Η γιορτή της γυναίκας

Η 8^η Μαρτίου, είναι μία ημέρα που πολλές γυναίκες στον πλανήτη θα πάρουν λουλούδια, θα ακούσουν ένα γλυκό «χρόνια πολλά», και θα βγουν με τις φίλες τους για ένα ποτό να διασκεδάσουν. 
Είναι όμως η Ημέρα της Γυναίκας μία γιορτή μόνο για διασκέδαση; Ή είναι μία γιορτή που θα έπρεπε να κάνει όλες τις γυναίκες να σκεφτούν πως έχουν φτάσει εδώ που έφτασαν, με πολλούς αγώνες;

«Στις 8 Μαρτίου, γιορτάζουμε τις γυναίκες, τις γυναίκες και τους άνδρες που υποστηρίζουν την υπόθεση των γυναικών ώστε απλούστατα αύριο να μην χρειαζόμαστε πια ποσοστώσεις», αναφέρει η Λαγκάρντ σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα που δημοσιοποιήθηκε από τον ιστότοπο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Η Λαγκάρντ, μια από τις ισχυρότερες γυναίκες του πλανήτη, εξέφρασε την ελπίδα τα νεαρά κορίτσια «να έχουν παντού στον κόσμο πρόσβαση στην εκπαίδευση» και οι γυναίκες να μπορούν «να επιλέγουν τη ζωή που επιθυμούν».

Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Οι Γυναίκες, πρέπει να συνεχίζουν να μάχονται για τα δικαιώματά τους τα οποία ποτέ δεν είναι δεδομένα. Πιο δύσκολο είναι να κρατήσεις κάτι, παρά να το αποκτήσεις.

Η τσικνοπέμπτη στο Βαλτινό

Η μέρα μυρίζει παϊδάκι και κρέας στα κάρβουνα από όλες τις γωνιές. Στο σπίτι ή σε κάποια ταβέρνα όλοι κάπου θα το τιμήσουν το κρέας απόψε. 

Η τσικνοπέμπτη είναι η Πέμπτη της δεύτερης εβδομάδας του Τριωδίου και για την φετινή Αποκριά, την γιορτάζουμε την Πέμπτη 7 Μαρτίου. Οι άνθρωποι προετοιμάζονται για την μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής και την συγκεκριμένη Πέμπτη καταναλώνουν ελεύθερα μεγάλες ποσότητες κρέατος.

Ο λόγος που έχει καθιερωθεί να γίνεται αυτό ημέρα Πέμπτη είναι πως η ορθόδοξη πίστη θεωρεί σημαντικές τις νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής, οπότε έγινε επιλογή της ενδιάμεσης ημέρας.

Το όνομα "Τσικνοπέμπτη" προέκυψε γιατί την ημέρα αυτή το δείπνο αποτελείται από κρέας ψημένο στα κάρβουνα, το οποίο πρέπει να  έχει πάντα λίγο λίπος ώστε κατά το ψήσιμο να βγάλει την απαραίτητη "τσίκνα". Ακόμα και οι πιο φτωχοί άνθρωποι κάθε περιοχής, πρέπει να ψήσουν κρέας ώστε να μυρίσει το σπίτι τους και όλοι  να ξέρουν ότι γιορτάζουν!

Παλιότερα στην ελληνική επαρχία οι άνθρωποι μοίραζαν πιατέλες με το τσικνισμένο κρέας σε όλη την γειτονιά για να στείλουν την μυρωδιά του ψητού σε κάθε άκρη του χωριού. Μαζί με την Τσικνοπέμπτη έχει καθιερωθεί πλέον και η παράδοση του μασκαρέματος που θεωρείται ότι διώχνει τα κακά πνεύματα του χειμώνα και βοηθάει έτσι στην εξασφάλιση μιας επιτυχημένης σοδειάς.

Και για όσους το επιθυμούν στο καφέ «ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» στο Βαλτινό η τσικνοπέμπτη θα εορταστεί μέσα σε αποκριάτικο κλίμα γεμάτο κέφι μουσική και με δωρεάν σουβλάκια για όλους.

Καλό Τσίκνισμα!

Λαογραφικά του Βαλτινού «Τραγούδια του γάμου»

Του Δημητρίου Μπούγα

Το ξεκίνημα του γαμβρού

Τον γαμβρό πριν ξεκινήσει από το σπίτι τον χαιρετούσαν με ασπασμό οι γονείς του και τον έστελναν «ώρα καλή» ενώ τα όργανα έπαιζαν διάφορα τραγούδια. Βγαίνοντας έξω από τη θύρα ο γαμβρός εγύριζε προς το σπίτι, προσκυνούσε προς αυτό και ξεκινούσε στο μέσον των βλάμηδων και των συγγενών του, ενώ τα ντουφέκια έπεφταν αδιάκοπα στον αέρα. Πριν φύγει από το σπίτι για τη νύφη ο γαμβρός έριχνε προς αυτό ένα ποτήρι κρασί και οι παρευρισκόμενοι τον ξεκινούσαν ρίχνοντας ρύζια και τραγουδούσαν τα κάτωθι τραγούδια είτε με το στόμα, είτε με τα όργανα:

Στο κίνημά σου κυρ γαμπρέ καλά να πας, καλά να ρθείς
Να φέρεις ρούσα πέρδικα, μαυρομματούσα και ξανθή.

1. Στο δρόμο πηγαίνοντας για τη νύφη τραγουδούσαν:

Πέντε χρόνους γκιζερούσα στα ψηλά βουνά
κι άλλους πέντε περπατούσα σ΄ ακροθαλασσιά.
Την αγάπη μ΄ αραθίζω, που να την ευρώ;
Σαν πααίνω και τη βρίσκω μέσα σε μπαχτσέ
με μαντήλια σκεπασμένη, με τριαντάφυλλα
το βασιλικό ποτίζει, τον αμάρανθο
κι έσκυψα να την φιλήσω, δε με δέχθηκε.
-Πού ήσουν ξένε μ΄ το χειμώνα, το χεινόπωρο
-Ξένος ήμουν ο καημένος ξενοδούλευα
κι όσα έπαιρνα ο μαύρος, σένα τάστελνα
σ΄ έστειλα γυαλί και χτένι να χτενίζεσαι.

2. Στο δρόμο που πάνε για τη νύφη

Εβγάτε χώρες και χωριά να δείτε τον κύρ γαμπρό
το πώς τον έχ΄ η μάνα του,
στα κόκκινα, πράσινα, κι όλο στα νερογάλαζα.

Ο χορός των γυναικών από τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Βαλτινού

 Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού στο πλαίσιο του εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας, διοργανώνει «ετήσιο χορό – πάρτι», την Παρασκευή 8 Μαρτίου 2013 στο καφέ «ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» στο Βαλτινό.

Τα θερινά σινεμά των Τρικάλων

 Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι... μες τα θερινά τα σινεμά... με μοσχοβολιά από αγιόκλημα και γιασεμί... νύχτες μαγικές... νοσταλγικές!!! Πρώτα καρδιοχτύπια, αθώα φιλιά, τρυφερές αγκαλιές, με πασατέμπο, ποπ κορν, τσιπς και αναψυκτικό...

Ο θερινός κινηματογράφος, κάποτε, ήταν η αγαπημένη ψυχαγωγία των Τρικαλινών αλλά και όλων των Ελλήνων. Και πώς να μην ήταν, άλλωστε;

Στα θερινά τα σινεμά, ένοιωθες την απόλυτη ελευθερία του έναστρου ουρανού και μάθαινες να αγαπάς όλα τα είδη των ταινιών. Από Ταρζάν, Ζορό, γούεστερν, κουρσάρους, μυθικούς ήρωες, δράματα, κωμωδίες, περιπέτειες, έρωτες, πολέμους, βοσκοπούλες, Αστέρω, Γκόλφω, Χάιδω, Μαρία Πενταγιώτισσα…

Γοητευτικότατες οι φιγούρες του Νίκου Ξανθόπουλου και της Μάρθας Βούρτση, της Αλίκης Βουγιουκλάκη με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, της Τζένης Καρέζη με τον Κώστα Καζιάκο, του Θανάση Βέγγου, του Νίκου Ρίζου, του Κώστα Χατζηχρήστου… και τόσων άλλων θρυλικών ηθοποιών της εποχής.

Εσωτερική άποψη του θερινού κινηματογράφου «ΑΛΚΑΖΑΡ»

Πραγματική αγωγή ψυχής και ηρεμίας και απόλαυσης...

Τη μαγεία του θερινού σινεμά ενέτεινε ο ξάστερος ουρανός πάνω από τους θεατές και δημιουργούσε μια δεύτερη σκηνή προς την οποία συχνά δραπέτευε το μάτι και γιατί όχι έκλεβε την παράσταση! Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στην ομορφιά μιας καλοκαιρινής νύχτας με μια ιστορία της 7ης τέχνης να "ξεδιπλώνεται" στην οθόνη.

Εξωτερική άποψη του θερινού κινηματογράφου «ΑΛΚΑΖΑΡ»

"ΤΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΝ" Του Βασίλη Χαραλάμπους

Χίλια δυό να μας τρομάξουν
του κόσμου τούτου οι δυνατοί .
Το πρωί το πρόσωπο που τρομάζει
και σαν είδαν κι αποείδαν
τ΄ άλλο πρόσωπο το βράδυ
με περίσσιο χαμογέλιο
ίσως έτσι το πετύχουν.
Τι να γίνει που ξεχάσαν
και στα χέρια τους κρατούσαν
αίμα στάζοντα ακόμα
τα κοφτερά τους γιαταγάνια.

Από την ποιητική Συλλογή «Άλλου κύκλου βιοτή»

Οικογενειακή σύναξη. (Από την τάβλα στην τραπεζαρία)

Η «τάβλα» ή σουφράς, ήταν ένα στρογγυλό τραπέζι φαγητού με πολύ χαμηλά πόδια, ως 40 εκατ. ύψος. Παλαιότερα, εκεί κάθονταν σταυροπόδι, ολόκληρη η οικογένεια και έτρωγαν στηριζόμενοι στα γόνατά τους ή καθισμένοι σε μικρά σκαμνιά. Οι άνδρες κάθονταν πάνω σε προσκέφαλα σταυροπόδι πάντοτε... 

Την τάβλα δεν την χρησιμοποιούσαν μόνο για τραπέζι φαγητού. Πάνω στην τάβλα έκαναν κι άλλες δουλειές, όπως το πλάσιμο των φύλλων ζυμαριού για τις πίτες, το ζύμωμα των πρόσφορων για την εκκλησιά, των κουλουριών κ.α.

Ήταν ένα σκεύος που δεν έλλειπε από κανένα σπίτι του χωριού.

Στα μεγάλα δείπνα, όπως στην περίπτωση γάμου ή πανηγυριού χρησιμοποιούσαν τραπέζια ορθογώνια  σε κανονικό ύψος για 10 ή και περισσότερα άτομα και κάθονταν σε ξύλινα καθίσματα.

Τα οφέλη του οικογενειακού γεύματος είναι αναντικατάστατα.

Μήπως δυσκολεύεστε να θυμηθείτε πότε ήταν η τελευταία φορά που καθίσατε με την οικογένειά σας στο τραπέζι για φαγητό;
Πραγματικά, ο θεσμός του οικογενειακού γεύματος τείνει να εκλείψει, με αποτέλεσμα να χάνεται και μια ευκαιρία για επικοινωνία, διάλογο και αληθινή επαφή μεταξύ των μελών της οικογένειας.
Η σύναξη της οικογένειας για το μεσημεριανό ή βραδινό φαγητό, είναι ευκαιρία για τους γονείς να μαθαίνουν πολλά για τη ζωή των παιδιών τους, να προσφέρουν την υποστήριξη και τις συμβουλές τους και ταυτόχρονα να σφίγγονται οι οικογενειακοί δεσμοί.

Είναι αλήθεια ότι σήμερα φαντάζει όλο και πιο δύσκολη η συγκέντρωση των μελών της οικογένειας γύρω από το τραπέζι για να γευματίσουν όλοι μαζί, εντούτοις τις ελάχιστες φορές που υπάρχει η δυνατότητα –εννοούμε το βράδυ, τις αργίες και τις γιορτές- δεν πρέπει να παραλείπεται. Ο λόγος είναι προφανής και μάλιστα στηρίζεται επιστημονικά.

Οι Τρικαλινοί δημιουργοί συναντούν τον Στέλιο Καζαντζίδη στη «ΣΟΥΪΤΑ»

 Την Κυριακή 3 Μαρτίου,η Σουίτα art cafe  παρουσιάζει ένα αφιέρωμα στους Τρικαλινούς Δημιουργούς, Τσιτσάνη - Καλδάρα - Βίρβο - Σαμολαδά - Μπακάλη - Κολοκοτρώνη με τραγούδια που ερμήνευσε ο σπουδαιότερος Έλληνας ερμηνευτής  Στέλιος Καζαντζίδης.

Τραγουδά ο  ΜΠΑΜΠΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ
και παίζουν οι μουσικοί:

Γιώργος Κοφίνας - Ακορντεόν

Κώστας Χριστόπουλος Κιθάρα

Μιχάλης Γερομίχος Κρουστά

Παναγιώτης Μαγκλάρας Πιάνο 

Μπουζούκι και καλλιτεχνική επιμέλεια Βασίλης Μητσιάκης

Το πρόγραμμα θα αρχίσει στις 9:30 μ.μ.

Θαλασσινό μπουρίνι

Διήγημα του Βασίλη Χαραλάμπους

Απόβραδο στην προκυμαία που άλλοτε ξεφόρτωναν τόσες βαρκαδιές προσφυγιά από την πονεμένη Μικρασία. Τα φώτα μονάχα λιγοστά από εκείνο το μικρό καπηλειό, σχεδόν στο μουράγιο ριγμένο. Κατ΄ αντίκρυ γιαλοί γιομάτοι καημό. Σε τούτο το νησί της Καλύμνου αγιάλευτο τόπο ν΄ αποζητάς δεν είναι πρεπούμενο. Κάποιοι ψαράδες, άκλαυτοι παλαιοί καπεταναίοι, αδιάφοροι από του καπηλειού τα τόσα τραγουδήματα ξώμειναν να τηρούν τ΄ απλάδια στην πρύμνη της ψαρόβαρκας.

Ψαράδες πολυταξιδευμένοι που τις τόσες θύμισες αναδεύουν κι αταξίδευτα μονάχα σε τούτο το νησί τ΄ ακροβράχια π΄ αντιπαλεύουν καθημερινά το κύμα. Κρυφομιλά κι ο ζέφυρος με τη σκούνα που ξώμεινε μεσοπέλαγα τόσες λεύγες από τούτα τα βράχια.

Ο καπετάν-Γιάννης ο Ψαθάκης ο ψαράς, στα ακροβράχια κάθεται, πλάϊ στο πεταγμένο αρμίδι, το παραγάδι φτιάχνει και τραγουδεί. Κάθε στοχασμός κι΄ ένα τόσο δα ξόμπλι για τον άδολο τούτο καπετάνιο. Το νύχτωμα τον βρίσκει καθημερινά στο ίδιο μοιράδι. Χτες ολονυκτίς στο λαμνοκόπι κι έπιασε όλο κι όλο μια καλαθιά συναγρίδα.

Παρέκει το μεγάλο ψαροκάλαθο αδειανό. Κι όμως, για τούτο τον γέρο ψαρά η παραπανίσια αγκιστριά είναι για τα φτωχοπαίδια της γειτονιάς.

Με του όρθρου την αχνάδα τανάπαλιν θα γυρίσει στο φτωχοκάλυβό του. Το κύμα σπάει αγριεμένο στα βράχια και κάνει του καπετάν-Γιάννη το τραγούδημα υποφερτό για τους ψαράδες της τράτας πιο πέρα. Κάθε τόσο διακόπτει τούτο τραγούδημα και σφυρίζει κάποιο σκοπό. Αν σφύριζε μονάχα ίσως καλύτερα θα ήταν. Ευτυχώς είναι και το κύμα αγριεμένο απόψε και του ζέφυρου είναι ασίγαστη η μουρμούρα. Την τόση όμως σιγαλιά της νύχτας σπάσαν φωνές αλλόκοτες, των κάθε που μεθοκοπούν τ΄ αλλότριο τραγούδημα.

-Μεθυσμένοι πάλι, μουρμούρισε.

Τούτα τα παιδιά κουβάλησαν στο μουράγιο της πολιτείας την τύρβη.

-Ε, καπετάν-Γιάννη, καλώς τα δέχτηκες ακούστηκε απ΄ τη βάρκα.

-Τι να γίνει βρε παιδιά, το καθημερινό μας μοιράδι.

Μια παρέα από νέα παιδιά αγκαλιασμένα τραγουδούν παραπατώντας πέρα δώθε στην προβλήτα ακροβατούν. Άδικα θαρρώ πασκίζει ο αντίλαλος να φευγατίσει ετούτες τις φωνές στο λόφο κατ΄ αντίκρυ.

-Για κολύμπι παιδιά, φώναξε αυτός που φαινόταν πιο πολύ μεθυσμένος.

-Μέσα Στάθη φώναξε άλλος.

-Δεν είμαστε καλά, είπε άλλο παιδί. Δεν σας είπα να μη πιείτε πολύ.

-Παιδιά σοβαρευτείτε, φώναξε ο καπετάν-Γιάννης.

Έτσι φωνάζοντας και τρικλύζοντας πλησίασαν τον καπετάν-Γιάννη.

Οι 4 εποχές (1972) και οι 12 μήνες του χρόνου(1968-69) του Γιάννη Τσαρούχη.

 Μία καθαρά ανθρωποκεντρική και αλληγορική σειρά έργων του Γιάννη Τσαρούχη είναι και η προσωποποίηση των εποχών και των μηνών του έτους. Μία ακόμη αρμονική συνύπαρξη ανατολής και δύσης, του παραδοσιακού και λαϊκού με το κλασσικό και το μοντέρνο. 

Στα πρότυπα της αρχαίας Ελληνικής και Βυζαντινής παράδοσης αλλά και με εμφανής στοιχεία της Αναγεννησιακής τέχνης του μπαρόκ, ο ζωγράφος συμβολικά σμιλεύει και έντεχνα πλάθει τις αλληγορικές μορφές του σε ένα συνδυασμό με μια λιτή και συμβολική νεκρή φύση. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ίδιος πόζαρε σαν ο Δεκέμβριος, ο τελευταίος και γηραιότερος μήνας του χρόνου. Όπως και στα λαϊκά παραμύθια οι μήνες είναι τα δώδεκα παλικάρια όπου σαν ουράνιοι φτερωτοί άγγελοι έρχονται και φεύγουν μέσα στο χρόνο, ο κάθε ένας με την δική του σειρά, προσφέροντας στους ανθρώπους τα πολύτιμα αγαθά τους. 

Οι ημίγυμνες αναγεννησιακές μορφές των μακρυμάλληδων νεαρών με το αθώο ηδυπαθές βλέμμα θυμίζουν ''Βάκχο'' του Καραβάτζιο και ταυτόχρονα τις βυζαντινές αγιογραφίες με την αυστηρότητα και το ιερό και επιβλητικό φως που εκπέμπουν. 

Ο χορός του Αθλητικού και πολιτιστικού Συλλόγου Φωτάδας.

Τον ετήσιο χορό πραγματοποιούν από κοινού ο Αθλητικός και πολιτιστικός Σύλλογος Φωτάδας, την Παρασκευή 1η Μαρτίου 2013 και ώρα 8 μ.μ. στην ταβέρνα «ΣΚΑΜΙΕΣ» στην Πηγή Τρικάλων. 

Τιμή εισόδου 15 ευρώ, παιδικό 6 ευρώ. Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται φαγητό και ποτό.

Οι καβαλάρηδες της υπαίθρου

Ο καβαλάρης τ’ άλογο το `χε μες στην καρδιά του.
Που να `βρει φίλο πιο καλό να λέει τα μυστικά του.

Το τάιζε αγριοκρίθαρο, τετράφυλλο τριφύλλι,
στολίδια είχε στη σέλα του με λαμπερό κοχύλι.

Ήταν λευκό, ήταν κάτασπρο, ήταν γοργό και ξύπνιο,
κάλπαζε στα γυμνά βουνά και ξέφευγε απ’ τον ίσκιο.

Η πίτα του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

Μέσα σε ευχάριστο κλίμα τα μέλη και οι φίλοι του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού «Η Παναγία η Βαλτινιώτισσα», έκοψαν την πρωτοχρονιάτικη πίττα, το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013 στο κατάστημα «Ψησταριά – Πιτσαρία» του Βασιλείου Βότσιου στο Βαλτινό.

Κατά την κοπή της πίττας, ο Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου κ. Χρήστος Ιωάννου ευχήθηκε σε όλους καλή χρονιά και με υγεία, και παράλληλα, με την καθιερωμένη ανταλλαγή ευχών, επισημάνθηκαν και συζητήθηκαν οι δραστηριότητες, οι παρεμβάσεις και η προοπτική του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.



Στη συνέχεια ακολούθησε χορός από τα μέλλη του χορευτικού τμήματος του Συλλόγου.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους η Δημοτική Σύμβουλος του Δήμου Τρικκαίων κα Βούλα Βότσιου και ο Πρόεδρος Τοπικού Διαμερίσματος Βαλτινού κ. Δημήτριος Σταμούλης.

«Οι τσουποπαγίδες». Αναμνήσεις από το χωριό.

Εμείς από παιδιά μάθαμε να κυνηγάμε στη ζωή…
Πότε με το λάστιχο, πότε με αβρόχια, πότε με ξόβεργες και πότε με τσουποπαγίδες… ξεχυνόμαστε στα χωράφια του Βαλτινού και κυνηγούσαμε το όνειρο.
Οι τσουποπαγίδες ήταν αυτοσχέδιοι μηχανισμοί που τις κατασκευάζαμε μόνοι μας, για να κυνηγάμε πουλιά. Συνήθως σ΄ αυτές τις τσουπογαγίδες πιάναμε μικρά πουλιά, τσούπια, σπουργίτια, και καμιά φορά και κοτσίφια.

Αποτελούνταν από μια ξύλινη βέργα, από ένα ξύλινο σκάνδαλο και από έναν σπάγκο λεπτό. Στο ένα άκρο της βέργας γίνονταν μια εγκάρσια τρύπα. Δένονταν ο σπάγκος από το ένα άκρο της βέργας και από το άλλο άκρο περνούσε μέσα από την εγκάρσια τρύπα. Ο σπάγκος αυτός ήταν έτσι τεντωμένος ώστε η ξύλινη βέργα να σχηματίζει ένα ημικύκλιο. Σε κάποιο σημείο αυτού του σπάγκου γινόταν ένας κόμπος από τον οποίο, άρχιζε μια θηλιά. Ο κόμπος αυτός περνούσε μέσα από την εγκάρσια τρύπα του ξύλου και στερεώνονταν εκεί με τη μία άκρη του σκανδάλου, που έπαιρνε θέση οριζόντια και ήταν κατάλληλο μέρος να καθίσει το πουλί. Η θηλιά ανοίγονταν επάνω στο σκάνδαλο και κολλούσε στο άκρο αυτού με λίγο σάλιο.

Το σκάνδαλο με ελάχιστο βάρος, όταν δηλαδή πάταγε επάνω το πουλί, έφευγε από τη θέση του, άνοιγε η τεντωμένη βέργα και το πουλί πιάνονταν από τα πόδια με τη θηλιά, που έκλεινε αστραπιαία.
Εκτός από την ξύλινη βέργα, πολλές φορές χρησιμοποιούσαμε την ατσάλινη βέργα της ομπρέλας και τοποθετούσαμε στο ένα άκρο της μια ξύλινη βέργα 10 -12 εκατοστά που είχε καρδιά μαλακή, και κάναμε εκεί την εγκάρσια τρύπα.
Όταν βγαίναμε για κυνήγι, αρματωνόμασταν, παίρναμε τις παγίδες τις κρεμούσαμε στους ώμους και τις στήναμε στα δένδρα, ή στα διάφορα παλούκια από φράχτες ή στα ψηλότερα κλαδιά των θαμνόδεντρων. Καταλαβαίναμε που σύχναζαν και που λημέριαζαν τα πουλιά, από τις κοτσουλιές που άφηναν και εκεί σ΄ αυτά τα μέρη στήναμε τις παγίδες.

Έτσι το πουλί (τσούπος) έβρισκε το ψηλότερο μέρος του κλαδιού, που ήταν τοποθετημένο το σκάνδαλο της παγίδας και ανυποψίαστο κάθονταν επάνω και παγιδεύονταν εκεί.
Εμείς τα παιδιά παρακολουθούσαμε από μακριά τις παγίδες μας και όταν βλέπαμε να πιάνετε κάποιο πουλί, τρέχαμε με χαρά να πάρουμε το θήραμα και να ξαναστήσουμε την παγίδα.
Κι έτσι ο καιρός περνούσε… και μεγαλώναμε… κυνηγώντας τη ζωή!

Διαίρει και βασίλευε

Αφιερώστε λίγο από το χρόνο σας και παρακολουθήστε ένα αξιόλογο βίντεο που δίνει πολλές απαντήσεις για την κρίση και την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα!

Πρόσκληση για την κοπή πίτας του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού.

Το ΔΣ του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού «Η Παναγία η Βαλτινιώτισσα», προσκαλεί τα μέλη και τους φίλους του Συλλόγου, το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 5 μ.μ. στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας, που θα γίνει στο κατάστημα «Ψησταριά – Πιτσαρία» του Βασιλείου Βότσιου στο Βαλτινό.
Το Δ.Σ.

Δημήτρης Παπαμιχαήλ - Αλίκη Βουγιουκλάκη

Από τους σημαντικότερους έλληνες ηθοποιούς. Πρωταγωνιστές ως ζευγάρι, στην οθόνη αλλά και στη ζωή.
Τα βιογραφικά τους και οι φωτοαναμνήσεις από διάφορες σκηνές των ταινιών τους.

Δημήτρης Παπαμιχαήλ

Ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου το 1934 στον Πειραιά και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, από το οποίο ξεχώρισε πολύ νωρίς για το ταλέντο του, για να αξιοποιηθεί αμέσως από το Εθνικό, στο οποίο και πρωταγωνίστησε από το 1957 έως το 1960.

Ο πρώτος του ρόλος ήταν στο «Γλάρο» του Τσέχωφ και ακολούθησε ο ρόλος του Πολύδωρα στην Εκάβη του Ευριπίδη. Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με το Θέατρο Τέχνης και από το 1962 συγκρότησε δικό του θίασο στο Ελεύθερο Θέατρο. Έπαιξε δίπλα στην Κυβέλη, την Παξινού, τη Συνοδινού και το Μινωτή.

Από το 1964 και για δέκα ολόκληρα χρόνια, πρωταγωνίστησε στο θέατρο ως συν-θιασάρχης με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά και σε δεκάδες ταινίες ως ζευγάρι, στην οθόνη αλλά και στη ζωή.

Συγγενικές σχέσεις

Συγγένεια είναι ο δεσμός ανάμεσα σε δύο πρόσωπα που είτε κατάγονται το ένα από το άλλο όπως στην περίπτωση των γονιών με τα παιδιά τους ή των παππούδων και γιαγιάδων με τα εγγόνια τους, είτε κατάγονται από κοινό ανιόντα, όπως στην περίπτωση των αδελφών ή των θείων με ανήψια. Στην πρώτη περίπτωση πρόκειται για συγγένεια εξ αίματος σε ευθεία γραμμή και στη δεύτερη περίπτωση η συγγένεια εξ αίματος προκύπτει από την καταγωγή του προσώπου με την μητέρα του και τον πατέρα του.

Παρακάτω γίνεται μια αναφορά σε ορισμένους ορισμούς συγγενικών προσώπων:
Αδέρφια: Συγγένεια ανάμεσα σε πρόσωπα που γεννήθηκαν από τους ίδιους γονείς.

Εγγόνι: Το παιδί του γιού ή της θυγατέρας.
Προπάππος: ο πατέρας του παππού και γενικά οι πρόγονοι.
Προγιαγιά: η μητέρα της γιαγιάς.
Πατριός: ο δεύτερος ή τρίτος σύζυγος της μητέρας, όταν αυτή ξαναπαντρεύεται.
Προγονός, -ή: το παιδί που γεννήθηκε από προηγούμενο γάμο σε σχέση με το νέο ή τη νέα σύζυγο.
Συννυφάδες: οι γυναίκες που οι σύζυγοι τους είναι αδέρφια.
Μπατζανάκης ή Σύγαμπρος: ο καθένας από τους συζύγους που οι γυναίκες τους είναι αδερφές.
Πεθερός: ο πατέρας των συζύγων.
Πεθερά: η μητέρα των συζύγων.
Συμπέθερος, -α: ο πατέρας και η μητέρα της γυναίκας / του άντρα του γιου / της κόρης.
Κουνιάδος, -α: ο αδερφός, -ή του ή της συζύγου.
Κουμπάρος ή Παράνυφος: Ανάδοχος σε γάμο της νύφης και του γαμπρού.
Νουνός -α : Ανάδοχος σε βάπτιση.
Θετοί γονείς: αυτοί που σύμφωνα με το νόμο θεωρούνται γονείς, αλλά δεν είναι φυσικοί γονείς.
Θετό παιδί: το υιοθετημένο παιδί.
Υιοθετημένος: το ξένο παιδί που το αναγνωρίζει κάποιος επίσημα ως δικό του.
Ετεροθαλής (αδερφός): για αδέρφια που δεν έχουν κοινούς και τους δύο γονείς...



Και για την πληρέστερη κατανόηση των συγγενικών σχέσεων διαβάστε το παρακάτω κείμενο:

Πικτοριαλισμός

Ο Dong Honh-Οai γεννήθηκε το 1929 σε μια επαρχία της Κίνας και από την ηλικία των 7 ετών μαθήτευσε στη Σαϊγκόν σε ένα στούντιο φωτογραφίας Κινέζων μεταναστών, όπου έμαθε τα βασικά της φωτογραφικής τέχνης, φωτογραφίζοντας τοπία στον ελεύθερο χρόνο του. Στη συνέχεια φοίτησε στο National Art University του Βιετνάμ, ενώ σε ηλικία 50 ετών μετανάστευσε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου για να ζήσει πουλούσε τις φωτογραφίες του στα τοπικά πανηγύρια.

Σιγά σιγά άρχισε να ασχολείται εμπειρικά με τη μετατροπή των φωτογραφιών σε… ζωγραφική, χρησιμοποιώντας μόνο τα αρνητικά των φιλμ, μελάνι και απλά πινέλα, ακολουθώντας ένα καλλιτεχνικό στιλ γνωστό ως pictorialism (σ.σ. πικτοριαλισμός: προσπάθεια της καλλιτεχνικής φωτογραφίας να μιμηθεί τη ζωγραφική και τη χαρακτική).

Πολύ σύντομα οι δημιουργίες του έγιναν γνωστές και οι κριτικοί άρχισαν να γράφουν γι’ αυτόν, με αποτέλεσμα να μη χρειάζεται πλέον να πουλά τα έργα του στους δρόμους για βιοποριστικούς λόγους αλλά διάσημες γκαλερί στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και στην Ασία ενδιαφέρθηκαν να τα εκθέσουν.

Επιτυχίες του ΓΕΛ Βαλτινού

O σύλλογος διδασκόντων και η διευθύντρια του ΓΕΛ Βαλτινού συγχαίρουν τους μαθητές τους, που εκπροσώπησαν επάξια το σχολείο στον Αθλητισμό και τα Γράμματα.

 Συγκεκριμένα, η ποδοσφαιρική ομάδα του Σχολείου αποτελούμενη από δεκαεπτά μαθητές, προπονούμενη από τους  καθηγητές φυσικής αγωγής κ. Γεώργιο Αθάνατο μέχρι πρόσφατα και κα. Μαρία Μπίτη το τελευταίο διάστημα, έφτασε στον τελικό του Σχολικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου σε επίπεδο νομού.

Παράλληλα, το σχολείο συμμετείχε με δεκαπενταμελή ομάδα στους Διαλυκειακούς Ρητορικούς αγώνες, που διοργανώθηκαν από το 1ο ΓΕΛ Τρικάλων, καθοδηγούμενη από τις φιλολόγους κα. Αγορίτσα Σκαμπαρδώνη και κα. Ελένη  Τσιώλη και τη διευθύντρια κα. Δήμητρα Αγγέλου του σχολείου.

Δυο μαθητές του Σχολείου, ο Σωτήριος Σακοράφας της Β΄ Τάξης και η Αναστασία Πατραμάνη της Γ΄ Τάξης κατέκτησαν την πρώτη και δεύτερη θέση  αντίστοιχα, στο ομαδικό ρητορικό αγώνισμα των Διττών λόγων.

Η Διευθύντρια και οι καθηγητές του Σχολείου αισθάνονται ιδιαίτερα περήφανοι, για τη συμμετοχή  και  τις διακρίσεις των μαθητών τους  και τους εύχονται κάθε επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής τους!