Αναμνήσεις του χωριού «Οι τσουποπαγίδες»

Εμείς από παιδιά μάθαμε να κυνηγάμε στη ζωή…

Πότε με το λάστιχο, πότε με αβρόχια, πότε με ξόβεργες και πότε με τσουποπαγίδες… ξεχυνόμαστε στα χωράφια του Βαλτινού και κυνηγούσαμε το όνειρο.

Οι τσουποπαγίδες ήταν αυτοσχέδιοι μηχανισμοί που τις κατασκευάζαμε μόνοι μας, για να κυνηγάμε πουλιά. Συνήθως σ΄ αυτές τις τσουπογαγίδες πιάναμε μικρά πουλιά, τσούπια, σπουργίτια, και καμιά φορά και κοτσίφια.



Αποτελούνταν από μια ξύλινη βέργα, από ένα ξύλινο σκάνδαλο και από έναν σπάγκο λεπτό. Στο ένα άκρο της βέργας γίνονταν μια εγκάρσια τρύπα. Δένονταν ο σπάγκος από το ένα άκρο της βέργας και από το άλλο άκρο περνούσε μέσα από την εγκάρσια τρύπα. Ο σπάγκος αυτός ήταν έτσι τεντωμένος ώστε η ξύλινη βέργα να σχηματίζει ένα ημικύκλιο. Σε κάποιο σημείο αυτού του σπάγκου γινόταν ένας κόμπος από τον οποίο, άρχιζε μια θηλιά. Ο κόμπος αυτός περνούσε μέσα από την εγκάρσια τρύπα του ξύλου και στερεώνονταν εκεί με τη μία άκρη του σκανδάλου, που έπαιρνε θέση οριζόντια και ήταν κατάλληλο μέρος να καθίσει το πουλί. Η θηλιά ανοίγονταν επάνω στο σκάνδαλο και κολλούσε στο άκρο αυτού με λίγο σάλιο.

Το σκάνδαλο με ελάχιστο βάρος, όταν δηλαδή πάταγε επάνω το πουλί, έφευγε από τη θέση του, άνοιγε η τεντωμένη βέργα και το πουλί πιάνονταν από τα πόδια με τη θηλιά, που έκλεινε αστραπιαία.
Εκτός από την ξύλινη βέργα, πολλές φορές χρησιμοποιούσαμε την ατσάλινη βέργα της ομπρέλας και τοποθετούσαμε στο ένα άκρο της μια ξύλινη βέργα 10 -12 εκατοστά που είχε καρδιά μαλακή, και κάναμε εκεί την εγκάρσια τρύπα.
Όταν βγαίναμε για κυνήγι, αρματωνόμασταν, παίρναμε τις παγίδες τις κρεμούσαμε στους ώμους και τις στήναμε στα δένδρα, ή στα διάφορα παλούκια από φράχτες ή στα ψηλότερα κλαδιά των θαμνόδεντρων. Καταλαβαίναμε που σύχναζαν και που λημέριαζαν τα πουλιά, από τις κοτσουλιές που άφηναν και εκεί σ΄ αυτά τα μέρη στήναμε τις παγίδες.

Έτσι το πουλί (τσούπος) έβρισκε το ψηλότερο μέρος του κλαδιού, που ήταν τοποθετημένο το σκάνδαλο της παγίδας και ανυποψίαστο κάθονταν επάνω και παγιδεύονταν εκεί.
Εμείς τα παιδιά παρακολουθούσαμε από μακριά τις παγίδες μας και όταν βλέπαμε να πιάνετε κάποιο πουλί, τρέχαμε με χαρά να πάρουμε το θήραμα και να ξαναστήσουμε την παγίδα.
Κι έτσι ο καιρός περνούσε… και μεγαλώναμε… κυνηγώντας τη ζωή!

Η Ελλάδα της δημιουργίας

Πιάνο από μπάνερ χαρτονιού, το οποίο πετάχτηκε από γνωστό πολυκατάστημα καλλυντικών, βιολί από ένα φθαρμένο μπλου τζίν που θα κατέληγε στα σκουπίδια, φλογέρα από άχρηστες φωτοτυπίες που θα πήγαιναν -ίσως- στην ανακύκλωση.
Στο ερώτημα "πού πάει ένα χαρτί που δεν χρειάζεται;", η απάντηση είναι "στην ονειροχώρα της μουσικής" και τη δίνει ο Χρήστος Τσόνας, φύλακας το πρωί στο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής και ερασιτέχνης δημιουργός μουσικών οργάνων από ανακυκλώσιμα υλικά μετά το μεσημέρι. Μέχρι στιγμής έχει κατασκευάσει 8 όργανα (βιολιά, κιθάρα, φλογέρα, πιάνο), όλα εύχρηστα με ικανοποιητικές αποδόσεις και πρόσφατα προχώρησε ένα βήμα παραπέρα ιδρύοντας την EcoArt Band, μία μπάντα με τα όργανα αυτά.

"Η αρχική μου ιδέα ήταν να κατασκευάσω ένα βιολί από χαρτί και να μπω στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, αλλά οι υπεύθυνοι με ενημέρωσαν πως ήταν ένα ρεκόρ που δεν μπορούσε να καταρριφθεί, ούτε να συγκριθεί. Έτσι προχώρησα κατασκευάζοντας και άλλα όργανα και δύο από αυτά τα έχω ήδη πωλήσει", λέει
Ο Χρ. Τσόνας δεν ψάχνει στα σκουπίδια. Παίρνει τις... πρώτες ύλες από το σχολείο, όπου μεγάλες ποσότητες χαρτιού καταλήγουν στην ανακύκλωση. Χρησιμοποιεί επίσης παλιά ρούχα και παπούτσια, αλλά και χαρτόνια με τα οποία εταιρείες διαφημίζουν τα προϊόντα τους.

"Όλα τα όργανα μπορούν να χρησιμοποιηθούν, καθώς φέρουν κανονικές χορδές και κλειδιά. Τα περισσότερα μάλιστα έχουν πολύ καλή απόδοση. Αν σκεφτείτε ότι είμαι αυτοδίδακτος και ως μουσικός και ως κατασκευαστής, θα πρέπει να κατανοήσετε τυχόν ατέλειες", λέει με τη σεμνότητα που τον διακρίνει, ενώ αποκαλύπτει πως πώλησε ήδη δύο πρωτότυπα βιολιά αντί 800 ευρώ το καθένα και σχεδιάζει τη συμμετοχή του σε εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Οι τοιχογραφίες του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού 2



Η νεότερη αγιογράφηση του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού έγινε κατά την περίοδο του 1997 – 2001 από τον αγιογράφο Στυλιανό Φιλίππου.

Οι τοιχογραφίες διατίθενται σε δύο ζώνες, στην πρώτη ζώνη εικονίζονται ολόσωμοι άγιοι, ενώ στη δεύτερη ζώνη εικονίζονται άγιοι σε στηθάρια.
Παρουσιάζουμε παρακάτω τις αγιογραφίες της πρώτης ζώνης που εικονίζονται με τη σειρά ολόσωμοι οι παρακάτω άγιοι:

Οι Άγιοι: Κοσμάς, Ιωάννης, Αλέξιος

Οι Άγιοι: Εφραίμ, Ευθύμιος, Θεοδόσιος

Οι τοιχογραφίες του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

Η νεότερη αγιογράφηση του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού έγινε κατά την περίοδο του 1997 – 2001 από τον αγιογράφο Στυλιανό Φιλίππου.
Οι τοιχογραφίες διατίθενται σε δύο ζώνες, στην πρώτη ζώνη εικονίζονται ολόσωμοι άγιοι, ενώ στη δεύτερη ζώνη εικονίζονται άγιοι σε στηθάρια. Στο κέντρο της ημικυλινδρικής οροφής εικονίζεται ο παντοκράτορας με τους 4 ευαγγελιστές (Μάρκο, Ματθαίο, Λουκά, και Ιωάννη) και δεξιά και αριστερά οι άλλοι απόστολοι Παύλος, Ιάκωβος, Θωμάς, αριστερά και Πέτρος, Ανδρέας, Φίλιππος δεξιά.

Παρουσιάζουμε παρακάτω τις αγιογραφίες της δεύτερης ζώνης που εικονίζονται σε στηθάρια οι παρακάτω άγιοι:

Προφήτης Σοφωνίας και Άγιος Μισαήλ

Προφήτης Ισαάκ και Προφήτης Τοβίτ

I'm singing in the rain

Βρισκόμαστε στα μέσα Νοεμβρίου.
Η εποχή μουντή, ο καιρός βροχερός...
Τι καλύτερο από έναν χορό στη βροχή με τον Φρεντ Αστέρ!

Συνθήματα σε τοίχους ..

"Η χώρα καταστρέφεται από την αδιαφορία, αλλά τι με νοιάζει εμένα;"
"Συμμετέχω, Συμμετέχεις, Συμμετέχει, Συμμετέχουμε, Συμμετέχετε, Αποφασίζουν""
Ο Χριστός πέθανε, ο Αινστάιν πέθανε, και Εγώ δεν αισθάνομαι καλά τελευταία"
"Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά μας τοίχους"
"Τα πτυχία copies κτώνται"
"Δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές, μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές"
"Το Lifestyle είναι μαγικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο"
"Αυτοί που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε"
"Αν τα λάθη διδάσκουν, τότε έχω καταπληκτική μόρφωση"
"Θέλω να γίνω αυτό που ήμουν τότε που ήθελα να γίνω αυτό που είμαι τώρα"
"Έγχρωμη TV, Ασπρόμαυρη Ζωή"

Ο πύργος των Τρικάλων

Ο πανύψηλος πύργος των Τρικάλων με το όμορφο ρολόι και τη δεσπόζουσα θέση του αποτελεί μάρτυρα του παρελθόντος και είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ιστορίας της πόλης των Τρικάλων. Είναι ορατός από παντού και είναι το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της πόλης.

Στον τριώροφο λιθόκτιστο πύργο με βάση τετραγωνικής κάτοψης υπάρχουν τρία επίπεδα εκ των οποίων διαδοχικά προς επάνω στενεύουν δημιουργώντας περιμετρικά βεράντες, οι οποίες περιστοιχίζονται από φρουριακά τείχη (πολεμίστρες).

Πλευρικά υπάρχουν σε τριάδες παράθυρα με συμπαγή τούβλα να διακοσμούν τα τοξωτά υπέρθυρά τους.Το ρολόι βρίσκεται στο τελευταίο επάνω επίπεδο και είναι εμφανές και από τις τέσσερις πλευρές του πύργου.

Παλιότερα στη θέση αυτή υπήρχε τούρκικος πύργος με ρολόι.
Το παλιό τούρκικο ρολόι είχε κατασκευαστεί το 1648 και λειτουργούσε μέχρι το 1881 για 233 ολόκληρα χρόνια.

Το 1936 ο Δήμαρχος Θεοδοσόπουλος ανέγειρε ένα πύργο πιο ψηλό και πιο εντυπωσιακό με ένα άλλο ρολόι φτιαγμένο από ελληνικά χέρια.

Αποτελεί το σήμα κατατεθέν για την πόλη των Τρικάλων και είναι ένα από τα σημαντικότερα τουριστικά αξιοθέατα της περιοχής.

Υπαίθρια ζωγραφική

Με άνεση, αυτοπεποίθηση και ταχύτητα ο ταλαντούχος, υπαίθριος καλλιτέχνης ζωγραφίζει τα θέματά του στους δρόμους της Μιανμάρ.

Τα μοιρολόγια του τόπου μας

Τα Μοιρολόγια είναι έμμετρα στιχουργήματα με θλιβερή υπόθεση. Τραγούδια θρηνητικά, που τα απαγγέλλουν οι άνθρωποι κατά το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων.
Τα μοιρολόγια και γενικά τα τραγούδια του Χάρου έχουν παλιά παράδοση και διασώζουν Ομηρικά έθιμα γύρω από το συγκλονιστικό γεγονός του θανάτου. Ο θάνατος για τους αρχαίους Έλληνες, όσο και αν η διδασκαλία τους δέχεται την αθανασία της ψυχής και το χωρισμό της από το σώμα, δεν έπαυε να είναι γεγονός που έφερνε θλίψη και πόνο στους ανθρώπους.
Ένα μοιρολόγι του τόπου μας, με τα συγκλονιστικά λόγια, τραγουδά με την υπέροχη φωνή της η συγχωριανή μας κ. Ντίνα Βότσιου – Ανδρέου.

Σου παραγγέλνω μαύρη γη

Σου παραγγέλνω μαύρη γη

κι αραχνιασμένο χώμα

αυτόν το νιό που σού ΄στειλα

να μην τον αραχνιάσεις.

Δώσ’ του να φάει, δώσ’ του να πιεί,

βάλ΄ τον να τραγουδήσει,

στρώστονε και τριαντάφυλλα

να βάλει στο κορμί του,

γιατί είναι νιος κι ανύπαντρος

είναι μικρός ακόμα.

Έκθεση φωτογραφίας στο κέντρο Κλιάφα

Μικρή απόλαυση. Μετά το όργωμα ένα ποδόλουτρο στην τσίγκινη σκάφη

 

Το Κέντρο Ιστορίας και Πολιτισμού της εταιρείας Κλιάφα με την ευκαιρία του συμποσίου Τρικαλινών Σπουδών του ΦΙΛΟΣ, το οποίο και φιλοξενεί, οργανώνει έκθεση φωτογραφίας, ντοκουμέντων και γραπτών μαρτυριών με τίτλο, «Τρίκαλα 1950-1960. Η δεκαετία της ανασυγκρότησης και των προσδοκιών».

Παρά την ξυπολησιά τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα στο χωματόδρομο

Τα Τρίκαλα του 1950 ήταν μια πόλη χωρίς καμιά υποδομή. Δρόμοι χωμάτινοι, δίκτυο υδρεύσεως και αποχετεύσεως ανύπαρκτο, σχολεία που υπολειτουργούσαν. Μια πόλη με μεγάλη ανεργία και χαμηλό μορφωτικό επίπεδο και μια κοινωνία με περιορισμένες ελευθερίες – ακόμα και ο σύλλογος γονέων για να συνέλθει έπρεπε να έχει την άδεια της αστυνομίας- με ένα μέρος του πληθυσμού να βρίσκεται στις φυλακές και στον Άη Στράτη και ένα άλλο πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού, κυρίως των ορεινών περιοχών, κυριολεκτικά να πένεται.

Γεφύρια δεν υπήρχαν και τα αυτοκίνητα μετατρέπονταν σε αμφίβια.

Το μέλλον αβέβαιο αλλά η εσωτερική δύναμη του καθενός μεγάλη. Οι Τρικαλινοί της δεκαετίας του 1950, παραμερίζοντας τα όποια συναισθήματα τους, ρίχτηκαν στη δουλειά χωρίς να έχουν την πολυτέλεια της επιλογής. Καμιά δουλειά δεν ήταν παρακατιανή. Με σθένος και υπομονή βάδισαν αργά αλλά σταθερά στο δρόμο της δημιουργίας.

Το φιλανθρωπικό σωματείο «Αγία Βαρβάρα» προσπαθεί να καλύψει τις ανάγκες των φτωχών για ένδυση.

Αν κάτι μπορούν να μας διδάξουν οι φωτογραφίες της έκθεσης μαζί με τα ντοκουμέντα της εποχής και τις μαρτυρίες που παρατίθενται είναι πως η χώρα μας έχει ζήσει καταστάσεις πολύ χειρότερες από τη σημερινή.
Η γνώση ενός τόσου ζοφερού παρελθόντος είναι μια πηγή διδαχής και αισιοδοξίας. Αυτός ακριβώς είναι ο στόχος αυτής της έκθεσης.

Μακριά γαϊδάρα

Ένας πολύ σημαντικός παράγοντας για την ολοκληρωμένη αντίληψη της ζωής είναι οι αναμνήσεις μας. Τις θέτουμε για μέτρο σύγκρισης σε κάθε τί που μας συμβαίνει, είναι ο πολύτιμος θησαυρός μας και τα εφόδιά μας για την πορεία στη ζωή. Σ' αυτές ανατρέχουμε με το παραμικρό, έστω κι ενστικτωδώς!!!..
Και επειδή, ως άνθρωποι δεν χάνουμε ποτέ την παιδικότητα που κρύβουμε μέσα μας, στη σημερινή ανάρτησή μας, θα θυμηθούμε και θα περιγράψουμε ένα ομαδικό παιχνίδι που παίζονταν παλιά στο Βαλτινό, συνήθως από αγόρια, αλλά καμιά φορά και μικτά, δηλαδή και με κορίτσια.

Πρόκειται για το παιχνίδι που άλλοι το λέγανε «Ψιλή καμαρίτσα» και άλλοι «Μακριά γαϊδάρα».
Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες με 4-6 παίκτες η κάθε μια. Η μία ομάδα θα πάρει τη θέση της γαϊδούρας και η άλλη των καβαλάρηδων.
Τα παιδιά που αποτελούν την ομάδα της γαϊδούρας σχηματίζουν μια γραμμή μπροστά από ένα τοίχο. Ο πρώτος παίκτης ακουμπά την πλάτη του στον τοίχο, έχοντας το μέτωπό του στραμμένο προς τους υπόλοιπους της γραμμής. Ο δεύτερος παίκτης ακουμπά στην κοιλιά του πρώτου το κεφάλι του και στηρίζει τα χέρια του στον τοίχο. Οι υπόλοιποι 3-4 παίκτες βάζουν το κεφάλι τους κάτω από τα πόδια του μπροστινού τους και έτσι δημιουργείται η μακριά γαϊδούρα.

Ο πρώτος παίκτης που είναι όρθιος στον τοίχο δίνει το σύνθημα στους αντίπαλους παίκτες για να τρέξουν ένας-ένας και να πηδήξουν πάνω στη γαϊδούρα. Τότε ο καθένας πηδά με φόρα από απόσταση 5 περίπου μέτρων και από το τράνταγμα και το βάρος ακούγονται τα ξεφωνητά και τα βογκητά της γαϊδούρας που υποφέρει αλλά υπομένει.
Ο κανόνας του παιχνιδιού ορίζει να ανέβουν όλοι οι παίκτες πάνω στη γαϊδούρα, χωρίς να πέσουν και χωρίς να ακουμπήσουν τα πόδια τους κάτω. Αν δεν γίνουν τέτοια λάθη, Τότε ο αρχηγός θα τελειώσει το Παιχνίδι με το παρακάτω τραγούδι:
“Πήγε ο κυνηγός για κυνήγι, πόσα πουλιά σκότωσε;”
Δείχνει με τα δάχτυλά του έναν αριθμό, τον οποίο πρέπει να βρει ο αρχηγός της ομάδας που είναι σκυμμένη κάτω στη μακριά γαϊδούρα. Αν το βρει, τότε μπαίνει από κάτω η άλλη ομάδα, διαφορετικά το παιχνίδι επαναλαμβάνεται.

Οι τοιχογραφίες σε κτίρια (οπτική πλάνη)

Η πανέμορφη και εντυπωσιακή τοιχογραφία στα Μανάβικα των Τρικάλων δεν αποτελεί αποκλειστικότητα για το είδος της.
Τοιχογραφίες ανάλογες υπάρχουν σε διάφορα κτίρια, δημόσια ή ιδιωτικά, σε όλο τον κόσμο, όπου ομορφαίνουν και "ζεστάνουν" τους χώρους, δημιουργώντας ένα αίσθημα οικειότητας και υψηλής αισθητικής στον παρατηρητή.

Οι τοιχογραφίες στις διάφορες εξωτερικές επιφάνειες των κτιρίων είναι ένα μέσο για να μεταμορφώσει κανείς τον χώρο αλλάζοντας ριζικά την ατμόσφαιρα του εξωτερικού χώρου, προσδίδοντας τον, ταυτόχρονα, βάθος και υψηλή αισθητική.
Οι καλλιτέχνες μπορεί να κάνουν από απλές διακοσμητικές επεμβάσεις μέχρι εκτεταμένες συνθέσεις που να ξεγελούν το μάτι με την αληθοφάνειά τους.
Η τεχνική αυτή ονομάζεται οπτική πλάνη (trompe l'oeil).



Παρουσιάζουμε παρακάτω μερικά τέτοια έργα τέχνης.

Πριν 100 χρόνια στο Βαλτινό

Στα Τρικαλινά δρώμενα «ΤΟΤΕ (1911) ΚΑΙ ΤΩΡΑ (2011)», (Σταχυολογήματα από παλιές εφημερίδες), που επιμελείται κάθε Κυριακή, στην εφημερίδα «Πρωινός Λόγος», ο Θύμιος Λώλης, δημοσιεύθηκε μια είδηση που αφορά συμβάν που έγινε στην περιοχή του Βαλτινού.

Συγκεκριμένα στην εφημερίδα «Θάρρος» της 27 Οκτωβρίου 1911 δημοσιεύθηκε η είδηση που αφορά σε γεγονός απόπειρας φόνου, με πρωταγωνιστή τον παππού Β. Σκρέκα.
Παραθέτουμε παρακάτω το δημοσίευμα της παλιάς εφημερίδας ακριβώς ως έχει:

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ

Εις την Αστυνομίαν κατηγγέλθη χθες, ότι ο επιστάτης του χωριού Τσιάρας, κ. Λ. Παπαστελιόπουλος επανακάμπτων προχθές τη νύκτα εκ του χωρίου ενταύθα μετά του αγροφύλακος, υπέστη καθ΄ οδόν επίθεσιν δολοφονικήν υπό του πρώην αγροφύλακος Σκρέκα ή Ντουρή πυροβολήσαντος ανεπιτυχώς εναντίον του, ως λέγει, και τραπέντος εις φυγήν, ως είδε τον ακόλουθον αγροφύλακα ότι εξήγαγε το περίστροφον του να πυροβολήση εναντίον του.

Ο Νοέμβριος και οι ομορφιές του Φθινοπώρου

Μπήκαμε σήμερα και στον Νοέμβρη και εκτός από την ανασφάλεια, τον φόβο, και την αβεβαιότητα που κυριαρχεί γύρω μας η φύση κόντρα σε όλα αυτά, ακολουθεί τον δικό της ρυθμό, ντύνεται με τα δικά της χρώματα και μας προσφέρει τη δική της ομορφιά!

Η φύση ζωγραφίζει τα καλύτερα τοπία με καταπληκτικά χρώματα. Φύλλα πέφτουν σε κίτρινο, καφετί, πορτοκαλί και φωτεινές αποχρώσεις του βαθύ κόκκινου, συνθέτουν μαγευτικές εικόνες.

Το φθινόπωρο είναι αναφμίβολα η πιο όμορφη και πολύχρωμη εποχή του έτους.
Δείτε παρακάτω τις υπέροχες εικόνες.

Τα εγκαίνια του Σούπερ Μάρκετ «ΚΑΛΥΒΑΣ» στο Βαλτινό

Παρουσία πλήθους κόσμου τελέστηκαν το απόγευμα της Πέμπτης 27 - 10 - 2011, στο Βαλτινό τα εγκαίνια του Σούπερ Μάρκετ των Παναγιώτη και Αλεξάνδρου Καλύβα. Στο νέο ανακαινισμένο κατάστημα που θα λειτουργεί από εδώ και στο εξής στο Βαλτινό οι πελάτες του θα βρίσκουν όλα τα προιόντα σε προσεγμένες τιμές και πολλές προσφορές.

Στο Σούπερ Μάρκετ, η ποικιλία προϊόντων είναι σημαντικός παράγοντας ικανοποίησης των πελατών του γι'' αυτό και θα προσπαθούν συνεχώς να τη διατηρούν και να την εμπλουτίζουν.
Στο χώρο του Σούπερ Μάρκετ πέραν του γεγονότος ότι ο καταναλωτής θα μπορεί να βρει ότι κι αν ζητήσει, το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι κυριαρχεί η άμεση εξυπηρέτηση, το χαμόγελο και η καλή διάθεση.

Οι υπεύθυνοι του καταστήματος υπόσχονται να προσπαθούν πάντα για το καλύτερο γιατί τους ενδιαφέρει η διαχρονικότητα στη σχέση τους με τους πελάτες και γιατί είναι κι εκείνοι καταναλωτές, με την σειρά τους και γνωρίζουν τις ανησυχίες τους.
Τους ευχόμαστε, Καλές δουλειές!

Οι τρεις καβαλάρηδες του Βαλτινού.

Ευχάριστη νότα αποτέλεσε η βόλτα των τριών καβαλάρηδων (δύο ιππείς και ένας αναβάτης άμαξας) στους δρόμους του Βαλτινού, χθες, το μεσημέρι της Κυριακής.
Η εντυπωσιακή τριάδα των καβαλάρηδων με την άμαξα διέσχιζαν τους δρόμους του Βαλτινού και φάνταζαν σαν να ξεπροβάλλουν από εικόνες μιας άλλης εποχής ή από εικόνες ταινίας γουέστερν.

Πρόκειται για τον ιδιοκτήτη της Φάρμας «Κόζιακα», κ. Κώστα Βότσιο, που εδρεύει στο Βαλτινό και τους δυο εργαζόμενους εκεί.
Η βόλτα, είχε έντονα το στοιχείο του εντυπωσιασμού και της έκπληξης, και έγινε για εκπαιδευτικούς σκοπούς. Όμως, ταυτόχρονα έδωσε και την δυνατότητα σε πολλούς, που θέλανε να δοκιμάσουν, να ανέβουνε στην άμαξα και να κάνουν έναν περίπατο για ψυχαγωγία.

Ήταν πραγματικά μια όμορφη παρουσία και μια ευχάριστη έκπληξη μέσα στη μονότονη καθημερινότητα της ζωής του χωριού μας!

Βαλτσινιώτικες θυμοσοφίες

Αν οι απλοί άνθρωποι δημιουργούσαν την ιστορία, θα είχαμε λιγότερα βαρυσήμαντα περιστατικά και περισσότερη ανθρωπιά. Ρομαντική σκέψη, αλλά είναι απλώς θεωρητική σκέψη. Δύσκολα θηλυκώνει με την πραγματικότητα. Ο απλός άνθρωπος παραμένει εκτός των ιστορικών γεγονότων. Δεν είναι ο πλάστης με τον πυλό, ο εμπνευστής του σχήματος. Είναι ο βοηθός του αγγειοπλάστη. Αυτή είναι η νομοτελειακή φορά, η ιεραρχία, η αλληλουχία. Ιστορικά υπάρχει πάντα μια ελίτ που πετάει το σπόρο στο εύφορο ανθρώπινο έδαφος και αναλόγως της χρονικής περιόδου φυτρώνει ή δεν φυτρώνει η έμπνευση, το θάρρος, η δύναμη, η πειθαρχία, η επιείκεια, η ελπίδα. Κι ύστερα ο απλός άνθρωπος ανασκαλεύει τη σπορά και την κατακτά, όπως ο άνδρας κατακτά τη γυναίκα και πλάθει έναν καινούργιο κόσμο, νομίζοντας ότι είναι δικές του η έμπνευση και η κατασκευή. Επί της ουσίας, άλλη εξουσιαστική δύναμη, πολλές φορές κατώτερη των περιστάσεων έχει αυλακώσει το χωράφι.

Ναι, ακούγεται δύσληπτο, δυσήλατο, αλλά μήπως και όσα ζούμε τελευταία έτσι δε φαντάζουν; Μήπως τούτη την ώρα δε σπέρνουν το ευρωπαϊκό χωράφι ηγέτες κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι συμμετέχουμε στην καινούργια Ιστορία ; Ο γνώριμος κόσμος έχει προ πολλού γκρεμιστεί. Όχι όμως και ο θρήνος που τον συνοδεύει. Αγανακτισμένοι πολίτες κραδαίνουν λάβαρα απελπισίας, μεσήλικες απλώνουν κρέμες στα πρόσωπά τους για να αποφύγουν τα χημικά, ηλικιωμένοι ψάχνουν για αναπνευστήρες στα ασθενοφόρα. Συμμετρικός κόσμος σ’ ένα ασύμμετρο πια περιβάλλον. Ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει ότι τα γκρεμισμένα δεν πρέπει να τα κλαίμε κι ο Καζαντζάκης προσθέτει στην Ασκητική του : Σκοτώστε τη μνήμη, ξεκινήστε απ ‘την αρχή. Μονάχα έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε μια θαρραλέα ένταξή μας στους χρόνους τους μελλοντικούς ενός κόσμου που θα γελάει κάποτε μαζί μας γιατί μας συγκινούσαν ιδιαίτερα οι νεκροί, οι μουσικές και τ άστρα.

 («Σχόλια του Τρίτου» – Μάνος Χατζιδάκις). Της Ρίτσας Μασούρα

Φοτορεπορτάζ από την παρέλαση στο Βαλτινό Ν2