Μια γαλαζόχρωμη φλέβα νερού κατάφερε να φτάσει κοντά μας, διασχίζοντας ορμητικά τους πεδινούς αγρούς. Μέσα στο φλοίσβισμά της ακούω τα χαιρετίσματα της ορεινής πηγής που την κατευόδωσε και στο καθρέφτισμά της παρακολουθώ τα ουράνια βλέμματα του ήλιου που την ακολουθούν και την οδηγούν στην ανεύρεση του ποταμού. Τι μυστικά φέρνει από τα ψηλά βουνά; Οπωσδήποτε μικρές ιστορίες διψασμένων που συνάντησε στο διάβα της, αλλά και πικρές ιστορίες πνιγμένων που της διηγήθηκαν τα πιο πολλά νερά των βροχοπτώσεων από τα οποία κάποια στιγμή ξέκοψε και αυτονομήθηκε. Βλέπω την κυανή ροή του νερού που πλέον έφτασε εξημερωμένη και μαγνητίζει την οδοιπορία μου. Γαληνεύω. Το νερό εξακολουθεί να είναι πάντα ένα στοιχείο που αντιπαλεύει μαζί μας και άλλοτε μας νικάει και άλλοτε το τιθασεύουμε. Όμως αλίμονο αν μας λείψει. Το σκέφτομαι και τρομάζω.
Του Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου