Απεβίωσε η Στεργιανή Καραμπάση

 

Απεβίωσε η συγχωριανή Στεργιανή Καραμπάση την Κυριακή 26 -1- 2025 σε ηλικία 74 ετών. Η Στεργιανή Καραμπάση του Θωμά και της Φωτεινής γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1951.  Παντρεύτηκε με τον Νίκο Τάσιο και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Θωμά και τον Βάιο.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 27-1-2025 και ώρα 5:00 μ. μ. στον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι  συγγενείς και φίλοι όπως προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά της.

Γιώργος Ζαμπέτας «Ρε, εσύ είσαι; ΩΑΑΑΑ!! Το πήραμε το βραβείο!!!

 

Ένα απόγευμα, να πούμε, πήρα το μπουζούκι μου και πήγαμε στο σπίτι του Μανώλη του Χατζιδάκι.''Καλώς τον Γιώργο!'' μου είπε ο Μανώλης.

Πάμε μέσα, κάθεται στο πιάνο, ''άκου ένα μοτίβο'' μου λέει και αρχινάει να παίζει την εισαγωγή από τα ''Παιδιά του Πειραιά''. Εγώ την ψώνισα... Του λέω: ''Ρε Μανώλη, για ξαναπαίχτο.'' Το ξαναπαίζει, ''Μπράβο Μανώλη!'' ''Σ' αρέσει;'' με ρωτάει. ''Τί λες ρε Μανώλη... Εδώ βλέπω εκατομμύρια δίσκους!...'' του λέω.

Πήραμε, λοιπόν, το αεροπλάνο με τον Μανώλη, κατεβήκαμε στο Πρίντεζι και από το Πρίντεζι πήραμε ένα τρένο και φτάσαμε στις Κάννες... Εκεί μας περίμενε ο Τζούλι με την τέως Πολιτισμού κι Επιστημών, τη Μελίνα τη Μερκούρη. Είχανε το έργο να προβάλλουνε, το ''Ποτέ την Κυριακή''.

Το βράδυ κατεβήκαμε στην προβολή της ταινίας με ένδυμα περιπάτου... Βλέπω το φιλμ, ''Πω πω μάπα'' λέω, αλλά ο Τζούλι, αβέκ ντε γνωριμί, την είχε οργανωμένη τη δουλειά.

Όταν τελείωσε η ταινία, μπουκάραμε σε μια αίθουσα. Μέσα εκεί ήταν οι μεγιστάνες του πλούτου. Όλοι οι μεγιστάνες του Press, όλοι οι μεγιστάνες της Τέχνης, όλοι οι μεγιστάνες της Μόδας, όλοι οι μεγιστάνες του Σινεμά.

Ανεβαίνουμε στο σανίδι και αρχινάμε να παίζουμε. Εμένα να μ' έχει πιάσει το πατριωτικό μου κάργα. Λέω: ''Εδώ ήρθαμε για να πάρουμε το εργαλείο. Το βραβείο.'' Και μπουκάρω να πούμε με το μπουζούκι στα ίσα και αρχινάω. Τσάμικο, Τα Παιδιά του Πειραιά, Ζεμπέκικο, Τα Παιδιά του Πειραιά, Χασάπικο, Τα Παιδιά του Πειραιά, Τσιφτετέλι, Τα Παιδιά του Πειραιά.

Εν τέλει, να μην τα πολυλογώ, παίξε - τραγούδα, παίξε - τραγούδα, ο Τζούλι από κάτω με τη Μελίνα, ο αδερφός της ο Σπύρος δίπλα, ενώ ο Μανώλης ο Χατζιδάκις είχε παρκάρει σε μια καρέκλα, και αραιά και που, έπινε κανένα χάπι, γιατί απλήρωτο το 'χαμε το ξενοδοχείο. Τη διαμονή δεν την πλήρωσε το Υπουργείο Πολιτισμού. Το ξενοδοχείο το πληρώσανε οι πελάτες. Σε αυτά τα γαλλικά τα μαγαζά, κοινώς λέγοντας να πούμε τις σάλες, το γλέντι δεν κρατάει παραπάνω από τις δώδεκα τα μεσάνυχτα. Στο δικό μας γλέντι, είχε ξημερώσει και δεν είχε φύγει ούτε ένας. Και να ληφθεί υπ' όψιν, ότι από τις δωδεκάμιση έπαιζα μόνος μου. Τελείως μόνος μου. Κατά τις εφτάμιση το πρωί, απόκαμα. Δε μπορούσα να παίξω άλλο. Τους λέω: ''Παιδιά, τελειώσαμε, άει σιχτίρ, φευγάτε.''

Ψόφιος εγώ από την κούραση, με το μπουζούκι παραμάσχαλα, δρόμο παίρνω, αφήνω δρόμο, να πάω για το ξενοδοχείο κι έχει βγει το press. Κάνω έτσι και τί να δω. Η μάπα μου στην πρώτη σελίδα, σε όλες τις εφημερίδες! Λέω: «Ρε, εσύ είσαι; ΩΑΑΑΑ!! Το πήραμε το βραβείο!!!»

Γιώργος Ζαμπέτας

Με αφορμή τη συμπλήρωση των 100 ετών από την γέννησή του.

Παρωνύμια, παρατσούκλια, ψευδώνυμα του Βαλτινού

 

Παλαιότερα, ανάλογα με τα έντονα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου, με τις αδυναμίες του, με τα προτερήματά του, με τις συνήθειές του κλπ. αποκτούσε και το ανάλογο παρατσούκλι.

Ο νουνός όμως, των περισσότερων παρωνύμιων στο χωριό Βαλτινό, ήταν ο δάσκαλος Δημήτριος Μπούγας. Σχεδόν όλους τους μαθητές του, τους φώναζε με παρατσούκλια, που ο ίδιος με μεγάλη ευρηματικότητα σκάρωνε.

Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικά αξέχαστα παρατσούκλια των κατοίκων:

Αναγνωστάκος, Αραπούλης, Αριστιδάκης, Αρμούτης.

Βαρδάκας, Βλαχάβας, Βλησαράκος.

Γιάκης, Γιούλης, Γιουργούλας, Γκαράνης, Γκαρίφας, Γκαβουκώστας, Γκζουλάς, Γκουτζιώλας, Γούλης.

Διγενής, Διπλάρης.

Ζαρκάδας, Ζάρρας, Ζάτσας, Ζιάκας.

Καζάνας, Καής, Κασιάρας, Καστρακίδας, Καταμέτας, Κιτσιάρας, Κολιέτσι, Κολιός, Κουλόχειρος, Κορδάτος, Κοτσιάκης, Κουκουτσέλος, Κουλέτας, Κούλης, Κουράνης, Κούρκουλος, Κουφίνι, Κρούτος, Κωτάκι.

Μαρκεζίνης, Ματσόλας, Μεμέτης, Μόκας, Μούντζιας, Μπατάφας, Μπέμπης, Μπόπης, Μπουζούκας, Μπούλιας, Μπρούφας.

Νάβας, Νασίκας, Νταβέλης.

Παγουτάς, Παπαμάκης, Παπάς, Πατακός, Πάτσιος, Πειραιώτης, Πεταλάκιας, Πίκο πίκος, Πίπης, Πλατσκιάρας.

Σαϊάς, Σβίγκος, Σιώκας, Σκόποτας, Σκορδάλης, Σντρούλιας, Συρμάνης.

Τακα - τάκας, Ταμπάρας, Τζάνας, Τζατζιάς, Τζίλας, Τζιμούρτος, Τζίνος, Τζιώρτζης, Τζουλιάνο, Τζούντης, Τιλιμούλης, Τρούκας, Τσαφλιώρας, Τσαφουκλής, Τσετσές, Τσιαουλάς, Τσιαφούτης, Τσιγαρίτης, Τσιέλης, Τσίλιας, Τσιλιβίτης, Τσιρομίχαλος, Τσίχλας.

Φούλιας.

Χατάνης.

Ψαρακολίτης, Ψηλός, Ψουράς.

Από το χρονοντούλαπο της ιστορίας

 

Δύο φωτογραφίες, από την ίδια οπτική γωνία, ενός εκ των κεντρικότερων σημείων της πόλης των Τρικάλων, που τις χωρίζει πάνω από μισός αιώνας. Η πρώτη των αρχών της δεκαετίας του ΄70 και η δεύτερη σύγχρονη, πρώτες ημέρες του 2025.

Είναι η αρχή της οδού Γαριβάλδη στην διασταύρωσή της με την κεντρική οδό Ασκληπιού, το επονομαζόμενο (κάποτε) «τρίγωνο».

Σταθερό (και ευτυχώς διασωθέν) παραμένει το πέτρινο κτίριο του σημερινού Λαογραφικού Μουσείου. Στα αριστερά της φωτογραφίας η μονοκατοικία του ιατρού Βασιλείου Κλιάφα, έχει κατεδαφιστεί και στην θέση της κατασκευάστηκε σχετικά σύγχρονη πολυκατοικία. Έχει επίσης ξηλωθεί και το περίπτερο (του «Κώτσιου» και κατόπιν της «Τασίας») που λειτουργούσε για πολλές μεταπολεμικές δεκαετίες εκεί.

Στο βάθος διακρίνουμε την κατοικία της οικογενείας Καρανάσιου που πρόσφατα ανακατασκευάστηκε-ανακαινίστηκε (και ευτυχώς διασώθηκε) καλόγουστα, αλλά δεν μπορούμε να την διακρίνουμε στην δεύτερη φωτογραφία.

Στα αριστερά της φωτογραφίας του ΄70 οι όμορες κατοικίες των αδελφών Νικολάου και Ηλία Γκουζγκούνη οι οποίες έχουν αντικατασταθεί από σύγχρονες οικοδομές. Η πρώτη από τον υπογράφοντα, όπου εκτός της κρεπερίας «Μποέμ» που λειτουργεί στο ισόγειο, βρίσκεται η κατοικία του στους επάνω ορόφους. Η δεύτερη από την οικογένεια Κακιοπούλου που επίσης κατοικεί στους επάνω ορόφους. Στο άκρο δεξιά μόλις διακρίνουμε την σύγχρονη πολυκατοικία των Κατσίκη-Μπετσιμέα.

Επίσης στην φωτογραφία του ΄70, σε πρώτο πλάνο διακρίνουμε την σκεπή από μικρή ισόγεια οικοδομή όπου στεγάζονταν το πρατήριο παγωτών ΕΒΓΑ, ενώ δεξιότερα τον μαντρότοιχο από το «Ζάππειο», έναν περιορισμένο υπαίθριο χώρο που φιλοξενούσε κατά τους θερινούς μήνες παραστάσεις Καραγκιόζη. Σήμερα εκεί έχει στηθεί πολυκατοικία που φυσικά δεν διακρίνουμε.

Στο μεταξύ, η διάνοιξη του ανωνύμου μέχρι σήμερα πεζοδρόμου που βλέπουμε στην σύγχρονη φωτογραφία αναβάθμισε όντως την περιοχή.

Όπως καλλωπίστηκε και το «τρίγωνο» όπου εκτός του πρασίνου τοποθετήθηκε (το 1981) αναμνηστική στήλη για τα 100 χρόνια της Απελευθέρωσης της Θεσσαλίας.

Σημ: Πρόσθεση του υπογράφοντος είναι, αξιοποιώντας το πλούσιο φωτογραφικό αρχείο του, να παραθέσει μια σειρά φωτογραφιών των Τρικάλων, συγκρίνοντας το χθες με το σήμερα από την ίδια (όπου είναι δυνατόν) οπτική γωνία. Αρχής γενομένης από την «γειτονιά» του.

Σωτήρης Κύρμπας

Απεβίωσε η Μαρία Α. Τζίκα

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Μαρία Τζίκα την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου 2025, σε ηλικία 82 ετών. Η Μαρία Τζίκα - Γούσια, του Γεωργίου και της Αγγελικής, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1942. Παντρεύτηκε με τον Αστέριο Τζίκα, από την Κάτω Ελάτη και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Αντώνη και τον Θεόδωρο.

H κηδεία θα γίνει το Σάββατο 25/1/2025 και ώρα 1:00 μ.μ. στον Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Κάτω Ελάτης Τρικάλων.

«Ο ανεπρόκοπος» με ντοπιολαλιά

 Το χειμώνα μι τα τρανά τα κρύα κάθουμι γύρου απ’ τη σόμπα κι θυμάμι παλιές Βαλτσινιώτικες ιστουρίες. Θα στις μολογήσω, άξτες κι γράψτεις άμα θες.

Τουν βλέπς αυτούια ια, αυτό του πιδί. Ε, ρε, γαμώ τη μάνα μέσα, γκουτζιάμ πιδί, ντιπ δεν τουν κόβι!

Ούδι νια αράδα δεν ξέρει να διαβάσει. Δεν καταλαβαίνει τίπουτι, σκέτους γκρας είνι. Γκουτζιάμ άντρας κι κάνει χαζαμάρις ακόμα. Ποιόν όμοιασι;

Ήταν μικρός, δεν τουν αγροίξι τουν πατέρα τ’ απ΄ ήταν μιρακλής! Άμα τουν έλεγις να κάνι κάνα δλειά…

-Δεν αδγειάζου, έλεγι, έχου να πάου στα πρόβατα. Έκανι πάντα του θκό τ’.

-Έλα να κάνουμι αυτή τη δλειά, τουν έλιγις.

-Δεν αδγειάζου σήμερα  σεαμπρουστά άμα ξεαδγειάσου, θα ’ρθού, έλιγι.

Έβγαζι του καθρεφτάκι κι την τσατσάρα, σάλιουνι του μαλλί κι έφτιαχνι τουν καρέ. Άμα τουν έλεγις, να ντυθεί κι να πάει στην νηκκλισιά γκουρδουκλιόνταν ούλη τη νύχτα στου κριβάτι κι του προυί που σκώνουνταν μπαμπάλιζι. Ντύνουνταν κι έβαζι ανάπουδα τα παπούτσια τ’.

-Βρε πιδί μ’, τά ’βαλις τ’ανάπουτα τα παπούτσια σ’, τουν έλιγαν.

-Αλάθους έκανα, έλιγι αυτός, αλλά δεν τα άλλαζι, έβγαζι του καθρεφτάκι κι την τσατσάρα, έφτιαχνι τουν καρέ κι πήγηνι έτσι, σαν σβαρνιάρς στην νηκκλισιά.

Νια βολά θα πνίγουνταν στου πουτάμι αν δεν αγραπώνουνταν απού κάτι κλαργιά. Έσκουζι ούλ΄τη μέρα να τουν ακούσουν. Σπουλάτι τουν άξαν κατι τσουμπαναραίοι κι πήγαν τουν έβγαλαν.

Νια βολά τουν έστειλαν να κουβαλίσι τ’άχυρου μι του κάρου, απ τη Παναία κι γκιράντσι του φουρτουμένου κάρου κι έπισαν ούλα τα διμάτχια στου δρόμου.

Νια άλλη βολά τοιμάσκαν να πάν στου παγκύρι, είχαν ζέψι του κάρου, φόρτουσαν κι τα πράματα κι περίμιναν αυτόν. Αυτός, τότι είχι πάρι τα γκιούμνια κι είχι πάει να τα γιουμίσι μι νιρό απ τ’ αρτισιανό.

Πιρίμιναν - πιρίμιναν, κάπουτι κι αλλότι, φανήσκι κι αυτός, γιμάτους απού πάν μέχρι κατ΄ λάσπις κι νιρά.

-Ά ρε, του λεν, που είσι; Ισένα θα πιριμένουμι.

-Κάηκι απού νιρό του γουμάρι κι γκάρζι ούλη τη μέρα, τσ’ λέει, ιγώ γκουσουμάντσα μέχρι να του φέρου τόσου βάρους να του πουτίσου κι σεις χουιάζτει.

Νια άλλη βολά κουβαλούσι πάλι νιρό μι τα γκιούμια κι τουν φώναζαν.

-Μην απιρνάς απού κει, έχει αγλίστρα η δρόμους.

Μπα, αυτός, ικεί. Ε, πάτσι νια γλίστρα κι ήρθι μι τουν κώλου σεαπάν’. Τουν αλπήτχα του καημένου έτσι όπως έκανε. Ούλη τη ζουή τ’ αγουνιώτι κι ντιπ προυκουπή δεν είδι. Ούλου γαμπρίζει η καημένους κι καμία δε γυρίζει να τουν κοιτάξει.

Σάμπως τι να κοιτάξει... τέτοιους ανεπρόκουπους που είνι…

Την "νύφη" την πλήρωσε ο Μιχάλης

 

Θυμάται ο Χρήστος Γκίμτσας

Χειμώνας του 1966. Γενάρης μήνας και τα σχολεία άνοιξαν πάλι, μετά τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.
Η πόλη κάτασπρη, γιατί τότε, μισός αιώνας πίσω δηλαδή, οι εποχές δεν είχαν χαλάσει ακόμα, και δεν υπήρχε χειμώνας χωρίς χιόνι.

Τότε για να εκτιμηθεί  το ύψος του χιονιού, ίσχυαν ειδικά «μέτρα και σταθμά».
Λέγαμε πως έριξε ένα μπόι χιόνι και εννοούσαμε, όσο το ύψος ενός ανθρώπου η ένα «γόνα» αν έφτανε μέχρι το γόνατο. Ενώ αν χιόνιζε μέχρι να ασπρίσει το τοπίο, μιλούσαμε για «πασπάλα».

Τότε, κι ένα μπόι να έριχνε, η πόλη δεν κατέβαζε τα ρολά. Η ζωή συνεχίζονταν αδιάλειπτα  και όχι όπως σήμερα που με μία «πασπάλα» κλείνουν οι δρόμοι, τα σχολεία, οι υπηρεσίες και οι καλομαθημένοι να  φωνάζουν «που είναι το κράτος» για να ξεχιονίσει  τις αυλές και τα πεζοδρόμια, μπροστά στα σπίτια τους.

Ένα μπόι λοιπόν το χιόνι, αλλά το σχολείο ανοιχτό.
Ευτυχώς, ο βασικός δρόμος, η Κονδύλη, που παίρναμε για το πρώτο γυμνάσιο, που βρίσκονταν στο τέρμα της  συνοικίας της Μπάρας, ήταν «πατημένη» από κάτι θηριώδη φορτηγά της εποχής, όπως εκείνα τα  volvo που τα έλεγαν γουρούνες και κάποια ακόμα μεγαλύτερα, τα Hanomag. Έτσι η πρόσβαση στο σχολείο, ήταν σχετικά εύκολη.

Η σχολική αίθουσα, παγωμένη και μία ξυλόσομπα που έκαιγε σαν καντηλέρι στο κέντρο της, περισσότερο κορόιδευε παρά ζέσταινε.
Εννοείται πως κάναμε μάθημα με το παλτό φορεμένο. Όσοι είχαν παλτό. Γιατί αυτό το ρούχο δεν ήταν φτηνό για να μπορούν να το έχουν όλοι.

Το πρακτικό τμήμα παρακολουθούσαμε και ο μαθηματικός ήταν ο κυρίαρχος της τάξης.
Οι μισές διδακτικές ώρες της ημέρας, ήταν δικές του.
Άλγεβρα, γεωμετρία, τριγωνομετρία και παραστατική. Κάποια χρονιά μας έκανε και κοσμογραφία.
Αυτός ο άνθρωπός, ήταν ο μόνος μαθηματικός που μας δίδαξε, και στις έξι τάξεις του σχολείου. Τρεις στο γυμνάσιο και τρεις στο λύκειο. Μας ήξερε σαν κάλπικες δεκάρες.
Και εμείς όμως τον ξέραμε καλά.
Ήταν ένας ψηλός τύπος, βλάχος στην καταγωγή, αγέλαστος και άτεγκτος που νόμιζες πως δίδασκε εφαρμοσμένα και θεωρητικά μαθηματικά στο M.I.T.
Και επειδή δεν μπορούσαμε να τον παρακολουθήσουμε όλοι και να καταλάβουμε τις παραγωγίσεις, τα ολοκληρώματα, τους νεπέριους λογαρίθμους και τους γεωμετρικούς τόπους των Ιησουιτών, ο βαθμολογικός πέλεκυς έπεφτε βαρύς.
Το γνωστό moto αυτού ανθρώπου, ήταν, dura lex, sed lex (σκληρός νόμος, αλλά νόμος).
Εγώ ήμουν περίεργη περίπτωση στα μαθηματικά. Στην γεωμετρία ήμουν καλός. Ίσως λόγω φαντασίας. Στην άλγεβρα ίσα βάρκα ίσα νερά, στην τριγωνομετρία, υπό το μηδέν και στην παραστατική, άστα να πάνε…
Κάποιες ημέρες, εκείνες που ήταν επικίνδυνες για εξέταση πάνω στον πίνακα, εκεί που όλοι οι αδιάβαστοι είχαν το ύφος του μελλοθάνατου, προκειμένου να αντιμετωπίσω το dura lex, εγώ προτιμούσα να απέχω.
Σκασιαρχείο το λέγαμε και δεν ήμουνα ο μόνος.

Συνήθως το καταφύγιο του σκασιαρχείου, ήταν οι υπώρειες του λόφου του προφήτη  Ηλία, που αν ήταν ημερήσιο, θα μας εύρισκες στο σφαιριστήριο που βρίσκονταν γωνία Βύρωνος και Κανούτα. Το είχε ένας κυφωτικός άνθρωπος, που τον φωνάζαμε «καμπούρη» και που στην θέση του χτίστηκε μία θηριώδης πολυκατοικία.
(Το υπόγειο μπιλιαρδάδικο του Μενέλαου δεν είχε προκύψει ακόμα).

Κοπάνα στην κοπάνα όμως το κοντέρ των απουσιών ανέβαινε επικίνδυνα.
Ο  Μιχάλης, μηχανολόγος- ηλεκτρολόγος μηχανικός σήμερα, που ήταν μεταξύ των πρώτων στην τάξη, και κρατούσε το απουσιολόγιο (σιγά μην το έδιναν σε μένα, στον Θόδωρο, στον Θύμιο η στον Μήτσο που έγινε αυτοκινητιστής και δεν ζει πια), έγραφε και χρέωνε.
Μέχρι που το νούμερο των απουσιών μου, χτύπησε κόκκινο και οι συνέπειες ήταν προ των πυλών.

Κατ’ αρχήν ο συμπαθής λυκειάρχης που άκουγε στο όνομα «ο Νάσιος»  θα καλούσε τον πατέρα - κηδεμόνα προς ενημέρωση και το έργο θα συνεχίζονταν στο σπίτι με ακατάλληλες σκηνές και φράσεις!!!

Κάτι σωτήριο έπρεπε λοιπόν να γίνει.

Ο Μιχάλης, ποιός ξέρει και γιατί, για αρκετό καιρό, δεν είχε κόψει τις διπλότυπες σελίδες του απουσιολογίου και έτσι οι απουσίες δεν είχαν χρεωθεί επισήμως.

Ήταν η έκλαμψη  της στιγμής.
Η αίθουσα ήταν άδεια λόγω διαλείμματος κι εγώ βρέθηκα μόνος μέσα σ’ αυτήν. Το απουσιολόγιο ήταν πάνω στο θρανίο του Μιχάλη, να με κοιτάει κοροϊδευτικά και να με απειλεί και μέσα στην σόμπα να καίνε ένα, δυο κουτσουράκια.
Πήρα το απουσιολόγιο, το έκανα ρολό, άνοιξα το καπάκι της σόμπας και αυτό χάθηκε μέσα στις φλόγες.
Ο Μιχάλης κατάλαβε την επόμενη ώρα, πως έλειπε το απουσιολόγιο και όλοι άρχισαν να ψάχνουν για να το βρουν.
Μαζί τους έψαχνα και εγώ!
Τελικά δεν βρέθηκε κι ο καημένος απουσιολόγος τιμωρήθηκε άδικα με κάποια μικρή ποινή.
Με την πυρπόλυση του απουσιολογίου όμως ανακουφίστηκαν και κάποιοι άλλοι και όχι μόνον εγώ! Να μην λέμε τώρα ονόματα και εκτεθούν μαζί μου και  αυτοί!

Το ωραίο είναι  πως η επόμενη ώρα, ήταν με τον μαθηματικό, που μπαίνοντας στην αίθουσα, σχολίασε πως η σόμπα έκαιγε μία χαρά!
Που να ήξερε…

Πέρασαν χρόνια, πάνω από πενήντα, όταν εμείς οι απόφοιτοι του 1966, συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Ανάμεσα στις χαρές και στις συγκινήσεις, ομολόγησα το αμάρτημά μου δημόσια.
Δεν ξέρω αν ο Μιχάλης με συγχώρεσε.
Αν όχι, ζητώ συγνώμη ακόμα μία φορά μέσα απ’ αυτό το σημείωμα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, ετούτες τις μέρες που χιόνισε μία «πασπάλα» μετά από χρόνια μέσα στην πόλη και τα δελτία ειδήσεων το είχαν πρώτο θέμα!
Σιγά το πράμα, είπα καθώς κοιτούσα από το τζάμι, τις αραιές νιφάδες.
Που το ένα μπόι, άλλων εποχών!

Εκδήλωση για «τον σχολικό εκφοβισμό και την ενδοσχολική βία» στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού

 

Με την πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού, και του Διευθυντή του Σχολείου Παναγιώτη Πούλιου πραγματοποιήθηκε, την Δευτέρα 20 Ιανουαρίου, το πρωί, στη σχολική μονάδα, αξιόλογη εκδήλωση με θέμα: «Tον σχολικό εκφοβισμό και την ενδοσχολική βία».

Κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης ήταν η Ψυχολόγος του Νοσοκομείου Τρικάλων κα. Γεωργία Γκοβίνα, η οποία μεταξύ άλλων τόνισε ότι «ο εκφοβισμός στο σχολείο αποτελεί μια σκοτεινή σκιά που επηρεάζει την παιδική και εφηβική ηλικία, καθώς είναι ένα φαινόμενο που αγγίζει την καρδιά της εκπαιδευτικής κοινότητας και των γονέων, και έχει σοβαρές συνέπειες στην ψυχολογική και σωματική υγεία των μαθητών», ενώ αναφέρθηκε στα αιτία και στους τρόπους – μεθόδους της αποτροπής του σύγχρονου σχολικού εκφοβισμού (school bullying).

Ο Διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού Παναγιώτης Πούλιος, αφού ευχαρίστησε την κα. Γκοβίνα, την συνεχάρη επισημαίνοντας πως «με την απλότητα και την επιστημονική της επάρκεια οργάνωσε την διαδραστική παρουσίασή της καθηλώνοντας τους μαθητές όλων των τάξεων του σχολείου». Αναφερόμενος δε στην πρόληψη και στην αντιμετώπιση του σχολικού εκφοβισμού, τόνισε ότι αποτελεί προτεραιότητα για το εκπαιδευτικό περιβάλλον του Βαλτινού, προσφέροντας την κατάλληλη υποστήριξη στα παιδιά, διδάσκοντας τους τις αξίες της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και του σεβασμού σε όλους, προάγοντας μια φιλική και ασφαλή σχολική κοινότητα».

Η δράση εντάσσεται στο πλαίσιο συνεργασίας της Διεύθυνσης Α/βάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Τρικάλων και του Τομέα Ψυχικής Υγείας του Νοσοκομείου Τρικάλων και έχει ως στόχο την μεγιστοποίηση του αισθήματος ενός ασφαλούς και φιλικού σχολικού περιβάλλοντος, ενώ παράλληλα συμβάλλει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών.

Απεβίωσε ο Δημήτριος Χρ. Κατσιούλης

 

Απεβίωσε ο συγχωριανός μας Δημήτριος Κατσιούλης του Χρήστου και της Σταματίας την Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2025 σε ηλικία 50 ετών.  Ο Δημήτριος Κατσιούλης γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1975.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2025 και ώρα 12:00μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Σημ: Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων την Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2025 και ώρα 11:30π.μ.
Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά αυτού.

«ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ»

 

Από μικρός το παρατηρούσα με μια ανεξήγητη ευχαρίστηση, επειδή η αρχιτεκτονική του εικόνα είχε κάτι το απροσδιόριστα ελκυστικό. Με μάγευε ο ήχος του τελικού «ν» στην ονομασία του. Αργότερα κατάλαβα ότι δεν ήταν μόνο η εικόνα που τραβούσε το βλέμμα μου, αλλά η αίσθηση ότι συντηρούσε κομμάτια από το απώτερο παρελθόν της μικρής πόλης. Είναι ένα από τα λίγα και μάλιστα εξαιρετικά απομεινάρια της παλιάς εποχής που μας στολίζει διαρκώς.

Το «Πανελλήνιον» μας μεταφέρει ακόμα μια προπολεμική αίσθηση κουλτούρας και μαζί μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου και χωνεμένου ρομαντισμού. Τα βρίσκεις όλα αυτά διαχεόμενα μέσα στους ευρύχωρους εσωτερικούς χώρους του. Οι εξώστες του επέτρεψαν σε πολλούς πολιτικούς να εκφωνήσουν υποσχέσεις προς τα συγκεντρωμένα πλήθη. Κάποτε ο κινηματογράφος «Απόλλων» μετέδιδε ρίγη συγκίνησης στο ισόγειό του από τις ταινίες του Απόστολου Τεγόπουλου. Τώρα αυτή η ξενόφερτη αλυσίδα κατάφερε και κατέλαβε τον ίδιο χώρο, διώχνοντας όλη την παλιά μυθολογία. Ο κόσμος αλλάζει κι εμείς φεύγουμε παίρνοντας μαζί κι όλες τις αναμνήσεις μας, τις οποίες πιθανόν οι άλλοι να μην τις χρειάζονται. Κάθε μέρα μας ξημερώνει ένας διαφορετικός κόσμος, προορισμένος για διαφορετικούς ανθρώπους.

Του Ηλία Κεφάλα

Α. Ο. Γοργογυρίου - Α. Ο. Βαλτινού 2-2

 

Σε ένα αμφίρροπο παιχνίδι μεταξύ των ομάδων Α. Ο. Γοργογυρίου - Α. Ο. Βαλτινού, το οποίο κρίθηκε στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, με την ομάδα του Βαλτινού να ισοφαρίζει σε 2-2 διατηρώντας το αήττητο μέσα σε μια δύσκολη έδρα!!!

Το παιχνίδι, που διεξήχθη την Κυριακή το απόγευμα 19-1-2025, στο στο γήπεδο Γοργογυρίου, ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς για την ομάδα του Βαλτινού, καθώς στο πρώτο ημίχρονο βρέθηκε μετά από δύο φάσεις να βρίσκεται πίσω στο σκορ με 2-0!!!

Στο δεύτερο ημίχρονο και συγκεκριμένα στο 72΄ λεπτό, ο Δημήτρης Τάτσιος, που πέρασε ως αλλαγή στο β΄ημίχρονο, κέρδισε πέναλτι το οποίο εκτέλεσε ο Ηλίας Μάμαλης, μειώνοντας έτσι το σκορ σε 2-1.  Στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, μετά από σέντρα του Περνέζα, ο Δημήτρης Τάτσιος πήρε την κεφαλιά στρώνοντας την μπάλα για τον Παναγιώτη Αλεξίου, ο οποίος με ωραίο σουτ έκανε το τελικό 2-2.

Οι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Περνέζα, Ζησόπουλος, Γιώτας, Μάμαλης (Κερασιώτης), Καμέας (Περιστέρης), Σταμούλης (Τάτσιος), Τσιγάρας, Κ. Κοθράς, Αλεξίου.

Η Βαθμολογία

ΑΟ. Βαλτινό                           30

Καστράκι                                27

Άθλος Καλαμπάκας                24

Παλαιομονάστηρο                   23

Α.Ο. Γοργογυρίου                   22

Πιαλεία                                    20

Ασπρόβατος                            19

Ασπροκλησιά                          16

Χρυσομηλιά                              9

Α.Ο Φωτεινού                           9

Α.Ο. Πηγής                               0

Ελευθεροχώρι                           0

 

Ο Γιώργος και ο Ηλίας Καραθανάσης, παράγοντες του Α.Ο.Β., ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα του αγώνα.

 Για να δείτε τα γκολ του Α. Ο. Βαλτινού πατήστε εδώ κι εδώ

Παιδεία είναι

 

«Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.

Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.

Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.

Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.

Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουν με το θηρίο.

Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.

Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.»

Τελικά, με ένα λόγο, Παιδεία είναι το να είσαι «άνθρωπος» και να εκπέμπεις, να σκορπίζεις, να μοιράζεις, να μοσχοβολάς «ανθρωπιά».

 

Erica Hatziandreou

 

Μνήμες από παλιά επαγγέλματα του τόπου μας «Η πριονοκορδέλα»

 

Ένα παλιό επάγγελμα το οποίο ασκούνταν παλαιότερα στο Βαλτινό, κάτω από δύσκολες συνθήκες, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μέχρι το φθινόπωρο, ήταν αυτό του χειριστή της πριονοκορδέλας.  Ένα ξυλουργικό μηχάνημα, μια μηχανοκίνητη πριονοκορδέλα κοπής ξύλων για καυσόξυλα.

Τότε που η χρήση της ξυλείας ήταν η κυριότερη επιλογή για τη θέρμανση των κατοίκων, το επάγγελμα ανθούσε. Απαιτούσε όμως ισχυρές αντοχές και δυνάμεις από τους εργαζόμενους, αφού η ζέστη, η κούραση, ο θόρυβος, αλλά και η επικινδυνότητα της εργασίας, το έκαναν ένα από τα εξαιρετικά δύσκολα επαγγέλματα.

Ο κάτοχος της μηχανοκίνητης πριονοκορδέλας, ξεκινούσε την εργασία, κατόπιν διαπραγμάτευσης με τον πελάτη, για την τιμή κοψίματος, ανά τόνο και αφού έκλεινε την δουλειά, μαζί με τον βοηθό του άρχιζαν το κόψιμο των καυσόξυλων. Η εργασία άρχιζε πρωί - πρωί και τελείωνε αργά το σούρουπο. Οι εργαζόμενοι ήταν από πάνω μέχρι κάτω γεμάτοι ιδρώτα και πριονίδι.

Στο Βαλτινό ασχολήθηκαν κατά καιρούς αρκετοί συγχωριανοί με αυτή την εργασία.
Πριονοκορδέλα, απ’ ότι θυμάμαι, είχαν οι: Χρήστος Κατσιούλης, Παναγιώτης Πέτρου, Στέφανος Δ. Μαντέλας, και Αθανάσιος Απόχας.

Δ.Τ.

Αναβαθμίστηκε σε Θεσσαλάρχης ο συγχωριανός μας Στέλιος Μπιλιάλης

 

Σύμφωνα με τις κρίσεις της Ελληνικής Αστυνομίας, ο συγχωριανός μας, Ταξίαρχος και μέχρι πρότινος Αστυνομικός Διευθυντής Καρδίτσας, Στέλιος Μπιλιάλης,  τοποθετείται Γενικός Περιφερειακός Αστυνομικός Διευθυντής Θεσσαλίας, στη θέση του αποστρατευθέντος Θωμ. Καρανάσιου.

Η εφημερίδα μας συγχαίρει τον Στέλιο Μπιλιάλη και του εύχεται καλή επιτυχία στα νέα του καθήκοντα!

Απεβίωσε η Στεφανία συζ. Κων/νου Βαγγελού

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Στεφανία συζ. Κωνν/νου Βαγγελού την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2025 σε ηλικία 87 ετών. Η Στεφανία, το γένος Καλαμπάκα, γεννήθηκε το 1938 στο Διαλεχτό. Παντρεύτηκε με τον Κωνσταντίνο Π. Βαγγελό και απόχτησαν δύο παιδιά. Τον Γιάννη και την Αναστασία.

Η κηδεία θα γίνει στην Λαμία.

Περί φιλίας

 

Ο φίλος σας είναι η εκπλήρωση των αναγκών σας.

Είναι το χωράφι που εσείς σπέρνετε με αγάπη και θερίζετε με ευγνωμοσύνη.

Και είναι το τραπέζι σας και το παραγώνι σας.

Γιατί πηγαίνετε στο φίλο με την πείνα σας, και τον αναζητάτε για τη γαλήνη σας.

Όταν ο φίλος σας εκφράζει τις σκέψεις του, δε φοβάστε το όχι στη δική σας σκέψη, ούτε αποσιωπάτε το ναι.

Και όταν εκείνος είναι σιωπηλός, η καρδιά σας δεν παύει για ν’ ακούσει την καρδιά του.

Γιατί στη φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη.

Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δε λυπάσαι, γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ’ αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του, όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα.

Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθαιμα του πνεύματος. Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει.

Και δίνετε το καλύτερο εαυτό σας στο φίλο σας. Aφού θα γνωρίσει την άμπωτη του κυμάτου σας, δώστε του να γνωρίσει και την παλίρροιά του.

Είναι ο φίλος σας κάτι που θα έπρεπε να γυρεύετε όταν έχετε ώρες που θέλετε να σκοτώσετε;

Καλύτερα να γυρεύετε το φίλο σας πάντα όταν έχετε ώρες να ζήσετε. Γιατί έργο του φίλου σας είναι να εκπληρώσει τις ανάγκες σας, αλλά όχι να γεμίσει το κενό σας.

Και μέσα στη γλύκα της φιλίας κάνετε να υπάρχει γέλιο, και μοίρασμα χαράς.

Γιατί στις δροσοστάλες των μικρών πραγμάτων η καρδιά βρίσκει την καινούργια αυγή της και ξανανιώνει.

Το κείμενο είναι από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν «Ο προφήτης, ο κήπος του προφήτη».

Ο χορός του Θόδωρα (Με τη γλώσσα του τόπου μας)

 

Ε, ρε και να ’σασταν από καμνιά μεριά, ν’ ακούγατε τον Νίκο Καλαμπάκα να παίζει το κλαρίνο στον γάμο, να κελαηδάει… και να ’γλιέπτε τον Θόδωρα Σταμούλη να παίρνει και να σέρνει το χορό…, και τι καλύτερο στη ζωή σας!  Μπροστάρ’ς, ο Θόδωρας, χόρευε το τσάμικο, την Παπαλάμπρινα, τσάκωνε το μαντίλι απ’ τον δεύτερο κι έριχνε λεβέντικα τον χορό τ’. Έφερνε τ’ς γυροβολιές τ’, έκανε τις κατσιές τ’, τα σκέρτσα  και τα τσαλιμάκια τ’ και σήκωνε το ποδάρι μέχρι το κούτελο, το βάραγε μετά κατάχαμα και σείονταν ο Κόζιακας. Τον κερνούσαν οι βλαμάδες, τον έδωναν ένα γεμάτο τσιπουρπότηρο και τον έλεγαν: «Άιντε και στα δικά σ’, Θόδωρα», τον εύχονταν και κατέβαζαν όλοι μαζί «άσπρο πάτο» το τσίπουρο. Θυμάμαι όμως, τ’ς βάρεσε στο κεφάλι το τσίπουρο, ήταν κι η ώρα περασμένη… και, θες γιατί η χαρά είναι για να βαστάει για λίγο, θες γιατί απόσωσαν τα τραγούδια κι οι δυνάμεις…, πάντως το γλέντι έκλεισε με τον χορό του Θόδωρα, που ήταν άλλο πράμα!

Παλικάρι ο Θόδωρας, μεγάλος χορευταράς!

Οι απολαύσεις του χιονιού

 

Το χιόνι, υπό ομαλές συνθήκες, εκτός από θέαμα είναι και ένα απολαυστικό στοιχείο που προσφέρει σημαντικά οφέλη και συμβάλλει στην καλή ψυχική υγεία του ανθρώπου. Δρα ευεργετικά στην ψυχική διάθεση, αναπτερώνοντας το ηθικό, ενισχύοντας την σωματική υγεία και καλή λειτουργία του εγκέφαλου, μειώνοντας ταυτόχρονα και το στρες.

Ο ήχος της σιωπής

Όταν χιονίζει, θα έχετε παρατηρήσει ότι επικρατεί ξαφνικά ησυχία. Όντως, αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με διάφορες έρευνες αποδείχθηκε ότι, το χιόνι έχει τη δυνατότητα να απορροφά έως και το 60% του ήχου. Έτσι, η αίσθηση γαλήνης και ηρεμίας που δημιουργεί το χιόνι είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Η επαφή με τη φύση

Αρκεί απλά μια βόλτα στο χιόνι για να αναπτερωθεί η διάθεση. Μία βόλτα σ’ ένα χιονισμένο τοπίο, γεμίζει τον άνθρωπο με ενέργεια, γιατί τον φέρνει σε επαφή με τη φύση, τον γαληνεύει και τον φορτίζει με θετικά συναισθήματα και σκέψεις. Είναι γνωστό άλλωστε ότι η καύση θερμίδων στο τσουχτερό κρύο αυξάνεται ραγδαία, επειδή ο οργανισμός καταβάλλει μεγαλύτερη προσπάθεια για να διατηρήσει ζεστό το σώμα.

Το παιχνίδι με το χιόνι

Το παιχνίδι στο χιόνι αναζωογονεί. Το σκι, ο χιονοπόλεμος, η κατασκευή χιονάνθρωπου, ή άλλα παιχνίδια δίνουν την δυνατότητα στον άνθρωπο να ξαναγίνει παιδί, να διασκεδάσει, να χαμογελάσει να γεμίσει χαρά και αισιοδοξία. Και βέβαια, ο χιονοπόλεμος για 20 λεπτά, συνιστά ένα εξαιρετικό αερόβιο πρόγραμμα άθλησης.

Ευκαιρία, λοιπόν, για ένα μικρό διάλειμμα από τις ανάγκες της καθημερινότητας, για μια εξόρμηση στην επικράτεια του λευκού ευεργέτη. Γίνε και πάλι παιδί και με τις δραστηριότητες στο χιόνι, ή τις απλές βόλτες γύρω στη χιονισμένη φύση, αξιοποίησέ το στο έπακρο και απόλαυσέ το!

«Η βατσίνα» Διήγημα του Δημήτρη Τσιγάρα

 

Ήταν μια μουντή, χειμωνιάτικη μέρα, στα μέσα της δεκαετίας του ΄60, στην αίθουσα του δημοτικού σχολείου Βαλτινού, που περιμένανε όλοι οι μαθητές, με αγωνία και ανησυχία, τους υγειονομικούς από την Νομαρχία Τρικάλων, να έρθουν για τον εμβολιασμό κατά της ευλογιάς. 

Είχε ξεκινήσει πριν από μερικά χρόνια μια παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού κατά της ευλογιάς, σ’ όλο τον πληθυσμό. Η ευλογιά ήταν μια μολυσματική, θανατηφόρα ασθένεια, που προσέβαλλε αποκλειστικά τους ανθρώπους και εντοπιζόταν κυρίως στα μικρά αιμοφόρα αγγεία του δέρματος, καθώς και του στόματος και του λαιμού. Στο δέρμα προκαλούσε χαρακτηριστικά εξανθήματα και φουσκάλες γεμάτες υγρό.

Κάθε τόσο τα παιδιά κοίταζαν απ’ τα παράθυρα, έξω στη δημοσιά, προς τον δρόμο που θα ερχότανε το νοσοκομειακό όχημα, ενώ κάποια άλλα κάθονταν με αναμονή, μουδιασμένα, και φοβισμένα γύρω από την αναμμένη ξυλόσομπα.

Οι μεγαλύτεροι μαθητές, που είχαν κάνει τα προηγούμενα χρονιά το εμβόλιο, είχαν φοβίσει τους μικρότερους, λέγοντάς τους ότι η βατσίνα πονάει πολύ και ότι θα υποφέρουν και θα αρρωστήσουν, ή θα έχουν πυρετό, θα βγάλουν κέρατα, θα κουτσαθούν και άλλα τέτοια φοβερά και τρομερά.

Η ώρα περνούσε, ο καιρός αγρίευε, ο Κόζιακας χάθηκε στο μούχρωμα της μέρας και σε λίγο φάνηκαν οι πρώτες νιφάδες χιονιού.

Κάποια στιγμή, ένας μαθητής φώναξε στον δάσκαλο, τον Μπούγα.

-Κύριε, κύριε, έξω αρχίζει και ρίχνει χιονόνερο! φαίνεται δεν θα ’ρθουν σήμερα οι γιατροί!
-Θα ’ρθουν, θα ’ρθουν, είπε ο δάσκαλος, προς απογοήτευση των μαθητών, σβήνοντας τους κρυφούς πόθους και την ελπίδα τους, για την ακύρωση του εμβολιασμού, καθησυχάζοντας ταυτόχρονα και λέγοντάς τους, να μην ανησυχούν και να μην φοβούνται, γιατί ένα απλό τσιμπιματάκι θα είναι, που θα τους θωρακίσει από την απειλή της ασθένειας.

Και πράγματι σε λίγο, κατέφθασε ένα μικρό άσπρο αυτοκίνητο, που έμοιαζε με κλειστό τζιπ και που εξωτερικά είχε δυο μεγάλους κόκκινους σταυρούς. Βγήκαν δύο λευκοντυμένοι άνδρες, ο γιατρός κι ο νοσοκόμος, κρατώντας κάτι μεγάλα κουτιά κι ακολουθούσε ο οδηγός, ο οποίος φορούσε ένα στρατιωτικό τζάκετ και κρατούσε μια μεταλλική βαλίτσα. Μπήκαν στην αίθουσα και σε μια άκρη ο γιατρός κι ο νοσοκόμος τοποθέτησαν πάνω σε ένα τραπέζι τα μπουκαλάκια με τα εμβόλια, και ετοίμασαν το καυτό νερό για την απολύμανση και αποστείρωση των συριγγών και των βελόνων.  

Ο δάσκαλος ο Μπούγας κι η δασκάλα Αλίκη Γιωργολιού, έβαλαν όλους τους μαθητές στη σειρά, αγόρια και κορίτσια και ξεκίνησε ο εμβολιασμός. Πρώτος για να κάνει την βατσίνα επιλέχτηκε ο Βασίλης, καθώς φαινότανε ο πιο ψύχραιμος, αλλά γιατί είχε και λίγο κρέας επάνω του, ώστε να ’βρει εύκολα ψαχνό η διχαλωτή σύριγγα και να αφήσει πάνω του το φάρμακο.
Οι περισσότεροι μαθητές ήταν αδύνατοι, είχαν ισχνά χεράκια, σαν ξερόκλαδα αμυγδαλιάς, λόγω υποσιτισμού. Πού να’ βρει ψαχνό ο γιατρός; Γι'αυτό σε κάποιους την βατσίνα την έκαναν στο πόδι. 

Βόγκηξε ο Κώστας και δάκρυσε απ’ τον πόνο… και συγχρόνως ακούστηκε κι ένα ωχ απ’ όλα τα παιδιά της ουράς. Η Στεφανία έτρεμε από τον φόβο της κι ακουγόταν ο ήχος των δοντιών της. Η Κασσιανή σιγόκλαιγε κατατρομαγμένη και κάποιοι άλλοι ζήταγαν άδεια να πάνε προς νερό τους. Ο Θανάσης φώναξε έντρομος τον δάσκαλο:

-Δεν είμαι καλά κύριε, θα λιποθυμήσω… κι εκείνος τον έβγαλε έξω να πάρει καθαρό αέρα, προσπαθώντας να τον συνεφέρει και να τον αναθαρρήσει.  

Μόλις βγήκε έξω ο δάσκαλος, ένας άλλος μαθητής, ο Σωτήρης, που ήταν κοντά στην πόρτα, βρήκε την ευκαιρία και σαν σίφουνας έτρεξε να φύγει για να γλυτώσει.
-Πιάστε τον Σωτήρη, φεύγει! φώναξε η δασκάλα.

Δυο τρεις μεγαλύτεροι μαθητές έτρεξαν ξοπίσω του απ’ την διπλανή αίθουσα, και στη γωνιά του κοινοτικού γραφείου τον πρόλαβαν, τον έπιασαν και τον έφεραν σηκωτό πάλι πίσω στον γιατρό. Χρειάστηκαν ο νοσοκόμος και οι δυο δάσκαλοι να κρατήσουν τον φουκαρά τον Σωτήρη, πού έκλαιγε, ούρλιαζε και αντιδρούσε μέχρι να του κάνουν τη βατσίνα.
Κάποια στιγμή μετά από εξαντλητικό φόβο, δισταγμούς, κλάματα κι’ αναφιλητά, τέλειωσε ο εμβολιασμός και κάθε μαθητής με γυμνό το μπράτσο, μες στο χιονόνερο έφευγε για το σπίτι του, πηγαίνοντας στη μάνα του να διηγηθεί την περιπέτεια της βατσίνας και να αναζητήσει την ασφάλεια της αγκαλιάς και τη φροντίδα της…
Την επόμενη εβδομάδα, όπως αναμενόταν, προκειμένου να χτιστεί η ανοσία, ορισμένοι μαθητές είχανε κάποιες παρενέργειες. Κάποιοι ένοιωθαν ζαλάδες και κάποιοι αρρώστησαν με πυρετό, καθώς η πυορροούσα πληγή ήθελε το χρόνο της να κλείσει.

Πέρασαν οι μέρες, πέρασαν κι οι παρενέργειες, κι η ζωή ξαναβρήκε τον ρυθμό της. Η ευλογιά δεν ξαναφάνηκε. 

Έμεινε όμως στο αριστερό μπράτσο και στο πόδι του κάθε μαθητή, το κυκλικό σημάδι της βατσίνας, σαν σφραγίδα και σαν παράσημο νίκης, σε έναν αγώνα της ανθρωπότητας, καθώς ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας διεξήγαγε αυτή τη παγκόσμια εκστρατεία εμβολιασμού, από το 1958 έως το 1977, όπου και απαλείφθηκε τελείως η ασθένεια της ευλογιάς, καθιστώντας την ως την μοναδική ανθρώπινη ασθένεια που εξαλείφθηκε με εμβόλιο.

Το πρώτο χιόνι στο χωριό

 

Το πρώτο χιόνι του φετινού χειμώνα έπεσε στο Βαλτινό με το λεπτό στρώμα της λευκής σκόνης, να αρχίζει να καλύπτει τις επιφάνειες του χωριού, δημιουργώντας μια εκπληκτική αντίθεση με τα γήινα χειμερινά χρώματα. Η φύση γύρο άσπρισε, καλύπτοντας σκεπές, αυλές, αυτοκίνητα, δρόμους, χωράφια και λιβάδια. Ο αέρας, καθαρός και αναζωογονητικός, έφερε την υπόσχεση των πραγματικών συνθηκών του χειμώνα. Κάποιοι έτρεξαν να απαθανατίσουν το μαγευτικό τοπίο και κάποιοι άλλοι έφτιαξαν τον χιονάνθρωπό τους. Εμάς μας ήρθε στο μυαλό η έκθεση που έγραψε ένας μαθητής για το πρώτο χιόνι, την οποία παραθέτουμε παρακάτω:

Έκθεση 3^η

Εν Λειβαδερώ τη 9-12-1966

«Τα πρώτα χιόνια»

Από βραδύς είχεν ξαστεριάν.

Του προυί σκόνητι η μάνα μ’ να πα να χέσι.

Ανοίγι ν’τπόρτα  Οπ! Χιόνι!

Σκοθήκαμι κι εμείς να κατρήσουμι.

Τι καντς αι ικεί; Δε βλεπς που κατράς; Πάει του χιόνι, είπι η αδερφόζμ.

Ύστερα πήγα στου παραθύρι κι έγλιπα του χιόνι.

Αυτό ήταν του πρώτου χιόνι στου χουριό μ'.

Το φεγγάρι

 

Γνωστή κι αυτή η αλήθεια από πολλούς αρχαίους συγγραφείς: οι Θεσσαλές γυναίκες την τέχνη της μαγείας γνώριζαν και κατεβάζαν το φεγγάρι στην αυλή τους, κάνοντας το υπαίθριο αλωνάκι μυστικό ναό. Έτσι κι απόψε που βλέπω αυτό το υπέρλαμπρο φεγγάρι να θωπεύει το βουνό και ύστερα να κατεβαίνει στα δρομάκια των χωριών, σαν λυπημένο πρόσωπο παιδιού που χάθηκε, ψάχνω να βρω που γίνονται τα μάγια, που δένονται τα ξόρκια, που θα δοθούν της μοίρας μας οι τελικοί χρησμοί.

Του Ηλία Κεφάλα «Λεζάντες για τ’ αόρατα», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

 

Υψισωρείτες στον ουρανό του Βαλτινού

 

Ο ουράνιος θόλος του Βαλτινού απαθανατίστηκε το απόγευμα του Σαββάτου 11-1-2025, από την Χριστίνα – Μαρία Βότσιου, σε ένα παιχνίδισμα του ηλίου με τους υψισωρείτες.  Πρόκειται για σύννεφα με σφαιρικό σχήμα, που το χρώμα τους είναι υπόλευκο ή γκρίζο. Αποτελούνται από υδροσταγονίδια, γι’ αυτό και δεν παρουσιάζουν άλω, δηλαδή κύκλο γύρω από τον Ήλιο ή τη Σελήνη, αλλά μόνο ιριδισμούς, μίγμα δηλαδή από τα χρώματα του «ουράνιου τόξου», που λέγεται ίριδα. Ή μπορεί και να σχηματίσουν στέμμα, φωτεινό κύκλο με χρώματα, μικρότερο από την άλω, αλλά και κοντύτερα στο δίσκο του Ήλιου ή της Σελήνης, λόγω της  περίθλασης που παθαίνει το φως του Ηλίου ή της Σελήνης όταν προσπέσει στα υδροσταγονίδια των Μέσων νεφών.
Το ύψος που βρίσκονται οι υψισωρείτες είναι 2.500 - 6.000 μέτρα. Αν οι παρουσιαζόμενοι υψισωρείτες φέρονται σε διαφορετικά ύψη τότε προβλέπεται βροχή ή καταιγίδα.