Εικόνες του τόπου μας - Πρωτομαγιά στον Άη Γιάννη

 

Η παραπάνω φωτογραφία δεν κρατάει απλώς μια στιγμή, κρατάει μια ολόκληρη εποχή. Μια εποχή που σήμερα μοιάζει μακρινή, μα όταν την κοιτάξεις προσεκτικά, ανακαλύπτεις πως εξακολουθεί να ανασαίνει μέσα στα πρόσωπα, στα χαμόγελα και στα τοπία που αιχμαλώτισε ο χρόνος.

Είναι μια Πρωτομαγιά της δεκαετίας του 1980, στον Άη Γιάννη Πρόδρομου. Πάνω σ’ έναν βράχο, μέσα στο καταπράσινο δάσος της δρυός, τρεις έφηβοι ποζάρουν στον φακό: από αριστερά ο Βαγγέλης Γεωργίου, ο Γιώργος Καραθανάσης και ο Κώστας Ψύχος. Πίσω τους ο επιβλητικός Κόζιακας υψώνεται αγέρωχος, σαν να στέκει εκεί για να φυλάξει τη νεότητα μιας ολόκληρης γενιάς.

Εκείνη την ημέρα ο Άη Γιάννης δεν ήταν απλώς ένας όμορφος προορισμός. Ήταν ένας τόπος συνάντησης. Από νωρίς το πρωί, το δάσος γέμιζε ανθρώπους που έβγαιναν να «πιάσουν τον Μάη», να αφήσουν για λίγο πίσω τους την καθημερινότητα και να υποδεχθούν την άνοιξη μέσα στη φύση. Οι παρέες έστρωναν τα τραπεζομάντιλά τους, τα φαγητά και τα ποτά έβγαιναν από τα καλάθια, οι φωνές και τα γέλια ανακατεύονταν με τα κελαηδίσματα των πουλιών και η μουσική έδινε σιγά-σιγά τον δικό της ρυθμό στη γιορτή.

Μα για τους νέους εκείνης της εποχής ο Άη Γιάννης έκρυβε και κάτι περισσότερο. Ήταν ένας τόπος όπου μπορούσε να ανθίσει ένα βλέμμα, να γεννηθεί ένα χαμόγελο, να γίνει ένα πρώτο δειλό φλερτ. Μέσα στην ανεμελιά της γιορτής, ανάμεσα στους χορούς και στις παρέες, οι νέοι πλησίαζαν ο ένας τον άλλον χωρίς να τολμούν πάντα να πουν αυτά που ένιωθαν. Ένα βλέμμα ήταν αρκετό. Μια τυχαία συνάντηση στον χορό, ένα περπάτημα στο μονοπάτι, μια παρέα που έφερνε κοντά δυο ανθρώπους.

Κι έτσι, μέσα στις Πρωτομαγιές του Άη Γιάννη, ξετυλίχθηκαν κάποτε μικρές και μεγάλες ερωτικές ιστορίες. Κάποιες έμειναν απλώς ως μια γλυκιά ανάμνηση των νεανικών χρόνων. Άλλες, όμως, πήραν τον δρόμο της ζωής και κατέληξαν σε γάμο, σε οικογένεια, σε μια ολόκληρη κοινή πορεία.

Κοιτάζοντας σήμερα τη φωτογραφία, ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο που μπορεί να μας θυμίσει: πως η ζωή δεν αποτελείται μόνο από τα μεγάλα γεγονότα που καταγράφονται στα βιβλία. Χτίζεται και από τέτοιες απλές ημέρες. Από μια Πρωτομαγιά στο δάσος, από μια παρέα φίλων πάνω σ’ έναν βράχο, από ένα βλέμμα που κανείς άλλος δεν πρόσεξε, από έναν χορό που μπορεί να έγινε η αρχή μιας ιστορίας.

Και ο Κόζιακας, ίδιος και αγέρωχος πίσω από τους τρεις εφήβους, μοιάζει να γνωρίζει το μυστικό. Εκείνοι μεγάλωσαν, οι δρόμοι τους άλλαξαν, τα χρόνια κύλησαν. Το δάσος όμως κράτησε μέσα του τις φωνές, τα γέλια, τα τραγούδια και ίσως κάποια από εκείνα τα πρώτα σκιρτήματα που γεννήθηκαν μια ανοιξιάτικη Πρωτομαγιά.

Γιατί τελικά, ο Μάης δεν «πιάνεται» μόνο με τα λουλούδια που μαζεύουμε. Πιάνεται και με τις στιγμές που μένουν μέσα μας. Κι αυτή η παλιά φωτογραφία είναι μια τέτοια στιγμή: ένα μικρό, πολύτιμο κομμάτι νεότητας, φυλαγμένο για πάντα ανάμεσα στα δέντρα του Άη Γιάννη και στη σκιά του Κόζιακα.