«Λιάσου»,
λέει η κληματαριά στο χαλκόχρωμο φύλλο της και προσπαθεί να το κρατήσει επάνω
της όσο περισσότερο μπορεί. Το φθινόπωρο ήδη το νανουρίζει και το κοιμίζει, ενώ
το τραβάει σιγά-σιγά για να το αποκολλήσει.
«Λιάζομαι»,
απαντά το αμπελόφυλλο, «αλλά, ξέρεις, υποδέχομαι τον ήλιο και δεν μπορώ να τον
φυλακίσω, το φως του είναι αστραφτερή ακτίνα, γλιστρά και με προσπερνά και
φεύγει προς την ακατάσχετη ελευθερία. Όλες οι εξουσίες είναι δικές του. Το μόνο
που μου μένει είναι να κοιμηθώ για πάντα.»
Η
στιχομυθία σταμάτησε ξαφνικά. Ο χειμέριος ύπνος μαζί με όλες τις οσμές της
υγρασίας του κατέλαβε την κληματαριά και όλα τα φύλλα της. Ησυχία.
Του
Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου