Ο φανός που δεν σβήνει στη θύελλα

 

Ο φανός θυέλλης, ή το «λουξ», όπως το λέγαμε στο Βαλτινό, είναι μια φορητή λάμπα πετρελαίου. Είναι ένα μικρό θαύμα επιμονής. Σχεδιασμένος για να αντέχει, για να προστατεύει τη φλόγα του από τον άνεμο και τη βροχή, στέκεται εκεί όπου το φως συνήθως παραδίνεται. Το γυαλί του είναι ασπίδα. Κρατά τη φλόγα ζωντανή, σταθερή, χωρίς τρεμόκαιγμα, χωρίς καπνιά που να θολώνει το βλέμμα. Ένα φως οικονομικό, λιτό, μα αξιόπιστο, όπως ακριβώς χρειάζεται να είναι το φως όταν όλα γύρω σκοτεινιάζουν.

Τον κρατούσαν στα χέρια τους άνθρωποι που τους έβρισκε η θύελλα τη νύχτα. Ο φανός δεν έδιωχνε την καταιγίδα, δεν έκανε τον άνεμο να σωπάσει ούτε τη βροχή να κοπάσει. Έκανε κάτι πιο ταπεινό και γι’ αυτό πιο σπουδαίο: φώτιζε το επόμενο βήμα. Μόνο αυτό. Και συχνά, αυτό αρκεί για να σωθεί κανείς.

Υπάρχει μια παράξενη σοφία σε αυτό το φως. Δεν είναι εκτυφλωτικό, δεν διεκδικεί τον ουρανό. Σέβεται το σκοτάδι, αλλά δεν το φοβάται. Στέκει μέσα στη θύελλα, όχι κόντρα της με αλαζονεία, αλλά με πείσμα σιωπηλό. Η φλόγα του δεν ουρλιάζει, επιμένει. Και η επιμονή αυτή γίνεται μάθημα, ότι η αντοχή δεν χρειάζεται θόρυβο, μόνο διάρκεια.

Στις διακοπές ρεύματος, στο ψάρεμα, στο κάμπινγκ, στις υπαίθριες δουλειές, ο φανός θυέλλης θυμίζει έναν παλιό ρυθμό ζωής. Τότε που το φως δεν ήταν δεδομένο, αλλά ευθύνη. Έπρεπε να το φροντίσεις, να το ανάψεις, να το προστατεύσεις. Κι έτσι το φως αποκτούσε αξία. Δεν ήταν απλώς εργαλείο, ήταν σύντροφος. Ένα μικρό σταθερό σημείο μέσα στην αβεβαιότητα.

Μεταφορικά, ο φανός θυέλλης γίνεται εικόνα του ανθρώπου που κρατά κάτι αναμμένο μέσα του, όταν όλα γύρω δοκιμάζονται. Ένα φλογερό πνεύμα, μια ελπίδα που δεν σβήνει, όχι γιατί οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, αλλά γιατί έχει μάθει να αντέχει. Όπως η φλόγα πίσω από το γυαλί, έτσι κι ο άνθρωπος χρειάζεται κάποιες άμυνες: όχι για να απομονωθεί, αλλά για να μη σβήσει.

Ίσως γι’ αυτό ο φανός θυέλλης συγκινεί ακόμα. Δεν υπόσχεται ασφάλεια από τη θύελλα. Υπόσχεται παρουσία μέσα σε αυτήν. Ένα φως που δεν τρεμοπαίζει, που δεν εγκαταλείπει, που δείχνει τον δρόμο χωρίς να τον απλοποιεί. Και σε έναν κόσμο γεμάτο καταιγίδες -εξωτερικές και εσωτερικές- αυτό το ταπεινό, σταθερό φως παραμένει μια από τις πιο δυνατές μορφές ελπίδας.