Υπάρχουν ορισμένα καμπαναριά που αποδίδουν με θαυμάσιο αρχιτεκτονικό τρόπο το πνεύμα της άνωσης που τα διέπει. Τα κοιτάζεις και αυτά σου μεταδίδουν την άμεση και επιτακτική ανάγκη να τα ακολουθήσεις στην κατεύθυνση που σου δείχνουν. Και τι δείχνουν; Το απροσδιόριστο ύψος. Το αχανές επάνω. Και πώς μπορούμε να πετάξουμε προς τα εκεί; Μα με τα διπλωμένα φτερά που κουβαλάμε στις αποσκευές του μυαλού μας. Δεν χρειάζεται νομίζω απαραίτητα η θρησκευτική πίστη ή μόνον αυτή. Αρκεί και η έμφυτη χάρη, αρκεί και η αίσθηση της μυστικής ώθησης που μας καταλαμβάνει, όταν γύρω μας όλα κυριεύονται από την ποίηση της στιγμής.
Του
Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου