ΔΡΥΣ

 

Οι δρύες είναι πάντα από τα πιο αγαπημένα μου δέντρα. Όταν συναντώ κάποια ξεκομμένη και ξεμοναχιασμένη δρυ στέκομαι με σεβασμό και αφιερώνω λίγο από τον χρόνο μου στο να προσεγγίσω το πνεύμα της. Δεν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι η δρυς με έκανε ολιγόλογο και λάτρη του σύντομου ποιήματος. Ίσως να ευθύνεται η ιερή δρυς της Δωδώνης που ενέπνεε τη Διώνη να δίνει χρησμούς. Δικαιώνω λοιπόν πολλούς ποιητές που αγάπησαν και υπηρέτησαν το σύντομο και επιγραμματικό ποίημα και κυρίως τον Καλλίμαχο με τον περίφημο στίχο του «εχθαίρω το ποίημα το κυκλικόν», δηλαδή απεχθάνομαι το μακρύ ποίημα που όλο κλωθογυρίζει και αναμασάει τα ίδια λόγια ή, όπως επαναλαμβάνει αλλού, «μικρή τις, Διόνυσε, καλά πρήσσοντι ποιητή ρήσις […] εμοί δ’ ώναξ, η βραχυσυλλαβίη». Μετρημένα είναι τα λόγια, Διόνυσε, του καλού ποιητή […] και δική μου, βασιλέα, ας είναι η βραχυλογία. Και όλες αυτές οι σκέψεις υπό τη σκέπη μιας δρυός. Ας συνεχίσω.

Ηλίας Κεφάλας