ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΠΙΤΙ

 

Όλα τα παλιά και ακατοίκητα σπίτια, τα εντελώς παρατημένα, με μαγνητίζουν και με προσκαλούν για μια επίσκεψη στα έγκατά τους. Ζήτησα κάποτε από τον ιδιοκτήτη ενός παλιού και εγκαταλειμμένου σπιτιού να μου επιτρέψει την πρόσβαση σ’ αυτό για να απομονωθώ με την ελπίδα μιας ανεμπόδιστης συγγραφικής εργασίας. Μου την έδωσε εντελώς αδιάφορος για το τι ακριβώς ήθελα να κάνω κι εγώ μπήκα αμέσως μέσα σαν ανεμπόδιστος νοικοκύρης και διευθέτησα τον χώρο στο καλύτερα διατηρημένο δωμάτιο. Χάρηκα αμέσως την παγερή μοναξιά και τις σκοταδιασμένες γωνιές του σπιτιού, ενώ πολύ γρήγορα με απορρόφησαν οι φωτογραφίες που είχαν απομείνει άλλες κρεμασμένες στους τοίχους και άλλες σκορπισμένες στις σκονισμένες ποδιές των παραθύρων. Τι ήταν να τις δω; Όλα αυτά τα πρόσωπα τα κεκοιμημένα, βυθισμένα πλέον στον άπατο χρόνο, άρχισαν να με δυναστεύουν με την ξυπνημένη παρουσία τους και να επιβάλλονται σαν ζωντανές οντότητες. Με κοίταζαν επιμόνως. Άντεξα μία ή δύο ημέρες και ύστερα έφυγα, σφραγίζοντας ξανά την πόρτα. Οι κεκοιμημένοι με έδιωξαν με την αβάσταχτη και κοφτερή σαν μαχαίρι σιωπή τους.

Του Ηλία Κεφάλα