Ήταν
άνοιξη όταν, στην άκρη ενός ήσυχου δρόμου του Βαλτινού, φύτρωσε ένας μικρός
βάτος. Μεγάλωνε σιγά σιγά, απλώνοντας τους βλαστούς του προς έναν παλιό φράχτη.
Τα αγκάθια του, που ήταν μέρος της φύσης του, τον προστάτευαν, αλλά τον
κρατούσαν και μακριά από τους άλλους.
Λίγο
πιο πέρα φύτρωσε μια τσουκνίδα. Μικρή και διακριτική, λικνιζόταν στον άνεμο,
δίχως να την πλησιάζει κανείς. Ο βάτος την πρόσεξε αμέσως. Κάτι στη χάρη της
τον συγκίνησε και, μέρα με τη μέρα, άρχισε να την αγαπά. Περίμενε με λαχτάρα το
ξημέρωμα για να αντικρίσει τα φύλλα της και σιγά σιγά άπλωνε τους κλώνους του
προς το μέρος της, θέλοντας να την πλησιάσει.
Ώσπου
μια μέρα τόλμησε να την αγγίξει. Μα τα αγκάθια του μπλέχτηκαν με τα κεντριά της
και πόνεσαν και οι δυο.
«Με
πλήγωσες!» φώναξε η τσουκνίδα.
«Κι
εσύ με τρύπησες!» αποκρίθηκε ο βάτος. «Δεν το ήθελα…»
Τότε
κατάλαβαν πως η φύση τους, φτιαγμένη για άμυνα, δεν τους επέτρεπε να
αγκαλιαστούν χωρίς να πληγωθούν. Η αγάπη τους ήταν αληθινή, όμως κάθε
προσπάθεια ένωσης έφερνε πόνο.
Έτσι
αποφάσισαν να μείνουν πλάι πλάι, χωρίς να ξαναδοκιμάσουν να αγγίξουν ο ένας τον
άλλον. Να είναι φίλοι, αποδεχόμενοι τη διαφορετικότητά τους και σεβόμενοι τα
όριά τους.
Πέρασαν
τα χρόνια. Ο βάτος άνθισε και καρποφόρησε, ενώ η τσουκνίδα αναγεννιόταν κάθε
άνοιξη. Κανείς από τους περαστικούς δεν γνώριζε την ιστορία τους.
Κι
όμως, εκεί, στην άκρη του δρόμου, ζούσε μια ξεχωριστή αγάπη. Μια αγάπη χωρίς
αγκαλιές και χάδια, αλλά με παρουσία, συντροφικότητα και σεβασμό. Γιατί μερικές
φορές, το να μένεις δίπλα σε κάποιον, χωρίς να προσπαθείς να τον αλλάξεις,
είναι η πιο αληθινή μορφή αγάπης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου