Λίγο πριν από τη μεγάλη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου, όταν το χωριό αρχίζει να φορά τα γιορτινά του και η Παναγία γίνεται για άλλη μια φορά σημείο αναφοράς και συνάντησης, οι γυναίκες του Βαλτινού έδωσαν το δικό τους ξεχωριστό «παρών». Με κέφι, μεράκι και χαμόγελα, ένωσαν τα χέρια τους και την καρδιά τους στις προπαρασκευαστικές ετοιμασίες για το πανηγύρι στο ξωκλήσι της Παναγίας.

Σε μια όμορφη εικόνα συλλογικής προσφοράς, οι εθελόντριες γυναίκες του χωριού συγκεντρώθηκαν για να ετοιμάσουν τα κεράσματα που θα προσφερθούν στους συγχωριανούς και στους επισκέπτες ανήμερα της μεγάλης γιορτής. Έκοψαν, γέμισαν, τακτοποίησαν και φρόντισαν κάθε λεπτομέρεια, με εκείνη τη φυσική επιμέλεια που χαρακτηρίζει τις γυναίκες του τόπου μας.

Κάθε τους κίνηση ήταν απλή, μα πίσω της κρυβόταν μια ολόκληρη παράδοση. Ήταν σαν να περνούσε από τα χέρια τους η μνήμη προηγούμενων γενεών, τότε που οι γιορτές και τα πανηγύρια δεν οργανώνονταν από λίγους, αλλά από όλους. Τότε που το κάθε σπίτι είχε τη δική του θέση στην προετοιμασία και η προσφορά δεν ήταν υποχρέωση, αλλά χαρά.

Κι εκεί, ανάμεσα στα χαμόγελα, στις κουβέντες και στα πειράγματα, ξαναζωντάνεψε κάτι από εκείνες τις παλιές εποχές. Οι γυναίκες, άλλες νεότερες και άλλες μεγαλύτερες, έγιναν μια παρέα, μια μικρή κοινωνία μέσα στη μεγάλη κοινωνία του χωριού. Η καθεμιά πρόσφερε ό,τι μπορούσε και όλες μαζί δημιούργησαν κάτι πολύ περισσότερο από ένα κέρασμα: δημιούργησαν μια στιγμή συντροφικότητας.

Η πρωτοβουλία της Τοπικής Κοινότητας Βαλτινού και του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού έδωσε την ευκαιρία στις γυναίκες του χωριού να συμμετάσχουν ενεργά στην προετοιμασία της γιορτής. Και η συμμετοχή τους αυτή απέδειξε για ακόμη μία φορά πως ένα πανηγύρι δεν είναι μόνο η ημέρα της γιορτής. Είναι και όλες εκείνες οι ώρες που προηγούνται, οι άνθρωποι που εργάζονται αθόρυβα, τα χέρια που προσφέρουν και οι μικρές πράξεις που στο τέλος γίνονται μεγάλη συλλογική χαρά.

Γιατί το πανηγύρι της Παναγίας στο Βαλτινό δεν είναι απλώς μια θρησκευτική εκδήλωση. Είναι ένας δεσμός με τον τόπο και τη μνήμη. Είναι η επιστροφή των ξενιτεμένων, το αντάμωμα των συγχωριανών, η συνάντηση των παλιών με τους νεότερους. Είναι η στιγμή που οι άνθρωποι αφήνουν για λίγο πίσω τους τις έγνοιες της καθημερινότητας και ξαναβρίσκονται κάτω από τον ίδιο ουρανό, γύρω από το ίδιο ξωκλήσι.

Έτσι, λίγο πριν χτυπήσει η καμπάνα της Παναγίας και αρχίσει το μεγάλο αντάμωμα, το πανηγύρι έχει ήδη ξεκινήσει. Έχει ξεκινήσει μέσα από τα χαμόγελα αυτών των γυναικών, μέσα από την προσφορά τους και μέσα από τη χαρά του να προσφέρεις χωρίς να περιμένεις τίποτα.

Γιατί τελικά, η ομορφιά ενός χωριού δεν βρίσκεται μόνο στις πλατείες, στις εκκλησίες και στα σπίτια του. Βρίσκεται κυρίως στους ανθρώπους του. Και οι γυναίκες του Βαλτινού, με τα χέρια τους γεμάτα προσφορά και την καρδιά τους γεμάτη αγάπη για τον τόπο, έδειξαν πως η παράδοση δεν είναι κάτι που απλώς θυμόμαστε.

Είναι κάτι που συνεχίζουμε να ζούμε.