ΑΛΛΟΙ
ΜΕ ΧΑΒΙΑΡΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΜΕ ΕΛΙΕΣ ΞΙΔΑΤΕΣ
Τα
Τρίκαλα ήταν μια πόλη με ξεκάθαρη κοινωνική σύνθεση. Με δυο τάξεις, τους
φτωχούς και τους πλούσιους και ίσα μοιρασμένες σε αριθμό οικογενειών. Όχι
όμως ίσες στο πορτοφόλι. Και στην τάξη των φτωχών υπήρχε μια διαβάθμιση όπως
και στην τάξη των πλουσίων. Τη διαφορά τους στον αριθμό την ανέτρεπε, υπέρ των
φτωχών, η αγροτική τάξη των γύρω χωριών, οι οποίοι δεν ήταν απλά φτωχοί, αλλά
πάμπτωχοι.
Για
το λόγο αυτό τις αποκριές, την τελευταία εβδομάδα πριν την Καθαρά Δευτέρα και
τις μέρες της Σαρακοστής διαφορετική ήταν η ζωή και οι αποκριάτικες εκδηλώσεις
των δύο τάξεων και διαφορετικές οι αποκριάτικες εκδηλώσεις των αγροτικών χωριών
γύρω από την πόλη.
Η
αριστοκρατία των Τρικάλων, τίτλο που τον είχε αποκτήσει από πολύ νωρίς (τέλος
19ου αι.) η τάξη των πλουσίων, ήταν μια αναγνωρίσιμη τάξη σ’ όλη την Ελλάδα για
τον πλούτο της και μάλιστα για τους Αθηναίους μια επίσκεψη στα Τρίκαλα την
διατυμπάνιζαν σε φίλους και γνωστούς σαν να είχαν πάει στο Παρίσι.
Τις
δυο πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα οι αποκριάτικες εκδηλώσεις των
πλουσίων είχανε οικογενειακό χαρακτήρα και γινόταν σε πλούσια αρχοντικά της
πόλης. Μέσα στα μεγάλα αρχοντικά των μεγάλων σαλονιών συγκεντρώνονταν όλη η
«αφρόκρεμα» της τρικαλινής κοινωνίας και διασκέδαζε στις περίφημες
χοροεσπερίδες, των τσιφλικάδων και αποτελούσαν το μεγάλο κοσμικό γεγονός
της χρονιάς για την άρτια οργάνωση τους, την πολυτέλεια και τον πλούτο που
επιδείκνυαν. Τα εδέσματά τους ήταν Λουδοβίκεια με άφθονη γαλλική σαμπάνια σε
κρυστάλλινα ποτήρια Βιέννης και οι καλεσμένοι ξεπερνούσαν τους 200.
Οι
ακριβές τουαλέτες με δαντέλες και ταφτάδες, τα βαρύτιμα κοσμήματα (διαμάντια)
και άλλα πετράδια και τα κουστούμια των ανδρών με φράκο ή άλλα επίσημα
ενδύματα, συζητούνταν για μέρες στην κοινωνία των πλουσίων. Μεγάλη κουβέντα
γινόταν για το πόσο ωραία έπαιξε η οικοδέσποινα στο πιάνο ή η κόρη του άρχοντα
και άλλοι καλεσμένοι που συνόδευαν με κιθάρα, μαντολίνο, βιολί και φλάουτο τα
διάφορα μουσικά κλασικά κομμάτια.












































