Από τα Άγρια στα Αύρια: Η Εκτόπιση του Ήμερου και του Σήμερα

 

«Ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα». «Ήρθαν τα αύρια να διώξουν τα σήμερα».

Οι δύο φράσεις μοιάζουν να ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους - κι όμως συναντιούνται στον ίδιο ηχητικό παλμό, σαν δίδυμες σημασίες που γεννήθηκαν από την ίδια ανάσα.

«Ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα».
Εδώ ο κόσμος σκληραίνει. Το ανήμερο εισβάλλει, το βίαιο εκτοπίζει το γαλήνιο, το ακατέργαστο καταπίνει το ανθρώπινο μέτρο. Είναι η στιγμή που η ισορροπία χάνεται, που η ευγένεια και η απλότητα υποχωρούν μπροστά σε μια δύναμη πιο τραχιά, πιο ανυπόμονη.

Και ύστερα, σχεδόν ανεπαίσθητα, η φράση μεταμορφώνεται:
«Ήρθαν τα αύρια να διώξουν τα σήμερα».

Εδώ δεν υπάρχει θόρυβος ούτε σύγκρουση - κι όμως η απώλεια είναι εξίσου βαθιά. Το «άγριο» γίνεται «αύριο», το εξωτερικό γεγονός γίνεται εσωτερική στάση. Δεν είναι πια η βία που εκτοπίζει το ήμερο, αλλά η προσδοκία που εκτοπίζει την παρουσία. Το μέλλον, με τη γοητεία και την υπόσχεσή του, παίρνει τη θέση του παρόντος, όπως ακριβώς το άγριο παίρνει τη θέση του ήμερου.

Η ακουστική συγγένεια των δύο φράσεων δεν είναι απλώς ένα ευφυές λογοπαίγνιο, είναι μια υπόγεια γέφυρα νοήματος. Γιατί τελικά, τι είναι πιο άγριο από ένα αύριο που δεν χορταίνει να απαιτεί; Που συνεχώς μετακινεί τη ζωή πιο πέρα, που δεν αφήνει το σήμερα να σταθεί, να ανασάνει, να υπάρξει;

Ίσως, λοιπόν, τα «άγρια» και τα «αύρια» να είναι πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε.
Τα πρώτα διώχνουν τα «ήμερα» με ορμή.
Τα δεύτερα διώχνουν τα «σήμερα» με υπόσχεση.

Και στις δύο περιπτώσεις, κάτι πολύτιμο χάνεται: η ηρεμία της στιγμής, η πληρότητα του παρόντος, η δυνατότητα να ζήσουμε χωρίς να καταδιωκόμαστε - είτε από τον φόβο είτε από την προσδοκία.

Ίσως το ζητούμενο δεν είναι να αρνηθούμε ούτε τα άγρια ούτε τα αύρια. Αλλά να μην τους επιτρέψουμε να γίνουν εκτοπιστές. Να κρατήσουμε μέσα μας έναν χώρο όπου το ήμερο και το σήμερα θα μπορούν ακόμη να κατοικούν - όχι ως αδυναμία, αλλά ως συνειδητή επιλογή ζωής.