Το ερωτηματικό κερί και η ηλικία της ψυχής

 

Στη φωτογραφία, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει για μια ανάσα. Το τραπέζι στρωμένο λιτά, η τούρτα στο κέντρο σαν μικρός πλανήτης σοκολάτας, και πάνω της ένα κεράκι με ερωτηματικό, όχι ως αστείο, αλλά ως δήλωση στάσης ζωής. Πίσω, το χριστουγεννιάτικο δέντρο φωτίζει απαλά τον χώρο, σαν να θυμίζει ότι η μέρα αυτή ανήκει ταυτόχρονα στη γέννηση και στη γιορτή, στο φως που έρχεται κάθε χρόνο να ξαναρχίσει.

Η Ντίνα Βαγγελού - Κουτή γιόρτασε τα γενέθλιά της ανήμερα Χριστούγεννα, στις 25 Δεκεμβρίου. Μια ημερομηνία φορτισμένη από νοήματα, όπου το προσωπικό μπλέκεται αξεχώριστα με το συλλογικό. Όπως κάθε χρόνο, δεν αρκέστηκε στον ρόλο της εορτάζουσας, έγινε και οικοδέσποινα. Ετοίμασε το γεύμα για τους οικείους της, φρόντισε τις λεπτομέρειες, και στο τέλος παρασκεύασε μόνη της την τούρτα, σαν να ήθελε να πει ότι η χαρά, για να έχει βάθος, χρειάζεται κόπο και συμμετοχή.

Όταν ήρθε η ώρα του τραγουδιού, το ερωτηματικό κεράκι άναψε και έλαμψε περισσότερο απ’ όλους τους αριθμούς που θα μπορούσαν να το αντικαταστήσουν. Γιατί η ηλικία, όπως φαίνεται, δεν είναι πάντα κάτι που μετριέται. Είναι κάτι που βιώνεται. Κι η Ντίνα, σβήνοντάς το, δεν έκρυψε απλώς τα χρόνια της, αποκάλυψε μια εσωτερική αλήθεια: πως μέσα της νιώθει πολύ μικρότερη απ’ όσο λένε τα χαρτιά και τα ημερολόγια.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μυστικό των γενεθλίων που συμπίπτουν με τα Χριστούγεννα. Δεν γιορτάζεις μόνο ότι μεγάλωσες, αλλά ότι εξακολουθείς να γεννιέσαι. Κάθε χρόνο ξανά. Με την ίδια απορία, την ίδια παιδική σπίθα, το ίδιο ερωτηματικό αναμμένο πάνω σε μια τούρτα, που δεν ζητά απάντηση, παρά μόνο να σβηστεί με μια ευχή.

 

Το μάτι του χειμώνα (Του Χάρη Αγγελή)

 

Για τον χειμώνα υπήρχαν οι γαλότσες και τα καβουτσούκια. Αυτά ήξερες, αυτά φορούσες, κι αν άντεχαν τα πόδια, άντεχε κι ο άνθρωπος. Το χιόνι, όσο χαρά έφερνε στα παιδιά, τόσο βάρος έριχνε στις πλάτες των μεγάλων. Τα παιδιά το έβλεπαν σαν παιχνίδι, οι μεγάλοι σαν δοκιμασία.

Η μάνα του Γκέλια, μαυροφορεμένη χήρα με πέντε παιδιά κι ένα κορίτσι, στεκόταν όρθια στο παράθυρο και κοίταζε τον ουρανό που δεν έλεγε να ξαλαφρώσει. Το χιόνι έπεφτε αδιάκοπα, σαν να ’χε βάλει πείσμα.

— Ρίξε, ρίξε, βοϊδομάτη, να δούμε τι θα καταλάβεις, μουρμούριζε.

Στο μυαλό της ερχόταν η εικόνα της εκκλησίας, εκείνο το μεγάλο μάτι του Θεού που τα βλέπει όλα. Εκείνη την ώρα της φαινόταν σαν μάτι βοδιού, αδιάφορο και βαρύ.

— Δεν βλέπεις τη φτώχεια μας; την ορφάνια μας; τις δυσκολίες μας; Θέλεις να μας θάψεις κάτω απ’ το χιόνι;

Δεν τα ’λεγε δυνατά. Τα ’λεγε μέσα της, σαν παράπονο που δεν έβρισκε αυτί. Έκανε τον σταυρό της, είπε ένα «ωχ, Παναγιά μ’», κι ύστερα γύρισε στο τζάκι να σκαλνίσει τα ξύλα, να πάρει φωτιά καλύτερα.

Ψωμί, ξύλα και τροφή για τα ζώα. Αυτά ήταν τα βασικά για να ξεχειμωνιάσει ένα σπίτι. Αν έλειπε έστω κι ένα, άρχιζαν οι έγνοιες, κι οι έγνοιες τον χειμώνα δεν είχαν πάτο.

Όσο έπεφτε το χιόνι, ήταν όμορφο. Όταν σταματούσε, έρχονταν τα δύσκολα: παγωνιές, κρούσταλα, κρύα που έμπαιναν στα κόκαλα. Και μαζί τους, οι αρρώστιες. Τα παιδιά δεν άντεχαν εύκολα. Το καρκαλέτσι, ένας βήχας που δεν έλεγε να κοπάσει, τα ταλαιπωρούσε μέρα-νύχτα. Μόνο αν έπινες γάλα από γομάρα ή φοράδα έβρισκες λίγη ανακούφιση.

Η παρωτίτιδα φούσκωνε τους λαιμούς κάτω απ’ τ’ αυτιά. Ευτυχώς ήταν ανώδυνη. Η μάνα έβγαζε τότε το κατράμι, εκείνο το μαύρο, πηχτό υγρό σαν πίσσα, φυλαγμένο σε μεγάλο κουνέτο για ώρα ανάγκης. Το άλειφε σε δυο κομμάτια χαρτοσακούλες από λιπάσματα και τα κολλούσε στον πρησμένο λαιμό. Το μαύρο βάψιμο έφευγε μόνο την άνοιξη.

Οι ίδιες χαρτοσακούλες χρησίμευαν και για το σκρούμπο. Τις έκαιγε, μάζευε τη στάχτη και την άπλωνε στον αφαλό του μωρού ή στα σκέλια, για να μην συγκαίεται. Όλα είχαν τον τρόπο τους.

Ο Χάρης υπέφερε συχνά απ’ τις μυγδαλιές. Ιδίως αν έτρωγε χιόνι, όπως συνήθιζε. Αν ανέβαζε και πυρετό, τότε δεν γλίτωνε τις ενέσεις. Κι εκεί άρχιζε ο φόβος.

Σύριγγες, βελόνες, οινόπνευμα, βαμβάκι, κονέτα με πενικιλίνες και στρεπτομυκίνες, αμπούλες με νερό κι ένα πριονάκι για να χαράζουν τον λαιμό τους. Όλα έμπαιναν στη σειρά πάνω στο τραπέζι. Ο Χάρης, ξαπλωμένος με πυρετό, ένιωθε τον τρόμο να μεγαλώνει όταν άκουγε τις βελόνες να βράζουν στην κατσαρόλα πάνω στη σόμπα.

— Δεν χρειάζεται ένεση, πατέρα, θα πέσει ο πυρετός με την πετσέτα, έλεγε με φωνή παραπονιάρικη.

— Δεν θα καταλάβεις τίποτε. Σαν τσίμπημα μύγας είναι. Μεγάλος άντρας είσαι πια. Πώς θα πας στρατό άμα φοβάσαι έτσι;

Και γινόταν αυτό που έπρεπε να γίνει. Χωρίς να βλέπει, ο Χάρης καταλάβαινε από τους ήχους σε ποιο στάδιο βρισκόταν η διαδικασία. Το κόψιμο της αμπούλας, το ανακάτεμα στο κονέτο, το ρούφηγμα του υγρού. Ύστερα η φράση:

— Γύρνα, παιδί μ’.

Ένιωθε τη δροσιά του οινοπνεύματος στον κωλομέρι κι έκλεινε τα μάτια. Ένα τσίμπημα, μια φωνή, κι όλα τελείωναν. Το βράδυ πάλι τα ίδια. Σε τρεις-τέσσερις μέρες γινόταν περδίκι.

Δύσκολη εποχή ο χειμώνας. Οι μεγάλοι τον ένιωθαν στο πετσί και στην ψυχή. Τα παιδιά όμως περνούσαν καλά. Είχαν φαΐ, ζεστασιά, αγάπη, σιγουριά και χρόνο για παιχνίδι.

Με το σούρουπο, όλα τα σπίτια κλείνονταν. Οι γυναίκες έπλεκαν και κεντούσαν, οι άντρες κάπνιζαν και κουβέντιαζαν. Τα παιδιά πότε άκουγαν, πότε πάλευαν, γελούσαν, έκλαιγαν.

— Σκάστε, βρε ζουρζουβούλια, να πούμε καμιά κουβέντα, φώναζε η μάνα και μοίραζε καρπαζιές.

Η φασαρία μεγάλωνε, ώσπου έμπαινε στη μέση η γιαγιά.

— Ησυχάστε… και θα σας πω ένα παραμύθι.

Κι αμέσως τα άγρια θηρία ημέρευαν. Κάθονταν γύρω της στην ψάθα και κρέμονταν απ’ τα χείλη της, ενώ έξω το χιόνι συνέχιζε να πέφτει, κι ο χειμώνας να κοιτάζει απ’ το μεγάλο του μάτι.

Χριστούγεννα στο Βαλτινό: γιορτή απλή, ζεστή και ανθρώπινη

 

Τα φετινά Χριστούγεννα στο Βαλτινό κύλησαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα γαλήνης και οικογενειακής θαλπωρής, κάτω από έναν απρόσμενα ηλιόλουστο χειμωνιάτικο ουρανό. Η μέρα θύμιζε περισσότερο ανοιξιάτικο χάδι παρά βαρυχειμωνιά, δίνοντας στους κατοίκους την ευκαιρία να γιορτάσουν όπως παλιά: χωρίς βιασύνη, χωρίς επιδείξεις, με επίκεντρο το σπίτι και τους ανθρώπους τους.

Από νωρίς το πρωί, σε αυλές και αυλόγυρους άναψαν φωτιές και στήθηκαν σούβλες και ψησταριές. Το παραδοσιακό γουρουνόπουλο, σήμα κατατεθέν του χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, ψηνόταν αργά, σκορπίζοντας μυρωδιές που απλώνονταν στα σοκάκια του χωριού και καλούσαν μικρούς και μεγάλους σε κοινή χαρά. Άλλοι, πιστοί στη ζεστασιά της κουζίνας, προτίμησαν το μαγειρευτό στον φούρνο: προσεγμένο, σπιτικό, δεμένο με αναμνήσεις και οικογενειακές συνταγές που περνούν από γενιά σε γενιά.

Το μεσημέρι, τα τραπέζια στρώθηκαν γύρω από την ίδια σταθερή αξία: την οικογενειακή συντροφιά. Γονείς, παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες κάθισαν μαζί, αντάλλαξαν ευχές, θυμήθηκαν πρόσωπα που λείπουν και γέλασαν με ιστορίες παλιές και νέες. Δεν έλειψαν οι αυθόρμητες επισκέψεις από σπίτι σε σπίτι, τα κεράσματα, τα ποτήρια που υψώθηκαν για υγεία και ειρήνη.

Στο Βαλτινό, τα Χριστούγεννα δεν χρειάζονται μεγάλα στολίδια για να αποκτήσουν νόημα. Η γιορτή ζει στις αυλές, στις κουζίνες, στα χαμόγελα και στην ανθρώπινη επαφή. Κι έτσι, μέσα στον χειμώνα, το χωριό ζέστανε για άλλη μια φορά την καρδιά του, αποδεικνύοντας πως η αληθινή γιορτή βρίσκεται στην απλότητα και στο μοίρασμα.

Όταν η παύση γίνεται νόημα

 

Τα Χριστούγεννα, πέρα από το εορταστικό τους περίβλημα, λειτουργούν σαν μια παύση στον χρόνο. Μια σπάνια ευκαιρία να σταθούμε, να αναπνεύσουμε και να αναρωτηθούμε όχι τι αποκτήσαμε, αλλά τι χάσαμε στην πορεία: την εγγύτητα, την προσοχή, την ουσιαστική παρουσία.

Σε μια εποχή ταχύτητας και διαρκούς θορύβου, η πνευματικότητα δεν είναι δόγμα ούτε τελετουργία, είναι στάση ζωής. Είναι η ικανότητα να στρέφουμε το βλέμμα προς τα μέσα και να ακούμε εκείνη τη φωνή που δεν φωνάζει. Τα Χριστούγεννα μας προσκαλούν να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο παραγωγή και κατανάλωση, αλλά σχέση, νόημα και ευθύνη.

Η προσφορά, στο βαθύτερό της επίπεδο, δεν αφορά το περίσσευμα αλλά το μοίρασμα. Μια πράξη καλοσύνης, όταν γίνεται χωρίς επίδειξη, μεταμορφώνει και αυτόν που τη δίνει και αυτόν που τη δέχεται. Μέσα από τέτοιες μικρές χειρονομίες χτίζεται η εμπιστοσύνη και αναγεννάται η ανθρώπινη κοινότητα, τόσο εύθραυστη και τόσο αναγκαία.

Η αληθινή ανθρώπινη σύνδεση δεν γεννιέται από την ομοιότητα, αλλά από την αποδοχή. Όταν ακούμε χωρίς να διακόπτουμε, όταν επιτρέπουμε στον άλλον να είναι αυτό που είναι, τότε δημιουργείται χώρος για συνάντηση. Εκεί, μέσα στην απλότητα, αποκαλύπτεται το ουσιαστικό νόημα της ζωής: να συνυπάρχουμε χωρίς να εξουσιάζουμε, να αγαπάμε χωρίς να κατέχουμε.

Ίσως το πιο σιωπηλό μήνυμα αυτών των ημερών είναι ότι το φως δεν βρίσκεται έξω, αλλά γεννιέται όταν επιλέγουμε τη φροντίδα αντί για την αδιαφορία, τη σύνδεση αντί για τη μοναξιά. Αν καταφέρουμε να κρατήσουμε αυτή τη στάση και πέρα από τις γιορτές, τότε τα Χριστούγεννα παύουν να είναι μια ημερομηνία και γίνονται τρόπος ύπαρξης: μια διαρκής υπενθύμιση ότι η ζωή αποκτά βάθος όταν μοιράζεται.

Χρόνια Πολλά!

Μέρες χαράς και προσφοράς στο Γυμνάσιο Βαλτινού

 

Σε κλίμα ζεστασιάς, χαράς και γιορτινής διάθεσης πραγματοποιήθηκε η χριστουγεννιάτικη δράση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του Γυμνασίου Βαλτινού, στέλνοντας ένα όμορφο μήνυμα αγάπης, αλληλεγγύης και ευγνωμοσύνης σε ολόκληρη τη σχολική κοινότητα.

Όπως τόνισε χαρακτηριστικά η Πρόεδρος του Συλλόγου σε σχετική της ανάρτηση, «μέρες χαράς, μέρες γιορτής… νοιαζόμαστε, δίνουμε δώρα, αλλά κυρίως δίνουμε αγάπη». Με αυτό το πνεύμα, ο Σύλλογος προσέφερε μικρά αλλά συμβολικά δώρα, γεμάτα φροντίδα και συναίσθημα, τόσο στους μαθητές όσο και στους καθηγητές του σχολείου, θέλοντας να εκφράσει έμπρακτα την εκτίμηση και τη στήριξή του.

Το πιο πολύτιμο αντίδωρο αυτής της πρωτοβουλίας ήταν το «ευχαριστώ» και το χαμόγελο των παιδιών, που αποτέλεσαν και τη μεγαλύτερη επιβράβευση για όλους όσοι συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της δράσης. Παράλληλα, ο Σύλλογος εξέφρασε τις θερμές του ευχαριστίες προς τους εκπαιδευτικούς, που καθημερινά στέκονται δίπλα στα παιδιά, αλλά και προς τους γονείς και τους χορηγούς, χωρίς τη στήριξη των οποίων δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αυτή η «μικρή, αλλά τόσο όμορφη γιορτή».

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στους χορηγούς που στήριξαν έμπρακτα την εκδήλωση:
ΒΙΟΛΑΝΤΑ, ΚΛΙΑΦΑ, ΤΡΙΚΚΗ, Ζαχαροπλαστείο «Χύτας», Μπουλογιώργος, Φούρνος «Φαλώρειας», Φούρνος «Άρτος» και Φούρνος «Ντάσκας».

Η εκδήλωση αυτή απέδειξε για ακόμη μία φορά πως, όταν η σχολική κοινότητα λειτουργεί με συνεργασία και αλληλοσεβασμό, μπορεί να δημιουργεί στιγμές ουσιαστικές και αξέχαστες, γεμάτες ανθρώπινη ζεστασιά.

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων εύχεται σε όλους Καλά Χριστούγεννα και Καλές Γιορτές, με υγεία και όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Τα Κάλαντα της Γέφυρας (του Δημήτρη Τσιγάρα)

 

Παραμονή Χριστουγέννων στα Τρίκαλα. Η πόλη φορούσε τα γιορτινά της, όχι μόνο με φωτάκια και βιτρίνες, αλλά με εκείνη τη διάχυτη ανησυχία των ημερών που ζητούν να φανούμε χαρούμενοι. Βγήκα στην αγορά για τις τελευταίες προμήθειες, μέσα σε έναν κόσμο που έμοιαζε να κινείται με δύο ρυθμούς, άλλοι έτρεχαν να προλάβουν τον χρόνο, κι άλλοι τον άφηναν να τους προσπερνά αργά, σχεδόν τελετουργικά.

Μπήκα σε ένα καφέ και στάθηκα πίσω από την τζαμαρία, σαν θεατής μιας παράστασης δρόμου. Ο κόσμος πηγαινοερχόταν, πρόσωπα φορτωμένα σακούλες, βλέμματα κουρασμένα ή ανέμελα, χαμόγελα που ίσως άντεχαν μόνο μέχρι το τέλος της ημέρας. Ανάμεσα σε όλα αυτά, μπαινόβγαιναν παρέες παιδιών Ρομά και έλεγαν τα κάλαντα. Η φωνή τους έσπαζε τον ήχο της καφετιέρας και των χαμηλών συζητήσεων. Κι εγώ, αντί να αφεθώ στο νόημα της στιγμής, ένιωσα ενόχληση. Μου φάνηκε πως όλο αυτό δεν ήταν παρά μια προσχηματική επαιτεία, ντυμένη με τη στολή της παράδοσης. Έπιασα τον εαυτό μου να κλείνεται, να αποσύρεται σε μια σιωπηλή κρίση.

Φεύγοντας από το καφέ, πέρασα από την κεντρική γέφυρα της πόλης. Εκεί, μέσα στο ψυχρό φως της ημέρας, είδα μια εικόνα που ανέτρεψε όσα νόμιζα ότι ήξερα. Τέσσερα παιδιά Ρομά πλησίασαν μια γριά ζητιάνα που καθόταν ακίνητη, σχεδόν σαν μέρος του τοπίου. Έσκυψαν μπροστά της και άρχισαν να ρίχνουν στο πιατάκι της τα κέρματα που είχαν μαζέψει από τα κάλαντα. Όχι επιδεικτικά, ούτε με θόρυβο, με μια φυσικότητα που μαρτυρούσε πως αυτή η πράξη δεν ήταν εξαίρεση, αλλά αυτονόητο χρέος.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα να μετατοπίζεται κάτι μέσα μου. Η ενόχληση μετατράπηκε σε ντροπή, και η ντροπή σε μια σιωπηλή μετάνοια. Τα παιδιά που πριν λίγο είχα κρίνει, δίχως να τα γνωρίζω, μου δίδαξαν -χωρίς λόγια- το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων. Όχι ως εορταστικό σκηνικό, αλλά ως πράξη, το μοίρασμα της έλλειψης, όχι του περισσεύματος. Την προσφορά εκείνου που έχει λιγότερα σε εκείνον που έχει σχεδόν τίποτα.

Σκέφτηκα πως ίσως η προσχηματική ζητιανιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται. Ίσως είναι ένας τρόπος να επιβιώνεις, αλλά και να παραμένεις άνθρωπος μέσα σε έναν κόσμο που συχνά σε θέλει αόρατο. 

Έφυγα από τη γέφυρα διαφορετικός. Λιγότερο βέβαιος για τις κρίσεις μου, πιο ανοιχτός στη σιωπηλή σοφία των απλών πράξεων. Και εκείνη η εικόνα, τα παιδιά και η γριά, στάθηκε μέσα μου σαν ένα άτυπο ευαγγέλιο των δρόμων: ότι τα Χριστούγεννα δεν κατοικούν στις βιτρίνες, αλλά στα χέρια που, ακόμη κι όταν τρέμουν από το κρύο, βρίσκουν τη δύναμη να μοιραστούν.

Τσιγαρίδες με πράσα. Συνταγή του τόπου μας

 

Τέτοιες μέρες, που ο χειμώνας έχει πια πατήσει για τα καλά και το έθιμο κρατά ακόμη τον λόγο του, έμπαινε η φωτιά νωρίς στο σπίτι και το καζάνι έπαιρνε τη θέση του. Ήταν οι μέρες του τσιγαρίσματος, τότε που τίποτα δεν πήγαινε χαμένο και το φαγητό γεννιόταν από τη φροντίδα και τη μνήμη. Οι τσιγαρίδες, καρπός της υπομονής και της χειμωνιάτικης προνοητικότητας, έσμιγαν με τα πράσα του κήπου -γλυκά, χειμωνιάτικα, μυρωδάτα- και γίνονταν φαγητό για όλη την οικογένεια.
Ένα τέτοιο πιάτο απλό, μα βαρύ σε ιστορία, που έφτασε ως εμάς όχι γραμμένο σε χαρτί, αλλά περασμένο από στόμα σε στόμα, από χέρι σε χέρι, σας παρουσιάζουμε παρακάτω.

Οι τσιγαρίδες είναι ένας παραδοσιακός, χειμωνιάτικος μεζές του τόπου μας, που φτιάχνεται αργά σε χοιρινό λίπος, κομμάτια από πανσέτα ή λιπαρό χοιρινό κρέας, μέχρι να μαλακώσουν και να πάρουν χρώμα. Τα τραγανά, σιγοψημένα κομμάτια χοιρινού (συνήθως πανσέτα ή λαρδί) τσιγαρίζονται μαζί με πολλά πράσα, κρεμμύδι, ντομάτα, κρασί και μυρωδικά (όπως ρίγανη), δημιουργώντας ένα πλούσιο, γευστικό πιάτο που σερβίρεται ζεστό με τσίπουρο ή κρασί, ιδανικό για την περίοδο των γιορτών. 

Συνταγή για τσιγαρίδες με πράσα:

Υλικά:

Χοιρινό με λίπος (πανσέτα ή λαρδί), κομμένο σε μπουκιές.

Πράσα, ψιλοκομμένα (ποσότητα γενναιόδωρη).

Κρεμμύδι, ψιλοκομμένο (προαιρετικά).

Ντομάτες, τριμμένες.

Λίγο ελαιόλαδο για το ξεκίνημα.

Λευκό κρασί (ή νερό).

Αλάτι, πιπέρι, ρίγανη. 

Εκτέλεση:

Σοτάρισμα: Σε μια φαρδιά κατσαρόλα ή βαθύ τηγάνι, ζεστάνετε λίγο λάδι σε μέτρια φωτιά και σοτάρετε τις μπουκιές χοιρινού μέχρι να αρχίσουν να ροδίζουν και να βγάζουν το λίπος τους.

Σιγοψήσιμο: Χαμηλώστε τη φωτιά. Το κρέας πρέπει να σιγοβράζει μέσα στο δικό του λίπος μέχρι να μαλακώσει και να γίνει τραγανό.

Προσθήκη λαχανικών: Προσθέστε τα ψιλοκομμένα πράσα και το κρεμμύδι (αν χρησιμοποιείτε) και ανακατέψτε, αφήνοντάς τα να μαλακώσουν.

Υγρά και μυρωδικά: Προσθέστε τις τριμμένες ντομάτες, το κρασί (ή νερό), ρίγανη, αλάτι και πιπέρι.

Σιγοβράσιμο: Σκεπάστε και αφήστε να σιγοβράσουν όλα μαζί μέχρι να απορροφηθούν τα υγρά και να δέσει η σάλτσα, ανακατεύοντας περιστασιακά.

Σερβίρισμα: Οι τσιγαρίδες είναι έτοιμες όταν το κρέας είναι τραγανό, το λίπος έχει λιώσει και το πιάτο είναι πλούσιο σε γεύση. Σερβίρονται ζεστές. 

Χριστουγεννιάτικη γιορτή γεμάτη χαμόγελα στον Παιδικό Σταθμό «Αερόστατο» Βαλτινού

Μέσα σε κλίμα γιορτινό και ζεστό, πραγματοποιήθηκε σήμερα, Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025, η Χριστουγεννιάτικη γιορτή του Παιδικού Σταθμού «Αερόστατο» στο Βαλτινό, σκορπίζοντας χαρά, συγκίνηση και αληθινή χριστουγεννιάτικη μαγεία σε μικρούς και μεγάλους.

Τα παιδιά, με τη φροντίδα και την αγάπη των δασκάλων τους, παρουσίασαν ένα όμορφα δουλεμένο χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα με τραγούδια, παιχνίδια και μικρές θεατρικές στιγμές, γεμάτες αυθορμητισμό και παιδικό ενθουσιασμό. Οι καθαρές φωνές και τα λαμπερά χαμόγελα των παιδιών γέμισαν τον χώρο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα συγκίνησης και γιορτής.

Η κορύφωση της εκδήλωσης ήρθε με την πολυαναμενόμενη έλευση του Άη Βασίλη, ο οποίος μοίρασε δώρα, γλυκίσματα και απλόχερα χαμόγελα, γεμίζοντας τις παιδικές καρδιές με χαρά και προσμονή. Η μαγεία των Χριστουγέννων απλώθηκε παντού, θυμίζοντας σε όλους τη δύναμη της αθωότητας και της προσφοράς.

Την εκδήλωση, εκτός από τους γονείς των παιδιών, τίμησαν με την παρουσία τους η Αντιδήμαρχος Τρικκαίων κα Ελένη Πούλιου και ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού κ. Βάιος Τσιγάρας, οι οποίοι καταχειροκρότησαν τα παιδιά για την προσπάθειά τους και συνεχάρησαν τους εκπαιδευτικούς για το έργο τους.

Η γιορτή του Παιδικού Σταθμού «Αερόστατο» αποτέλεσε μια όμορφη υπενθύμιση ότι τα Χριστούγεννα ζωντανεύουν πρώτα απ’ όλα μέσα από τα παιδικά χαμόγελα, τη συλλογικότητα και την αγάπη της τοπικής κοινότητας.

Μια παλιά τρικαλινή ιστορία, για να την ξαναθυμηθούν όσοι την έζησαν

 Του Χρήστου Γκίμτσα

Ήταν γύρω στο 1955 και εγώ, μαζί με καμπόσους άλλους συνομήλικους, βρισκόμασταν στα θρανία του Α΄ Δημοτικού, στις πρώτες τάξεις. Ίσα-ίσα που είχαμε μάθει να γράφουμε και να διαβάζουμε χωρίς βοήθεια, όταν αρχίσαμε να ασχολούμαστε με τα εξωσχολικά αναγνώσματα της εποχής.

Πρώτο και με διαφορά ανάμεσα σ’ αυτά ήταν ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ, που τον διαβάζαμε με μανία, συνεπαρμένοι από τα κατορθώματα του Γιώργου Θαλάσση, ο οποίος δεν άφηνε Γερμανό για Γερμανό, στα χρόνια της Κατοχής, σε χλωρό κλαδί! Και όσο κι αν φαίνεται αφελές, μέσα από τις σελίδες του Μικρού Ήρωα ο συγγραφέας του, ο Στέλιος Ανεμοδουράς, με το ψευδώνυμο Θ. Αστρίτης, πέρασε στην ψυχή μας έναν άδολο πατριωτισμό, έτσι που τελικά όλοι κουβαλούσαμε μέσα μας έναν Γιώργο Θαλάσση.

Παράλληλα κυκλοφορούσε τότε και το περιοδικό ΓΚΑΟΥΡ – ΤΑΡΖΑΝ, που διαδραματιζόταν μέσα στη ζούγκλα - τώρα, τρέχα γύρευε σε ποια ζούγκλα… Ο Γκαούρ, σ’ αυτό το επίσης εβδομαδιαίο ανάγνωσμα, ήταν ο καλός της ιστορίας και καθόλου τυχαία ήταν συγχρόνως και ελληνόπουλο. Εξ ου και το όνομα, υποθέτω (Γκαούρ, Γκιαούρης, Έλληνας). Ο κακός ήταν ο αμερικανοθρεμμένος Ταρζάν, πάντα μισητός και δόλιος. Εννοείται πως στη μεταξύ τους σύγκρουση μέσα στη ζούγκλα, πάντα κέρδιζε ο Γκαούρ! Άλλος ένας πατριωτικός άνεμος φυσούσε μέσα από τις σελίδες κι αυτού του περιοδικού.

Τέλος, κάθε εβδομάδα κυκλοφορούσε, στο ίδιο πάντα μέγεθος, και το περιοδικό ΓΚΡΕΚΟ – Ο ΗΡΩΣ ΤΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ, όπου κάπου στη Λατινική Αμερική ένα επίσης ελληνόπουλο, ο Γκρέκο, γινόταν ο θρύλος των γηπέδων, με ποδοσφαιρική αξία ίση -τουλάχιστον- με του Πελέ στο τετράγωνο.

Έτσι λοιπόν, με τον ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ, τον ΓΚΑΟΥΡ – ΤΑΡΖΑΝ και τον ΓΚΡΕΚΟ, κλείνει η τριλογία ενός ανυπόκριτου πατριωτισμού και θαυμασμού.

Η κορυφή όμως των εξωσχολικών αναγνωσμάτων ήταν τα ΚΛΑΣΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ. Ίσως το πρώτο κόμικ που κρεμάστηκε στα περίπτερα. Από αυτό το μηνιαίο περιοδικό μάθαμε πράγματα και θαύματα. Μέσα από τις σελίδες του ήρθαμε για πρώτη φορά σε επαφή με αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς! Δον Κιχώτης του Θερβάντες, Ροβινσώνας Κρούσος του Ντεφόε, Ο τελευταίος των Μοϊκανών του Φ. Κούπερ, Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες του Ιουλίου Βερν, Όλιβερ Τουίστ του Ντίκενς, Άμλετ και Ρωμαίος και Ιουλιέτα του Σαίξπηρ. Ακόμα και θέματα της ελληνικής μυθολογίας, όπως η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, που στο σχολείο δεν μας τα είχαν διδάξει ακόμη - από εκεί τα πρωτομάθαμε.

Κι εμείς, μικρά παιδιά, μέσα από τις εικόνες και τα καλογραμμένα κείμενα σε καλά ελληνικά, ταξιδεύαμε σε άλλους κόσμους, γεμάτους περιπέτεια, γνώση και φαντασία, ξεχνώντας τις μίζερες φτωχογειτονιές όπου ζούσαμε τότε.

Τώρα θα μου πείτε: γιατί σας τα θυμίζω όλα αυτά;

Στην κεντρική πλατεία της πόλης, στη δεξιά γωνία, στην αρχή των οδών Ηρώων Αλβανικού Μετώπου και Κονδύλη, υπήρχε τότε ένα περίπτερο που το είχε ένας ανάπηρος πολέμου, τυφλός από το αριστερό μάτι. Γι’ αυτόν τον λόγο το λέγαμε «το περίπτερο του γκαβού».

Ο άνθρωπος αυτός, χωρίς προφανώς να το καταλάβει, είχε μετατρέψει τα δυο-τρία τετραγωνικά του περιπτέρου του σε βιβλιοθήκη! Αγόραζε παλιά τεύχη των περιοδικών που προανέφερα στην τιμή των πενήντα λεπτών - ένα πενηνταράκι της εποχής - και τα μεταπωλούσε στην τιμή της μίας δραχμής, δηλαδή στη μισή τιμή σε σχέση με τα καινούργια.

Έτσι, επιστρέφοντας ένα παλιό και διαβασμένο τεύχος και με μισή δραχμούλα επιπλέον, αγόραζες ένα μεταχειρισμένο αλλά αδιάβαστο. Και δεν το διάβαζες μόνο εσύ· από χέρι σε χέρι το διάβαζε όλη η παρέα. Και όλα αυτά με πέντε δεκαρούλες!

Μην νομίζετε πάντως, εκείνη την εποχή το πενηνταράκι ήταν σπουδαίο ποσό για εμάς που φορούσαμε ακόμη κοντά παντελόνια.

Έτσι λοιπόν, ο μονόφθαλμος εκείνος άνθρωπος, με το περίπτερό του, έγινε σημείο αναφοράς και με τα μεταχειρισμένα περιοδικά του έπαιξε σοβαρό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας. Γιατί διαβάζοντάς τα -και μάλιστα παράνομα και συνωμοτικά- μάθαμε να ονειρευόμαστε, να φανταζόμαστε και να έχουμε πρότυπα ήρωες που κάτι είχαν να πουν και να δώσουν στην ψυχή μας. Πράγματα που ούτε το σχολείο ούτε το σπίτι μπορούσαν να μας προσφέρουν.

Γιατί, εδώ που τα λέμε, ούτε οι γονείς μας ούτε οι δάσκαλοί μας γνώριζαν ποιος ήταν Ο τελευταίος των Μοϊκανών ή ποια ήταν Η μυστηριώδης νήσος του Ιουλίου Βερν, για να μας πουν δυο κουβέντες παραπάνω.

Αργότερα, η «βιβλιοθήκη» του περιπτέρου εμπλουτίστηκε και με άλλο υλικό. Από εκεί πρωτοαγοράσαμε, μεγάλα παιδιά πια, στις αρχές του Γυμνασίου, τη ΜΑΣΚΑ, περιοδικό με αστυνομικές ιστορίες. Από εκεί κι εγώ αγόρασα -πάντα μισοτιμής και μεταχειρισμένα- βιβλία του Γιάννη Μαρή με τον αστυνόμο Μπέκα, της Αγκάθα Κρίστι με τον Ηρακλή Πουαρώ, του Κόναλ Ντόιλ με τον Σέρλοκ Χολμς, καθώς και του Ζορζ Σιμενόν με ήρωα τον αστυνόμο Μεγκρέ.

Βλέπεις, από τότε ήμουν φαν της αστυνομικής λογοτεχνίας!

Όλη αυτή την ιστορία τη θυμήθηκα και για έναν ακόμη λόγο. Τέτοιες χρονιάρες μέρες, που έκλειναν τα σχολεία, είτε γιατί είχαμε περισσότερο ελεύθερο χρόνο είτε γιατί υπήρχε λίγο παραπάνω οικογενειακό χαρτζιλίκι, μαζί και οι δεκαρούλες από τα κάλαντα, στο περίπτερο του γκαβού ξημεροβραδιάζαμε και ξοδεύαμε.

Συνωστισμός και ουρά σχηματίζονταν μπροστά του, ενώ η κεντρική πλατεία ολόγυρα, όπως και ολόκληρη η πόλη, ήταν κάτασπρη. Γιατί, αν θυμάστε, τέτοια εποχή τότε πάντα χιόνιζε.

Καλές γιορτές να έχουμε.

Αυθαίρετη ρίψη απορριμμάτων σε κοινόχρηστο χώρο έξω από το Βαλτινό: ένα σοβαρό πρόβλημα που απαιτεί ευθύνη

 

Έντονη ανησυχία και αγανάκτηση προκαλεί το φαινόμενο της αυθαίρετης ρίψης απορριμμάτων σε κοινόχρηστο χώρο λίγο έξω από τον οικισμό Βαλτινού. Πρόκειται για μια απολύτως ασυνείδητη πρακτική, η οποία περιλαμβάνει όχι μόνο οικιακά και ογκώδη απορρίμματα, αλλά ακόμη και ψόφια ζώα, γεγονός που καθιστά την κατάσταση ιδιαιτέρως επικίνδυνη.

Ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, Βάιος Τσιγάρας σε δηλώσεις του, επεσήμανε ότι τέτοιες ενέργειες υποβαθμίζουν σοβαρά την αισθητική και το φυσικό περιβάλλον της περιοχής, προσβάλλοντας έναν χώρο που ανήκει σε όλους. Παράλληλα, τόνισε ότι οι κίνδυνοι για τη δημόσια υγεία είναι άμεσοι και ουσιαστικοί, καθώς η ανεξέλεγκτη απόθεση απορριμμάτων και νεκρών ζώων ευνοεί την ανάπτυξη μικροβίων, εντόμων και τρωκτικών, ενώ μπορεί να μολύνει το έδαφος και τα υπόγεια ύδατα.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο νομικό σκέλος του ζητήματος, υπογραμμίζοντας ότι τέτοιου είδους πράξεις δεν αποτελούν απλώς αντικοινωνική συμπεριφορά, αλλά συνιστούν παραβάσεις που τιμωρούνται αυστηρά από τη νομοθεσία. Οι υπαίτιοι, όπως σημείωσε, έρχονται αντιμέτωποι με βαριές διοικητικές και ποινικές κυρώσεις, ενώ η Τοπική Κοινότητα και οι αρμόδιες αρχές θα προχωρήσουν σε κάθε νόμιμη ενέργεια για τον εντοπισμό και την τιμωρία των παραβατών.

Το ζήτημα της καθαριότητας και της προστασίας του περιβάλλοντος δεν αφορά μόνο τις αρχές, αλλά πρωτίστως τη συνείδηση των πολιτών. Η ευθύνη για τον τόπο μας είναι συλλογική. Ο σεβασμός στους κοινόχρηστους χώρους και η σωστή διαχείριση των απορριμμάτων αποτελούν στοιχειώδη δείγματα πολιτισμού και προϋπόθεση για μια ποιοτική και ασφαλή καθημερινότητα.

Η Τοπική Κοινότητα Βαλτινού καλεί τους κατοίκους να δείξουν επαγρύπνηση, να καταγγέλλουν τέτοιες πρακτικές και να συμβάλουν ενεργά στην προστασία του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας, ώστε παρόμοια φαινόμενα να εκλείψουν οριστικά.

Το παλιό ημερολόγιο τοίχου

 

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το παλιό ημερολόγιο τοίχου. Κρεμασμένο δίπλα στο εικονοστάσι ή πάνω από το τραπέζι της κουζίνας, άκουγε τις ανάσες του σπιτιού, το τσιτσίρισμα του καφέ, το τρίξιμο της ξυλόσομπας, τις φωνές των παιδιών. Κι εκεί, σιωπηλό όλη μέρα, περίμενε τη στιγμή του, το γύρισμα του φύλλου.

Οι γονείς μας το άλλαζαν με μια τελετουργία σχεδόν ανεπαίσθητη. Έπιαναν την άκρη του χαρτιού, το τράβαγαν απαλά, κι ο ήχος του σκισίματος ήταν σαν μικρός αποχαιρετισμός. Έφευγε μια μέρα, με τις έγνοιες της, τις χαρές της, τις σιωπές της, και πριν προλάβει να χαθεί, άφηνε πίσω της λίγους στίχους. Ένα τετράστιχο, ένα απόφθεγμα, μια παροιμία. Λόγια απλά, μα πυκνά σαν ψωμί ζυμωμένο στο σπίτι.

«Τα λόγια σου τα γνωστικά
κάθομαι και λογιάζω
γραμμένα τα ’χω και συχνά
κλαίγοντας τα διαβάζω.»

Δεν ήταν ποίηση για βιβλία και σαλόνια, ήταν ποίηση για τις ρωγμές της ζωής. Λόγια που τα διάβαζαν μεγαλόφωνα, άλλοτε μηχανικά, άλλοτε με μια μικρή παύση, σαν κάτι να σκάλωσε μέσα τους. Κι ύστερα συνέχιζαν τις δουλειές τους. Μα ο στίχος έμενε. Καθόταν κάπου στην άκρη της σκέψης, όπως κάθεται η σκόνη στο περβάζι, αθόρυβα, επίμονα.

Εκείνα τα ημερολόγια δεν έδιναν συμβουλές, μιλούσαν για τον χρόνο, για την υπομονή, για τον καημό, για την αγάπη που πονά και για την απώλεια που μαθαίνεται. Ήταν σαν να μας έλεγαν πως η μέρα δεν είναι μόνο αυτό που ζεις, αλλά κι αυτό που καταλαβαίνεις εκ των υστέρων.

Σήμερα, που ο χρόνος γλιστρά σε οθόνες και ειδοποιήσεις, εκείνο το παλιό ημερολόγιο μοιάζει σχεδόν αφελές. Κι όμως, είχε μια σοφία που μας λείπει, τη βραδύτητα. Δεν ήταν απλώς μέτρηση του χρόνου, ήταν ένας μικρός άμβωνας καθημερινής σοφίας.

Ίσως γι’ αυτό το θυμόμαστε ακόμη. Όχι για τις ημερομηνίες του, μα για τα λόγια στο πίσω μέρος του φύλλου. Γιατί εκεί, ανάμεσα σε μια μάνα που σκίζει το χαρτί και σε ένα παιδί που ακούει χωρίς να καταλαβαίνει ακόμη, γεννιόταν ένας μικρός, καθημερινός στοχασμός. Κι αυτός, όσο κι αν πέρασαν τα χρόνια, δεν έπαψε να μας μετρά.

Άθλος Καλαμπάκας - Α.Ο. Βαλτινού 0-5

 

Με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αποχαιρέτησε το 2025 ο Α.Ο. Βαλτινού, ο οποίος επικράτησε με το εντυπωσιακό 0-5 του Άθλου Καλαμπάκας στο γήπεδο της Σαρακήνας, πραγματοποιώντας μια ολοκληρωμένη και πειστική εμφάνιση.

Ο αγώνας ξεκίνησε με καλούς οιωνούς για την ομάδα του Βαλτινού, που μπήκε δυνατά και επέβαλε από νωρίς τον ρυθμό της. Στο 15ο λεπτό, ο Βησσαρίων Γιώτας άνοιξε το σκορ με εξαιρετικό σουτ από το ύψος της περιοχής, βάζοντας τις βάσεις για τη νίκη.

Η υπεροχή του ΑΟΒ καρποφόρησε ξανά στο 40ο λεπτό, όταν ο Αποστόλης Νικλητσιώτης ανατράπηκε εντός περιοχής, με τον διαιτητή να δείχνει τη λευκή βούλα. Την εκτέλεση ανέλαβε ο Δημήτρης Μαντέλλος, ο οποίος ήταν εύστοχος, διαμορφώνοντας το 0-2, σκορ με το οποίο οι δύο ομάδες οδηγήθηκαν στα αποδυτήρια.

Στο δεύτερο ημίχρονο το σκηνικό δεν άλλαξε. Στο 60ο λεπτό, μετά από εκτέλεση φάουλ του Βασίλη Καραλή, ο Δημήτρης Κοθράς με κεφαλιά έκανε το 0-3, δίνοντας διαστάσεις θριάμβου στη νίκη της ομάδας του. Ο ίδιος ο Καραλής βρήκε δίχτυα στο 77ο λεπτό, σπρώχνοντας την μπάλα από κοντά για το 0-4.

Το τελικό 0-5 διαμόρφωσε στο 80ο λεπτό ο Αποστόλης Νικλητσιώτης, με κοντινό πλασέ, επισφραγίζοντας μια άνετη και δίκαιη επικράτηση για τον Α.Ο. Βαλτινού.

Για τον ΑΟΒ αγωνίστηκαν οι: Ντανίκας, Καραλής, Γιώτας, Νταλάσης (Σταμούλης Α.), Σπυρόπουλος, Κοθράς Κ., Κοθράς Δ. (Μάμαλης), Καμέας, Πατσιάς (Σταμούλης Ν.), Μαντέλλος Δ. (Μαντέλλος Σ.), Νικλητσιώτης.

Ο Α.Ο. Βαλτινού κλείνει έτσι το έτος με αισιοδοξία και ανεβασμένη ψυχολογία, δείχνοντας ότι διαθέτει ποιότητα, βάθος και αγωνιστική συνέπεια για τη συνέχεια.

ΥΠΟ ΤΗΝ «ΒΑΣΙΛΙΚΗΝ ΔΡΥΝ»

 

Το βουνό είναι γεμάτο στάσεις και αναμονές. Κι εδώ κάτω από τη βασιλική δρυ σταμάτησα με ανακούφιση κι εγώ κι έπιασα το άγκιστρο των αναμνήσεων. Τι ανέσυρα; Πικρές μόνο στιγμές από τα ρημάδια της πάλαι ποτέ οικογενειακής ζωής ‒ όλοι δικαιωμένοι πια, πλην εμού. Εκεί, μικρό παιδί, πήγαινα το προσφάι στους γονείς μου για να μισοφάνε και ν’ αντέξουν τη μέρα στους αγρούς και λιγωμένος υπέκυψα στον πειρασμό της πείνας. Άνοιξα τη διπλωμένη πετσέτα που μου είχε δώσει η γιαγιά και έφαγα το λιγοστό ψωμοτύρι, αφήνοντας μόνο τις ελιές που ποτέ δεν μου άρεσαν. Όλη τη μέρα την πέρασα κάτω από τη βελανιδιά μη τολμώντας να πάω κάπου αλλού. Κατά το σούρουπο μόνο άκουσα το όνομά μου να ηχεί μέσα στις ρεματιές και να αντανακλά παρακλήσεις και σπαράγματα. 

Του Ηλία Κεφάλα

Λεκάνη στην αυλή και μισή αρχοντιά

 

Η φωτογραφία θυμίζει αυλή χωριάτικου σπιτιού, τότε που το μπάνιο δεν ήταν δωμάτιο αλλά ώρα. Μια λεκάνη, μια καρέκλα, λίγο νερό ζεσταμένο στο μάτι, και δυο χέρια πρόθυμα. Το πλύσιμο των μαλλιών δεν ήταν ιδιωτική υπόθεση, ήταν οικογενειακή πράξη, σχεδόν τελετουργία της εβδομάδας. Κυρίως πριν τη γιορτή, πριν την εκκλησία, πριν «βγούμε στον κόσμο».

Η φράση «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά» δεν γεννήθηκε στα σαλόνια. Γεννήθηκε εδώ, στις αυλές και στα χωμάτινα δάπεδα, εκεί όπου η φτώχεια δεν σήμαινε ατημελησία. Το καθαρό κεφάλι, το πλυμένο πρόσωπο, το τακτοποιημένο ρούχο ήταν τρόπος να σταθείς όρθιος απέναντι στη ζωή, να πεις «μπορεί να μη μου περισσεύουν, αλλά σέβομαι τον εαυτό μου και τον άλλον».

Στη φωτογραφία δεν υπάρχει βιασύνη. Υπάρχει γνώριμη κίνηση. Το κεφάλι σκύβει χωρίς ντροπή και τα χέρια δουλεύουν με φροντίδα, όπως έμαθαν από άλλα χέρια παλιότερα. Το νερό τρέχει λίγο, γιατί δεν περισσεύει. Μα φτάνει. Πάντα έφτανε.

Αυτή η καθαριότητα δεν ήταν μόνο σωματική. Ήταν μια προετοιμασία για τη μέρα, για την κοινότητα, για το «τι θα πει ο κόσμος», όχι από φόβο, αλλά από μέτρο. Γιατί η αρχοντιά, στην παλιά της έννοια, δεν είχε σχέση με πλούτη. Είχε σχέση με το πώς εμφανίζεσαι, πώς στέκεσαι, πώς κρατάς τον εαυτό σου.

Κι έτσι, μέσα σε μια απλή λεκάνη και μια ξύλινη καρέκλα, χωρούσε ολόκληρη η σοφία μιας εποχής:
ότι η καθαριότητα μπορεί να είναι μισή αρχοντιά,
αλλά το άλλο μισό είναι η φροντίδα, η συνήθεια και η ανθρώπινη εγγύτητα.

Οι εξαρτήσεις και το παράδοξο της νομιμότητας

 

Υπάρχει ένα παράξενο ρήγμα στην ηθική της πολιτείας μας: ο νόμος απαγορεύει αυστηρά το εμπόριο των ναρκωτικών για να προστατέψει την αδυναμία του ανθρώπου, αλλά ταυτόχρονα επιτρέπει και οργανώνει τον τζόγο, αφήνοντας στο έλεος της συνήθειας χιλιάδες πολίτες. Το ερώτημα δεν είναι απλώς νομικό, είναι βαθιά ανθρωπολογικό: τι θεωρούμε πραγματική απειλή για την ανθρώπινη ελευθερία;

Οι χημικές ουσίες αντιμετωπίζονται ως κίνδυνος επειδή αλλοιώνουν τη βιολογία του σώματος και τη βούληση του νου. Ο νομοθέτης παρεμβαίνει σαν πατρική φιγούρα, απαγορεύει αυτό που μπορεί να υποδουλώσει έναν άνθρωπο χωρίς να το καταλάβει. Στην πράξη, ο νόμος ομολογεί ότι ο άνθρωπος έχει όρια, δεν είναι πάντα ικανός να προστατέψει τον εαυτό του.

Όμως, στον τζόγο, ο νόμος σιωπά ή, χειρότερα, χαμογελά. Εδώ η εξάρτηση θεωρείται «επιλογή». Η κοινωνία την αντιμετωπίζει όχι ως παθολογία αλλά ως ιδιότυπη ψυχαγωγία. Τα πρακτορεία πολλαπλασιάζονται, η πολιτεία εισπράττει έσοδα, κι έτσι η αδυναμία του ανθρώπου μετατρέπεται σε οικονομικό προϊόν.

Το παράδοξο κορυφώνεται στο κρατικό και εθνικό λαχείο, τα οποία παρουσιάζονται ως εθιμοτυπικά αγαθά. Πρόκειται ίσως για τη λεπτότερη μορφή κανονικοποιημένου εθισμού. Ο πολίτης ενθαρρύνεται να συμμετάσχει σε μια τελετουργία ελπίδας, μια υπόσχεση τύχης που φορά τον μανδύα της παράδοσης. Εδώ η εξάρτηση δεν στιγματίζεται, εξωραΐζεται.

Το λαχείο δεν προσφέρει μόνο πιθανότητα κέρδους, προσφέρει τη μαγική σκέψη της «μιας στιγμής που θα αλλάξει τα πάντα». Και αυτή η μαγική σκέψη αποτελεί για πολλούς την πιο σταθερή τους συνήθεια. Το κράτος, αντί να προστατεύει την ευάλωτη πλευρά της ανθρώπινης φύσης, την ενισχύει θεσμικά, μετατρέποντας την ελπίδα σε μηχανισμό εσόδων.

Εδώ αποκαλύπτεται μια βαθύτερη αλήθεια, η πολιτεία φοβάται περισσότερο την εξάρτηση που αποδιοργανώνει το σώμα, παρά εκείνη που αποδιοργανώνει την κρίση. Τα ναρκωτικά απειλούν τη βιολογική τάξη, ο τζόγος απειλεί τη νοητική και υπαρξιακή τάξη, αλλά αυτή η απειλή δεν είναι άμεση, δεν είναι ορατή. Είναι κοινωνικά ανεκτή, σχεδόν καλοδεχούμενη, όσο αποδίδει οικονομικά.

Κι έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο ειδών εξαρτήσεις:
εκείνες που το κράτος απαγορεύει για να τον προστατέψει,
κι εκείνες που του προσφέρει για να τον εκμεταλλευτεί.

Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι «τι επιτρέπεται» και «τι απαγορεύεται», αλλά ποια μορφή εξάρτησης αναγνωρίζουμε ως κίνδυνο. Γιατί ο άνθρωπος που χάνει τον έλεγχο από μια ουσία είναι τραγικός, αλλά ο άνθρωπος που χάνει την ύπαρξή του στην προσδοκία ενός λαχνού είναι αόρατος. Κι ίσως γι’ αυτό να είναι ακόμη πιο τραγικός.

Στο τέλος, ο νόμος δεν ορίζει μόνο τι είναι νόμιμο, ορίζει και τι θεωρούμε φυσικό. Κι όσο το κρατικό και εθνικό λαχείο παραμένει «έθιμο» και όχι εθισμός, η κοινωνία μας θα συνεχίσει να ενδιαφέρεται περισσότερο για την προστασία της σάρκας και λιγότερο για την προστασία της ελπίδας, εκείνης της εύθραυστης δύναμης από την οποία εξαρτάται η ελευθερία του ανθρώπου.

Όταν το χιούμορ λέει την αλήθεια -( 0,95 ευρώ αύξηση και απεριόριστες επενδυτικές προτάσεις)

 

Μια μικρή ανάρτηση που ξεκίνησε σαν χιούμορ και κατέληξε σε συλλογικό σαρκασμό για την πραγματικότητα που ζούμε. Ο φίλος μας ο Θανάσης Ζαμπακάς είπε να μοιραστεί τη… γενναία αύξηση της επικουρικής του και οι φίλοι του έδωσαν ρεσιτάλ ευφυΐας, ειρωνείας και λαϊκής σοφίας. Διαβάστε τις απαντήσεις και γελάστε - πικρά ή λυτρωτικά - γιατί καμιά φορά το χιούμορ είναι η πιο τίμια μορφή διαμαρτυρίας.

«Καλημέρα. Σήμερα πήρα την αύξηση που έδωσε η κυβέρνηση στο επικουρικό, κρατηθείτε,,,, 0,95 € !!! Έχω θέμα,τι θα επενδύσω, που θα ταξιδεύσω; Τι θα τα κάνω φίλοι μου, τόσα πολλά χρήματα, 0,31666666666€ την ημέρα. Περιμένω προτάσεις. Άντε και καλά Χριστούγεννα!

Dimitris Tsigaras

Να πάρεις μια Φεράρι, Θανάση.

Βάιος Τσιγάρας

Πάρε τρεις τσίχλες να έχεις να περνάς την ώρα σου μασώντας.

Ioanna Tsigara

Θανάση, μην ξανοιχτείς κι αρχίσεις να τα σκορπάς! Κράτα τα για μια δύσκολη στιγμή!

Chris Ioannou

Κερνάς καφέ το απόγευμα να υποθέσω, η θα τα φας μόνος σου;

Maria Mixailou

Άντε σε καλή μεριά Θανάση, καλές γιορτές με υγεία.

Doris Perentidou

Μπορείς να πάρεις δώρο κι εσύ στα παιδιά σου από μια Πόρσε... Σκέψου το!

Lambros Katsioulis

...Μην ανεβάζεις τέτοια, θα σου ζητάνε δανεικά..

Stefi Mamali

Πάρε πρόβατα έχεις 200 δήλωσε 30.000 ωραία επένδυση κερδοφόρα είναι.

Athanasios Papakostas

Δεν μπορώ να σου απαντήσω τι θα κάνεις τα χρήματα που πήρες, επικαλούμαι το δικαίωμα σιωπής.

Νασος Καραμπασης

Θανάση να τα βάλεις συμπλήρωμα στο εισιτήριο που θα ταξιδέψεις αυτά που σου έδωσε κερδίζεις το εισιτήριο για τη Βουλή να τους πεις είσαστε ξεφτίλα, Καραγκιόζηδες

Eirini Chrysovalantou

Θανάση κέρνα το Βαλτσινού φραπέ!

Χριστουγεννιάτικο ξημέρωμα (Της Ρούλας Σταυρέκα)

 

Ξημέρωναν Χριστούγεννα όταν άκουσα τη φωνή της μάνας να σκίζει τη νύχτα.
«Παιδιά, ξυπνήστε… πέντε η ώρα είναι! Χτύπησε η καμπάνα».
Μπήκε στο δωμάτιο γελώντας και, όπως πάντα, μας γαργαλούσε τη μύτη για να ανοίξουμε τα μάτια. Με κόπο σηκωθήκαμε από τα ζεστά στρωσίδια, νυσταγμένοι και μισοπαγωμένοι.

Έπιασα τα ρούχα μου και ντύθηκα βιαστικά. Το πουλόβερ, τη κοντή φουστίτσα, τις άσπρες κάλτσες που μας είχε αγοράσει η μάνα από τα Τρίκαλα - είχε πάει στο παζάρι μόνο και μόνο για να μας φέρει κάτι καινούργιο. Φόρεσα τη ζακέτα μου, ροζ, με χρυσά κουμπιά και όμορφο σχέδιο. Την είχε φτιάξει λίγο μεγαλύτερη, «να την έχεις και του χρόνου», έλεγε. Οι γαλότσες με περίμεναν δίπλα στη σόμπα, ζεστές, όπως τις είχε ακουμπήσει από το βράδυ.

Η μάνα έντυσε και τον αδερφό μου. Του φόρεσε το περσινό του κοστούμι - κοντά τα μανίκια, κοντά και τα μπατζάκια, σχεδόν στο κότσι. «Μια χαρά είσαι, Γιώργο», του είπε, κι εκείνος χαμογέλασε ντροπαλά. Ήταν μικρός, γύρω στα έξι.

Αφού μας έδωσε τις καθιερωμένες οδηγίες - να είμαστε φρόνιμοι, ήσυχοι και προσεκτικοί - μας άνοιξε την πόρτα.
Μόλις βγήκαμε έξω, μας χτύπησε το κρύο σαν μαχαίρι. Όλα ήταν κάτασπρα. Τσιάφη παντού. Η ανάσα μας έβγαινε σε μικρά σύννεφα.

Περπατήσαμε λίγο και ο Γιώργος άρχισε να τρέμει. Τα σαγόνια του χτυπούσαν, όπως και τα δικά μου.
«Πάμε πίσω», μου είπε. «Δεν αντέχω, κρυώνω».
Τον έπιασα από το χέρι.
«Έλα να τρέξουμε. Θα ζεσταθούμε».

Ήταν έξι το πρωί όταν τρέξαμε στα παγωμένα σοκάκια, ώσπου φτάσαμε στην εκκλησία. Μπήκαμε μέσα λαχανιασμένοι. Ζεστασιά. Κόσμος πολύς, παιδιά πολλά. Σταθήκαμε ήσυχοι, παρακολουθώντας τη λειτουργία. Η νύστα μας βάραινε, μερικά παιδιά είχαν ήδη αποκοιμηθεί στις καρέκλες.

Όταν τελείωσε η λειτουργία, ο παπά Χρήστος μας κοινώνησε. Μας ευχήθηκε «Καλά Χριστούγεννα», μας χάιδεψε τα κεφάλια, όπως έκανε πάντα, και μας είπε να είμαστε καλά παιδιά και να προοδεύσουμε στη ζωή. Οι χωριανοί αντάλλασσαν ευχές με εγκάρδιες χειραψίες, γέλια και χαρές. Οι φωνές τους αντηχούσαν στα σοκάκια καθώς επιστρέφαμε.

Είχε πια χαράξει. Ο ουρανός είχε πάρει ένα απαλό ρόδινο χρώμα, που όσο περνούσαν τα λεπτά γινόταν όλο και πιο όμορφο. Τα πουλάκια κελαηδούσαν, τα κοτσίφια έλεγαν το δικό τους μοναδικό τραγούδι. Ήταν ένα ξημέρωμα που δεν ξεχνιέται.

Φτάσαμε στο σπίτι παγωμένοι. Μόλις μας είδε ο πατέρας, φώναξε:
«Ελάτε, ελάτε! Σας έφτιαξα ωραίες σφήνες!»
Ψωμί κομμένο σε λεπτές φέτες, ψημένο πάνω στη σόμπα, ροδισμένο, με λίπα να λιώνει από πάνω. Τρώγαμε με τέτοια ευχαρίστηση που λέγαμε πως ο μπαμπάς τις έφτιαχνε καλύτερες κι από της μάνας. Μετά το πρωινό, πέσαμε για ύπνο αμέσως.

Το μεσημέρι με ξύπνησε μια μυρωδιά που γέμισε το σπίτι. Πήγα πάνω από το ταψί.
Πατάτες στο φούρνο με κρέας - το αγαπημένο μου φαγητό. Η μάνα το έφτιαχνε μόνο τις Κυριακές και τις γιορτές. Ο πατέρας έφερε την τάβλα, το χαμηλό τραπέζι, έβαλε το ψωμί και μαζευτήκαμε όλοι γύρω. Ήταν νοστιμότατο. Η μάνα μου ήταν σπουδαία μαγείρισσα.

Το βράδυ είχε σειρά ο αδερφός μου να ακούσει τα παραμύθια του, το τσουγκάνι.

Λίγες μέρες μετά τα Χριστούγεννα, μαζεύτηκαν οι συγγενείς - παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, θείες - για το σφάξιμο του γουρουνιού. Ήταν μεγάλο, γύρω στα εκατόν πενήντα κιλά. Η μάνα το τάιζε συχνά για να παχύνει, να βγάλει πολύ λίπος και κρέας. Έτσι έκαναν όλοι στο χωριό. Φτωχικά χρόνια, μα με τα δικά τους προϊόντα πορεύονταν.

Το κρέας το πάστωναν σε πήλινα δοχεία για να συντηρηθεί όλο τον χειμώνα. Καθόμουν και κοιτούσα όλη τη διαδικασία. Οι γυναίκες έφτιαχναν τις τσιγαρίδες - τι νοστιμιά! Τσιγάριζαν το κρέας, έβγαζαν το λίπος και το αποθήκευαν σε τενεκέδες. Με αυτό μαγείρευαν, γιατί λάδι δεν υπήρχε. Έριχναν πράσα, τα άφηναν να σιγοψηθούν και γινόταν φαγητό ανεπανάληπτο.

Η μάνα έπαιρνε το ψαχνό, το έκοβε κιμά με το τσεκούρι, τόσο ψιλά που έμοιαζε μηχανής. Έφτιαχνε κεφτεδάκια και λουκάνικα. Η μυρωδιά τους, όταν τα τηγάνιζε, μου γέμιζε τα ρουθούνια. Ήταν κρέατα που μοσχοβολούσαν - όχι σαν τα σημερινά.

Και τώρα, τόσα χρόνια μετά, τα θυμάμαι όλα και μου τρέχουν τα σάλια. Μα πιο πολύ απ’ όλα θυμάμαι εκείνα τα Χριστούγεννα: το κρύο, τη ζεστασιά, τις μυρωδιές και την αγάπη που χωρούσε μέσα σε ένα φτωχικό σπίτι.

Πρώτη ήττα της σεζόν για τον Α.Ο. Βαλτινού

 

Την πρώτη της ήττα στο φετινό πρωτάθλημα γνώρισε η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, την Πέμπτη 18-12-2025, καθώς ηττήθηκε εντός έδρας από τον Α.Ο. Πηγής με σκορ 1-3, σε έναν αγώνα με πολλές φάσεις, ένταση και έντονα παράπονα από τη διαιτησία.

Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον Α.Ο. Βαλτινού να μπαίνει δυνατά και να χάνει δύο κλασικές ευκαιρίες στα πρώτα λεπτά. Παρά την υπεροχή των γηπεδούχων, η Πηγή ήταν εκείνη που άνοιξε το σκορ στην πρώτη της επιθετική προσπάθεια, εκμεταλλευόμενη αμυντική αδράνεια.

Η αντίδραση του ΑΟΒ ήταν άμεση. Οι γηπεδούχοι πίεσαν και κατάφεραν να φτάσουν στην ισοφάριση με προβολή του Δημήτρη Κοθρά, δίνοντας νέο ενδιαφέρον στον αγώνα. Ωστόσο, λίγο αργότερα, σε ακόμη μία στιγμή αδράνειας της άμυνας, οι φιλοξενούμενοι πήραν εκ νέου το προβάδισμα, διαμορφώνοντας το 1-2.

Λίγα λεπτά πριν τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου, ο διαιτητής υπέδειξε πέναλτι υπέρ του Α.Ο. Βαλτινού, προκαλώντας έντονες διαμαρτυρίες από την πλευρά της Πηγής. Ακολούθως, όμως, άλλαξε την αρχική του απόφαση, ανακαλώντας το πέναλτι και δηλώνοντας ότι υπέπεσε σε λάθος εκτίμηση, γεγονός που προκάλεσε δυσαρέσκεια στους γηπεδούχους. Έτσι ολοκληρώθηκε το πρώτο ημίχρονο.

Στην επανάληψη, ο ΑΟΒ ανέβασε την απόδοσή του, πήρε μέτρα στο γήπεδο και δημιούργησε αρκετές ευκαιρίες για την ισοφάριση. Μάλιστα, θα μπορούσε να φτάσει στο 2-2, αν ο διαιτητής δεν αρνούνταν καταλογισμό καθαρού πέναλτι σε ανατροπή του Δημήτρη Κοθρά μέσα στην περιοχή.

Κι ενώ οι γηπεδούχοι είχαν βγει μαζικά στην επίθεση, οι φιλοξενούμενοι εκμεταλλεύτηκαν αντεπίθεση και πέτυχαν το τρίτο τους τέρμα, διαμορφώνοντας το τελικό 1-3.

Παρά την ήττα, η εικόνα του Α.Ο. Βαλτινού δείχνει ότι η ομάδα διαθέτει ποιότητα και δυνατότητες για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, με την πρώτη απώλεια βαθμών να έρχεται σε ένα παιχνίδι που κρίθηκε στις λεπτομέρειες.

Α.Ο. Βαλτινού (αγωνίστηκαν):
Σταμούλης Α., Γιώτας (Περνέζα), Νταλάσης (Σταμούλης Ν.), Κοθράς Α. (Μάμαλης), Κοθράς Κ. (Σπυρόπουλος), Γιαννόπουλος, Καμέας (Μαντέλλος Σ.), Μαντέλλος Δ., Πατσιάς, Καραλής, Κοθράς Δ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΒΑΛΤΙΝΟ

 

Ειδοποιούνται οι καταναλωτές του ΔΕΔΔΗΕ ότι, προκειμένου να εκτελεστούν απαραίτητες τεχνικές εργασίες στο δίκτυο, θα πραγματοποιηθεί προγραμματισμένη διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος ως εξής:

Ημερομηνία: Κυριακή 21/12/2025
Ώρα: 08:00 – 11:00
Περιοχή: Χωριό Βαλτινό, στον δρόμο από την είσοδο του χωριού (πρώην βενζινάδικο), αριστερά και δεξιά του κεντρικού δρόμου, έως το ΜΑΡΚΕΤ ΚΡΕΑΤΟΣ ALBERTOS.

Σε περίπτωση που οι εργασίες ολοκληρωθούν νωρίτερα, η ηλεκτροδότηση θα αποκατασταθεί πριν από τον αναφερόμενο χρόνο λήξης της διακοπής.

Για λόγους ασφαλείας, καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών, οι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις και τα δίκτυα του ΔΕΔΔΗΕ θα πρέπει να θεωρούνται ότι βρίσκονται υπό τάση. Απαγορεύεται αυστηρά η προσέγγιση αγωγών ή άλλων στοιχείων του δικτύου, ακόμη και αν βρίσκονται στο έδαφος, λόγω κινδύνου ατυχήματος.

Τέλος, όσοι διαθέτουν ηλεκτρικούς κινητήρες παρακαλούνται, μετά την αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης, να ελέγξουν ότι λειτουργούν και περιστρέφονται κανονικά, όπως πριν τη διακοπή.

Χριστουγεννιάτικα κάλαντα στο Δημαρχείο Βαλτινού από τους μαθητές του Δημοτικού

 

Μια όμορφη και ζεστή χριστουγεννιάτικη εικόνα εκτυλίχθηκε το πρωί της Πέμπτης στο Δημαρχείο Βαλτινού, όπου οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου επισκέφθηκαν τον χώρο για να ψάλουν τα παραδοσιακά κάλαντα. Με τα κόκκινα σκουφάκια τους και χαμόγελα γεμάτα ενθουσιασμό, τα παιδιά μετέφεραν το πνεύμα των Χριστουγέννων στην καρδιά του χωριού.

Τους μαθητές συνόδευε ο δάσκαλος μουσικής, ο οποίος με το ακορντεόν του έντυνε μελωδικά τα κάλαντα, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γιορτής και συγκίνησης. Οι φωνές των παιδιών αντήχησαν στον προαύλιο χώρο του Δημαρχείου, προσφέροντας μια ξεχωριστή στιγμή χαράς και αισιοδοξίας σε όσους παρευρέθηκαν.

Ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού, κ. Βάιος Τσιγάρας, υποδέχθηκε τους μαθητές με ιδιαίτερη χαρά και ικανοποίηση, ευχαριστώντας τους για την όμορφη αυτή πρωτοβουλία. Απευθυνόμενος στα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς, τους ευχήθηκε από καρδιάς:
«Καλά Χριστούγεννα και του χρόνου με υγεία – να ξανάρθετε, να ξαναγεμίσει η καρδιά μας με χαρά και φως».

Η επίσκεψη αυτή αποτέλεσε μια μικρή αλλά ουσιαστική υπενθύμιση της δύναμης της παράδοσης, της παιδικής αθωότητας και της συλλογικής γιορτής, που κρατούν ζωντανό το χριστουγεννιάτικο πνεύμα στο Βαλτινό.