Το παλιό ημερολόγιο τοίχου

 

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το παλιό ημερολόγιο τοίχου. Κρεμασμένο δίπλα στο εικονοστάσι ή πάνω από το τραπέζι της κουζίνας, άκουγε τις ανάσες του σπιτιού, το τσιτσίρισμα του καφέ, το τρίξιμο της ξυλόσομπας, τις φωνές των παιδιών. Κι εκεί, σιωπηλό όλη μέρα, περίμενε τη στιγμή του, το γύρισμα του φύλλου.

Οι γονείς μας το άλλαζαν με μια τελετουργία σχεδόν ανεπαίσθητη. Έπιαναν την άκρη του χαρτιού, το τράβαγαν απαλά, κι ο ήχος του σκισίματος ήταν σαν μικρός αποχαιρετισμός. Έφευγε μια μέρα, με τις έγνοιες της, τις χαρές της, τις σιωπές της, και πριν προλάβει να χαθεί, άφηνε πίσω της λίγους στίχους. Ένα τετράστιχο, ένα απόφθεγμα, μια παροιμία. Λόγια απλά, μα πυκνά σαν ψωμί ζυμωμένο στο σπίτι.

«Τα λόγια σου τα γνωστικά
κάθομαι και λογιάζω
γραμμένα τα ’χω και συχνά
κλαίγοντας τα διαβάζω.»

Δεν ήταν ποίηση για βιβλία και σαλόνια, ήταν ποίηση για τις ρωγμές της ζωής. Λόγια που τα διάβαζαν μεγαλόφωνα, άλλοτε μηχανικά, άλλοτε με μια μικρή παύση, σαν κάτι να σκάλωσε μέσα τους. Κι ύστερα συνέχιζαν τις δουλειές τους. Μα ο στίχος έμενε. Καθόταν κάπου στην άκρη της σκέψης, όπως κάθεται η σκόνη στο περβάζι, αθόρυβα, επίμονα.

Εκείνα τα ημερολόγια δεν έδιναν συμβουλές, μιλούσαν για τον χρόνο, για την υπομονή, για τον καημό, για την αγάπη που πονά και για την απώλεια που μαθαίνεται. Ήταν σαν να μας έλεγαν πως η μέρα δεν είναι μόνο αυτό που ζεις, αλλά κι αυτό που καταλαβαίνεις εκ των υστέρων.

Σήμερα, που ο χρόνος γλιστρά σε οθόνες και ειδοποιήσεις, εκείνο το παλιό ημερολόγιο μοιάζει σχεδόν αφελές. Κι όμως, είχε μια σοφία που μας λείπει, τη βραδύτητα. Δεν ήταν απλώς μέτρηση του χρόνου, ήταν ένας μικρός άμβωνας καθημερινής σοφίας.

Ίσως γι’ αυτό το θυμόμαστε ακόμη. Όχι για τις ημερομηνίες του, μα για τα λόγια στο πίσω μέρος του φύλλου. Γιατί εκεί, ανάμεσα σε μια μάνα που σκίζει το χαρτί και σε ένα παιδί που ακούει χωρίς να καταλαβαίνει ακόμη, γεννιόταν ένας μικρός, καθημερινός στοχασμός. Κι αυτός, όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, δεν έπαψε να μας μετρά.

Άθλος Καλαμπάκας - Α.Ο. Βαλτινού 0-5

 

Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αποχαιρέτησε το 2025 ο Α.Ο. Βαλτινού, ο οποίος επικράτησε με το εντυπωσιακό 0-5 του Άθλου Καλαμπάκας στο γήπεδο της Σαρακήνας, πραγματοποιώντας μια ολοκληρωμένη και πειστική εμφάνιση.

Ο αγώνας ξεκίνησε με καλούς οιωνούς για την ομάδα του Βαλτινού, που μπήκε δυνατά και επέβαλε από νωρίς τον ρυθμό της. Στο 15ο λεπτό, ο Βησσαρίων Γιώτας άνοιξε το σκορ με εξαιρετικό σουτ από το ύψος της περιοχής, βάζοντας τις βάσεις για τη νίκη.

Η υπεροχή του ΑΟΒ καρποφόρησε ξανά στο 40ο λεπτό, όταν ο Αποστόλης Νικλητσιώτης ανατράπηκε εντός περιοχής, με τον διαιτητή να δείχνει τη λευκή βούλα. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Δημήτρης Μαντέλλος, ο οποίος ήταν εύστοχος, διαμορφώνοντας το 0-2, σκορ με το οποίο οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν στα αποδυτήρια.

Στο δεύτερο ημίχρονο το σκηνικό δεν άλλαξε. Στο 60ο λεπτό, μετά από εκτέλεση φάουλ του Βασίλη Καραλή, ο Δημήτρης Κοθράς με κεφαλιά έκανε το 0-3, δίνοντας διαστάσεις θριάμβου στη νίκη της ομάδας του. Ο ίδιος ο Καραλής βρήκε δίχτυα στο 77ο λεπτό, σπρώχνοντας την μπάλα από κοντά για το 0-4.

Το τελικό 0-5 διαμόρφωσε στο 80ο λεπτό ο Αποστόλης Νικλητσιώτης, με κοντινό πλασέ, επισφραγίζοντας μια άνετη και δίκαιη επικράτηση για τον Α.Ο. Βαλτινού.

Για τον ΑΟΒ αγωνίστηκαν οι: Ντανίκας, Καραλής, Γιώτας, Νταλάσης (Σταμούλης Α.), Σπυρόπουλος, Κοθράς Κ., Κοθράς Δ. (Μάμαλης), Καμέας, Πατσιάς (Σταμούλης Ν.), Μαντέλλος Δ. (Μαντέλλος Σ.), Νικλητσιώτης.

Ο Α.Ο. Βαλτινού κλείνει έτσι το έτος με αισιοδοξία και ανεβασμένη ψυχολογία, δείχνοντας ότι διαθέτει ποιότητα, βάθος και αγωνιστική συνέπεια για τη συνέχεια.

ΥΠΟ ΤΗΝ «ΒΑΣΙΛΙΚΗΝ ΔΡΥΝ»

 

Το βουνό είναι γεμάτο στάσεις και αναμονές. Κι εδώ κάτω από τη βασιλική δρυ σταμάτησα με ανακούφιση κι εγώ κι έπιασα το άγκιστρο των αναμνήσεων. Τι ανέσυρα; Πικρές μόνο στιγμές από τα ρημάδια της πάλαι ποτέ οικογενειακής ζωής ‒ όλοι δικαιωμένοι πια, πλην εμού. Εκεί, μικρό παιδί, πήγαινα το προσφάι στους γονείς μου για να μισοφάνε και ν’ αντέξουν τη μέρα στους αγρούς και λιγωμένος υπέκυψα στον πειρασμό της πείνας. Άνοιξα τη διπλωμένη πετσέτα που μου είχε δώσει η γιαγιά και έφαγα το λιγοστό ψωμοτύρι, αφήνοντας μόνο τις ελιές που ποτέ δεν μου άρεσαν. Όλη τη μέρα την πέρασα κάτω από τη βελανιδιά μη τολμώντας να πάω κάπου αλλού. Κατά το σούρουπο μόνο άκουσα το όνομά μου να ηχεί μέσα στις ρεματιές και να αντανακλά παρακλήσεις και σπαράγματα. 

Του Ηλία Κεφάλα

Λεκάνη στην αυλή και μισή αρχοντιά

 

Η φωτογραφία θυμίζει αυλή χωριάτικου σπιτιού, τότε που το μπάνιο δεν ήταν δωμάτιο αλλά ώρα. Μια λεκάνη, μια καρέκλα, λίγο νερό ζεσταμένο στο μάτι, και δυο χέρια πρόθυμα. Το πλύσιμο των μαλλιών δεν ήταν ιδιωτική υπόθεση, ήταν οικογενειακή πράξη, σχεδόν τελετουργία της εβδομάδας. Κυρίως πριν τη γιορτή, πριν την εκκλησία, πριν «βγούμε στον κόσμο».

Η φράση «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά» δεν γεννήθηκε στα σαλόνια. Γεννήθηκε εδώ, στις αυλές και στα χωμάτινα δάπεδα, εκεί όπου η φτώχεια δεν σήμαινε ατημελησία. Το καθαρό κεφάλι, το πλυμένο πρόσωπο, το τακτοποιημένο ρούχο ήταν τρόπος να σταθείς όρθιος απέναντι στη ζωή, να πεις «μπορεί να μη μου περισσεύουν, αλλά σέβομαι τον εαυτό μου και τον άλλον».

Στη φωτογραφία δεν υπάρχει βιασύνη. Υπάρχει γνώριμη κίνηση. Το κεφάλι σκύβει χωρίς ντροπή και τα χέρια δουλεύουν με φροντίδα, όπως έμαθαν από άλλα χέρια παλιότερα. Το νερό τρέχει λίγο, γιατί δεν περισσεύει. Μα φτάνει. Πάντα έφτανε.

Αυτή η καθαριότητα δεν ήταν μόνο σωματική. Ήταν μια προετοιμασία για τη μέρα, για την κοινότητα, για το «τι θα πει ο κόσμος», όχι από φόβο, αλλά από μέτρο. Γιατί η αρχοντιά, στην παλιά της έννοια, δεν είχε σχέση με πλούτη. Είχε σχέση με το πώς εμφανίζεσαι, πώς στέκεσαι, πώς κρατάς τον εαυτό σου.

Κι έτσι, μέσα σε μια απλή λεκάνη και μια ξύλινη καρέκλα, χωρούσε ολόκληρη η σοφία μιας εποχής:
ότι η καθαριότητα μπορεί να είναι μισή αρχοντιά,
αλλά το άλλο μισό είναι η φροντίδα, η συνήθεια και η ανθρώπινη εγγύτητα.

Οι εξαρτήσεις και το παράδοξο της νομιμότητας

 

Υπάρχει ένα παράξενο ρήγμα στην ηθική της πολιτείας μας: ο νόμος απαγορεύει αυστηρά το εμπόριο των ναρκωτικών για να προστατέψει την αδυναμία του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπει και οργανώνει τον τζόγο, αφήνοντας στο έλεος της συνήθειας χιλιάδες πολίτες. Το ερώτημα δεν είναι απλώς νομικό, είναι βαθιά ανθρωπολογικό: τι θεωρούμε πραγματική απειλή για την ανθρώπινη ελευθερία;

Οι χημικές ουσίες αντιμετωπίζονται ως κίνδυνος επειδή αλλοιώνουν τη βιολογία του σώματος και τη βούληση του νου. Ο νομοθέτης παρεμβαίνει σαν πατρική φιγούρα, απαγορεύει αυτό που μπορεί να υποδουλώσει έναν άνθρωπο χωρίς να το καταλάβει. Στην πράξη, ο νόμος ομολογεί ότι ο άνθρωπος έχει όρια, δεν είναι πάντα ικανός να προστατέψει τον εαυτό του.

Όμως, στον τζόγο, ο νόμος σιωπά ή, χειρότερα, χαμογελά. Εδώ η εξάρτηση θεωρείται «επιλογή». Η κοινωνία την αντιμετωπίζει όχι ως παθολογία αλλά ως ιδιότυπη ψυχαγωγία. Τα πρακτορεία πολλαπλασιάζονται, η πολιτεία εισπράττει έσοδα, κι έτσι η αδυναμία του ανθρώπου μετατρέπεται σε οικονομικό προϊόν.

Το παράδοξο κορυφώνεται στο κρατικό και εθνικό λαχείο, τα οποία παρουσιάζονται ως εθιμοτυπικά αγαθά. Πρόκειται ίσως για τη λεπτότερη μορφή κανονικοποιημένου εθισμού. Ο πολίτης ενθαρρύνεται να συμμετάσχει σε μια τελετουργία ελπίδας, μια υπόσχεση τύχης που φορά τον μανδύα της παράδοσης. Εδώ η εξάρτηση δεν στιγματίζεται, εξωραΐζεται.

Το λαχείο δεν προσφέρει μόνο πιθανότητα κέρδους, προσφέρει τη μαγική σκέψη της «μιας στιγμής που θα αλλάξει τα πάντα». Και αυτή η μαγική σκέψη αποτελεί για πολλούς την πιο σταθερή τους συνήθεια. Το κράτος, αντί να προστατεύει την ευάλωτη πλευρά της ανθρώπινης φύσης, την ενισχύει θεσμικά, μετατρέποντας την ελπίδα σε μηχανισμό εσόδων.

Εδώ αποκαλύπτεται μια βαθύτερη αλήθεια, η πολιτεία φοβάται περισσότερο την εξάρτηση που αποδιοργανώνει το σώμα, παρά εκείνη που αποδιοργανώνει την κρίση. Τα ναρκωτικά απειλούν τη βιολογική τάξη, ο τζόγος απειλεί τη νοητική και υπαρξιακή τάξη, αλλά αυτή η απειλή δεν είναι άμεση, δεν είναι ορατή. Είναι κοινωνικά ανεκτή, σχεδόν καλοδεχούμενη, όσο αποδίδει οικονομικά.

Κι έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο ειδών εξαρτήσεις:
εκείνες που το κράτος απαγορεύει για να τον προστατέψει,
κι εκείνες που του προσφέρει για να τον εκμεταλλευτεί.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «τι επιτρέπεται» και «τι απαγορεύεται», αλλά ποια μορφή εξάρτησης αναγνωρίζουμε ως κίνδυνο. Γιατί ο άνθρωπος που χάνει τον έλεγχο από μια ουσία είναι τραγικός, αλλά ο άνθρωπος που χάνει την ύπαρξή του στην προσδοκία ενός λαχνού είναι αόρατος. Κι ίσως γι’ αυτό να είναι ακόμη πιο τραγικός.

Στο τέλος, ο νόμος δεν ορίζει μόνο τι είναι νόμιμο, ορίζει και τι θεωρούμε φυσικό. Κι όσο το κρατικό και εθνικό λαχείο παραμένει «έθιμο» και όχι εθισμός, η κοινωνία μας θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την προστασία της σάρκας και λιγότερο για την προστασία της ελπίδας, εκείνης της εύθραυστης δύναμης από την οποία εξαρτάται η ελευθερία του ανθρώπου.

Όταν το χιούμορ λέει την αλήθεια -( 0,95 ευρώ αύξηση και απεριόριστες επενδυτικές προτάσεις)

 

Μια μικρή ανάρτηση που ξεκίνησε σαν χιούμορ και κατέληξε σε συλλογικό σαρκασμό για την πραγματικότητα που ζούμε. Ο φίλος μας ο Θανάσης Ζαμπακάς είπε να μοιραστεί τη… γενναία αύξηση της επικουρικής του και οι φίλοι του έδωσαν ρεσιτάλ ευφυΐας, ειρωνείας και λαϊκής σοφίας. Διαβάστε τις απαντήσεις και γελάστε - πικρά ή λυτρωτικά - γιατί καμιά φορά το χιούμορ είναι η πιο τίμια μορφή διαμαρτυρίας.

«Καλημέρα. Σήμερα πήρα την αύξηση που έδωσε η κυβέρνηση στο επικουρικό, κρατηθείτε,,,, 0,95 € !!! Έχω θέμα,τι θα επενδύσω, που θα ταξιδεύσω; Τι θα τα κάνω φίλοι μου, τόσα πολλά χρήματα, 0,31666666666€ την ημέρα. Περιμένω προτάσεις. Άντε και καλά Χριστούγεννα!

Dimitris Tsigaras

Να πάρεις μια Φεράρι, Θανάση.

Βάιος Τσιγάρας

Πάρε τρεις τσίχλες να έχεις να περνάς την ώρα σου μασώντας.

Ioanna Tsigara

Θανάση, μην ξανοιχτείς κι αρχίσεις να τα σκορπάς! Κράτα τα για μια δύσκολη στιγμή!

Chris Ioannou

Κερνάς καφέ το απόγευμα να υποθέσω, η θα τα φας μόνος σου;

Maria Mixailou

Άντε σε καλή μεριά Θανάση, καλές γιορτές με υγεία.

Doris Perentidou

Μπορείς να πάρεις δώρο κι εσύ στα παιδιά σου από μια Πόρσε... Σκέψου το!

Lambros Katsioulis

...Μην ανεβάζεις τέτοια, θα σου ζητάνε δανεικά..

Stefi Mamali

Πάρε πρόβατα έχεις 200 δήλωσε 30.000 ωραία επένδυση κερδοφόρα είναι.

Athanasios Papakostas

Δεν μπορώ να σου απαντήσω τι θα κάνεις τα χρήματα που πήρες, επικαλούμαι το δικαίωμα σιωπής.

Νασος Καραμπασης

Θανάση να τα βάλεις συμπλήρωμα στο εισιτήριο που θα ταξιδέψεις αυτά που σου έδωσε κερδίζεις το εισιτήριο για τη Βουλή να τους πεις είσαστε ξεφτίλα, Καραγκιόζηδες

Eirini Chrysovalantou

Θανάση κέρνα το Βαλτσινού φραπέ!

Χριστουγεννιάτικο ξημέρωμα (Της Ρούλας Σταυρέκα)

 

Ξημέρωναν Χριστούγεννα όταν άκουσα τη φωνή της μάνας να σκίζει τη νύχτα.
«Παιδιά, ξυπνήστε… πέντε η ώρα είναι! Χτύπησε η καμπάνα».
Μπήκε στο δωμάτιο γελώντας και, όπως πάντα, μας γαργαλούσε τη μύτη για να ανοίξουμε τα μάτια. Με κόπο σηκωθήκαμε από τα ζεστά στρωσίδια, νυσταγμένοι και μισοπαγωμένοι.

Έπιασα τα ρούχα μου και ντύθηκα βιαστικά. Το πουλόβερ, τη κοντή φουστίτσα, τις άσπρες κάλτσες που μας είχε αγοράσει η μάνα από τα Τρίκαλα - είχε πάει στο παζάρι μόνο και μόνο για να μας φέρει κάτι καινούργιο. Φόρεσα τη ζακέτα μου, ροζ, με χρυσά κουμπιά και όμορφο σχέδιο. Την είχε φτιάξει λίγο μεγαλύτερη, «να την έχεις και του χρόνου», έλεγε. Οι γαλότσες με περίμεναν δίπλα στη σόμπα, ζεστές, όπως τις είχε ακουμπήσει από το βράδυ.

Η μάνα έντυσε και τον αδερφό μου. Του φόρεσε το περσινό του κοστούμι - κοντά τα μανίκια, κοντά και τα μπατζάκια, σχεδόν στο κότσι. «Μια χαρά είσαι, Γιώργο», του είπε, κι εκείνος χαμογέλασε ντροπαλά. Ήταν μικρός, γύρω στα έξι.

Αφού μας έδωσε τις καθιερωμένες οδηγίες - να είμαστε φρόνιμοι, ήσυχοι και προσεκτικοί - μας άνοιξε την πόρτα.
Μόλις βγήκαμε έξω, μας χτύπησε το κρύο σαν μαχαίρι. Όλα ήταν κάτασπρα. Τσιάφη παντού. Η ανάσα μας έβγαινε σε μικρά σύννεφα.

Περπατήσαμε λίγο και ο Γιώργος άρχισε να τρέμει. Τα σαγόνια του χτυπούσαν, όπως και τα δικά μου.
«Πάμε πίσω», μου είπε. «Δεν αντέχω, κρυώνω».
Τον έπιασα από το χέρι.
«Έλα να τρέξουμε. Θα ζεσταθούμε».

Ήταν έξι το πρωί όταν τρέξαμε στα παγωμένα σοκάκια, ώσπου φτάσαμε στην εκκλησία. Μπήκαμε μέσα λαχανιασμένοι. Ζεστασιά. Κόσμος πολύς, παιδιά πολλά. Σταθήκαμε ήσυχοι, παρακολουθώντας τη λειτουργία. Η νύστα μας βάραινε, μερικά παιδιά είχαν ήδη αποκοιμηθεί στις καρέκλες.

Όταν τελείωσε η λειτουργία, ο παπά Χρήστος μας κοινώνησε. Μας ευχήθηκε «Καλά Χριστούγεννα», μας χάιδεψε τα κεφάλια, όπως έκανε πάντα, και μας είπε να είμαστε καλά παιδιά και να προοδεύσουμε στη ζωή. Οι χωριανοί αντάλλασσαν ευχές με εγκάρδιες χειραψίες, γέλια και χαρές. Οι φωνές τους αντηχούσαν στα σοκάκια καθώς επιστρέφαμε.

Είχε πια χαράξει. Ο ουρανός είχε πάρει ένα απαλό ρόδινο χρώμα, που όσο περνούσαν τα λεπτά γινόταν όλο και πιο όμορφο. Τα πουλάκια κελαηδούσαν, τα κοτσίφια έλεγαν το δικό τους μοναδικό τραγούδι. Ήταν ένα ξημέρωμα που δεν ξεχνιέται.

Φτάσαμε στο σπίτι παγωμένοι. Μόλις μας είδε ο πατέρας, φώναξε:
«Ελάτε, ελάτε! Σας έφτιαξα ωραίες σφήνες!»
Ψωμί κομμένο σε λεπτές φέτες, ψημένο πάνω στη σόμπα, ροδισμένο, με λίπα να λιώνει από πάνω. Τρώγαμε με τέτοια ευχαρίστηση που λέγαμε πως ο μπαμπάς τις έφτιαχνε καλύτερες κι από της μάνας. Μετά το πρωινό, πέσαμε για ύπνο αμέσως.

Το μεσημέρι με ξύπνησε μια μυρωδιά που γέμισε το σπίτι. Πήγα πάνω από το ταψί.
Πατάτες στο φούρνο με κρέας - το αγαπημένο μου φαγητό. Η μάνα το έφτιαχνε μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές. Ο πατέρας έφερε την τάβλα, το χαμηλό τραπέζι, έβαλε το ψωμί και μαζευτήκαμε όλοι γύρω. Ήταν νοστιμότατο. Η μάνα μου ήταν σπουδαία μαγείρισσα.

Το βράδυ είχε σειρά ο αδερφός μου να ακούσει τα παραμύθια του, το τσουγκάνι.

Λίγες μέρες μετά τα Χριστούγεννα, μαζεύτηκαν οι συγγενείς - παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες - για το σφάξιμο του γουρουνιού. Ήταν μεγάλο, γύρω στα εκατόν πενήντα κιλά. Η μάνα το τάιζε συχνά για να παχύνει, να βγάλει πολύ λίπος και κρέας. Έτσι έκαναν όλοι στο χωριό. Φτωχικά χρόνια, μα με τα δικά τους προϊόντα πορεύονταν.

Το κρέας το πάστωναν σε πήλινα δοχεία για να συντηρηθεί όλο τον χειμώνα. Καθόμουν και κοιτούσα όλη τη διαδικασία. Οι γυναίκες έφτιαχναν τις τσιγαρίδες - τι νοστιμιά! Τσιγάριζαν το κρέας, έβγαζαν το λίπος και το αποθήκευαν σε τενεκέδες. Με αυτό μαγείρευαν, γιατί λάδι δεν υπήρχε. Έριχναν πράσα, τα άφηναν να σιγοψηθούν και γινόταν φαγητό ανεπανάληπτο.

Η μάνα έπαιρνε το ψαχνό, το έκοβε κιμά με το τσεκούρι, τόσο ψιλά που έμοιαζε μηχανής. Έφτιαχνε κεφτεδάκια και λουκάνικα. Η μυρωδιά τους, όταν τα τηγάνιζε, μου γέμιζε τα ρουθούνια. Ήταν κρέατα που μοσχοβολούσαν - όχι σαν τα σημερινά.

Και τώρα, τόσα χρόνια μετά, τα θυμάμαι όλα και μου τρέχουν τα σάλια. Μα πιο πολύ απ’ όλα θυμάμαι εκείνα τα Χριστούγεννα: το κρύο, τη ζεστασιά, τις μυρωδιές και την αγάπη που χωρούσε μέσα σε ένα φτωχικό σπίτι.

Πρώτη ήττα της σεζόν για τον Α.Ο. Βαλτινού

 

Την πρώτη της ήττα στο φετινό πρωτάθλημα γνώρισε η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, την Πέμπτη 18-12-2025, καθώς ηττήθηκε εντός έδρας από τον Α.Ο. Πηγής με σκορ 1-3, σε έναν αγώνα με πολλές φάσεις, ένταση και έντονα παράπονα από τη διαιτησία.

Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον Α.Ο. Βαλτινού να μπαίνει δυνατά και να χάνει δύο κλασικές ευκαιρίες στα πρώτα λεπτά. Παρά την υπεροχή των γηπεδούχων, η Πηγή ήταν εκείνη που άνοιξε το σκορ στην πρώτη της επιθετική προσπάθεια, εκμεταλλευόμενη αμυντική αδράνεια.

Η αντίδραση του ΑΟΒ ήταν άμεση. Οι γηπεδούχοι πίεσαν και κατάφεραν να φτάσουν στην ισοφάριση με προβολή του Δημήτρη Κοθρά, δίνοντας νέο ενδιαφέρον στον αγώνα. Ωστόσο, λίγο αργότερα, σε ακόμη μία στιγμή αδράνειας της άμυνας, οι φιλοξενούμενοι πήραν εκ νέου το προβάδισμα, διαμορφώνοντας το 1-2.

Λίγα λεπτά πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, ο διαιτητής υπέδειξε πέναλτι υπέρ του Α.Ο. Βαλτινού, προκαλώντας έντονες διαμαρτυρίες από την πλευρά της Πηγής. Ακολούθως, όμως, άλλαξε την αρχική του απόφαση, ανακαλώντας το πέναλτι και δηλώνοντας ότι υπέπεσε σε λάθος εκτίμηση, γεγονός που προκάλεσε δυσαρέσκεια στους γηπεδούχους. Έτσι ολοκληρώθηκε το πρώτο ημίχρονο.

Στην επανάληψη, ο ΑΟΒ ανέβασε την απόδοσή του, πήρε μέτρα στο γήπεδο και δημιούργησε αρκετές ευκαιρίες για την ισοφάριση. Μάλιστα, θα μπορούσε να φτάσει στο 2-2, αν ο διαιτητής δεν αρνούνταν καταλογισμό καθαρού πέναλτι σε ανατροπή του Δημήτρη Κοθρά μέσα στην περιοχή.

Κι ενώ οι γηπεδούχοι είχαν βγει μαζικά στην επίθεση, οι φιλοξενούμενοι εκμεταλλεύτηκαν αντεπίθεση και πέτυχαν το τρίτο τους τέρμα, διαμορφώνοντας το τελικό 1-3.

Παρά την ήττα, η εικόνα του Α.Ο. Βαλτινού δείχνει ότι η ομάδα διαθέτει ποιότητα και δυνατότητες για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, με την πρώτη απώλεια βαθμών να έρχεται σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

Α.Ο. Βαλτινού (αγωνίστηκαν):
Σταμούλης Α., Γιώτας (Περνέζα), Νταλάσης (Σταμούλης Ν.), Κοθράς Α. (Μάμαλης), Κοθράς Κ. (Σπυρόπουλος), Γιαννόπουλος, Καμέας (Μαντέλλος Σ.), Μαντέλλος Δ., Πατσιάς, Καραλής, Κοθράς Δ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΒΑΛΤΙΝΟ

 

Ειδοποιούνται οι καταναλωτές του ΔΕΔΔΗΕ ότι, προκειμένου να εκτελεστούν απαραίτητες τεχνικές εργασίες στο δίκτυο, θα πραγματοποιηθεί προγραμματισμένη διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος ως εξής:

Ημερομηνία: Κυριακή 21/12/2025
Ώρα: 08:00 – 11:00
Περιοχή: Χωριό Βαλτινό, στον δρόμο από την είσοδο του χωριού (πρώην βενζινάδικο), αριστερά και δεξιά του κεντρικού δρόμου, έως το ΜΑΡΚΕΤ ΚΡΕΑΤΟΣ ALBERTOS.

Σε περίπτωση που οι εργασίες ολοκληρωθούν νωρίτερα, η ηλεκτροδότηση θα αποκατασταθεί πριν από τον αναφερόμενο χρόνο λήξης της διακοπής.

Για λόγους ασφαλείας, καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών, οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις και τα δίκτυα του ΔΕΔΔΗΕ θα πρέπει να θεωρούνται ότι βρίσκονται υπό τάση. Απαγορεύεται αυστηρά η προσέγγιση αγωγών ή άλλων στοιχείων του δικτύου, ακόμη και αν βρίσκονται στο έδαφος, λόγω κινδύνου ατυχήματος.

Τέλος, όσοι διαθέτουν ηλεκτρικούς κινητήρες παρακαλούνται, μετά την αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης, να ελέγξουν ότι λειτουργούν και περιστρέφονται κανονικά, όπως πριν τη διακοπή.

Χριστουγεννιάτικα κάλαντα στο Δημαρχείο Βαλτινού από τους μαθητές του Δημοτικού

 

Μια όμορφη και ζεστή χριστουγεννιάτικη εικόνα εκτυλίχθηκε το πρωί της Πέμπτης στο Δημαρχείο Βαλτινού, όπου οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου επισκέφθηκαν τον χώρο για να ψάλουν τα παραδοσιακά κάλαντα. Με τα κόκκινα σκουφάκια τους και χαμόγελα γεμάτα ενθουσιασμό, τα παιδιά μετέφεραν το πνεύμα των Χριστουγέννων στην καρδιά του χωριού.

Τους μαθητές συνόδευε ο δάσκαλος μουσικής, ο οποίος με το ακορντεόν του έντυνε μελωδικά τα κάλαντα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γιορτής και συγκίνησης. Οι φωνές των παιδιών αντήχησαν στον προαύλιο χώρο του Δημαρχείου, προσφέροντας μια ξεχωριστή στιγμή χαράς και αισιοδοξίας σε όσους παρευρέθηκαν.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, κ. Βάιος Τσιγάρας, υποδέχθηκε τους μαθητές με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση, ευχαριστώντας τους για την όμορφη αυτή πρωτοβουλία. Απευθυνόμενος στα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς, τους ευχήθηκε από καρδιάς:
«Καλά Χριστούγεννα και του χρόνου με υγεία – να ξανάρθετε, να ξαναγεμίσει η καρδιά μας με χαρά και φως».

Η επίσκεψη αυτή αποτέλεσε μια μικρή αλλά ουσιαστική υπενθύμιση της δύναμης της παράδοσης, της παιδικής αθωότητας και της συλλογικής γιορτής, που κρατούν ζωντανό το χριστουγεννιάτικο πνεύμα στο Βαλτινό.

Ακόμα και στο πιο μικρό χωριό, ο ουρανός είναι πάντα παρών

Στο κωδωνοστάσιο του Αγίου Αθανασίου, ο χρόνος δεν περνά, στέκεται. Στέκεται όπως τα πουλιά πάνω στον σταυρό, ακίνητα κι όμως άγρυπνα, σαν να φυλάνε όχι τον ουρανό αλλά τη μνήμη του χωριού. Το ρολόι δείχνει μια ώρα συγκεκριμένη, μα το Βαλτινό ξέρει πως αυτή η ώρα επαναλαμβάνεται αδιάκοπα, είναι η ώρα της επιστροφής, της αναμονής, της σιωπηλής προσευχής.

Ο πύργος υψώνεται λιτός, χωρίς επίδειξη. Τα τούβλα του κουβαλούν χειμώνες, πανηγύρια, κηδείες, βαφτίσια. Κάθε χαραμάδα του είναι και μια ανάσα ανθρώπινη. Το ρολόι δεν μετρά μόνο λεπτά, μετρά βήματα που χάθηκαν στον δρόμο, φωνές που σώπασαν, υποσχέσεις που δόθηκαν χαμηλόφωνα, κάτω από τη σκιά του.

Και πάνω απ’ όλα, ο σταυρός. Όχι μόνο ως σύμβολο πίστης, αλλά ως άξονας που ενώνει γη και ουρανό. Εκεί κάθονται τα πουλιά, οι πελαργοί, αγγελιοφόροι της εποχής, πλάσματα που δεν γνωρίζουν σύνορα ούτε ιδιοκτησία. Σαν να μας θυμίζουν ότι ο άνθρωπος, όσο κι αν μετρά τον χρόνο με δείκτες, ανήκει τελικά στο πέρασμα, όχι στη διάρκεια.

Όταν χτυπούν οι καμπάνες, δεν καλούν μόνο τους πιστούς. Καλούν το ίδιο το χωριό να θυμηθεί τον εαυτό του. Να σταθεί για λίγο ακίνητο, όπως οι δείκτες που μοιάζουν να διστάζουν πριν προχωρήσουν, και να συλλογιστεί, τι είναι αυτό που μένει όταν όλα περνούν;

Ίσως να μένει αυτό ακριβώς που βλέπουμε στη φωτογραφία, η σιωπηλή συνύπαρξη του χρόνου, της πίστης και της φύσης. Ένα κωδωνοστάσιο που δεν υψώνεται για να επιβληθεί, αλλά για να θυμίζει, πως ακόμα και στο πιο μικρό χωριό, ο ουρανός είναι πάντα παρών.

Το σαμάρι του βάρους και του μέτρου

 

Το σαμάρι είναι πρώτα απ’ όλα μια εφεύρεση ταπεινή και σοφή. Ξύλο καμπυλωμένο με μέτρο, δεμένο πάνω στη ράχη του ζώου για να μοιράζει το βάρος, να μην πληγώνει, να αντέχει. Εκεί ακουμπούν τα ξύλα του χειμώνα, τα δεμάτια του μόχθου, εκεί βρίσκει ισορροπία ο καβαλάρης, όχι για να κυριαρχήσει, αλλά για να πορευτεί.

Κι όμως, η λέξη ξεφεύγει γρήγορα από το ξύλο και το ζώο και περνά στον άνθρωπο. «Φόρεσε σαμάρι» λέμε, κι εννοούμε βάρος που δεν επιλέχτηκε, μοίρα που επιβλήθηκε, υποχρέωση που λύγισε τη ράχη πριν κουράσει τα χέρια. Το ανθρώπινο σαμάρι δεν είναι πάντα ορατό. Είναι χρέη, είναι φόβοι, είναι ρόλοι που μας έμαθαν να αντέχουμε σιωπηλά. Και όπως το κακοφτιαγμένο σαμάρι πληγώνει το ζώο, έτσι και το άδικο βάρος πληγώνει τον άνθρωπο, όχι αμέσως, αλλά με μια αργή, επίμονη τριβή.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη μορφή σαμαριού, παράξενη και σύγχρονη: εκείνη που απλώνεται κατά πλάτος του δρόμου. Μια χαμηλή καμπύλη, μια μικρή ανύψωση της ασφάλτου που δεν κουβαλά τίποτα, αλλά επιβάλλει. Σε αναγκάζει να κόψεις ταχύτητα, να θυμηθείς το μέτρο, να υποταχθείς για λίγο σε έναν κανόνα κοινό. Είναι κι αυτό ένα βάρος, όχι στη ράχη, αλλά στην ορμή. Ένα σαμάρι που δεν πληγώνει, αν το σεβαστείς, και σε προστατεύει, αν το καταλάβεις.

Ίσως τελικά το σαμάρι, σε όλες του τις μορφές, να μιλά για το ίδιο πράγμα, για την ανάγκη της καμπύλης ανάμεσα στο βάρος και την κίνηση. Τίποτα δεν κουβαλιέται ωμά χωρίς κόστος, τίποτα δεν τρέχει αχαλίνωτο χωρίς κίνδυνο. Χρειάζεται μια ενδιάμεση μορφή, ένα ξύλο δουλεμένο, μια ανύψωση στο δρόμο, μια συνείδηση που λέει «ως εδώ».

Το ερώτημα δεν είναι αν θα έχουμε σαμάρι. Το ερώτημα είναι ποιος το φτιάχνει, πώς εφαρμόζει στη ράχη μας και αν, κάποτε, μπορούμε να το λύσουμε, να ξεκουραστούμε, και να διαλέξουμε ξανά τι αξίζει να κουβαλήσουμε και με ποιον ρυθμό να πορευτούμε.

Ολοκληρώθηκε η εγκατάσταση σύγχρονου φωτισμού στη διασταύρωση – έξοδο προς Διαλεκτό στο Βαλτινό

 

Ολοκληρώθηκε πρόσφατα η εγκατάσταση νέων φωτιστικών σωμάτων σε κομβικό σημείο του Βαλτινού, συγκεκριμένα στον δρόμο της διασταύρωσης – εξόδου προς Διαλεκτό, στο πλαίσιο παρεμβάσεων της Περιφέρειας Θεσσαλίας για τη βελτίωση των υποδομών και της οδικής ασφάλειας.

Στο συγκεκριμένο σημείο τοποθετήθηκαν σύγχρονα φωτιστικά σώματα, τα οποία λειτουργούν με φωτοβολταϊκά συστήματα, αξιοποιώντας την ηλιακή ενέργεια. Η παρέμβαση αυτή έρχεται να καλύψει ένα διαχρονικό αίτημα των κατοίκων και των διερχόμενων οδηγών, καθώς ο δρόμος αποτελεί βασική έξοδο του οικισμού και παρουσιάζει αυξημένη κυκλοφορία, ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες.

Με την ολοκλήρωση του έργου, βελτιώνεται σημαντικά η ορατότητα κατά τη διάρκεια της νύχτας, μειώνονται οι κίνδυνοι ατυχημάτων και ενισχύεται η συνολική αίσθηση ασφάλειας για οδηγούς και πεζούς. Παράλληλα, ο φωτισμός αναβαθμίζει αισθητικά τον χώρο και συμβάλλει στη λειτουργικότητα του οδικού δικτύου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το σύστημα φωτισμού λειτουργεί ενεργειακά αυτόνομα, χωρίς επιβάρυνση του ηλεκτρικού δικτύου, καθώς βασίζεται αποκλειστικά στην αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας. Πρόκειται για μια σύγχρονη, οικονομική και περιβαλλοντικά ωφέλιμη λύση, που συνάδει με τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης και της εξοικονόμησης πόρων.

Η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς τη βελτίωση της καθημερινότητας των κατοίκων του Βαλτινού και την αναβάθμιση της ασφάλειας στις τοπικές οδικές υποδομές, επιβεβαιώνοντας τη σημασία μικρών αλλά ουσιαστικών έργων για την ποιότητα ζωής στην ύπαιθρο.

Ένα ενδεικτικό μνήμης από το Βαλτινό (1945–1946): Μικρά τεκμήρια, μεγάλη ιστορία

 

Το παρόν τεκμήριο αποτελεί ένα αυθεντικό ενδεικτικό προόδου του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού για το σχολικό έτος 1945–1946. Ανήκει στη μαθήτρια Μαρίνα Αθαν. Σκαπέτη από τον Μέλιγο και αποτυπώνει την εκπαιδευτική και ηθική αξιολόγηση ενός παιδιού της άμεσης μεταπολεμικής περιόδου. Μέσα από τη λιτή του μορφή και τη γλώσσα της εποχής, το έγγραφο φωτίζει την καθημερινότητα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην ύπαιθρο της Θεσσαλίας και λειτουργεί ως πολύτιμη μαρτυρία για την ιστορία της παιδείας, της κοινότητας και της παιδικής ζωής στα χρόνια της ανασυγκρότησης.

Το χαρτί είναι λεπτό, κιτρινισμένο, τσακισμένο στις γωνίες, κουβαλά πάνω του τον χρόνο σαν σκόνη που δεν φεύγει. Ένα «Ενδεικτικόν» του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού, σχολικό έτος 1945–1946. Λίγες λέξεις τυπωμένες με επισημότητα, κι από κάτω γραφές χειρόγραφες, βιαστικές και μαζί προσεκτικές, σαν να γνώριζαν ότι κάποτε θα τις κοιτάξει ένα βλέμμα μακρινό.

Η Μαρίνα Αθαν. Σκαπέτη, από τον Μέλιγο. Ένα παιδί της μεταπολεμικής Θεσσαλίας, γεννημένο μέσα σε δύσκολες δεκαετίες, που περπατά καθημερινά τον δρόμο προς το σχολείο με τετράδιο, μολύβι και μια σιωπηλή προσδοκία. Προάγεται από την Τρίτη στην Τετάρτη τάξη με βαθμό «Καλός επτά (7)». Δεν είναι άριστα, δεν είναι θρίαμβος, είναι όμως επάρκεια, είναι συνέπεια, είναι το «κατάφερα» ενός παιδιού σε χρόνια που το «κατάφερα» δεν ήταν ποτέ αυτονόητο. Και η διαγωγή: κοσμιοτάτη. Λέξη βαριά. Δεν αφορά μόνο τη συμπεριφορά στο θρανίο, αλλά έναν ολόκληρο τρόπο ύπαρξης μέσα στην κοινότητα.

Το ενδεικτικό αυτό δεν μιλά μόνο για μαθήματα. Μιλά για μια Ελλάδα που προσπαθεί να σταθεί ξανά όρθια μετά τον πόλεμο, που επενδύει στην παιδεία ως πράξη ελπίδας. Για ένα χωριό, το Βαλτινό, και τους γύρω οικισμούς του, όπως ο Μέλιγος, που στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο όχι για να ξεφύγουν από τη γη, αλλά για να τη φωτίσουν με γνώση. Το χαρτί φέρει σφραγίδες, υπογραφές, ημερομηνίες, μα πίσω απ’ αυτά διακρίνεται η ανάσα της καθημερινότητας, το κρύο πρωινό, το ξύλινο θρανίο, η φωνή του δασκάλου.

Η υπογραφή του Δημοδιδασκάλου, Δημητρίου Β. Μπούγα, δεν είναι απλώς διοικητική πράξη. Είναι η επικύρωση μιας σχέσης: δάσκαλος και μαθήτρια, γνώση και εμπιστοσύνη. Είναι η στιγμή που η πολιτεία, μέσα από το πιο απλό της κύτταρο, το δημοτικό σχολείο, αναγνωρίζει την πρόοδο ενός παιδιού και της δίνει άδεια να προχωρήσει ένα βήμα παρακάτω.

Κι έτσι, αυτό το φθαρμένο ενδεικτικό γίνεται μικρό μνημείο. Όχι της αριστείας, αλλά της συνέχειας. Της ήσυχης προσπάθειας. Της παιδικής ζωής που επιμένει να μαθαίνει, ακόμα κι όταν γύρω της ο κόσμος ξαναχτίζεται από τα ερείπια. Ένα χαρτί που σώθηκε, για να θυμίζει πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο με μεγάλα γεγονότα, αλλά και με «Καλός επτά (7)» και με διαγωγή κοσμιοτάτη.

Μια βραδιά στην «Ανδρομέδα» γεμάτη μουσική και χριστουγεννιάτικη μαγεία

 

Στη μουσική σκηνή «Ανδρομέδα» στα Τρίκαλα, σε έναν χώρο οικείο και φιλόξενο, οργανώνεται μια ζεστή και ατμοσφαιρική βραδιά, γεμάτη τραγούδια που αγαπήσαμε και μελωδίες γνώριμες, ντυμένες με το άρωμα των Χριστουγέννων. Ένα μουσικό ταξίδι που συνδυάζει συναίσθημα, νοσταλγία και γιορτινή διάθεση.

Τη βραδιά πλαισιώνουν εξαιρετικοί μουσικοί:

Φωνή: Νάσια Ριζαργιώτη

Πιάνο: Βαλάντης Σωτηρίου

Μπουζούκι / Κιθάρα: Κώστας Παπαθανασίου

Κρουστά / Φωνή: Κωνσταντίνος Λαφτσίδης

Τοποθεσία: Μουσική σκηνή «Ανδρομέδα», Στουρνάρα 10, Τρίκαλα
Ώρα έναρξης: 21:30
Είσοδος: 6 €
Κρατήσεις: 697 758 0754

Μια ευκαιρία για απόλαυση μιας βραδιάς με μουσική που αγγίζει την καρδιά και δημιουργεί τις πιο όμορφες γιορτινές αναμνήσεις.

Η λάμψη του κενού και η σιωπή της σοφίας

 

Η επίδειξη πλούτου είναι από τα πιο ηχηρά αλλά και τα πιο κούφια φαινόμενα της εποχής μας. Άνθρωποι που αποκτούν χρήματα, είτε με κόπο είτε τυχαία, είτε δίκαια είτε σκοτεινά, σπεύδουν να τα μετατρέψουν σε θέαμα. Πανάκριβα αυτοκίνητα, φεράρι και πόρσε που γυαλίζουν περισσότερο από την ψυχή του ιδιοκτήτη τους, ρούχα-σύμβολα, αντικείμενα που δεν υπηρετούν καμία ανάγκη παρά μόνο το βλέμμα του άλλου. Δεν πρόκειται για απόλαυση, αλλά για διακήρυξη. Δεν πρόκειται για χαρά, αλλά για κραυγή.

Κι όμως, αυτό που νομίζουν ότι επιδεικνύουν ως πλούτο, είναι στην πραγματικότητα η φτώχεια τους. Ψυχική φτώχεια. Φτώχεια αυτοκυριαρχίας, μέτρου και εσωτερικής γαλήνης. Όποιος χρειάζεται να φωνάξει ότι είναι πλούσιος, είναι επειδή μέσα του φοβάται πως δεν αξίζει. Η επίδειξη δεν είναι δύναμη, είναι άμυνα. Είναι το περίβλημα ενός κενού που ζητά απεγνωσμένα επιβεβαίωση.

Η κομπορρημοσύνη γίνεται τότε τρόπος ύπαρξης. Το αυτοκίνητο δεν είναι μέσο μετακίνησης αλλά προέκταση του εγώ. Το τιμόνι γίνεται σκήπτρο, η ταχύτητα υποκατάστατο ελέγχου, ο θόρυβος της μηχανής κάλυμμα της εσωτερικής σιωπής που τρομάζει. Όλα μιλούν για συμπλέγματα, κατωτερότητας, ανασφάλειας, φόβου μήπως κάποιος δει πίσω από το λαμπερό περίβλημα και ανακαλύψει την ένδεια νοήματος.

Σε πλήρη αντίστιξη στέκει ο Ηράκλειτος. Γόνος βασιλικής οικογένειας, κληρονόμος εξουσίας και πλούτου, αρνήθηκε το βασίλειο και τα προνόμια. Δεν τον γοήτευσε η λάμψη, αλλά η αλήθεια. Έζησε λιτά, σχεδόν πάμφτωχα, όχι από ανάγκη αλλά από επιλογή. Γιατί είχε κατανοήσει κάτι που οι επιδεικτικοί πλούσιοι αγνοούν, ότι ο πραγματικός πλούτος δεν συσσωρεύεται, αλλά κατακτιέται εσωτερικά.

Ο Ηράκλειτος δεν είχε ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Η γνώση του, η σοφία του, η βαθιά κατανόηση του λόγου και της ροής των πραγμάτων ήταν αρκετές. Εκείνος που γνωρίζει, σιωπά. Εκείνος που είναι πλήρης, δεν επιδεικνύεται. «Πλούτος ψυχής», θα μπορούσε να πει κανείς, είναι η ικανότητα να ζεις με λίγο και να σκέφτεσαι βαθιά.

Ίσως λοιπόν το ερώτημα δεν είναι ποιος έχει περισσότερα, αλλά ποιος χρειάζεται λιγότερα. Γιατί ο αληθινά πλούσιος άνθρωπος δεν ξεχωρίζει από όσα δείχνει, αλλά από όσα μπορεί να στερηθεί χωρίς να χάσει τον εαυτό του. Και εκεί, μπροστά στη σιωπηλή σοφία του Ηράκλειτου, οι μηχανές των φεράρι σωπαίνουν.

Απεβίωσε η Παρασκευή Σταμούλη

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Παρασκευή συζ. Κωνσταντίνου Σταμούλη, το Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025, σε ηλικία 77 ετών.

Η Παρασκευή Σταμούλη, το γένος Προκοπίου Ξυφαλή, γεννήθηκε το 1948 στην Καρδιτσομάγουλα Καρδίτσας. Παντρεύτηκε με τον Κωσταντίνο Σταμούλη του Βασιλείου και απόχτησαν τρία παιδιά, το Βασίλη, την Βίκη και τον Μάριο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 15 – 12 – 2025 και ώρα 2.30μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά της.

Σημ. 1) Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων, την Δευτέρα 15– 12 – 2025και ώρα 2.00 μ.μ.

Θεσμικός Εκσυγχρονισμός Ασφαλιστικών Ταμείων στην Ψηφιακή Οικονομία

 Άρθρο του Δημήτρη Τσιγάρα

Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας και, ιδίως, της Τεχνητής Νοημοσύνης μεταβάλλει ριζικά τις παραγωγικές και κοινωνικές δομές. Στον ορίζοντα διαγράφεται ένα παράδοξο: το συνολικό κέρδος των οικονομιών αναμένεται να αυξάνεται, ενώ η ανάγκη για ανθρώπινη εργασία θα μειώνεται. Η αυτοματοποίηση διαδικασιών, η ρομποτική και τα συστήματα μηχανικής μάθησης ήδη αντικαθιστούν όλο και περισσότερες μορφές ανθρώπινου κόπου, όχι μόνο χειρωνακτικές αλλά και γνωστικές. Η τάση αυτή δεν είναι πρόσκαιρη, αποτελεί προάγγελο μιας νέας οικονομικής εποχής, όπου η παραγωγικότητα αποσυνδέεται σταδιακά από την ανθρώπινη εργασία.

Μπροστά σε αυτήν την ιστορική μετάβαση, τα κράτη καλούνται να επανεξετάσουν θεμελιώδεις αρχές του κοινωνικού τους συμβολαίου. Το παραδοσιακό μοντέλο, όπου η εργασία αποτελεί τη βασική πηγή εισοδήματος, κοινωνικής ένταξης και χρηματοδότησης των συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης, τρίζει. Όσο η αξία παράγεται ολοένα και περισσότερο από μηχανές, αλγορίθμους και αυτόνομα συστήματα, ο αριθμός των εργαζομένων που θα μπορούν να στηρίζουν με τις εισφορές τους τα ασφαλιστικά ταμεία θα μειώνεται. Αν η χρηματοδότηση των ταμείων παραμείνει δεμένη αποκλειστικά με την εργασία, τότε η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει.

Γι’ αυτό και γεννιέται η ανάγκη για μια βαθιά μεταρρύθμιση. Να μετατοπιστεί η βάση της κοινωνικής ασφάλισης από την εργασία στο κέρδος. Με άλλα λόγια, οι οικονομικές απολαβές που προκύπτουν από την τεχνολογική πρόοδο, και που συχνά συσσωρεύονται σε μεγάλες επιχειρήσεις με υψηλά περιθώρια κέρδους, οφείλουν να επιστρέφουν στην κοινωνία με έναν πιο άμεσο και δίκαιο τρόπο. Αντί οι εισφορές να βαρύνουν κατεξοχήν τον εργαζόμενο και τον εργοδότη ως προς τον μισθό, θα πρέπει να προκύπτουν από τα πραγματικά κέρδη που παράγει το σύστημα παραγωγής συνολικά.

Μια τέτοια μετατόπιση δεν αποτελεί απλώς διορθωτικό μέτρο αλλά νέα θεμελίωση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν εργάζεται, δεν συνταξιοδοτείται και δεν έχει κοινωνικές ανάγκες, όμως παράγει αξία. Αν αυτή η αξία παραμένει ανεξέλεγκτα ιδιωτική, τότε ο κοινωνικός ιστός θα αποδυναμωθεί, ενώ η ανισότητα θα ενταθεί. Αντίθετα, αν η τεχνολογική πρόοδος ληφθεί ως κοινό αγαθό, ως αποτέλεσμα της συσσωρευμένης ανθρώπινης γνώσης και των δημόσιων επενδύσεων σε έρευνα και εκπαίδευση, τότε είναι λογικό το παραγόμενο κέρδος να ενισχύει τους θεσμούς κοινωνικής ασφάλισης που προστατεύουν όλους τους πολίτες.

Επιπλέον, ένα τέτοιο μοντέλο θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη σταθερότητα. Σε μια εποχή όπου η επαγγελματική αβεβαιότητα αυξάνεται και η εργασία κατακερματίζεται, η κοινωνική ασφάλιση που βασίζεται στο κέρδος και όχι στον μισθό επιτρέπει ευελιξία, αμεσότερη πρόσβαση σε παροχές και μειώνει τις ανισότητες ανάμεσα σε εργαζόμενους και ανέργους. Παράλληλα, δίνει στα κράτη τη δυνατότητα να σχεδιάσουν νέα κοινωνικά προγράμματα, όπως εισόδημα βασικής διαβίωσης, εκπαίδευση επανακατάρτισης ή υποστήριξη δημιουργικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων που δεν ανταμείβονται επαρκώς από την αγορά.

Συνεπώς, η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι απλώς τεχνολογική επανάσταση, είναι κοινωνική πρόκληση. Η πρόκληση αυτή απαιτεί θεσμική φαντασία και πολιτική βούληση. Όσο η εργασία παύει να είναι ο κεντρικός μοχλός της παραγωγικής διαδικασίας, τόσο περισσότερο το κοινωνικό κράτος οφείλει να στηρίζεται σε νέες πηγές χρηματοδότησης που αντικατοπτρίζουν την πραγματική παραγωγή πλούτου. Η μετάβαση από ασφαλιστικά ταμεία που βασίζονται στην εργασία σε ταμεία που βασίζονται στο κέρδος δεν είναι μια ουτοπική ιδέα, είναι μια αναγκαιότητα που προκύπτει από τη λογική της ίδιας της τεχνολογικής εξέλιξης.

Σε τελική ανάλυση, ο στόχος δεν είναι να προστατευτεί απλώς ο εργαζόμενος, αλλά να προστατευτεί η κοινωνία στο σύνολό της. Η τεχνολογία πρέπει να λειτουργεί ως μοχλός προόδου και όχι ως παράγοντας αποκλεισμού. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν το κράτος και οι θεσμοί του επαναπροσδιορίσουν τον τρόπο με τον οποίο νοηματοδοτούν την αξία και διαχειρίζονται το κέρδος προς όφελος όλων. Με αυτόν τον τρόπο, το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν θα είναι απλώς περισσότερο αποδοτικό, αλλά και δίκαιο.

Η ανατολή στο Βαλτινό

 

Στο ξημέρωμα του Βαλτινού, όπως το αποτύπωσε ο φακός του Θανάση Ζαμπακά, ο ήλιος δεν ανατέλλει απλώς, ανασαίνει. Ξεγλιστρά χαμηλά από τη γη, σαν παλιά μνήμη που επιστρέφει σιωπηλά, και απλώνει το χρυσοκόκκινο φως του πάνω στα χωράφια που ακόμα κρατούν τη νυχτερινή δροσιά.

Η ομίχλη στέκει ταπεινή, λεπτό πέπλο ανάμεσα στον ουρανό και στη γη, σαν να μη θέλει να διαταράξει τη μυσταγωγία της στιγμής. Τα δέντρα, γυμνά και ακίνητα, μοιάζουν με σιωπηλούς μάρτυρες μιας αιώνιας επανάληψης, της μέρας που γεννιέται, της ζωής που επιμένει. Η γη, αυλακωμένη και ήρεμη, δέχεται το φως όπως δέχεται και τον μόχθο, με καρτερία και αξιοπρέπεια.

Εδώ, στο Βαλτινό, το ξημέρωμα δεν είναι βιαστικό. Είναι στοχαστικό. Κουβαλά μέσα του τις φωνές των ανθρώπων που ξύπνησαν νωρίς, τα βήματα στα χωράφια, τις σιωπές των παλιών χρόνων. Είναι μια υπόσχεση πως, όσο κι αν βαραίνει η νύχτα, το φως θα βρει τρόπο να επιστρέψει.

Οι φωτογραφίες αυτές δεν δείχνουν μόνο μια ανατολή, αφηγούνται έναν τόπο. Έναν τόπο που ξέρει να περιμένει το φως και να το τιμά, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη.

Συγχαρητήρια Θανάση!

ΦΩΤΟΧΥΣΙΑ

 

Λαμπρό απόγευμα. Σε μια στιγμή ευκαιρίας ο ήλιος εντόπισε μια δίοδο στα σύννεφα και εισόρμησε προς το έδαφος, λούζοντας εκτυφλωτικά το κάθε τι που βρέθηκε στον δρόμο του. Το βουνό φωτίστηκε και η πεδιάδα γύμνωσε την κοιλιά της, προσμένοντας τις αιχμηρές ακτίνες να κεντήσουν το τατού της θεϊκής τους έμπνευσης. Βρέθηκα κι εγώ εκεί και θαύμασα το γεγονός, αλλά, ωστόσο, ένα βήμα πίσω το έκανα για προστασία. Ποτέ δεν μου αρέσαν τα τατού.

Του Ηλία Κεφάλα

 

Το λουτρό της παραμονής των Χριστουγέννων

 Του Χάρη Αγγελή

Στο σπίτι με τις παγωνιές, το νερό είχε έναν και μόνο προορισμό: να πίνεται. Κανείς δεν τολμούσε να βγει ως την τουλούμπα για να πλυθεί, το κρύο εκεί έξω δάγκωνε σαν λύκος και μπορούσε να σου κόψει την ανάσα. Η μάνα το ήξερε καλά αυτό και δεν έκαιγε τον νου της για την καθαριότητα των παιδιών όσο εκείνα έμεναν μέσα. Όμως όταν έφτανε η ώρα της εκκλησίας, ούτε λέξη, δεν περνούσαν την εξώπορτα αν δεν άστραφταν τα ρούχα και τα προσωπάκια τους από καθαριότητα.

Η παραμονή των Χριστουγέννων ήταν η μεγάλη αφορμή. Από το προηγούμενο βράδυ άναβε η μάνα τη σόμπα και το τζάκι για να ζεστάνει ο οντάς. Έφερνε το σκαφίδι και το πράσινο σαπούνι, γέμιζε δυο γκιούμια νερό από την παγωμένη τουλούμπα και τα ζέσταινε στην κατσαρόλα και τον τέντζερη. Με το νερό της κατσαρόλας έλουζε τα κεφαλάκια, και με το νερό του τέντζερη τα ξέπλενε, ώσπου ο ατμός γέμιζε το δωμάτιο σαν σύννεφο.

—Ελάτε, ποιος θα λουστεί πρώτος; φώναζε με τα μανίκια σηκωμένα.

Καμία απάντηση. Τα παιδιά έκαναν πως δεν άκουγαν, μαζεμένα στις γωνιές σαν γατάκια που ξέρουν τι τα περιμένει.

—Ελάτε, παιδάκια μ’, να τελειώνουμε. Νύχτωσε, πότε θα κοιμηθείτε;

Τίποτα. Μόνο πνιχτά γελάκια και κλεφτές ματιές. Τότε η μάνα άλλαζε τόνο.

—Εγώ στην εκκλησία έτσι δεν σας πάω να μεταλάβετε. Θα σας αφήσω εδώ να γεμίσετε αμαρτίες.

Η λέξη «αμαρτίες» έκανε όλα τα κεφαλάκια να αναδεύονται, σαν φίδια που τα χτυπάει ο ήλιος της άνοιξης. Κι όμως, η αδιαφορία τους εξακολουθούσε να είναι τάχα κρυμμένη.

Τελευταίο της όπλο ήταν η ντροπή. Γύριζε στον μεγάλο.

—Καλά εσύ, Χάρη… του χρόνου θα πας σχολείο. Είσαι κοτζάμ παιδί. Δεν ντρέπεσαι τους συμμαθητές σου που θα ’ναι λουσμένοι και καθαροί;

Ο Χάρης λύγιζε πρώτος. Γονάτιζε μπροστά στο σκαφίδι, με το κεφάλι σκυμμένο.

—Έτσι μπράβο, πουλάκι μ’, έλεγε η μάνα. Τα μάτια κλειστά, να μην τσούξει το σαπούνι.

Με δυο χέρια σαπούνι τα κεφάλια άστραφταν. Και πάντα κάποιο θα ξεχνούσε να κρατάει κλειστά τα μάτια, τότε αρχίζανε τα κλάματα, τα μαλώματα και τα παρακάλια. Μετά έτρεχαν να αλλάξουν τις μάλλινες φανέλες, κι εκεί γίνονταν άλλες τόσες αψιμαχίες. Μα στο τέλος, η μάνα πετύχαινε τον σκοπό της, καθαρά παιδιά, έτοιμα για τα Χριστούγεννα.

Για να μεταλάβουν όμως, έπρεπε και να νηστέψουν. Το φαγητό τους ήταν μια φέτα ψωμί με ζάχαρη και λίγο νερό για να κολλήσει, ψωμί με κρεμμύδι και αλάτι ή κορόμηλα λιασμένα από το καλοκαίρι, βρασμένα με λίγη ζάχαρη, αυτά που έτρωγε όλη τη Σαρακοστή η γιαγιά, η θείτσα και η μάνα. Ο πατέρας από την άλλη δεν είχε πολλές σχέσεις με την εκκλησία. Μόνο στη γιορτή του πήγαινε, μην του βγει κανένα σουσούμι, γιατί ο μπατζανάκης του ήταν μάρτυρας του Ιεχωβά.

Τα παιδιά δεν άντεχαν τόσες μέρες νηστεία. Πεινούσαν, γκρίνιαζαν, και τα κορμάκια τους, λεπτά σαν ζεύλες που μπαίναν στον σβέρκο των αγελάδων για το κάρο, έδειχναν όλη την ταλαιπωρία τους.

—Αρτυθείτε εσείς… και θα μεταλάβετε, έλεγε τότε η μάνα. Θα πάρω εγώ την αμαρτία.

Κι εκείνα, μισοχαρούμενα, έτρωγαν ό,τι τους έβαζε.

Τρεις ώρες πριν τα χαράματα, η καμπάνα του παπά ξυπνούσε το χωριό. Τα καντήλια άναβαν από οντά σε μαγειρείο και πίσω, λάμπες φώτιζαν τα σπίτια. Η μάνα ξυπνούσε τα ζουρζουβούλια της σιγά-σιγά. Τους έβαζε καθαρά πουκάμισα, κολόβια, σακάκια, κοντά βρακάκια, τσιρέπια και καβουτσούκια. Μοσχομύριζαν πράσινο σαπούνι κι έλαμπαν, όπως τους έλεγε.

Έτσι ξεκινούσαν, σαν κλώσσα με τα κλωσσόπουλα. Τα δίδυμα και ο δεύτερος πιάνονταν από τη φούστα της μάνας. Ο μπέμπης στην αγκαλιά, τυλιγμένος με μαντανία. Ο Χάρης μπροστά-μπροστά, φουσκωμένος σαν το κριάρι του κοπαδιού.

Όταν μπήκαν στην εκκλησία, όλα τα παιδιά έμειναν με το στόμα ανοιχτό. Για πρώτη φορά έβλεπαν εικόνες αγίων, παιδάκια άγνωστα αλλά ίδια ισχνά μ’ αυτά, κοριτσάκια με κοτσιδάκια, άντρες φαλακρούς, κοπέλες με φορεσιές, γιαγιάδες όλες ντυμένες ίδιες. Άκουγαν τις ψαλμωδίες χωρίς να καταλαβαίνουν, έβλεπαν τον παπά να θυμιατίζει, το παπαδοπαίδι να σκορπά λιβάνι, εκείνη τη μυρωδιά που μένει ανεξίτηλη στη μνήμη.

Όταν ο παπάς είπε «Μετά φόβου θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», η μάνα έκανε νόημα.

—Πάμε να πάρουμε σειρά.

Στριμώχτηκαν όλα κοντά στην πόρτα. Πρώτος μετάλαβε ο μπέμπης, ύστερα τα υπόλοιπα και τελευταία η μάνα.

Στον δρόμο του γυρισμού, ένα από τα δίδυμα ψιθύριζε συνεχώς «Κύριε, ελέησον…» με ύφος βαθιάς ευλάβειας. Τα άλλα τρία ξεκαρδίζονταν στα γέλια, και η μάνα, κουρασμένη αλλά ήσυχη πια, τα κοιτούσε και χαμογελούσε.

Ήταν Χριστούγεννα, κι ας είχαν πεινάσει, κι ας είχαν κλάψει με το σαπούνι. Ήταν Χριστούγεννα, κι η ζεστασιά στο σπίτι με τις παγωνιές γεννιόταν όχι από τη σόμπα, αλλά από τη φροντίδα και την αγάπη της μάνας.

Η Τρυφερή σκιά του Πατέρα

 

Σε κάποιες οικογενειακές φωτογραφίες του Βαλτινού, πατέρες κρατούν τα παιδιά τους με εκείνη τη σιωπηλή βεβαιότητα πως ό,τι ακουμπάς στα χέρια σου είναι κομμάτι από το ίδιο σου το μέλλον. Στα πρόσωπά τους, άλλα αυστηρά, άλλα φωτισμένα απόν ένα αμήχανο χαμόγελο, διαβάζεις την προσπάθεια να φανούν αντάξιοι στιγμής που ξεπερνά τις λέξεις. Το παιδί, άλλοτε ανήσυχο, άλλοτε ακουμπισμένο στον ώμο τους σαν μικρή υπόσχεση, μοιάζει να τους καθρεφτίζει, μια αντανάκλαση του πατέρα σε χρόνο που δεν έχει φτάσει ακόμη.

Οι φωτογραφίες αυτές λένε ότι η γενεαλογία δεν είναι γραμμένη μόνο σε χαρτιά ή σε προφορικές μνήμες, είναι τυπωμένη στα πρόσωπα, στο σχήμα της παλάμης, στον τρόπο που ο πατέρας γέρνει να ακούσει το παιδί του, ακόμη κι αν εκείνη τη στιγμή το παιδί δεν μιλά. Είναι ένα συνεχές πέρασμα, ο πατέρας κουβαλά μέσα του τους δικούς του πατεράδες, κι ας μην εμφανίζονται στο κάδρο, κι εκείνο το παιδί που τον κρατά από το χέρι, ήδη κρατά άθελά του το μέλλον ανθρώπων που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί.

Στις λεπτομέρειες κρύβεται το πιο αληθινό, το χέρι του πατέρα που σφίγγει λίγο πιο πολύ από όσο χρειάζεται, σαν να θέλει να διασφαλίσει πως ο κόσμος δεν θα θρυμματιστεί γύρω τους, το βλέμμα του, που μπερδεύει την περηφάνια με φόβο, τον φόβο μήπως δεν προλάβει να μάθει στο παιδί όσα πρέπει. Γιατί ο πατέρας ξέρει ότι η ζωή δεν μεταδίδεται μόνο με το αίμα, μεταδίδεται με παράδειγμα, με σκιές και φως, με μικρές σιωπές που παιδεύονται να γίνουν σοφίες.

Κι όταν κοιτάζεις αυτές τις φωτογραφίες, χρόνια μετά, νιώθεις πως δεν βλέπεις απλώς ανθρώπους αλλά κρίκους μιας αλυσίδας που δουλεύει αδιάκοπα, το παρελθόν που στηρίζει το παρόν, το παρόν που ετοιμάζει το μέλλον. Η γενεαλογία γίνεται έτσι μια βαθιά ηθική πράξη, να παραδίνεις κάτι καλύτερο από ό,τι πήρες, ακόμη κι αν αυτό το «καλύτερο» είναι ένα μόνο βλέμμα καλοσύνης, μια χειρονομία εμπιστοσύνης, ένας τρόπος να στέκεσαι απέναντι στον κόσμο.

Κι έτσι, μέσα σε λίγες εικόνες του χωριού που θα μπορούσαν να χαθούν μέσα στον χρόνο, μένει η απόδειξη ότι κάθε πατέρας, ακόμη κι αν ποτέ δεν το ομολογεί, γράφει την ιστορία του πάνω στη ζωή του παιδιού του, και το παιδί, χωρίς να το ξέρει, την συνεχίζει. Έτσι λειτουργεί η γενεαλογία, ως μια αδιάκοπη συνομιλία ανάμεσα σε όσους υπήρξαν, όσους υπάρχουν, κι εκείνους που θα έρθουν. Ένα ήσυχο, αλλά ακατανίκητο ρεύμα που ενώνει όλες τις ζωές σε μία.