Οι χαρτονένιες προσωπίδες των παιδικών Αποκριών

 

Οι αποκριάτικες προσωπίδες εκείνων των χρόνων ήταν μικρά θαύματα από χαρτόνι και χρώμα. Ελαφριές, εύθραυστες, με ένα λεπτό λαστιχάκι περασμένο πρόχειρα στα πλάγια, που υποσχόταν να τις κρατήσει στο κεφάλι μας - κι όμως, με το πρώτο τρέξιμο ή το πιο δυνατό γέλιο, το λαστιχάκι πεταγόταν ή έσπαζε, αφήνοντάς μας να το δένουμε ξανά με κόμπους παιδικής επιμονής.

Τις αγοράζαμε από το μπακάλικο ή το περίπτερο του χωριού. Ήταν κρεμασμένες σε ένα τεντωμένο σχοινί, σαν πολύχρωμα πρόσωπα που μας κοίταζαν και μας καλούσαν να διαλέξουμε ποιον ρόλο θα παίξουμε. Δίπλα τους κρέμονταν σακουλάκια με χαρτοπόλεμο και κουλούρες από σερπαντίνες, όλα ανακατεμένα σε μια γιορτινή ακαταστασία. Το χέρι μας άπλωνε με λαχτάρα, ενώ ο μπακάλης χαμογελούσε, συνηθισμένος στον ετήσιο πυρετό των ημερών.

Η μυρωδιά του χαρτονιού ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Μια ιδιαίτερη, ξηρή μυρωδιά που ανακατευόταν με τη σκόνη του μαγαζιού και το άρωμα από τα γλυκά στα ράφια. Κρατώντας την προσωπίδα, νιώθαμε πως κρατούσαμε ένα εισιτήριο για τη μεταμόρφωση. Μόλις τη φορούσαμε, ο κόσμος άλλαζε, πίσω από το χαρτονένιο πρόσωπο γινόμασταν πιο τολμηροί, πιο γελαστοί, κομμάτι μιας συλλογικής χαράς που πλημμύριζε τα στενά του χωριού.

Σήμερα αυτές οι αναμνήσεις μοιάζουν μακρινές, σχεδόν εύθραυστες όσο και οι ίδιες οι προσωπίδες. Κι όμως, αν κλείσει κανείς τα μάτια, μπορεί ακόμη να δει τα χρώματα να κρέμονται στο σχοινί και να νιώσει εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά του χαρτονιού - μια μυρωδιά που φέρνει μαζί της ολόκληρη την αθωότητα των παιδικών Αποκριών.