Γυμνάσιο Βαλτινού. Δραστηριότητα για τη «Σχολική Βία»

Οι μαθητές της Α΄ τάξης του Γυμνασίου Βαλτινού το 2013 στο πλαίσιο των σχολικών δραστηριοτήτων ασχολήθηκαν, με το θέμα της «Σχολικής βίας». 

Έτσι δημιούργησαν ένα σχετικό βίντεο και παρουσίασαν όλη την εργασία τους, στο χώρο εκδηλώσεων του σχολείου, η οποία έγινε με την καθοδήγηση του καθηγητή των μαθηματικών Γιάννη Ιακωβάκη.

Ο σχολικός εκφοβισμός  είναι μια πραγματικότητα που απασχολεί πολλούς γονείς σε όλα τα κράτη του κόσμου. Είναι η χρήση βίας μεταξύ μαθητών με σκοπό να προκαλέσει στους άλλους πόνο και αναστάτωση. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ αυτά τα φαινόμενα είναι σχετικά πιο συνηθισμένα σε σύγκριση με την ελληνική πραγματικότητα. Τα τελευταία χρόνια όμως το πρόβλημα εμφανίζεται και στον τόπο μας με αυξανόμενη συχνότητα.

Η βία στο σχολείο μας απασχολεί συνήθως όταν  ασκείται κυρίως σωματικά (σωματική επίθεση). Οπωσδήποτε τα σπρωξίματα, τα χαστούκια, οι γροθιές, οι κλωτσιές  και γενικά η σωματική βία είναι η πιο ανησυχητική εκδήλωση της επιθετικότητας επειδή απειλεί άμεσα την ασφάλεια του παιδιού.

Στο επίκεντρο ο Καβάφης σε Φιλολογική εκδήλωση στα Τρίκαλα

Μια εξαιρετική εισήγηση είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν οι τρικαλινοί το απόγευμα της Παρασκευής, με αφορμή το αφιέρωμα του Συνδέσμου Φιλολόγων Τρικάλων στον Κ.Π. Καβάφη. Ομιλητής ήταν ο κ. Λάμπρος Βαρελάς, επίκουρος καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας του Α.Π.Θ.

Την έναρξη της εκδήλωσης έκανε η πρόεδρος του Συνδέσμου Γεωργία Κολοβελώνη, η οποία ευχαρίστησε τον ομιλητή που αποδέχτηκε την πρόσκληση να μιλήσει για τον σπουδαίο Αλεξανδρινό ποιητή, στον οποίο είναι αφιερωμένο το έτος που διανύουμε, αφού έχει ανακηρυχθεί ως «έτος Καβάφη». 

Η εισήγηση του κ. Βαρελά εστίασε στο ιδιαίτερο ενδιαφέρον που επιδεικνύει ο Κ. Π. Καβάφης στα ιστορικά του ποιήματα για τη μεταβατική περίοδο των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων. Ο ομιλητής επιχείρησε να δείξει ότι η περίοδος αυτή τράβηξε την προσοχή του Καβάφη, επειδή πρόκειται για μια πολύχρονη και επώδυνη μετάβαση από τον αρχαιοελληνικό στον πρώιμο βυζαντινό και από την παγανιστική θρησκεία στη χριστιανική. Το αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι της εποχής να βιώνουν δραματικές συγκρούσεις και να βρίσκονται ενώπιον πολλών διλημμάτων. Και όλα αυτά, εντέλει, έλκουν τον ποιητή Καβάφη.
Ο συμπολίτης μας Πανεπιστημιακός εντυπωσίασε το ακροατήριο, το οποίο παρακολούθησε με αμείωτο ενδιαφέρον την εισήγηση.

Πηγή: filologoi.gr

Περιβαλλοντική ηθική

Του 

Δημήτρη Γ. Καραθανάση

Φοιτητή Φιλοσοφικής Σχολής 

Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Στα τέλη του περασμένου αιώνα άρχισε να εμφανίζεται ο κλάδος της περιβαλλοντικής ηθικής. Υπάρχει δηλαδή μια μεταφορά της ηθικής στο περιβάλλον και έχει ως κύριο στόχο να παρατηρήσει κατά πόσο τα μέρη του περιβάλλοντος μπορούν να αντιμετωπιστούν ηθικά από τον άνθρωπο. Με το κίνημα του ρομαντισμού έγιναν τα πρώτα βήματα για την εξέλιξη της οικολογικής ηθικής. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, του ρομαντισμού, προβλήθηκε το ιδανικό της ένωσης του ανθρώπου με την φύση, δίνοντας στον άνθρωπο την δυνατότητα να φτάσει στις κρυφές πηγές της φύσης. Στην επανεξέταση της περιβαλλοντικής ηθικής σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο γάλλος φιλόσοφος Jean Jacques Rousseau, καθώς η κοινωνική του φιλοσοφία έχει βασιστεί στη χαμένη ενότητα του ανθρώπου με τη φύση και τις επιπτώσεις που έχει αυτό στην ζωή μας. Τα δεινά του ανθρώπου κατά τον γάλλο φιλόσοφο έρχονται από την απομάκρυνση του ανθρώπου από την φύση στην οποία ζούσε αθώος, ανεξάρτητος, ελεύθερος, και ευτυχισμένος. Στο βιβλίο του «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου» γράφει τα εξής: «Στις ευτυχισμένες όχθες δεν υπάρχουν μεγάλοι δρόμοι κατάλληλοι για τα αμάξια, το μέρος δεν είναι πολυσύχναστο από ταξιδιώτες, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρον για τους μοναχικούς στοχαστές που θέλουν να μάθουν ελεύθερα από τις ομορφιές της φύσης και να συγκεντρώνονται μέσα σε μία σιωπή, που δεν της ταιριάζει κανένας θόρυβος εκτός από το κλάγγασμα των αετών και τη βουή από τους καταράχτες που πέφτουν από το βουνό». Η απόδοση αξίας στη φύση έχει πολύ μεγάλη σημασία, καθώς, το τι είδους στάση θα κρατήσουμε απέναντί της, εξαρτάται από την αξία που της δίνουμε. Έτσι αν αναγνωρίσουμε χρηστική αξία στη φύση θα έχει ως αποτέλεσμα να αναλαμβάνουμε κάποιες υποχρεώσεις απέναντι της μόνο και μόνο για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες. Δηλαδή σε αυτή τη περίπτωση προστατεύουμε την φύση για την επίτευξη των σκοπών μας. Από πολλούς διανοητές αυτή η στάση χαρακτηρίζεται ως ανθρωποκεντρική.

Σταχυολογήματα του Βαλτινού (Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού)

Από την εφημερίδα «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» της 29^ης Σεπτεμβρίου 1938, σταχυολογήσαμε μια είδηση, η οποία μας πληροφορεί και τεκμηριώνει πότε έγινε το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού.

Η είδηση αναφέρεται στην δημοπρασία για την κατασκευή του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού και έχει ως εξής:

«ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ

Η Σχολική Εφορεία χωρίου Βαλτινού Διακηρύττει ότι

Δοθείσης προσφοράς εκτίθεται εις τελειωτικήν μειοδοτικήν δημοπρασίαν ενεργηθησομένην εν Τρικκάλοις την 2αν Οκτωβρίου 1938, ημέραν Κυριακήν και ώραν 11-12 της μεσημβρίας η ανέγερσις του διδακτηρίου Βαλτινού. Το έργον προϋπολογίσθη ως δραχμάς 55.000.

Εις την δημοπρασίαν γίνονται δεκτοί και εμπειροτέχναι.

Εν Βαλτινώ τη 27^η Σεπτεμβρίου 1938.

Η Σχολική Εφορεία».

Πρόκειται για την ανέγερση της παλαιότερης πτέρυγας του σημερινού κτιρίου του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού.

Στην «Ιστορική Έκθεση» του διδασκάλου Δημητρίου Μπούγα, για την ανέγερση αυτού του διδακτηρίου αναφέρονται τα εξής:

…«Το επόμενον έτος του Ιταλοελληνικού πολέμου εθεμελιώθη το ήδη υπάρχον διδακτήριον βάσει σχεδίου Υπουργείου Παιδείας, τύπου διταξίου και με τοιχοποιίαν λίθινην ασβεστόκτιστον. Κατά την διάρκειαν της ανεγέρσεως και πριν η τοιχοποιία τερματισθή ενέσκηψε καταρακτώδης βροχή της οποίας τα όμβρια ύδατα και η ορμητικότης και η διάρκεια του υετου συνετέλεσαν ώστε, να καταρρεύση το μεγαλύτερον μέρος του οικοδομήματος και αι κατόπιν δημοπρασίας μειοδοτικής αρχίσασαι εργασίαι να διακοπούν αορίστως. Το επόμενο έτος δηλ. το 1942 αι εργασίαι επανελήφθησαν κατά μήνα Οκτώβριον δαπάνη των κατοίκων, εκκλησίας και αρωγής του κράτους και εντός του ιδίου έτους η οικοδομή ολοκληρώθηκε μετά μιας αιθούσης ετοίμης δι εργασίαν σχολικήν. Αι εργασίαι εσωτερικώς ετερματίσθησαν το έτος 1948»…

Πως φτιάχνονται οι αλυσίδες

Η αλυσίδα αποτελεί ένα από τα πλέον πρακτικά δημιουργήματα του ανθρώπου και η χρησιμότητα της συναντάται σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Ακολουθεί ένα διαφωτιστικό βίντεο του Discovery σχετικά με τον τρόπο κατασκευής της.

Πηγή: otherside.gr/

Ο σιδεράς

Ο σιδεράς ήταν ο τεχνίτης που κατασκεύαζε στο αμόνι σιδερένια εργαλεία. Μπορούσαν να κατασκευάσουν αξίνες, τσεκούρια, δρέπανα, σφυριά, βαριές αλλά και σιδερένια εξαρτήματα όπως καρφιά και μεντεσέδες κ.ά.

Η τέχνη του σιδερά απαιτούσε μεγάλη εμπειρία αλλά και οργανωμένα εργαστήρια στα οποία μάθαιναν οι νέοι κυρίως από οικογενειακή παράδοση ή από μαθητεία. Ήταν αρκετά δύσκολη δουλειά γιατί απαιτούσε μεγάλη σωματική δύναμη αλλά και αντοχή σε υψηλές θερμοκρασίες αφού αρκετές ώρες της δουλειάς τους τις περνούσαν κοντά στη φωτιά δηλαδή στο καμίνι όπου ζέσταιναν το σίδερο.

Απαραίτητα εργαλεία του σιδερά ήταν εκτός από το αμόνι, η βαριά, το φυσερό, η βούτα με το νερό. Η διαδικασία επεξεργασίας του σιδήρου ήταν η εξής:
Άναβαν στο καμίνι τη φωτιά την οποία φυσούσαν με το φυσερό ώστε να την διατηρήσουν. εκεί έβαζαν το σίδερο μέχρι να πυρακτωθεί ώστε να γίνει πιο ευλύγιστο. Το σίδερο κοκκίνιζε στη φωτιά έτσι που λίγο ακόμα και θα έλιωνε για να γίνει υγρό. 

To Δενδροχώρι (Παπαράντζα) Γνωριμία με τον τόπο μας.

Το ΔΕΝΔΡΟΧΩΡΙ είναι ένα από τα χωριά της εδαφικής περιφέρειας Καλλιδένδρου του Δήμου Τρικαίων, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες του Κόζιακα και απέχει 15χλμ από την πόλη των Τρικάλων. 

Πήρε το όνομα του το έτος 1928 ΔΕΝΔΡΟΧΩΡΙ από τις τέσσερις τεράστιες βελανιδιές που βρίσκονταν γύρο από την μοναδική του τότε εκκλησία. Πριν είχε Σλάβικο όνομα ΠΑΠΑΡΑΝΤΖΑ που σημαίνει περιοχή με βάλτους και πλούσια ελώδη βλάστηση. 

Η Κοινότητα Δενδροχωρίου προήλθε από τον τέως Δήμο Πιαλίων.

Τα στοιχεία της αρχικής αναγνώρισης είναι: Κοινότης Παπαράντζης, Β.Δ. 29 - 8 - 1912, ΦΕΚ. Α 261 / 1912.

Στην κοινότητα υπάγονται οι συνοικισμοί, Εξάλοφος (Κωσταρελαίικα) και Ματσουκιώτικα.

Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, το Δενδροχώρι ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Δενδροχωρίου, του πρώην Δήμου ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟΥ του Νομού ΤΡΙΚΑΛΩΝ.

Σήμερα το Δενδροχώρι (Τοπική Κοινότητα Δενδροχωρίου - Δημοτική Ενότητα ΚΑΛΛΙΔΕΝΔΡΟΥ), ανήκει στον δήμο ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ της Περιφερειακής Ενότητας ΤΡΙΚΑΛΩΝ που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Ένα βίντεο του Γιώργου Μεγαρχιώτη

Η επίσημη ονομασία είναι “το Δενδροχώριον”. Έδρα του δήμου είναι τα Τρίκαλα και ανήκει στο γεωγραφικό διαμέρισμα Θεσσαλίας.

Το Δενδροχώρι έχει υψόμετρο 120 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, επιφάνεια 7.628 τ.μ. και απέχει από τα Τρίκαλα 15 χιλμ.

Παλιοί ποδοσφαιριστές του Βαλτινού που έπαιξαν σε άλλες ομάδες

Το φαινόμενο των μεταγραφών στο ποδόσφαιρο ήταν ανέκαθεν μια συνήθης τακτική, που την είχαν υιοθετήσει και τα ερασιτεχνικά σωματεία.

Έτσι πολλοί ποδοσφαιριστές άλλαζαν συχνά ομάδες και μεταγράφονταν σε άλλα ποδοσφαιρικά σωματεία, όπου έπαιζαν εκεί ποδόσφαιρο.

Πολλοί ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές από το Βαλτινό δοκίμασαν το ταλέντο τους, κατά καιρούς και έπαιξαν ποδόσφαιρο και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, σε άλλες ομάδες.

Κάνοντας μια αναδρομή στο χρόνο, μέσα από φωτογραφικά άλμπουμ, ανασύραμε φωτογραφίες ποδοσφαιρικών ομάδων από διάφορα άλλα χωριά, όπου στην ενδεκάδα συμμετέχουν και Βαλτινιώτες ποδοσφαιριστές.  

Με τη φανέλα του Α.Ο. Γοργογυρίου έπαιξε για πολλά χρόνια, τη δεκαετία του 1970, ο ποδοσφαιριστής Βασίλης Σκρέκας, ο οποίος διακρίνεται στη φωτογραφία (όρθιος τρίτος από αριστερά).

Με τη φανέλα του Α.Ο. Τρικάλων αγωνίστηκαν τη δεκαετία του 1970 ο Θεόδωρος Αθάνατος (όρθιος τέταρτος από αριστερά) και ο Θανάσης Ζαμπακάς (όρθιος όγδοος από αριστερά).

Με τη φανέλα του «ΟΡΦΕΑ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΟΥ» αγωνίστηκαν το 1977 τέσσερις ποδοσφαιριστές από το Βαλτινό. Πρόκειται για τον Ευάγγελος Απόχα, (τερματοφύλακας), τον Κώστα Κουφοχρήστο, τον Αθανάσιο Μπαντή, και τον Νίκο Κουφοχρήστο.

Στη φωτογραφία του Α.Ο. ''ΟΡΦΕΑ Απροβάλτου'' στο γήπεδο του Λιλή στις 11-9-1977 εμφανίζονται με τη σειρά: Τάκης Δημητρούλης, Γιώργος Ζάχος, Θανάσης Τάτσιος, Χρήστος Ζαχαράκης, Κώστας Γκαμπλιώνης, Γιώργος Τζίκας, Θανάσης Μπιλιάλης, Βαγγέλης Απόχας, Κώστας Κουφοχρήστος, Γιώργος Κουτής, Θανάσης Μπαντής, Νίκος Κουφοχρήστος, Βαγγέλης Δημητρούλης.

Οι αφίσες των cafe του Βαλτινού

Με εντυπωσιακές ενημερωτικές αφίσες, για τα προγράμματα του Σαββατοκύριακου, γνωστοποιούν το κοινό τους μέσω facebook και άλλων μέσων κοινωνικής δικτύωσης τα διάφορα καφέ του Βαλτινού. 

Έτσι οι πελάτες τους έχουν την δυνατότητα να μαθαίνουν για τις προγραμματισμένες βραδιές που κατά καιρούς διοργανώνονται και αναλόγως να κάνουν τις επιλογές τους.

Το καφέ «Ηλεκτρόφωνο» και το καφέ «The Dream» γνωστοποιούν το κοινό τους για τις προγραμματισμένες βραδιές του Σαββάτου 12 Οκτωβρίου 2013.

Ενώ το προηγούμενο Σάββατο το καφέ «LOCAL» γνωστοποιούσε το κοινό για το πρόγραμμά του με την παραπάνω αφίσα.

Το άγιο τσιπουράκι στο Βαλτινό

Ο μήνας Οκτώβριος είναι ο μήνας που μπαίνουν σε λειτουργία οι αμβυκές για την απόσταξη του εθνικού μας ποτού, που είναι το τσίπουρο, με γλυκάνισο ή και χωρίς.
Οι μερακλήδες αυτή την εποχή έχουν την «εορταστική τους» ανυπομονώντας να γευτούν τη νέα σοδειά.

Όλοι λίγο πολύ, αυτή την εποχή στα χωριά, βγάζουν κάποιες ποσότητες τσίπουρο για ιδία χρήση.

Στο Βαλτινό ήδη από τις αρχές του Οκτώβρη λειτουργεί ένα αποστακτήριο (καζάνι) όπου νυχθημερόν γίνετε η απόσταξη του τσίπουρου.

Είναι ένας χώρος, όπου υπάρχουν όλες οι απαραίτητες εγκαταστάσεις απόσταξης. 

Εκεί συναντήσαμε τον Αντώνη Παπακώστα να βγάζει τα τσίπουρά του με τη βοήθεια του Γιάννη Μούσα και τους συγχωριανούς, Λάζαρο Παπακώστα, και Δημήτρη Ψαρρά να κάθονται παρέα, υπομονετικά και να παρακολουθούν την διαδικασία της απόσταξης.

Το τσιπουράκι  ήταν ανέκαθεν, το ποτό της παρέας και μαζί με τους εκλεκτούς μεζέδες αποτελούσε το ιδανικότερο ποτό σε σχέση με την κοινωνικοποίηση των ανθρώπων. Καλαμπούρια, αστεία, και αέναες συζητήσεις στις παρέες με τη συνοδεία του τσίπουρου και του καλού μεζέ!!!

Ο Πρόδρομος Τρικάλων (Γνωριμία με τον τόπο μας)

Πρόδρομος  "Φωτογραφία: Θοδωρής Κλιάφας"

Ο Πρόδρομος, ένα από τα γραφικότερα χωριά, που βρίσκονται πλαγιασμένα στην αγκαλιά του Κόζιακα, είναι γεμάτος με φυσικές ομορφιές, με άφθονα πηγαία νερά, με πανύψηλα κι αιωνόβια πλατάνια και με εξαίσια πανοραματική θέα προς τον Θεσσαλικό κάμπο.

Έχει υψόμετρο 300 m, επιφάνεια 10.228 m και απέχει από τα Τρίκαλα 21 km.

Η είσοδος του χωριού Πρόδρομος και ο Κόζιακας με σύννεφα.

  "Φωτογράφος: Μπάμπης Μάντουκας"

Η ιστορία και η παράδοση του χωριού βασίζονται στις μνήμες που διασπούν το φράγμα των αιώνων και φθάνουν μέχρι σήμερα. Μνήμες που απέμειναν χαραγμένες ανεξίτηλα στα κάστρα, στα σπίτια, στους ναούς, στα εξωκλήσια και στα μοναστήρια που διασώθηκαν μέχρι σήμερα.

Το όνομα του χωριού οφείλεται στο ομώνυμο εξωκλήσι του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. 

Το εξωκλήσι, αφιερωμένο στην αποκεφάλιση Ιωάννου του Προδρόμου χρονολογείται γύρω στο 1700, και ήταν παλιά μοναστήρι, το οποίο ανακαινίστηκε το 1746 και το 1915. Η φορητή εικόνα του Προδρόμου χρονολογείται περί το 1796.

Νέο Σύστημα Δημοτικών Εκλογών: αναπαλαίωση ή πανάκεια;

Του 

Θεόδωρου Κουτρούκη 

Επικ. Καθηγητή 

Πανεπιστημίου Αιγαίου

Αίσθηση προκάλεσε το δημοσίευμα αθηναϊκής εφημερίδας, με το οποίο η κυβερνητική πλειοψηφία προετοιμάζει νομοθετική ρύθμιση που θα προβλέπει την κατάρτιση δύο ψηφοδελτίων: ένα για τους υποψήφιους δημάρχους κι ένα για τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους (με αλφαβητική σειρά) για τις δημοτικές εκλογές.

Σύμφωνα με την εφημερίδα δήμαρχοι θα εκλέγονται όσοι συγκεντρώνουν το 42% των ψήφων στον πρώτο γύρο των εκλογών, ενώ σε διαφορετική περίπτωση η εκλογική διαδικασία θα επαναλαμβάνεται τη δεύτερη Κυριακή, μεταξύ των δύο πρώτων υποψηφίων. Επιπλέον, οι δημοτικοί σύμβουλοι θα εκλέγονται από την πρώτη Κυριακή με απλή αναλογική, ενώ προϋπόθεση, για να μετέχει ο κάθε υποψήφιος δήμαρχος στο νέο δημοτικό συμβούλιο θα είναι να έχει συγκεντρώσει τουλάχιστον 5%.στον πρώτο γύρο των εκλογών.

Αν το προτεινόμενο σύστημα υιοθετηθεί αναμένεται ότι θα δρομολογήσει βαρυσήμαντες αλλαγές στην εκλογική κονίστρα της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Το προτεινόμενο σύστημα εκλογής αποδυναμώνει τις δημοτικές κινήσεις και επικεντρώνει στα πρόσωπα. Ο πολίτης θα καλείται πλέον να επιλέξει τους ικανότερους ή/ και δημοφιλέστερους (ανάλογα με τα κριτήριά του) ανεξάρτητα από την συστράτευση τους σε κάποιο συνδυασμό.

Η εξέλιξη αυτή θα οδηγήσει σε σημαντική χαλάρωση την έννοια των παρατάξεων και σε πολύ μεγαλύτερη ρευστότητα τις συσπειρώσεις των δημοτικών συμβούλων, οι οποίες ενδέχεται να αλλάζουν ακόμη και σε κάθε θέμα συζήτησης. Το θετικό αυτής της εξέλιξης είναι ότι θα υπάρχει σε μεγάλο βαθμό απαγκίστρωση των δημοτικών συμβουλίων από τα πολιτικά κόμματα, που προκάλεσαν πολλά δεινά στην αυτοδιοίκηση.

Αυτόν τον κόσμο τον καλό άλλοι τον είχαν πρώτα

Πριν από 17 χρόνια ο φακός κατέγραψε δυο συγχωριανούς σε κεντρικό δρόμο του χωριού. Σήμερα ο Αντώνης και ο Βασίλης δεν υπάρχουν πια, έχουν αποβιώσει.

Στο ίδιο ακριβώς σημείο, οι γιοί τους, Δημήτρης και Κώστας στάθηκαν και επανέλαβαν με διαφορά μιας γενιάς το ίδιο στιγμιότυπο.

Κι έτσι, επακόλουθα ξεπροβάλει μπροστά μας, αδήριτα ως υπαρξιακός προβληματισμός, η ματαιότητα των εγκόσμιων σε σχέση με την αιωνιότητα του σύμπαντος και της ψυχής.

Ζούμε σε ένα κόσμο, τον οποίο άλλοι διαμόρφωσαν για εμάς και εμείς με την σειρά μας τον διαμορφώνουμε για κάποιους άλλους.

Και η επιμονή, στο μόχθο αυτό της άθλησης, ώστε να συλλαβίσουμε το νόημα της ζωής, ή να απαντήσουμε, στο αίνιγμα του θανάτου, εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο!!! 

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι στίχοι του Βασίλη Ανδρεόπουλου, στο τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου «Αυτόν τον κόσμο τον καλό», σε ερμηνεία του Νίκου Ξυλούρη.

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
τον χιλιομπαλωμένο
ράβε ξήλωνε
δουλειά να μη σου λείπει.

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
άλλοι τον είχαν πρώτα
γέλα φίλε μου
δεν είναι και για λύπη.

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
σ’ εμάς τον παραδώσανε
τρέχα φίλε μου
και μη βαριά το παίρνεις.

Αυτόν τον κόσμο τον καλό
άλλοι τον καρτεράνε
σκέψου φίλε μου
την ώρα που θα φεύγεις.

Όσο μπορείς (Κ.Π Καβάφης)

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

«Σφυρίγματα των τραίνων που σε πηγαίνουν πιο μακριά απ’ τα τραίνα» (*)

του Βασίλη Λουλέ 

Σκηνοθέτη

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Τρίκαλα, κοντά στον σταθμό των τραίνων. Εκεί ήταν και το σχολείο μου, δίπλα. Πήγαινα βόλτες με τους γονείς μου και τον μικρό μου αδελφό Παναγιώτη και βλέπαμε τα τραίνα να έρχονται και να φεύγουν. Μου άρεσαν τα χόρτα ανάμεσα στις ράγες. Μονή γραμμή, μία. Μέσ’ τη νύχτα άκουγα τα σφυρίγματα, μέσ’ τον ύπνο μου ταξίδευα. Από τότε.

Από τη Λάρισα των παιδικών μου χρόνων θυμάμαι εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’60 κάποιες μέρες που έμεινα στο σπίτι του θείου Κώστα, αδελφού της μάνας μου. Με τα ξαδέλφια μου τον Φόρη και τον Σάκη -μπορεί και με την Αγγέλα- να βαδίζουμε ανάμεσα στις ράγες επιστρέφοντας στο σπίτι. Εκεί προς το τέρμα Βόλου. Καλοκαίρι, μεσημέρι. Όλος το τόπος μια απέραντη αλάνα, χόρτα, ανοιχτωσιά. Περνούσαν τα τραίνα δίπλα μας και σφύριζαν δαιμονισμένα να φύγουμε. Ισορροπούσαμε πάνω στις ράγες. Σε τρεις διαφορετικές ράγες. Μεγάλος σταθμός η Λάρισα, κόμβος σιδηροδρομικός, ο καθένας μας είχε πάρει από μία γραμμή και πηγαίναμε. Ακόμα πηγαίνουμε.

Στα φοιτητικά μου χρόνια -κι αργότερα-, πολλά ταξίδια με τραίνο, φευγαλέοι έρωτες, δάκρυα, αποχωρισμοί («θα σε θυμάμαι για πάντα»), αναμονή, προσμονή και λαχτάρα, πακέτα τσιγάρα, ρεμβασμοί κι αγωνίες, κιθάρες, γλέντια και παρέες εφήμερες, ταξίδια κουβαλώντας μέσα μου απώλειες και πένθη, δάκρυα στο τζάμι κοιτώντας έξω. Ώρες και χιλιόμετρα ταξιδιών, ένα ταξίδι μέσα μου.

Κι άρχισα να κάνω ταινίες.

Αναλογίζομαι κάποια απ’ όσα αφηγήθηκαν στο ντοκιμαντέρ “Φιλιά εις τα παιδιά” οι πέντε “ήρωές” του, τα πέντε Εβραιόπουλα της Κατοχής που γλύτωσαν από το θάνατο κρυμμένα σε φιλόξενα χριστιανικά σπίτια:

Βραβεύτηκε ο ποδοσφαιριστής Βαγγέλης Ρούκας

Η ακαδημία ποδοσφαίρου της Δήμητρας - Απόλλων, μαζί με τον καθιερωμένο αγιασμό, που τελέστηκε το Σάββατο 28-9-2013, στις εγκαταστάσεις της Μπαλκούρας, πραγματοποίησε μεταξύ άλλων και την βράβευση του ποδοσφαιριστή της ομάδας Βαγγέλη Ρούκα.

Ο συγχωριανός μας ποδοσφαιριστής Βαγγέλης Ρούκας, τιμήθηκε με το «χρυσό παπούτσι» ως πρώτος σκόρερ της Α΄ ερασιτεχνικής κατηγορίας ποδοσφαίρου της ΕΠΣΤ. 

Το «χρυσό παπούτσι» επέδωσε, στον πρώτο σκόρερ, ο Αντιδήμαρχος Τρικκαίων κ. Θεόδωρος Σπανός. 

Ο πόλεμος

Του 

Δημήτρη Γ. Καραθανάση

Φοιτητή Φιλοσοφικής Σχολής 

Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Αυτό το τρελό παιχνίδι που τόσο αρέσει στον κόσμο να παίζει!

Μπορούμε όμως να τον δικαιολογήσουμε ηθικά;

«Ο πόλεμος δεν είναι περιπέτεια. Είναι αρρώστια. Είναι σαν τον τύφο». Αυτά  είναι τα λόγια ενός Γάλλου συγγραφέα, ο οποίος έτσι θέλησε να χαρακτηρίσει τον πόλεμο.
 Αλλά τι πραγματικά είναι ο πόλεμος; 
Ο πόλεμος αποτέλεσε και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά φαινόμενα και εμφανίζεται σχεδόν σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας. 
Πολλοί μεγάλοι φιλόσοφοι έχουν πάρει θέση κατά καιρούς για το τι είναι ο πόλεμος. Κάποιοι εξ αυτών θεωρούν τον πόλεμο ως κάτι το θετικό, όπως για παράδειγμα ο Γερμανός φιλόσοφος Hegel που αναφέρει ότι ο πόλεμος διατηρεί την ηθική υγεία των λαών και τον αντιλαμβάνεται ως λυτρωτική διέξοδο από την μαλθακότητα που υπάρχει στον άνθρωπο όταν επικρατεί η ειρήνη. 
Από την άλλη πλευρά υπάρχουν αρκετοί στοχαστές, όπως ο Diderot  που τον χαρακτηρίζει ως έναν καρπό της διαφθοράς των ανθρώπων και μάλιστα λέει, ότι ο πόλεμος είναι μια ασθένεια.

Πυρκαγιά στο Βαλτινό

Συναγερμός σήμανε, την Παρασκευή 27 - 9- 2013 το μεσημέρι στην Πυροσβεστική Υπηρεσία Τρικάλων καθώς παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της, αμετανόητοι αγρότες συνεχίζουν να βάζουν φωτιά για να κάψουν καλαμιές στα χωράφια τους.

Έτσι, λίγα λεπτά μετά την 1 ώρα το μεσημέρι, σε αγροτική περιοχή του Βαλτινού, ξέσπασε ταυτόχρονα φωτιά σε 4 σημεία και χρειάστηκε η άμεση επέμβαση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Τρικάλων, που έσπευσε στο σημείο με 3 οχήματα και 7 άντρες.

Από την φωτιά καταστράφηκε μια δασώδης έκταση περίπου 10 στρεμμάτων που βρίσκεται πάνω στην Επαρχιακή Οδό Βαλτινού - Φήκης και περίπου 60 στρέμματα καλαμιών και χορτολιβαδικών εκτάσεων.

Πηγή: trikalanews.gr

Μισώ τους αδιάφορους.

Του Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci)

Ιταλός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός 

και πολιτικός επιστήμονας.

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν. Κάποιοι κλαψουρίζουν αξιοθρήνητα, άλλοι βλαστημάνε χυδαία, αλλά κανείς ή λίγοι αναρωτιούνται: αν είχα κάνει κι εγώ το χρέος μου, αν είχα προσπαθήσει να επιβάλλω τη βούλησή μου, θα συνέβαινε αυτό που συνέβη;

Βαλτσινιώτικη ντοπιολαλιά «Αφήγηση από το ελαιομάζωμα»

Αφηγήσεις, εξιστορήσεις, καταθέσεις βιωμάτων από ανθρώπους που διατηρούσαν το γλωσσικό μας ιδίωμα ατόφιο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους προγόνους.

Την παρακάτω αφήγηση έκανε ο Νίκος Απόχας και την παρουσιάζουμε ατόφια, χωρίς να αλλάξουμε ή να διορθώσουμε κάτι, διατηρώντας έτσι την ιδιωματική προφορά και την αυθεντικότητα της γλώσσας του τόπου μας.

Ωρέ χειρότερα κι απ τς' Αλβανοί ήμασταν ικεί τς Γαργαλιάνοι!

Μονάχα που δεν φουβάμασταν απ' την αστυνομία κι έβγινάμαν στα μαγαζιά.

Πάω απ' λες ικεί για να φάμι. Α! ήρθε η ώρα για φαί... Βγάζι τ' αφιντικό κάνα δυό ελιές, μι φέρνει ικεί τουν τρουβά, τουν ανοίγου, ένας τρουβάς τραγίσιους, ούλου τρίχα.

Τειράου!!! απ' λες, ούντι έτσι του ψωμί μέσα!

Ε! γαμώ την καντίλα τ', πούθει να καθαρίσς; ιδώ είχει γιουμάτου τρίχες το ψωμί.

Έβγαλα ούλη τη πέτσα απου παν’ κι απου κάτ’ κι έτρουγα του μαλακό μέσα.

Μι λέει μένα «Γιατί του κάντς έτσι»;

«Τι  να φάου ρε»; του λέου, «τς' τρίχες θα φάου»;

Κάθουνταν κι τειρούσι έτσι α ιά… στα μάτια!!!

«Θα φάου τς' τρίχες σιακάτ αρέ!» του λέου. «Δεν είχες μια εφημερίδα να του τυλίξ’ς, κάνειμ' ή ένα μισάλι!» του λέου.

«Α!», λέει «η γναίκα τόβαλε».

Του λέου, «αύριο δεν έρχουμι για δλειά».

«Γιατί»; λέει.

«Α ρε, θα ψουφίσου απ την πείνα!» του λέου.

«Έλα ρε μι λέει θα κάνου τοιμασία καλή αύριο, δεν ήξιρε σήμερα η γναίκα μ'... κι ξέρω γω»…

«Α, θα έρθου» του λέου, «να δούμι τι τοιμασία θα έχ’ς»;
Α ρε, θα μι φάει η δ’λειά, λέου και το ψωμί μέσα στον τρουβά ούλου τρίχα. Να τσ' χέσου κι τσι ελιές κι τη δλειά τ, μαζί...

Αμάν - ζαμάν να τα ξαναφκιάξουμι!

Φθινοπωριάζει..... Τα φύλλα πέφτουν

Πάντα τα φύλλα πέφτανε τούτη την εποχή,

οι μέρες μικρές, το φως λιγοστεύει, πρωί σκοτάδι ακόμη,

αρνιέσαι να φορέσεις μάλλινα, ελπίζεις σε μέρες γλυκές,

αλλά, φθινόπωρο. Τα φύλλα πάντα πέφτουν.

Αδήριτα φθινόπωρο. Κι αν δεν το λέγανε οι όψεις 
και τα χρώματα το λέει το βάσανο της καθημερινής 
επιστροφής στα περασμένα, τους μίτους που πας 
να διασώσεις κι αυτοί ξεφτίζουν βαθμιαία πέφτοντας 
με τις γκρι βροχές σε λασπωμένες μνήμες.

Φθινόπωρο. Τα φύλλα πέφτουν. Σαπίζουνε τα φύλλα

κι ένας κρύος αέρας τα παρασέρνει στα χαντάκια.

Φθινοπωριάζει. Η λέξη αγάπη σε έκπτωση.

Το μόνο μέλλον σου, χειμώνας.

Γιάννης Καρατζόγλου

Οι πέντε πτωχεύσεις της Ελλάδας

Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά πέντε φορές βάρεσε... κανόνι η Ελλάδα στη σύγχρονη ιστορία της, με το πρώτο "επεισόδιο" να καταγράφεται στις αρχές του πολέμου ανεξαρτησίας της χώρας και το τελευταίο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης ύφεσης του '30.

Μάλιστα η συνδυασμένη διάρκεια της περιόδου κατά την οποία η Ελλάδα ήταν χρεοκοπημένη στη σύγχρονη εποχή ανέρχεται σε ενενήντα χρόνια ή περίπου στο ήμισυ της συνολικής περιόδου κατά την οποία η χώρα είναι ανεξάρτητη!

Πάντως, η πρώτη καταγεγραμμένη χρεοκοπία στην ελληνική ιστορία έγινε τον 4ο αιώνα προ Χριστού, όταν 13 πόλεις-κράτη της Ελλάδας δανείστηκαν κεφάλαια από τον Ναό της Δήλου. Τότε οι περισσότεροι από τους δανειστές δεν κατάφεραν ποτέ να αποπληρώσουν τα δάνεια και ο Ναός "έγραψε" απώλειες 80% επί του κεφαλαίου του...

Σε παγκόσμιο επίπεδο, σύμφωνα με δημοσίευμα του αμερικανικού περιοδικού "Forbes", "πρωταθλήτριες" στο... σπορ της χρεοκοπίας αναδεικνύονται η Βενεζουέλα και το Εκουαδόρ, με 10 "κανόνια" η κάθε χώρα.

Η Ελλάδα κήρυξε πτώχευση πέντε φορές και συγκεκριμένα το 1827, το 1832, το 1843, το 1893 και το 1932, ενώ σε όλες ήταν εμφανής η εμπλοκή του διεθνούς παράγοντα στην εσωτερική ζωή της χώρας.

Φωτορεπορτάζ από την έναρξη του «THE DREAM CAFE»

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την βραδιά έναρξης του νέου καταστήματος στο Βαλτινό, καφέ «THE DREAM».

Στην διεύθυνση του καταστήματος, και στους εργαζόμενους ευχόμαστε καλές δουλειές.

«Χάρις χάριν εστίν η τίκτουσα αεί»

Μια υπέροχη διαφήμιση από την Ταϊλάνδη

«Χάρις χάριν εστίν η τίκτουσα αεί»

(Η ευεργεσία γεννάει πάντοτε μια άλλη ευεργεσία) 

Η συνείδηση αφυπνίστηκε!

Του Στέφανου Βαγγελού

Μετά από τούτο το Σεπτέμβρη τίποτα δεν θα ΄ναι ίδιο!

Εμείς οι απεργοί αποφασίσαμε να αλλάξουμε τη ζωή όλων μας!
Κάτω οι πολιτικές της φτώχειας, της δυστυχίας, της εξαθλίωσης!
Η συνείδηση αφυπνίστηκε!
Καλούμε όλα τα λαϊκά στρώματα να βγουν στους δρόμους μ΄ ένα τραγούδι στα χείλη: 
"Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, 
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα, 
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο, 
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο."
Γ. Ρίτσος

Αρνιέμαι

Μουσική : Mίκης Θεοδωράκης - Στίχοι : Ιάκωβος Καμπανέλλης

Πρώτη εκτέλεση: Bασίλης Παπακωνσταντίνου

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά

αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε

αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

να είσαι συ και να μην είμαι εγώ

που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις

με τη δική μου γη και το νερό.

Αρνιέμαι αρνιέμαι αρνιέμαι

να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό

αρνιέμαι να 'χω σκέψη που σωπαίνει

να περιμένει μάταια τον καιρό.

Νέο «Καφέ» στο Βαλτινό

Ανοίγει σήμερα 20 – 9 – 2013 στο Βαλτινό η νέα καφετέρια με την επωνυμία «THE DREAM CAFE». 
Σε έναν χώρο, διαμορφωμένο κατάλληλα με μεράκι, διάθεση και γούστο, μπορείτε να απολαύσετε τον καφές σας ή το ποτό σας.

Η βραδιά της έναρξης θα πλαισιωθεί με την Live μουσική του νεανικού συγκροτήματος GRAND OPENING το οποίο αποτελούν οι μουσικοί:

Σωτήρης Σταυρέκας Τύμπανα

Ηλίας Χολεύας Κιθάρα - Φωνή

Γιώργος Αθανασάκης Κιθάρα

Βασίλης Κεμανίδης Βιολί.

Μπορεί η Κυνική φιλοσοφία να αποτελέσει μία διέξοδο στην σημερινή κρίση;

Του 
Δημήτρη Γ. Καραθανάση

Φοιτητή Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Η λέξη κρίση τα τελευταία χρόνια είναι ίσως η πιο πολυχρησιμοποιημένη. Στην καθημερινότητα μας συνεχώς ακούμε για κρίση και όχι μόνο για οικονομική αλλά και για κρίση αξιών καθώς και για μια κρίση που υπάρχει και κυριαρχεί γενικότερα στην ζωή του ανθρώπου. Αλλά το ερώτημα που μπορούμε να θέσουμε εδώ είναι εάν έχουμε βρει λύση για να αντιμετωπίσουμε  την κρίση. Η απάντηση δυστυχώς είναι αρνητική. Στον 21ο αιώνα θα περίμενε κανείς μια διαφορετική κατάσταση για τον κόσμο μας, αλλά το μόνο που ακούμε είναι για εκμετάλλευση, υποδούλωση, υποταγή και ανισότητα. Σε όλα αυτά ο ανθρώπινος παράγοντας παίζει τον ρόλο του αφού πολλές φορές αδυνατεί ή χειρότερα δεν θέλει να αλλάξει την παρούσα κατάσταση. Αυτή είναι η πραγματικότητα και δυστυχώς δεν κάνουμε τίποτα για την αλλάξουμε. Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε και στην Αθηναϊκή δημοκρατία όταν οι Κυνικοί θέλησαν να ανατρέψουν το σκηνικό και να απελευθερώσουν τους πολίτες. Αν ρωτούσαμε έναν κυνικό φιλόσοφο τι είναι αυτό που ευθύνεται για αυτή τη κατάσταση ίσως μας απαντούσε: οι νόμοι. Και θα συμφωνούσα μαζί του καθώς οι νόμοι είναι ένα μέρος αυτού του προβλήματος.