις εφημερίδες, η θεατροπαιδαγωγός Μαρία Μπλούτσου καθοδήγησε τα παιδιά, ώστε με ζωγραφιές, μικρά άρθρα, «συνεντεύξεις», αστείες ατάκες και τρυφερά μηνύματα, να αποκτήσουν ρόλο δημοσιογράφου. Έτσι, δημιούργησαν τη δική τους εφημερίδα, που ήταν αφιερωμένη στις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες της ζωής τους: τις μητέρες τους.

Η εφημερίδα περιλάμβανε παιδικές σκέψεις γεμάτες χιούμορ και αλήθεια, όπως «Η μαμά μου ξέρει τα πάντα!» και «Η αγκαλιά της είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο», αποτυπώνοντας με τον πιο αυθεντικό τρόπο τον κόσμο των παιδιών και τη μοναδική σχέση τους με τη μητέρα.

Τα κείμενα και οι ιδέες της εφημερίδας δημιουργήθηκαν από τα ίδια τα παιδιά, χαρίζοντας αυθεντικότητα, φαντασία και αληθινό συναίσθημα σε κάθε της σελίδα, ενώ την τελική επιμέλεια ανέλαβε ο υπεύθυνος της δομής Γιάννης Παπαστάθης.

Μια μικρή εφημερίδα γεμάτη μεγάλες λέξεις: αγάπη, φροντίδα, αγκαλιά, μαμά.

Από το γραφείο Τύπου

ΚΑΜΠΟΣ, ΒΟΥΝΟ ΚΑΙ ΔΕΝΤΡΟ

 

Ένα ήσυχο αγροτικό τοπίο μας διδάσκει πάντα την πραότητα και την παραδοχή όλων των βιοτικών πραγμάτων. Εδώ, μπροστά μας, τον καταπράσινο αγρό με την επιχρωματισμένη από τις βρούβες κίτρινη άκρη του πλαισιώνουν το μακρινό βουνό και το πλησιόχωρο κατάξερο δέντρο. Το τελευταίο προβάλλεται σαν ένα απομεινάρι από πολλούς μακρόσυρτους χειμώνες ή ένα μεγαλειώδες καταστροφικό έργο μυκήτων και άλλων αόρατων επιβλαβών ζωυφίων. Το βουνό προτείνει τη σιωπή ως εν μέρει άριστη συνθήκη της καθημερινότητας, το δέντρο υπενθυμίζει τις ακροτελεύτιες μέρες μας και μόνον ο αγρός απελευθερώνει μια προφανή διάθεση πανηγυρισμού. Εκπροσωπεί πρόδηλα την αναγέννηση. Ας πάμε μαζί του, ας πάμε μαζί με όλα.

Του Ηλία Κεφάλα