Αποκριάτικες εκδηλώσει στο Δενδροχώρι

Σατιρίζοντας την απόδραση «Βλαστού».

Από τις εκδηλώσεις του εκπολιτιστικού Συλλόγου Δενδροχωρίου της Καθαρής Δευτέρας.

Η θεωρία των δύο Εγώ

Ο αντικαταθλιπτικός μηχανισμός της ΛΟΓΙΚΗΣ, που βοηθά και στηρίζει το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Η θεωρία των δύο «ΕΓΩ» υποστηρίζει ότι σε κάθε ανθρώπινη φύση, υπάρχουν δύο «ΕΓΩ». 

Το ιδανικό ΕΓΩ και το κοινό ΕΓΩ.

Στηρίζεται δε, πάνω σε δυο παραδοχές, που πρέπει κάθε άνθρωπος να πιστέψει και να υιοθετήσει μέσα του.

Η πρώτη παραδοχή έχει να κάνει με την ιερότητα κάθε ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε άνθρωπος από τη στιγμή της σύλληψής του, από τη στιγμή που, μπόρεσε να επιβληθεί ανάμεσα σε εκατομμύρια σπερματοζωάρια και κατόρθωσε να νικήσει, πετυχαίνοντας το θαύμα της ζωής, δεν μπορεί παρά να είναι ένα κομμάτι του θεού. Γι’ αυτό, κάθε άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ναός του Θεού.

Η δεύτερη παραδοχή έχει να κάνει με τον δυαδισμό που διέπεται ο κόσμος μας, την αιώνια πολικότητα, την παγκόσμια δυαδικότητα, το συν και το πλην, το θετικό και το αρνητικό, το σκοτάδι και το φως, τη ζωή και τον θάνατο, το καλό και το κακό, τον ήχο και τη σιωπή, το όμορφο και το άσχημο, το ευχάριστο και το δυσάρεστο…

Κατ’ αντιστοιχία λοιπόν, και σύμφωνα με την θεωρία, έχουμε και δύο ΕΓΩ.

Το «ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΓΩ» που χαρακτηρίζεται ως τέλειο, μοναδικό, δίκαιο, δυνατό, συμπαγές, άφθαρτο, και το «ΚΟΙΝΟ ΕΓΩ» που χαρακτηρίζεται ως ατελές, αδύναμο, ευάλωτο, άδικο, αμαρτωλό, φθαρτό και κενό.

Το «ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΓΩ» σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά του δεν επηρεάζεται, και δεν προσβάλλεται από τίποτα. Μένει ανέπαφο και διαφυλάγει την αξία και την ακεραιότητά του. Παραμένει τέλειο, μοναδικό, δίκαιο, δυνατό, συμπαγές, άφθαρτο και υπερασπίζει έτσι, παντοτινά την αξιοπρέπειά μας.
Το «ΚΟΙΝΟ ΕΓΩ» είναι αυτό, στο οποίο διαχειριζόμαστε όλα τα συναισθήματα, έχοντας πάντα υπόψιν την σιγουριά και την ασφάλεια της ύπαρξης του Ιδανικού ΕΓΩ μας.

Αποκριάτικα πορτρέτα του Βαλτινού

Από τις διάφορες αποκριάτικες εκδηλώσεις που έγιναν στο Βαλτινό αλιεύσαμε μερικές ευφάνταστες, εντυπωσιακές και όμορφες αμφιέσεις που έκαναν  την εμφάνισή τους σε κάποιο πάρτι μασκέ. 

Με λίγη επεξεργασία προέκυψε μια συλλογή από όμορφα αποκριάτικα πορτρέτα που παρουσιάζουμε παρακάτω.

Το αποκριάτικο πάρτι του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Βαλτινού

Με αφορμή τον εορτασμό της Αποκριάς ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του Δημοτικού Σχολείου Βαλτινού, πραγματοποίησε την Κυριακή10 Μαρτίου, το αποκριάτικο πάρτι στο καφέ «FUEGO», με μεγάλη επιτυχία.

Κέφι, μουσική, χορός ήταν μερικά από τα στοιχεία που κυριάρχησαν στην όμορφη εκδήλωση, όπου ντυμένοι μασκαράδες, τόσο οι μαθητές όσο και οι γονείς χόρεψαν και διασκέδασαν στον ξέφρενο ρυθμό του καρναβαλιού.

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Αποκριάτικες εκδηλώσεις στο Βαλτινό

 Βραδιές γλεντιού και κεφιού διοργανώνονται στα «ΚΑΦΕ» του Βαλτινού, το τριήμερο των Απόκρεων, για μικρούς και μεγάλους, με μουσική, χορό, πάτρι μασκέ, διαγωνισμούς κ.α.

Πιο συγκεκριμένα:

-Οι Μαθητές του Λυκείου Βαλτινού διοργανώνουν το Σάββατο 16 Μαρτίου στο καφέ «ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» πάρτι μασκέ, ενώ την Κυριακή 17 Μαρτίου θα γίνει διαγωνισμός καλύτερης αμφίεσης. 

-Ο Εκπολιτιστικός Συλλόγος Βαλτινού διοργανώνει το Σάββατο 16 Μαρτίου στις 22:30 στο καφέ «LOCAL» αποκριάτικο πάρτι, ενώ την Κυριακή 17 Μαρτίου στις 11:00 - 13:00 το πρόγραμμα περιλαμβάνει παιδικό αποκριάτικο πάρτι με κλόουν και ξέφρενο κέφι.

Καλή διασκέδαση και καλό τριήμερο!

Τα ψυχοσάββατα: Εικόνες του χωριού

 Τη Σαρακοστή, η εκκλησιαστική παράδοση έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα· το ένα πριν από την Κυριακή της Αποκριάς και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Τα Ψυχοσάββατα, παλιότερα ξεχώριζαν απ' τις άλλες ημέρες της Σαρακοστής, γιατί τις ημέρες αυτές, οι γυναίκες πήγαιναν στην εκκλησία πιάτα με βρασμένα κόλλυβα και ένα δίπτυχο χαρτί, με τα ονόματα των νεκρών, για να τα μνημονέψει ο ιερέας.

Εκεί μπροστά στην εικόνα του Χριστού, άπλωναν τα πιάτα και τους δίσκους, και τοποθετούσαν επάνω τους αναμμένα κεριά. Ο ιερέας έψελνε το «Επί το βιβλίον δε σου και τα μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα σοι τυγχάνει», αναθέτοντας στην αγάπη και στην αγαθότητα του Θεού «εαυτούς και αλλήλους», τους ζωντανούς αλλά και τους κεκοιμημένους.

Όταν τελείωνε το μνημόσυνο, οι γυναίκες μοίραζαν το σιτάρι σ' όσους ήταν στην εκκλησία και στη συνέχεια περνούσαν από το δημοτικό σχολείο και μοίραζαν κόλλυβα στα σχολιαρόπαιδα.

Ήξεραν όλοι οι μαθητές ότι είναι ψυχοσάββατο και είχαν μαζί τους μαντίλια και μεσάλια, όπου τα γέμιζαν με σιτάρι, πρόσφορα, κουλούρια, κουφέτα κα.

Για τους μαθητές, τα ψυχοσάββατα, ήταν ευκαιρία να μαζέψουν όσο το δυνατόν περισσότερα κόλλυβα.

Γύριζαν στο σπίτι χαρούμενοι, κρατώντας στα χέρια τους, μαζί με τη σάκα και το μεσάλι, γεμάτο με κόλλυβα... 

Ο ΦΕΓΚΑΛΕΟΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΙΣΘΗΣΗ

Πρόκειται για ένα έμμετρο έργο, του Δημήτρη Τσιγάρα, με 1952 στίχους και με ομοιοκαταληξία, που αναφέρεται στις ικανότητες αντίληψης του αισθητού κόσμου μας.

Εδώ για τις ανάγκες της ηλεκτρονικής εφημερίδας Βαλτινού είναι προσαρμοσμένο σε ένα οπτικοακουστικό, αλληγορικό παραμύθι για μεγάλα παιδιά,

Αφήγηση: Βέρα Μπαλαμίτσα

Από αρχέγονο καιρό υπήρχε η συνήθεια,

οι άνθρωποι να ψάχνουνε να βρούνε την αλήθεια

και στον αγώνα τους αυτό, να πιάσουν τ' όνειρό τους,

άλλοι ασκούσαν την ψυχή και άλλοι το μυαλό τους.

Άλλοι με άθλους κοίταζαν να γίνουνε μεγάλοι

κι άλλοι τη ρώμη του μυαλού ερίχνανε στη πάλη.

Στο μόχθο αυτό της άθλησης, ώστε να συλλαβίσουν

το νόημα της ζωής ή στο αίνιγμα του θανάτου να απαντήσουν,

εγώ ένα μύθο θα σας πω για κάποιον Φεγκαλέο,

που κυνηγούσε το άριστο, το αληθινό, το ωραίο

και προσπαθούσε πάντοτε να φτάσει το ευκταίο.

Μη σας φανεί περίεργο γιατί, αλήθεια λέω...

Το είδα με τα μάτια μου, τ' άκουσα με τα αυτιά μου,

τα ακούμπησα, τα ένοιωσα όλα με την καρδιά μου,

και μην τον θεωρήσετε απλό το μύθο ετούτο

κρύβει πολλά μηνύματα, γνώση, σοφία, πλούτο.

Μια φορά κι έναν καιρό,  πρόσφατα πολύ θαρρώ,

ίσως να ΄ταν και πέρυσι,  φέτος ή προπέρυσι,

τέλος πάντων κάποτε...  κάπου στην Ελλάδα ...

Πολύτεκνες οικογένειες

 Θεωρούνται το «αντίδοτο στο δημογραφικό πρόβλημα» και η «ραχοκοκαλιά του κοινωνικού ιστού». Ο λόγος για τους πολύτεκνους, που στο χωριό μας αλλά και στη χώρα μας αποτελούν απλώς μια μικρή μειονότητα.

Κόντρα στο πνεύμα των καιρών, υπάρχουν λίγες οικογένειες που επιμένουν παραδοσιακά, με 3 ή παραπάνω παιδιά.

Πολλά παιδιά μπορεί να σημαίνει σειρά ευθυνών και δυσκολιών στη ζωή ενός ζευγαριού, το δώρο ζωής όμως που προσφέρουν στους γονείς τους αξίζουν όλο τον κόπο και την προσπάθεια.

Για τους περισσότερους, το σύγχρονο καταναλωτικό μοντέλο ζωής, η οικονομική δυσπραγία και η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι οι κύριες αιτίες που γενικότερα τα παιδιά -και ιδίως τα πολλά παιδιά- έχουν σταματήσει να είναι σκοπός ζωής, όπως ήταν για τις προπολεμικές γενιές.

Εκείνες έκαναν και 4 και 5 και 6 αλλά και περισσότερα παιδιά. Αλλά σιγά σιγά, με την υπογεννητικότητα να παίρνει σταδιακά τον ανήφορο, φτάσαμε στις μέρες μας να έχουμε μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα, καθώς τα παιδιά που γεννιούνται δεν αρκούν για να αναπληρώσουν τους γονείς, που κάποια στιγμή φεύγουν από τη ζωή.

«Οι μοιραίοι» του Κώστα Βάρναλη

Απαγγελία: Μάνος Κατράκης.
Μελοποίηση του ποιήματος: Μίκη Θεοδωράκης.
Ερμηνεία: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.

Η Κλειώ της Οιχαλίας

Το μήνυμα φίλης που έλαβα σήμερα, μεταξύ των άλλων έλεγε: “...Χθες είδα την Κλειώ, την ταινία μικρού μήκους των παιδιών του Γυμνασίου Οιχαλίας Τρικάλων. Το θέμα της; Τα παιδιά των μεταναστών που μεγαλώνουν με τους παππούδες στην ελληνική ύπαιθρο. «Η μάστιγα και η κατάρα των ελληνικών σχολείων της φτωχής περιφέρειας», τη δεκαετία του '60, ίσως και αρχές του ’70, όπως θυμάμαι να λέει η μάνα μου, τότε που προσπαθούσε να μάθει σ’ αυτά τα παιδιά πέντε γράμματα, αλλά κυρίως να τα κρατήσει σε μια στοιχειώδη ψυχική ισορροπία...Η Οιχαλία Τρικάλων - Νεοχώρι όπως λεγόταν παλιότερα - είναι πρωταθλητής στη μετανάστευση. ”

Αναζήτησα αμέσως την Κλειώ κι ευτυχώς τη βρήκα. Όπως θα διαπιστώσετε κι εσείς πρόκειται για μια δυνατή ταινία μικρού μήκους. Η περιπέτεια της δημιουργίας της, για τους μαθητές της κωμόπολης του νομού Τρικάλων με το ιδιαίτερο όνομα, άρχισε με το ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς τον περασμένο Σεπτέμβριο. Δε νομίζω ότι υπήρξε δεύτερη σκέψη για την επιλογή του θέματος. Όπως αναφέρουν στους τίτλους τέλους της ταινίας: ”Σήμερα στην Οιχαλία Τρικάλων πάνω από 550 οικογένειες είναι μετανάστες σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Περισσότερα από 60 παιδιά μεγαλώνουν μακριά από τους γονείς τους.” 

Η γιορτή της γυναίκας

Η 8^η Μαρτίου, είναι μία ημέρα που πολλές γυναίκες στον πλανήτη θα πάρουν λουλούδια, θα ακούσουν ένα γλυκό «χρόνια πολλά», και θα βγουν με τις φίλες τους για ένα ποτό να διασκεδάσουν. 
Είναι όμως η Ημέρα της Γυναίκας μία γιορτή μόνο για διασκέδαση; Ή είναι μία γιορτή που θα έπρεπε να κάνει όλες τις γυναίκες να σκεφτούν πως έχουν φτάσει εδώ που έφτασαν, με πολλούς αγώνες;

«Στις 8 Μαρτίου, γιορτάζουμε τις γυναίκες, τις γυναίκες και τους άνδρες που υποστηρίζουν την υπόθεση των γυναικών ώστε απλούστατα αύριο να μην χρειαζόμαστε πια ποσοστώσεις», αναφέρει η Λαγκάρντ σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα που δημοσιοποιήθηκε από τον ιστότοπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η Λαγκάρντ, μια από τις ισχυρότερες γυναίκες του πλανήτη, εξέφρασε την ελπίδα τα νεαρά κορίτσια «να έχουν παντού στον κόσμο πρόσβαση στην εκπαίδευση» και οι γυναίκες να μπορούν «να επιλέγουν τη ζωή που επιθυμούν».

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Οι Γυναίκες, πρέπει να συνεχίζουν να μάχονται για τα δικαιώματά τους τα οποία ποτέ δεν είναι δεδομένα. Πιο δύσκολο είναι να κρατήσεις κάτι, παρά να το αποκτήσεις.

Η τσικνοπέμπτη στο Βαλτινό

Η μέρα μυρίζει παϊδάκι και κρέας στα κάρβουνα από όλες τις γωνιές. Στο σπίτι ή σε κάποια ταβέρνα όλοι κάπου θα το τιμήσουν το κρέας απόψε. 

Η τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου και για την φετινή Αποκριά, την γιορτάζουμε την Πέμπτη 7 Μαρτίου. Οι άνθρωποι προετοιμάζονται για την μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής και την συγκεκριμένη Πέμπτη καταναλώνουν ελεύθερα μεγάλες ποσότητες κρέατος.

Ο λόγος που έχει καθιερωθεί να γίνεται αυτό ημέρα Πέμπτη είναι πως η ορθόδοξη πίστη θεωρεί σημαντικές τις νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής, οπότε έγινε επιλογή της ενδιάμεσης ημέρας.

Το όνομα "Τσικνοπέμπτη" προέκυψε γιατί την ημέρα αυτή το δείπνο αποτελείται από κρέας ψημένο στα κάρβουνα, το οποίο πρέπει να  έχει πάντα λίγο λίπος ώστε κατά το ψήσιμο να βγάλει την απαραίτητη "τσίκνα". Ακόμα και οι πιο φτωχοί άνθρωποι κάθε περιοχής, πρέπει να ψήσουν κρέας ώστε να μυρίσει το σπίτι τους και όλοι  να ξέρουν ότι γιορτάζουν!

Παλιότερα στην ελληνική επαρχία οι άνθρωποι μοίραζαν πιατέλες με το τσικνισμένο κρέας σε όλη την γειτονιά για να στείλουν την μυρωδιά του ψητού σε κάθε άκρη του χωριού. Μαζί με την Τσικνοπέμπτη έχει καθιερωθεί πλέον και η παράδοση του μασκαρέματος που θεωρείται ότι διώχνει τα κακά πνεύματα του χειμώνα και βοηθάει έτσι στην εξασφάλιση μιας επιτυχημένης σοδειάς.

Και για όσους το επιθυμούν στο καφέ «ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» στο Βαλτινό η τσικνοπέμπτη θα εορταστεί μέσα σε αποκριάτικο κλίμα γεμάτο κέφι μουσική και με δωρεάν σουβλάκια για όλους.

Καλό Τσίκνισμα!

Λαογραφικά του Βαλτινού «Τραγούδια του γάμου»

Του Δημητρίου Μπούγα

Το ξεκίνημα του γαμβρού

Τον γαμβρό πριν ξεκινήσει από το σπίτι τον χαιρετούσαν με ασπασμό οι γονείς του και τον έστελναν «ώρα καλή» ενώ τα όργανα έπαιζαν διάφορα τραγούδια. Βγαίνοντας έξω από τη θύρα ο γαμβρός εγύριζε προς το σπίτι, προσκυνούσε προς αυτό και ξεκινούσε στο μέσον των βλάμηδων και των συγγενών του, ενώ τα ντουφέκια έπεφταν αδιάκοπα στον αέρα. Πριν φύγει από το σπίτι για τη νύφη ο γαμβρός έριχνε προς αυτό ένα ποτήρι κρασί και οι παρευρισκόμενοι τον ξεκινούσαν ρίχνοντας ρύζια και τραγουδούσαν τα κάτωθι τραγούδια είτε με το στόμα, είτε με τα όργανα:

Στο κίνημά σου κυρ γαμπρέ καλά να πας, καλά να ρθείς
Να φέρεις ρούσα πέρδικα, μαυρομματούσα και ξανθή.

1. Στο δρόμο πηγαίνοντας για τη νύφη τραγουδούσαν:

Πέντε χρόνους γκιζερούσα στα ψηλά βουνά
κι άλλους πέντε περπατούσα σ΄ ακροθαλασσιά.
Την αγάπη μ΄ αραθίζω, που να την ευρώ;
Σαν πααίνω και τη βρίσκω μέσα σε μπαχτσέ
με μαντήλια σκεπασμένη, με τριαντάφυλλα
το βασιλικό ποτίζει, τον αμάρανθο
κι έσκυψα να την φιλήσω, δε με δέχθηκε.
-Πού ήσουν ξένε μ΄ το χειμώνα, το χεινόπωρο
-Ξένος ήμουν ο καημένος ξενοδούλευα
κι όσα έπαιρνα ο μαύρος, σένα τάστελνα
σ΄ έστειλα γυαλί και χτένι να χτενίζεσαι.

2. Στο δρόμο που πάνε για τη νύφη

Εβγάτε χώρες και χωριά να δείτε τον κύρ γαμπρό
το πώς τον έχ΄ η μάνα του,
στα κόκκινα, πράσινα, κι όλο στα νερογάλαζα.

Ο χορός των γυναικών από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού στο πλαίσιο του εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας, διοργανώνει «ετήσιο χορό – πάρτι», την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013 στο καφέ «ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» στο Βαλτινό.

Τα θερινά σινεμά των Τρικάλων

 Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι... μες τα θερινά τα σινεμά... με μοσχοβολιά από αγιόκλημα και γιασεμί... νύχτες μαγικές... νοσταλγικές!!! Πρώτα καρδιοχτύπια, αθώα φιλιά, τρυφερές αγκαλιές, με πασατέμπο, ποπ κορν, τσιπς και αναψυκτικό...

Ο θερινός κινηματογράφος, κάποτε, ήταν η αγαπημένη ψυχαγωγία των Τρικαλινών αλλά και όλων των Ελλήνων. Και πώς να μην ήταν, άλλωστε;

Στα θερινά τα σινεμά, ένοιωθες την απόλυτη ελευθερία του έναστρου ουρανού και μάθαινες να αγαπάς όλα τα είδη των ταινιών. Από Ταρζάν, Ζορό, γούεστερν, κουρσάρους, μυθικούς ήρωες, δράματα, κωμωδίες, περιπέτειες, έρωτες, πολέμους, βοσκοπούλες, Αστέρω, Γκόλφω, Χάιδω, Μαρία Πενταγιώτισσα…

Γοητευτικότατες οι φιγούρες του Νίκου Ξανθόπουλου και της Μάρθας Βούρτση, της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, της Τζένης Καρέζη με τον Κώστα Καζιάκο, του Θανάση Βέγγου, του Νίκου Ρίζου, του Κώστα Χατζηχρήστου… και τόσων άλλων θρυλικών ηθοποιών της εποχής.

Εσωτερική άποψη του θερινού κινηματογράφου «ΑΛΚΑΖΑΡ»

Πραγματική αγωγή ψυχής και ηρεμίας και απόλαυσης...

Τη μαγεία του θερινού σινεμά ενέτεινε ο ξάστερος ουρανός πάνω από τους θεατές και δημιουργούσε μια δεύτερη σκηνή προς την οποία συχνά δραπέτευε το μάτι και γιατί όχι έκλεβε την παράσταση! Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στην ομορφιά μιας καλοκαιρινής νύχτας με μια ιστορία της 7ης τέχνης να "ξεδιπλώνεται" στην οθόνη.

Εξωτερική άποψη του θερινού κινηματογράφου «ΑΛΚΑΖΑΡ»

"ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ" Του Βασίλη Χαραλάμπους

Χίλια δυό να μας τρομάξουν
του κόσμου τούτου οι δυνατοί .
Το πρωί το πρόσωπο που τρομάζει
και σαν είδαν κι αποείδαν
τ΄ άλλο πρόσωπο το βράδυ
με περίσσιο χαμογέλιο
ίσως έτσι το πετύχουν.
Τι να γίνει που ξεχάσαν
και στα χέρια τους κρατούσαν
αίμα στάζοντα ακόμα
τα κοφτερά τους γιαταγάνια.

Από την ποιητική Συλλογή «Άλλου κύκλου βιοτή»

Οικογενειακή σύναξη. (Από την τάβλα στην τραπεζαρία)

Η «τάβλα» ή σουφράς, ήταν ένα στρογγυλό τραπέζι φαγητού με πολύ χαμηλά πόδια, ως 40 εκατ. ύψος. Παλαιότερα, εκεί κάθονταν σταυροπόδι, ολόκληρη η οικογένεια και έτρωγαν στηριζόμενοι στα γόνατά τους ή καθισμένοι σε μικρά σκαμνιά. Οι άνδρες κάθονταν πάνω σε προσκέφαλα σταυροπόδι πάντοτε... 

Την τάβλα δεν την χρησιμοποιούσαν μόνο για τραπέζι φαγητού. Πάνω στην τάβλα έκαναν κι άλλες δουλειές, όπως το πλάσιμο των φύλλων ζυμαριού για τις πίτες, το ζύμωμα των πρόσφορων για την εκκλησιά, των κουλουριών κ.α.

Ήταν ένα σκεύος που δεν έλλειπε από κανένα σπίτι του χωριού.

Στα μεγάλα δείπνα, όπως στην περίπτωση γάμου ή πανηγυριού χρησιμοποιούσαν τραπέζια ορθογώνια  σε κανονικό ύψος για 10 ή και περισσότερα άτομα και κάθονταν σε ξύλινα καθίσματα.

Τα οφέλη του οικογενειακού γεύματος είναι αναντικατάστατα.

Μήπως δυσκολεύεστε να θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσατε με την οικογένειά σας στο τραπέζι για φαγητό;
Πραγματικά, ο θεσμός του οικογενειακού γεύματος τείνει να εκλείψει, με αποτέλεσμα να χάνεται και μια ευκαιρία για επικοινωνία, διάλογο και αληθινή επαφή μεταξύ των μελών της οικογένειας.
Η σύναξη της οικογένειας για το μεσημεριανό ή βραδινό φαγητό, είναι ευκαιρία για τους γονείς να μαθαίνουν πολλά για τη ζωή των παιδιών τους, να προσφέρουν την υποστήριξη και τις συμβουλές τους και ταυτόχρονα να σφίγγονται οι οικογενειακοί δεσμοί.

Είναι αλήθεια ότι σήμερα φαντάζει όλο και πιο δύσκολη η συγκέντρωση των μελών της οικογένειας γύρω από το τραπέζι για να γευματίσουν όλοι μαζί, εντούτοις τις ελάχιστες φορές που υπάρχει η δυνατότητα –εννοούμε το βράδυ, τις αργίες και τις γιορτές- δεν πρέπει να παραλείπεται. Ο λόγος είναι προφανής και μάλιστα στηρίζεται επιστημονικά.

Οι Τρικαλινοί δημιουργοί συναντούν τον Στέλιο Καζαντζίδη στη «ΣΟΥΪΤΑ»

 Την Κυριακή 3 Μαρτίου,η Σουίτα art cafe  παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στους Τρικαλινούς Δημιουργούς, Τσιτσάνη - Καλδάρα - Βίρβο - Σαμολαδά - Μπακάλη - Κολοκοτρώνη με τραγούδια που ερμήνευσε ο σπουδαιότερος Έλληνας ερμηνευτής  Στέλιος Καζαντζίδης.

Τραγουδά ο  ΜΠΑΜΠΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
και παίζουν οι μουσικοί:

Γιώργος Κοφίνας - Ακορντεόν

Κώστας Χριστόπουλος Κιθάρα

Μιχάλης Γερομίχος Κρουστά

Παναγιώτης Μαγκλάρας Πιάνο 

Μπουζούκι και καλλιτεχνική επιμέλεια Βασίλης Μητσιάκης

Το πρόγραμμα θα αρχίσει στις 9:30 μ.μ.

Θαλασσινό μπουρίνι

Διήγημα του Βασίλη Χαραλάμπους

Απόβραδο στην προκυμαία που άλλοτε ξεφόρτωναν τόσες βαρκαδιές προσφυγιά από την πονεμένη Μικρασία. Τα φώτα μονάχα λιγοστά από εκείνο το μικρό καπηλειό, σχεδόν στο μουράγιο ριγμένο. Κατ΄ αντίκρυ γιαλοί γιομάτοι καημό. Σε τούτο το νησί της Καλύμνου αγιάλευτο τόπο ν΄ αποζητάς δεν είναι πρεπούμενο. Κάποιοι ψαράδες, άκλαυτοι παλαιοί καπεταναίοι, αδιάφοροι από του καπηλειού τα τόσα τραγουδήματα ξώμειναν να τηρούν τ΄ απλάδια στην πρύμνη της ψαρόβαρκας.

Ψαράδες πολυταξιδευμένοι που τις τόσες θύμισες αναδεύουν κι αταξίδευτα μονάχα σε τούτο το νησί τ΄ ακροβράχια π΄ αντιπαλεύουν καθημερινά το κύμα. Κρυφομιλά κι ο ζέφυρος με τη σκούνα που ξώμεινε μεσοπέλαγα τόσες λεύγες από τούτα τα βράχια.

Ο καπετάν-Γιάννης ο Ψαθάκης ο ψαράς, στα ακροβράχια κάθεται, πλάϊ στο πεταγμένο αρμίδι, το παραγάδι φτιάχνει και τραγουδεί. Κάθε στοχασμός κι΄ ένα τόσο δα ξόμπλι για τον άδολο τούτο καπετάνιο. Το νύχτωμα τον βρίσκει καθημερινά στο ίδιο μοιράδι. Χτες ολονυκτίς στο λαμνοκόπι κι έπιασε όλο κι όλο μια καλαθιά συναγρίδα.

Παρέκει το μεγάλο ψαροκάλαθο αδειανό. Κι όμως, για τούτο τον γέρο ψαρά η παραπανίσια αγκιστριά είναι για τα φτωχοπαίδια της γειτονιάς.

Με του όρθρου την αχνάδα τανάπαλιν θα γυρίσει στο φτωχοκάλυβό του. Το κύμα σπάει αγριεμένο στα βράχια και κάνει του καπετάν-Γιάννη το τραγούδημα υποφερτό για τους ψαράδες της τράτας πιο πέρα. Κάθε τόσο διακόπτει τούτο τραγούδημα και σφυρίζει κάποιο σκοπό. Αν σφύριζε μονάχα ίσως καλύτερα θα ήταν. Ευτυχώς είναι και το κύμα αγριεμένο απόψε και του ζέφυρου είναι ασίγαστη η μουρμούρα. Την τόση όμως σιγαλιά της νύχτας σπάσαν φωνές αλλόκοτες, των κάθε που μεθοκοπούν τ΄ αλλότριο τραγούδημα.

-Μεθυσμένοι πάλι, μουρμούρισε.

Τούτα τα παιδιά κουβάλησαν στο μουράγιο της πολιτείας την τύρβη.

-Ε, καπετάν-Γιάννη, καλώς τα δέχτηκες ακούστηκε απ΄ τη βάρκα.

-Τι να γίνει βρε παιδιά, το καθημερινό μας μοιράδι.

Μια παρέα από νέα παιδιά αγκαλιασμένα τραγουδούν παραπατώντας πέρα δώθε στην προβλήτα ακροβατούν. Άδικα θαρρώ πασκίζει ο αντίλαλος να φευγατίσει ετούτες τις φωνές στο λόφο κατ΄ αντίκρυ.

-Για κολύμπι παιδιά, φώναξε αυτός που φαινόταν πιο πολύ μεθυσμένος.

-Μέσα Στάθη φώναξε άλλος.

-Δεν είμαστε καλά, είπε άλλο παιδί. Δεν σας είπα να μη πιείτε πολύ.

-Παιδιά σοβαρευτείτε, φώναξε ο καπετάν-Γιάννης.

Έτσι φωνάζοντας και τρικλύζοντας πλησίασαν τον καπετάν-Γιάννη.

Οι 4 εποχές (1972) και οι 12 μήνες του χρόνου(1968-69) του Γιάννη Τσαρούχη.

 Μία καθαρά ανθρωποκεντρική και αλληγορική σειρά έργων του Γιάννη Τσαρούχη είναι και η προσωποποίηση των εποχών και των μηνών του έτους. Μία ακόμη αρμονική συνύπαρξη ανατολής και δύσης, του παραδοσιακού και λαϊκού με το κλασσικό και το μοντέρνο. 

Στα πρότυπα της αρχαίας Ελληνικής και Βυζαντινής παράδοσης αλλά και με εμφανής στοιχεία της Αναγεννησιακής τέχνης του μπαρόκ, ο ζωγράφος συμβολικά σμιλεύει και έντεχνα πλάθει τις αλληγορικές μορφές του σε ένα συνδυασμό με μια λιτή και συμβολική νεκρή φύση. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος πόζαρε σαν ο Δεκέμβριος, ο τελευταίος και γηραιότερος μήνας του χρόνου. Όπως και στα λαϊκά παραμύθια οι μήνες είναι τα δώδεκα παλικάρια όπου σαν ουράνιοι φτερωτοί άγγελοι έρχονται και φεύγουν μέσα στο χρόνο, ο κάθε ένας με την δική του σειρά, προσφέροντας στους ανθρώπους τα πολύτιμα αγαθά τους. 

Οι ημίγυμνες αναγεννησιακές μορφές των μακρυμάλληδων νεαρών με το αθώο ηδυπαθές βλέμμα θυμίζουν ''Βάκχο'' του Καραβάτζιο και ταυτόχρονα τις βυζαντινές αγιογραφίες με την αυστηρότητα και το ιερό και επιβλητικό φως που εκπέμπουν. 

Ο χορός του Αθλητικού και πολιτιστικού Συλλόγου Φωτάδας.

Τον ετήσιο χορό πραγματοποιούν από κοινού ο Αθλητικός και πολιτιστικός Σύλλογος Φωτάδας, την Παρασκευή 1η Μαρτίου 2013 και ώρα 8 μ.μ. στην ταβέρνα «ΣΚΑΜΙΕΣ» στην Πηγή Τρικάλων. 

Τιμή εισόδου 15 ευρώ, παιδικό 6 ευρώ. Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται φαγητό και ποτό.

Οι καβαλάρηδες της υπαίθρου

Ο καβαλάρης τ’ άλογο το `χε μες στην καρδιά του.
Που να `βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.

Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.

Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ’ τον ίσκιο.

Η πίτα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Μέσα σε ευχάριστο κλίμα τα μέλη και οι φίλοι του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού «Η Παναγία η Βαλτινιώτισσα», έκοψαν την πρωτοχρονιάτικη πίττα, το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013 στο κατάστημα «Ψησταριά – Πιτσαρία» του Βασιλείου Βότσιου στο Βαλτινό.

Κατά την κοπή της πίττας, ο Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου κ. Χρήστος Ιωάννου ευχήθηκε σε όλους καλή χρονιά και με υγεία, και παράλληλα, με την καθιερωμένη ανταλλαγή ευχών, επισημάνθηκαν και συζητήθηκαν οι δραστηριότητες, οι παρεμβάσεις και η προοπτική του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.



Στη συνέχεια ακολούθησε χορός από τα μέλλη του χορευτικού τμήματος του Συλλόγου.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους η Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Τρικκαίων κα Βούλα Βότσιου και ο Πρόεδρος Τοπικού Διαμερίσματος Βαλτινού κ. Δημήτριος Σταμούλης.