Αναμνήσεις από την πλατεία Γελαδαριάς του Βαλτινού

 

Η κεντρική πλατεία του Βαλτινού, η πλατεία Γελαδαριάς, όπως την αποκαλούσαν οι κάτοικοι παλαιότερα, δεν χρειάζονταν ιδιαίτερες αφορμές για να γεμίσει ζωή. Ήταν μια μεγάλη αλάνα, ανοιχτή και φιλόξενη, που αποτελούσε το καθημερινό καταφύγιο των νέων, τον χώρο της συνάντησης, του παιχνιδιού, της βόλτας και της ατέλειωτης κουβέντας.

Εκεί, τις ελεύθερες ώρες τους, τα παιδιά και οι νέοι του χωριού αντάμωναν με τους φίλους τους, αντάλλασσαν νέα, μοιράζονταν όνειρα και έδιναν τα πρώτα ραντεβού της νιότης. Δεν χρειάζονταν πολλά για να περάσουν όμορφα, αρκούσε η παρέα, λίγος χρόνος και η ανεμελιά εκείνων των χρόνων. Η πλατεία ήταν κάτι περισσότερο από ένας ανοιχτός χώρος. Ήταν το σημείο αναφοράς της κοινωνικής ζωής του χωριού, ένας τόπος που έφερνε τους ανθρώπους κοντά και χάριζε στις απλές καθημερινές στιγμές τη δική τους ξεχωριστή αξία.

Μια τέτοια στιγμή απαθανατίζει και η ασπρόμαυρη φωτογραφία της δεκαετίας του 1960. Έξι νέοι του Βαλτινού ποζάρουν στον φακό κατά τη διάρκεια της βόλτας τους, με το ύφος, το ντύσιμο και την αδιόρατη συστολή της εποχής. Τα καλοραμμένα σακάκια, τα μακριά παλτά, τα περιποιημένα μαλλιά και τα σοβαρά, νεανικά πρόσωπα συνθέτουν μια εικόνα μιας άλλης εποχής, τότε που η βόλτα στην πλατεία ήταν μια μικρή καθημερινή τελετουργία και η συντροφιά των φίλων αποτελούσε πολύτιμο κομμάτι της ζωής.

Στη φωτογραφία, από αριστερά προς τα δεξιά, διακρίνονται οι: Δημήτρης Κόρακας, Γεώργιος Γκαβουκώστας, Κώστας Η. Καραθανάσης, Γρηγόρης Καραγιώργος, Στέφανος Αμπράζης και Κώστας Κατσιούλης.

Πίσω τους απλώνεται η γνώριμη αλάνα, με τα δέντρα στο βάθος και τα λιγοστά κτίσματα γύρω της. Ένα ποδήλατο, σχεδόν κρυμμένο πίσω από την παρέα, συμπληρώνει διακριτικά το σκηνικό. Όλα μοιάζουν απλά, καθημερινά, κι όμως σήμερα αποκτούν μια ιδιαίτερη γοητεία, καθώς μας μεταφέρουν σε μια εποχή που έχει περάσει, αλλά εξακολουθεί να ζει μέσα από τις φωτογραφίες και τις μνήμες των ανθρώπων της.

Τα χρόνια κύλησαν, οι νέοι εκείνης της φωτογραφίας μεγάλωσαν, άλλοι έφυγαν, οι εποχές άλλαξαν και η πλατεία γνώρισε τις δικές της μεταμορφώσεις. Ωστόσο, η μνήμη κρατά ακόμη ζωντανή την εικόνα της παλιάς Γελαδαριάς, με τις παρέες, τις φωνές, τα γέλια και τα νεανικά βήματα πάνω στο χώμα.

Γιατί οι πλατείες των χωριών είναι κομμάτια της συλλογικής μας ιστορίας, μικρές σκηνές πάνω στις οποίες παίχτηκαν τα έργα της καθημερινής ζωής. Κι αυτή η παλιά φωτογραφία της δεκαετίας του 1960, κρατά φυλαγμένη μια ολόκληρη εποχή του Βαλτινού, τότε που η πλατεία Γελαδαριάς γινόταν το σταυροδρόμι της νιότης και η κάθε συνάντηση μια ανάμνηση που άξιζε να μείνει για πάντα.