Φεβρουάριος στο Βαλτινό: ο μικρός μήνας ανάμεσα στον χειμώνα και την άνοιξη

 

Ο Φεβρουάριος στο Βαλτινό και στα θεσσαλικά χωριά έρχεται χαμηλόφωνος, σαν άνθρωπος που ξέρει πως δεν κρατά για πολύ. Είναι ο μικρός μήνας, ο «Κουτσοφλέβαρος», μα κουβαλά πάνω του το βάρος του χειμώνα και την πρώτη, διστακτική υπόσχεση της άνοιξης.

Στα χωράφια γύρω από το Βαλτινό η γη μένει ακόμη σκούρα και βαριά. Οι βροχές του Γενάρη έχουν ποτίσει το χώμα, κι οι αγρότες κοιτούν τον ουρανό με μάτι έμπειρο, ζυγίζοντας τις μέρες. Άλλοτε ο Φλεβάρης δείχνει τα δόντια του με παγωνιές και βοριάδες που κατεβαίνουν από τα βουνά της Πίνδου, κι άλλοτε μαλακώνει ξαφνικά, αφήνοντας τον ήλιο να ζεστάνει τα μεσημέρια. Τότε, στα χαντάκια και στις άκρες των χωραφιών, ξεμυτίζουν οι πρώτες μαργαρίτες και οι αγριοβιολέτες, σαν μικρά σημάδια ότι ο κύκλος γυρίζει ξανά.

Στο χωριό, οι καμινάδες καπνίζουν ακόμη. Τα βράδια είναι κρύα, κι ο κόσμος μαζεύεται νωρίς στα σπίτια, γύρω από το καλοριφέρ, τη σόμπα ή το τζάκι. Ο Φεβρουάριος είναι μήνας κουβέντας και μνήμης. Στα καφενεία, όπου ο καιρός το επιτρέπει, ακούγονται ιστορίες παλιές, για βαρυχειμωνιές, για χιόνια που σκέπαζαν τις αυλές, για χρόνια δύσκολα, μα και για πείσμα και αντοχή. Είναι μήνας που δεν σηκώνει πολλά λόγια, μα αφήνει χώρο στη σκέψη.

Στο Βαλτινό, ο Φεβρουάριος κουβαλά και τα έθιμά του. Οι Απόκριες αρχίζουν δειλά, με μια διάθεση που παλεύει να ξεφύγει από τη σοβαρότητα του χειμώνα. Γέλια ακούγονται πιο συχνά, παιδιά μασκαρεύονται πρόχειρα, κι οι μεγάλοι θυμούνται πως, όσο κι αν κρατά το κρύο, η ζωή βρίσκει τρόπο να γιορτάζει. Είναι ένα γέλιο συγκρατημένο, σαν να φοβάται μήπως το ματιάσει ο καιρός.

Στη φύση γύρω από το Βαλτινό, τα δέντρα στέκουν γυμνά, μα όχι άδεια. Μέσα τους δουλεύει σιωπηλά ο χυμός, ετοιμάζοντας το ξέσπασμα της άνοιξης. Τα νερά στα ρέματα κυλούν πιο ήσυχα, και τα πουλιά αρχίζουν να δοκιμάζουν τις φωνές τους τα πρωινά. Όποιος περπατήσει έξω από το χωριό αυτές τις μέρες, νιώθει πως κάτι αλλάζει, έστω κι αν δεν φαίνεται ακόμη καθαρά.

Ο Φεβρουάριος είναι μήνας μεταβατικός, γεμάτος υπομονή. Δεν υπόσχεται πολλά, μα δεν απογοητεύει. Είναι σαν τον άνθρωπο που ξέρει να περιμένει: με τα πόδια στη λάσπη του χειμώνα και το βλέμμα στραμμένο προς το φως που έρχεται. Στο Βαλτινό και στα γύρω χωριά, αυτός ο μήνας διδάσκει σιωπηλά πως κάθε τέλος κρύβει μέσα του μια αρχή - κι ας είναι ακόμη ντυμένη με κρύο.