Με συγκίνηση αποχαιρέτησε τη Μεγάρχη ο π. Σπυρίδων Μεγαρχιώτης – Αναχωρεί για το νέο ιερατικό του έργο στο Σικάγο

 

Μια ξεχωριστή και βαθιά συγκινητική ημέρα ήταν η Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 για την ενορία της Μεγάρχης, καθώς σηματοδότησε το τέλος μιας σημαντικής περιόδου πνευματικής διακονίας και την αρχή ενός νέου κεφαλαίου στη ζωή του π. Σπυρίδωνος Μεγαρχιώτη.

Στον Ιερό Ναό Αναλήψεως Μεγάρχης, ο π. Σπυρίδων τέλεσε την τελευταία του ακολουθία, πριν αναχωρήσει μαζί με την οικογένειά του για το Σικάγο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όπου τον περιμένει ένα νέο ιερατικό και πνευματικό έργο.

Η ημέρα είχε έντονη συναισθηματική φόρτιση, καθώς οι ενορίτες αποχαιρέτησαν τον ιερέα τους, με τον οποίο συνδέθηκαν μέσα από τη λατρευτική ζωή, τις κοινές στιγμές, τις χαρές και τις δοκιμασίες της τοπικής κοινωνίας. Ήταν ένας αποχαιρετισμός που έκρυβε μέσα του ευγνωμοσύνη, αγάπη, αναμνήσεις, αλλά και τις θερμές ευχές όλων για τη νέα του πορεία.

Από την πλευρά του, ο π. Σπυρίδων, εμφανώς συγκινημένος, ευχαρίστησε τους ενορίτες για την αγάπη και τη στήριξη που του προσέφεραν όλα αυτά τα χρόνια, εκφράζοντας παράλληλα την ευχή ο Θεός να χαρίζει σε όλους υγεία και ευτυχία.

Με λόγια που φανέρωναν τη βαθιά συναισθηματική σχέση που ανέπτυξε με τον τόπο και τους ανθρώπους του, ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Η Μεγάρχη θα είναι πάντοτε το σπίτι που ξέρουμε ότι μας αγάπησαν και μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια της εκεί διακονίας μου».

Δεν παρέλειψε, μάλιστα, με σεμνότητα και ειλικρίνεια, να ζητήσει συγχώρεση από όσους ενδεχομένως δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους, κλείνοντας τον αποχαιρετισμό του με ένα θερμό ευχαριστώ εκ μέρους ολόκληρης της οικογένειάς του.

Ο αποχωρισμός ενός πνευματικού ανθρώπου από την ενορία του δεν είναι απλώς το κλείσιμο ενός κύκλου. Είναι η στιγμή που οι αναμνήσεις συναντούν την ευγνωμοσύνη και οι ανθρώπινοι δεσμοί αποδεικνύουν πως δεν περιορίζονται από αποστάσεις και σύνορα.

Ο π. Σπυρίδων αφήνει πίσω του τη Μεγάρχη, έναν τόπο που, όπως ο ίδιος ομολογεί, θα παραμείνει για πάντα το σπίτι της αγάπης και της φιλοξενίας του. Παίρνει μαζί του τις ευχές και την αγάπη των ανθρώπων της, ενώ ανοίγει τα φτερά του για μια νέα αποστολή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Γιατί το αληθινό αποτύπωμα ενός πνευματικού λειτουργού δεν μετριέται μόνο με τα χρόνια της παρουσίας του σε έναν τόπο, αλλά κυρίως με την αγάπη που αφήνει πίσω του και τις καρδιές στις οποίες συνεχίζει να κατοικεί.

Καλή δύναμη και ευλογημένη διακονία στο νέο του ξεκίνημα! Η Μεγάρχη, το Βαλτινό και το Δενδροχώρι, θα τον θυμούνται πάντοτε με αγάπη και ευγνωμοσύνη.