Εκεί όπου κάποτε περίμεναν τα ταξίδια

 

Η παραπάνω φωτογραφία μάς γυρίζει πίσω στη δεκαετία του 1980, στην αίθουσα αναμονής του ΚΤΕΛ Αθηνών. Έναν χώρο γεμάτο κίνηση, φωνές, βαλίτσες και προσμονή. Στη ρεμίζα, τα λεωφορεία περίμεναν το καθένα τη δική του ώρα αναχώρησης, ενώ οι επιβάτες, άλλοι βιαστικοί κι άλλοι σιωπηλοί, ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν.

Εκείνη την εποχή το ταξίδι είχε μια διαφορετική τελετουργία. Η βαλίτσα στο χέρι, το εισιτήριο φυλαγμένο στην τσέπη, ένας τελευταίος χαιρετισμός και ύστερα η επιβίβαση. Κάποιος έφευγε για την πόλη, κάποιος για ένα χωριό, κάποιος για να συναντήσει αγαπημένα πρόσωπα. Άλλος έφευγε με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής και άλλος επέστρεφε στον τόπο του.

Κάθε λεωφορείο που ξεκινούσε άφηνε πίσω του ανθρώπους και έπαιρνε μαζί του ιστορίες. Η ρεμίζα ήταν ένας τόπος αναχωρήσεων και αφίξεων, αποχωρισμών και ανταμώσεων. Ένας μικρός σταθμός όπου οι δρόμοι της ζωής συναντιούνταν για λίγο και ύστερα σκορπούσαν ξανά.

Για τους παλαιότερους, αυτή η εικόνα είναι μια πόρτα που ανοίγει στη μνήμη. Πίσω από τα πρόσωπα του πλήθους μπορεί να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους, τους γονείς τους, φίλους, συγγενείς, ανθρώπους που κάποτε περίμεναν μαζί τους το ίδιο λεωφορείο. Ίσως θυμηθούν μια αναχώρηση που τους συγκίνησε ή μια επιστροφή που την περίμεναν με αγωνία.

Και σήμερα;

Κάτω από τα σημερινά βήματα, η μνήμη εξακολουθεί να ακούει τις ρόδες των λεωφορείων. Ανάμεσα στους σύγχρονους χώρους, η φαντασία μπορεί ακόμη να διακρίνει τις παλιές αποσκευές και τα πρόσωπα των ταξιδιωτών. Και κάπου, σαν απόηχος μιας άλλης εποχής, μοιάζει να ακούγεται εκείνη η γνώριμη φράση που σήμαινε πως η αναμονή τελείωσε:

«Παρακαλούνται οι επιβάτες για επιβίβαση…»

Γιατί τελικά οι άνθρωποι φεύγουν, τα λεωφορεία αλλάζουν, οι σταθμοί μεταμορφώνονται.
Μόνο οι αναμνήσεις μένουν στη θέση τους, περιμένοντας το επόμενο ταξίδι στον χρόνο.