Ξεχείλισε το ποτάμι

Ξεχείλισε η αγανάκτηση του κόσμου και στην απόγνωση άρχισε να εκτονώνεται βιαίως προς τους πολιτικούς.

Η αδικία η διαφθορά και ο άκρατος πλουτισμός των «εξυπνάκηδων» από τη μια και η οικονομική ανέχεια της κρίσης των ασθενέστερων λαϊκών στρωμάτων από την άλλη έφτασε στο απροχώρητο. Το ποτάμι δυστυχώς δεν γυρίζει πίσω και η τυφλή βία σε λίγο θα γίνει καθημερινό φαινόμενο. Δυστυχώς τώρα ότι έσπειραν θα θερίσουν.

Το ξύλο στον Χατζιδάκη

Ο Γκρινιάρης Καλικάντζαρος

Ένας γκρινιάρης καλικάντζαρος Ο Φρέντι περνούσε την ώρα γκρινιάζοντας στο φίλο του το Λιουκ.

Ο Λιουκ ήθελε να γίνει καλικάντζαρος γιατρός και σκέφτηκε πως, ακούγοντας υπομονετικά το Φρέντι να κλαψουρίζει για το παραμικρό χτυπηματάκι, μπορούσε να εξασκηθεί γιατρεύοντάς τον. Έτσι θα μάθαινε το επάγγελμά του.

Μια μέρα, ο Φρέντι ήρθε να τον βρει κλαψουρίζοντας, όμως χωρίς κανένα φανερό τραύμα, ούτε καν κακή όψη. Αντίθετα, ο Λιουκ τον είδε πολύ καλά, χαρούμενο, παρά την γκρίνια του, που, τώρα, έμοιαζε ψεύτικη.

-Πώς είσαι; ρώτησε ο Λιουκ. Έχεις υπέροχη όψη σήμερα.

- Βρίσκεις; είπε ο Φρέντι. Ωστόσο, δε νιώθω πολύ καλά.

- Πονάει η κοιλιά σου; ρώτησε ο Λιουκ.

- Όχι και τόσο, είπε ο Φρέντι.

- Ναι ή όχι, πονάει η κοιλιά σου; είπε κοφτά ο Λιουκ.

- Όχι! Δε νομίζω.

- Λοιπόν! Τι τρέχει; ρώτησε ενοχλημένος ο Λιουκ.

- Δεν ξέρω, είπε ο Φρέντι. Δεν είμαι καλά.

- Ο Λιουκ δεν ήξερε τι να πει. Κοίταξε το φίλο του, που χαμήλωσε το βλέμμα και δεν είπε τίποτα.

Νομίζω πως ασχολιόμαστε υπερβολικά μαζί σου, φιλαράκο μου, είπε ο Λιουκ. Άλλωστε κι εσύ ασχολείσαι πολύ με τον εαυτό σου. Προσπάθησε να σκεφτείς λίγο και τους άλλους και θα νιώσεις καλύτερα, σε διαβεβαιώ.

- Μα κανείς δε με χρειάζεται, είπε ο Φρέντι.

- Ο Φρέντι είχε δίκιο. Επειδή βογκούσε όλη μέρα και παραπονιόταν συνεχώς, όλοι τον απέφευγαν και κανείς δε θα σκεφτόταν ποτέ να του ζητήσει κάποια εξυπηρέτηση. Τον ρωτούσαν απλώς αν ήταν καλά και ο Φρέντι δε απαντούσε ποτέ ναι.

- Δεν υπάρχει λύση για σένα, Φρέντι, είπε ο Λιουκ κάπως σκληρά. Είσαι χαμένη περίπτωση. Θα είσαι όλη σου τη ζωή ένας γκρινιάρης καλικάντζαρος. Στα καλικαντζαροχωριά, πάντα υπάρχουν ένας δυο τέτοιοι. Ε λοιπόν, εδώ, αυτός θα είσαι εσύ. Δεν πειράζει, έτσι είναι.

- Νομίζεις; ρώτησε ο Φρέντι αναστατωμένος.

Και γύρισε στο σπίτι του, ευχαριστημένος που ήταν επιτέλους κι αυτός ξεχωριστός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ο γκρινιάρης του χωριού.

ΠΗΓΗ: από το βιβλίο Χειμωνιάτικες Ιστορίες (Gregoire Solotareff),
από τη σειρά: Μια ιστορία για κάθε μέρα, Εκδόσεις: Μεταίχμιο

Τι χρήματα θα λαμβάνουν οι αιρετοί των Τοπικών Κοινοτήτων

Βάσει των χιλιομετρικών αποστάσεων από την έδρα του εκάστοτε Δήμου καθορίζεται και το ύψος των χρημάτων που θα λαμβάνουν οι νεοεκλεγέντες αιρετοί εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι θα κληθούν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους είτε στις Τοπικές, είτε στις Δημοτικές Κοινότητες.

Πρόκειται για τα επονομαζόμενα και ως "έξοδα κίνησης" τα οποία θα καταβάλλει το υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης στους αιρετούς. Όπως αναφέρεται στο περιεχόμενο του προσχεδίου του ΥΠ.ΕΣ. ο πρόεδρος κάθε Δημοτικής ή Τοπικής Κοινότητας, αλλά και ο εκπρόσωπος της Τοπικής Κοινότητας και στο νομό Τρικάλων, που θα επιφορτιστεί με την ευθύνη για τα όσα συμβαίνουν στην κάθε περιοχή, θα εισπράττουν κάθε μήνα αποζημίωση ύψους 300 έως και 400 ευρώ, αναλόγως με τη χιλιομετρική απόσταση του χωριού από την έδρα του Δήμου. Επιπλέον ο πρόεδρος ή ο εκπρόσωπος θα έχουν στην "τσέπη" ένα πάγιο ποσό, ως ταμείο του χωριού, το οποίο θα διαχειρίζονται ανάλογα με τις ανάγκες που θα παρουσιάζονται κάθε φορά αναφορικά με λειτουργικά έξοδα όπως λ.χ. βλάβες ύδρευσης και ηλεκτροφωτισμού, διάφορες εργασίες συντήρησης κλπ.

Συγκεκριμένα:

α) Η δαπάνη για την άμεση αποκατάσταση των ζημιών επείγοντος χαρακτήρα στο δίκτυο ύδρευσης και αποχέτευσης.

β) Η δαπάνη για την επείγουσα αποκατάσταση βλαβών στο δημοτικό δίκτυο ηλεκτροφωτισμού .

γ) Η δαπάνη για επείγουσες εργασίες επισκευής των οργάνων και γενικά των εγκαταστάσεων των παιδικών χαρών, όταν πρόκειται για βλάβες που μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των παιδιών.

δ) Η δαπάνη για επείγουσες εργασίες καθαρισμού οδών, πλατειών, αλσών και κοινόχρηστων γενικά δημοτικών χώρων.

Ορισμοί Αντιδημάρχων στο Δήμο Τρικκαίων

Ο νεοεκλογής Δήμαρχος Τρικκαίων Χρήστος Λάππας σχεδιάζοντας την διακυβέρνηση του Δήμου κατέληξε στον ορισμό του Προέδρου Δημοτικού Συμβουλίου και στον ορισμό πέντε αντιδημάρχων.

Έτσι σύμφωνα με τον κ. Λάππα δημιουργούνται πέντε αντιδημαρχίες.

Την αντιδημαρχία Οικονομικών-Διοίκησης αναλαμβάνει ο Γιώργος Στουρνάρας,

Ποιότητα ζωής-Χωροταξία-Υποδομές ο κ. Απόστολος Κολότσιος,

Πολιτισμός-Παιδεία-Αθλητισμός η κ. Βάσω Κάκλα,

Υγεία-Πρόνοια-Αγροτική Ανάπτυξη ο κ. Ζήσης Γκουγκουστάμος

και την αντιδημαρχία της καθημερινότητας του πολίτη-καθαριότητα ο κ. Θεόδωρος Σπανός.

Πρόεδρος δημοτικού συμβουλίου, ο οποίος θα επιφορτιστεί και με τη λειτουργία της Διαπαραταξιακής Επιτροπής, όπως μαζί με τον νεοεκλεγμένο δήμαρχο κ. Λάππα την Επιτροπή Διαβούλευσης και το Συμβούλιο Ένταξης Μεταναστών ορίζεται ο κ. Θανάσης Βαβύλης. Ο κ. Λάππας διατηρεί την ευθύνη συλλειτουργίας όλων των επιτροπών, των επιχειρήσεων και των Νομικών Προσώπων.

Αφού προηγηθεί η ορκωμοσία της νέας δημοτικής αρχής το έργο της θα ξεκινήσει από 1 – 1 – 2011.

ΤΑ ΒΑΛΤΣΙΝΙΩΤΙΚΑ

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας

Το περιστατικό συνέβη

σε κάποιο καφενείο

την ώρα που μιλούσανε

για λόττο και λαχείο.

Την ώρα που το τσίπουρο

άρχιζε να ζαλίζει

κάποιου του βγήκε ο θυμός

και άρχισε να βρίζει

-Ε ρε! και σαν μου τύχαινε

να έπιανα στο λόττο,

θα έκαιγα το Βαλτινό,

θα το 'κανα μπουρλότο!!!

-Ε και λοιπόν τι θα ΄κανες;

τον ρώτησε ένας άλλος,

πες πως θα κέρδιζες λεφτά,

θα γίνοσαν μεγάλος;

-Ρωτάς μωρέ τι θα ΄κανα!

με μιας δικτατορία

κι αντί για ένα τσίπουρο,

θα έπινα τώρα τρία!!!

Νοµπελίστας Ειρήνης Λιου Σιαοµπό

Απόντος του τιμηθέντα Κινέζου αντιφρονούντα Λιου Σιαομπό πραγματοποιήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας η τελετή απονομής του Νόμπελ Ειρήνης. Από το Πεκίνο δεν επετράπη να παραστεί στην τελετή κανείς από τους φίλους και την οικογένεια του ακτιβιστή, που εκτίει ποινή φυλάκισης 11 ετών.

Στην αίθουσα απονομής η καρέκλα του είναι κενή και δεξιά από το βήμα της τελετής βρίσκεται ένα μεγάλο πορτρέτο του τιμηθέντα. Τουλάχιστον 19 χώρες αρνήθηκαν να παρευρεθούν στην τελετή, μερικές από τις οποίες δέχονται έντονη κριτική από τη Δύση σχετικά με τα ρεκόρ τους στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τη λύπη του για το γεγονός ότι δεν επετράπη στον Λιού Σιαομπό να παραστεί στην τελετή απονομής εξέφρασε ο Μπαράκ Ομπάμα και κάλεσε την Κίνα να πράξει περισσότερα για την πρόοδο της δημοκρατίας.

Ο Αμερικανός πρόεδρος σημείωσε επίσης ότι ο Σιαομπό ενσαρκώνει «παγκόσμιες αξίες» και κάλεσε το Πεκίνο να τον απελευθερώσει «το ταχύτερο δυνατό». «Ο κ. Λιού Σιαομπό αξίζει περισσότερο αυτήν την ανταμοιβή από μένα», δήλωσε ο Ομπάμα, στον οποίο απενεμήθη πέρυσι το Νόμπελ Ειρήνης.

Ορισµένες ξένες εφηµερίδες δηµοσίευσαν χθες ένα ποίηµα που έγραψε ο φετινός Νοµπελίστας Ειρήνης Λιου Σιαοµπό στη φυλακή. Ακολουθεί ένα απόσπασµα, σε πρόχειρη µετάφραση.

«Τη ζωή που έκανα σ’ έναν τόπο µακρινό
την εξόρισα σ’ αυτό το ανήλιαγο µέρος
για να φύγω από την εποχή της γέννησης του Χριστού
δεν µπορώ να αντικρύσω τη µατωµένη εικόνα στο σταυρό.


Από ένα δακτυλίδι καπνού µέχρι ένα σωρό από στάχτη
στράγγιξα το ποτό των µαρτύρων, ένιωσα το ξέσπασµα της άνοιξης
στη χρυσοποίκιλτη λάµψη µυριάδων λουλουδιών.


Αργά τη νύχτα, σ’ έναν άδειο δρόµο
πηγαίνοντας µε το ποδήλατο στο σπίτι
σταµατάω για τσιγάρα.
Ενα αυτοκίνητο έρχεται πίσω µου, πέφτει πάνω στο ποδήλατό µου
δύο τεράστια κτήνη µε γραπώνουν
µου βάζουν χειροπέδες, µου κλείνουν τα µάτια, το στόµα
µε ρίχνουν σε µια κλούβα που δεν πηγαίνει πουθενά
Ενα βλεφάρισµα, µια τρεµάµενη στιγµή µετά,
συνειδητοποιώ ξαφνικά: είµαι ακόµα ζωντανός


Στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης αλλάζουν το όνοµά µου και το κάνουν «το µαύρο χέρι που συνελήφθη»


Αν και αυτά τα ανώνυµα λευκά οστά των νεκρών
παραµένουν ακόµα ξεχασµένα.
Σπεύδω να διαψεύσω αυτό το κατασκευασµένο ψέµα
Λέω σε όλους πώς ένιωσα το θάνατο
Ωστε αυτό το «µαύρο χέρι» να γίνει τίτλος τιµής ενός ήρωα.


Παρόλο που ξέρω
ότι ο θάνατος είναι ένας µυστηριώδης άγνωστος
οντας ζωντανός, δεν µπορώ να νιώσω το θάνατο
κι όταν πεθάνω
δεν θα µπορέσω να νιώσω το θάνατο ξανά
κι όµως ακόµη ταλαντεύοµαι στη µέση του θανάτου
µια ταλάντευση που µοιάζει µε πνιγµό


Αµέτρητες νύχτες πίσω από σιδερόφρακτα παράθυρα.
και οι τάφοι πέρα από το φως των αστεριών
αποκαλύπτουν τους εφιάλτες µου.


Πέρα από ένα ψέµα δεν µου ανήκει τίποτα».

«Ποιος θα βρεθεί να μας δικάσει;»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Στην «Κ» της περασμένης Κυριακής, 5/12/2010, ο κ. Ευθ.-Φοίβος Παναγιωτίδης, επίκουρος καθηγητής Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, τόλμησε να θέσει το ερώτημα: «Ξέρει ο πρωθυπουργός (Γ. Α. Παπανδρέου) ελληνικά;». Αφορμή για το δημοσίευμά του αποτέλεσε κείμενο του Στάθη της «Ελευθεροτυπίας» και, συγκεκριμένα, η φράση: «Ο εντολοδόχος της τρόικας πρωθυπουργός Παπανδρέου άρχισε να κλίνει τη λέξη “πατριώτης” σε όλες τις πτώσεις – τις δύο που γνωρίζει».

Ο κ. Ε.-Φ.Π. δικαιολογεί το ενδιαφέρον του για το θέμα με το σκεπτικό ότι: «Αν η γλώσσα που παράγουμε είναι ενδεικτική της νόησής μας... αν ο εκφραστικός πλούτος υποδηλώνει, ανεξαιρέτως, βάθος σκέψης και ικανότητα για συνθετική συλλογιστική, ποιος θέλει στο τιμόνι (της χώρας) κάποιον που γνωρίζει μόνο δύο πτώσεις;».

Αποκρούει ο κ. Ε.-Φ.Π. τον «ισχυρισμό κάποιων» ότι «οι γλωσσικές δυσκολίες του πρωθυπουργού πηγάζουν από το γεγονός ότι τα ελληνικά δεν είναι μητρική του γλώσσα». Βέβαια η μητέρα του είναι Αμερικανίδα, αλλά ο πατέρας του, κατά τον αρθρογράφο, αποκλείεται να απευθυνόταν στο παιδί του αποκλειστικώς στα αγγλικά, «δεδομένου και των αγγλικών του Ανδρέα». Επιπλέον (το κυριότερο) και τα αγγλικά ο σημερινός πρωθυπουργός δεν τα μιλάει καθόλου με την άνεση μητρικής γλώσσας, «επαναλαμβάνει συλλαβές, κομπιάζει, κάνει σαρδάμ».

Ο γλωσσολόγος του Πανεπιστημίου Κύπρου δεν καταλήγει σε συμπέρασμα. Δηλώνει απλώς τι «υποψιάζεται»: Οτι η δυσγλωσσία του Γ. Α. Παπανδρέου οφείλεται σε «γενικότερη δυσκολία στη γλωσσική πραγμάτωση», που διαφέρει από τη «γλωσσική ικανότητα». Αλλο η γλωσσική ικανότητα, άλλο η πραγμάτωση της γλωσσικής ικανότητας. Με αυτή τη διάκριση ο κ. Ε.-Φ.Π. κατορθώνει να θέσει ευπρεπέστατα το οξύτατο και δραματικό σήμερα για τον Ελληνισμό πρόβλημα

Περιμένοντας το χιόνι



Ο Χιονιάς από χθες έφτασε και στη χώρα μας και η θερμοκρασία έπεσε σε μηδενικά επίπεδα. Στο Βαλτινό ακόμα δεν χιόνισε, όμως απ΄ ότι φαίνεται και σύμφωνα με τις προβλέψεις τις γιορτές φέτος θα τις χαρούμε με χιόνι.

Έτσι θα δοθεί η ευκαιρία σε όλους, μικρούς και μεγάλους να επωφεληθούν, να παίξουν και να χαρούνε τη φύση του χωριού.

Άλλωστε το χιόνι προσφέρονταν ανέκαθεν για παιχνίδι και για άντληση χαράς, από τους ανθρώπους και αυτό αποκαλύπτεται και στην παραπάνω φωτογραφία.

Η ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΠΟΥΛΑΣ



Από τις συνθέσεις που αγαπούσαν και τις κρεμούσαν σε κάδρα στα μαγαζιά ήταν εκείνη του χαρτοκλέφτη με το πόδι κάτω από το τραπέζι και η άλλη που ακολουθούσε ο καυγάς.

Τώρα στις γιορτές πολλοί είναι αυτοί που το ρίχνουν στο χαρτάκι και γενικότερα στα τυχερά παιχνίδια. Άλλοι για να δοκιμάσουν την τύχη τους και άλλοι απλά για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους. Ας δούμε όμως την ιστορία της τράπουλας και τα περί αυτής παιχνίδια και λαογραφικά στοιχεία της.



Τη τράπουλα (λέξη Ιταλική: trappola, που σημαίνει παγίδα, δόλο, κι ύστερα δέσμη με τα παιγνιδόχαρτα, η το ίδιο το χαρτοπαίγνιο) την επινόησαν στην Ανατολή, στα μεσαιωνικά χρόνια, οι ανώτερες τάξεις.
Τα πρώτα παιγνιδόχαρτα είχαν αλληγορικές παραστάσεις, θρησκευτικές ή μεταφυσικές, αλλά και κοσμικές από την αυλική ζωή. Με τον καιρό όμως ο τρόπος κατασκευής των χαρτιών φτήνυνε, όσο η τέχνη τους περνούσε από τη ζωγραφική στην ξυλογραφία και ύστερα στη χαλκογραφία και στο τύπωμα. Τα χαρτιά της κάθε δεσμίδας ήταν τότε πιο πολλά.

Οι Ιταλοί τα είχαν 92 και τα χώριζαν στις τέσσερες κατηγορίες που έχουμε σχεδόν ακόμη. Τις «κούπες», τα «σπαθιά», τα «ντινέρια», και τα «μπαστούνια». Αργότερα οι Γάλλοι τα περιόρισαν σε 52 και σε τέσσερες επίσης κατηγορίες. Τα ονομάσανε δε: «καρδιά», «τριφύλλι», «τετράγωνο» και «αιχμή». Από τότε διαδόθηκαν αφού ήταν ένας σατανικός συνδυασμός ψυχαγωγίας και κέρδους.

Στην Ελλάδα οι κατηγορίες από το 1884 ονομάζονταν «μπαστούνια», «σπαθιά», «κούπες» και «καρό».

Η Εκκλησία καταδικάζει το παίξιμό τους ότι είναι αμαρτωλό, και οι Κυβερνήσεις σκέφτηκαν να το φορολογήσουν κι ύστερα να το κρατήσουν μονοπώλιο.

Τις μέρες της πρωτοχρονιάς, η πολιτεία και η οικογένεια το βλέπουν με ανοχή και μπαίνει στα γενικά έθιμα της δοκιμασίας της τύχης που είναι πολλά την πρωτοχρονιά και που γίνονται είτε με μαντική (όποιος κερδίσει σήμερα, θα πάει καλά η χρονιά) είτε με "μαγεία" (πρέπει να κερδίσουμε, για να κερδίζουμε όλο τον χρόνο).

Επίσης είναι γνωστή η χαρτομαντεία σ' όλο τον κόσμο και ξέρουμε καλά τις «χαρτορίχτρες» που μπορούν και «ρίχνουν τα χαρτιά» και να εμπνέονται απ' αυτά στις προφητείες τους.

ΦΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΜΑΣ
Για τα τραπουλόχαρτα:
-Τα παίζει όλα στον άσσο (= τα διακινδυνεύει όλα).
-Τα 'φερε στον άσσο (= ήρθε σε δύσκολη θέση).
-Είναι στον άσσο (= καταλαβαίνει).
-Κρατεί τον άσσο (= έχει τη δύναμη στα χέρια του).
-Τον έχει τον άσσο (= έχει λεφτά).
-Του βγήκε ο άσσος (= τον ευνόησε η τύχη).
-Έφαγε τα λεφτά του στον άσσο (= έχασε παίζοντας την περιουσία του).
και ένα διδακτικό δίστιχο.
"Όποιος αγαπάει τον άσσο, πάει στο σπίτι του χωρίς ράσο".
-Είναι σαν τρία καρό (το λένε ειρωνικά, για τους ψηλούς και αδύνατους).
-Κατάντησε σαν εφτά σπαθί δαγκωμένο (είχε πολύ αδυνατήσει).
-Σαν το Ρήγα της τράπουλας (λένε για έναν καλοθρεμμένο και πλούσιο γέρο).
-Ντάμα σπαθί ( για μια ωραία κυρία).
-Ντάμα μπαστούνι (για μια κυρία δύσκολη κι εύθικτη).
-Σαν Φάντης του σπαθιού (σαν ωραίος κύριος).
-Σαν Φάντης μπαστούνι (απρόοπτος, όπως στο παιχνίδι).

Για τις σειρές:

Είναι γνωστό ότι τα παιχνιδόχαρτα χωρίζονται σε μαύρα (σπαθιά, μπαστούνια) και σε κόκκινα (κούπες καρά). Για αυτά έχουμε τις εξής φράσεις:
-Τα βρήκε σκούρα ή τα βρήκε μαύρα ή τα βρήκε μπαστούνια που λέγεται για τις δυσκολίες.

Για τον χαρτοπαίχτη:

-Έχει στο μανικοκάπι την τράπουλα
-Μη φοβάσαι τα χαρτιά, άλλα εκείνους που τα παίζουν.
-Του τζογαδόρου η μάνα μια μέρα γελά και μια μέρα κλαίει.
-Του χαρτοπαίχτη, του ψαρά, του κυνηγού το πιάτο εννιά φορές ειν' αδειανό και μια φορά γεμάτο.



Για τα παιχνίδια:

Μέσα στα παιχνίδια ακούγονται οι λέξεις και οι φράσεις, Κόψε, έβγα, πες τα, πέσε, κατέβαινε, δεν περνάω, κατσάρω ρήγα, ανοίγεις, σουλαρία, πάσο, ποιος είναι πρώτος, μπαίνεις σόλο, οι πόντοι σου, το έσωσα, κλπ.
-Πάω πάσο (όταν υποχωρούμε).
-Μας παίζει τον παπά (για έναν που πάει να μας γελάσει).
-Μας πήραν πρέφα (μας κατάλαβαν).
-Παίζει μ' ανοιχτά χαρτιά (για έναν που ριψοκινδυνεύει με την αλήθεια).
-Δεν πιάνει χαρτωσιά (σε αποτυχίες και σε συγκρίσεις).
-Όποιος χάνει στα χαρτιά, κερδίζει στην αγάπη (για παρηγοριά)
-Θα γυρίσει το χαρτί (θα έρθει κι η σειρά του κέρδους).
-Μπλόφαρε
-Θα τα βασιλέψουμε
-Θα τα φωτίσουμε.

Οι φιγούρες και τα ονόματά τους.

-Ο «Ρήγας» (ή Βασιλιάς, ή Παπάς, ή Γέρος).
-Η «Ντάμα»(ή Βασίλισσα, ή Κυρία, ή ο Καβάλλος).
-Ο «Φάντης» (ή Βαλές, ή το παιδί, ή Θεράπων).
Το Ελληνικό μονοπώλιο έχει τυπώσει Β (βασιλεύς) για τον Ρήγα, Κ (κυρία) για την Ντάμα και Θ (θεράπων) για το Βαλέ.
Ο λαός ονόμασε τις φιγούρες: ο Βήτας, ο Κάπας και ο Θήτας.

Τα διάφορα παιχνίδια:

Από τις ονομασίες που κυκλοφορούν στην Ελλάδα είναι τα εξής:
Ο Παπάς, Η Κολτσίνα, Το Πινάκλ, Το Τρισέττο, Ο Κομήτης, Η Ξερή, Το Εξήντα έξι, Το Εκαρτέ, Ο Φαραώ, Η Πάστρα, Το Σκαμπίλι, Το Κουμ-κάν, Ο Γανομύτης, Η Πρέφα, Το Τριάντα ένα, Το Μπρίτζ, Ο Θανάσης, Η Πασέτα, Το Είκοσι ένα, Το Μάους, Οι Κούπες, Η Πόκα, Το Τζιγόλι, Το Σεμέν-ντε-φερ, Η Δηλωτή, Το Σόλιο, Το Τρίλλιο, Η Μπιρίμπα, Το Πικέτο, Το Ντόμινο, Το Ραμί, Τα Πλακάκια κ.α.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Αν Μπορώ να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων,
Ακόμα και των Αγγέλων.....
Αλλά δεν έχω Αγάπη για τους άλλους
οι λόγοι μου ακούγονται σαν ήχος
χάλκινης καμπάνας και σαν κύμβαλων αλαλαγμός.
Κι αν έχω της προφητείας το χάρισμα
κι όλα κατέχω τα μυστήρια κι όλη τη γνώση,
αν έχω ακόμα όλη την πίστη έτσι που να μετακινώ βουνά
Αλλά δεν έχω αγάπη....είμαι ένα Τίποτα !!!!!
Κι αν ακόμα μοιράσω όλα μου τα υπάρχοντα
κι αν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου για να καεί
αλλά δεν έχω αγάπη σε τίποτα δεν ωφελεί...!
Εκείνος που αγαπάει έχει μακροθυμία
έχει και καλοσύνη...
Εκείνος που αγαπάει
Δε ζηλοφθονεί
Εκείνος που αγαπάει
Δεν κομπάζει
Ούτε περηφανεύεται
είναι ευπρεπής
δεν είναι εγωιστής
ούτε είναι ευερέθιστος
ξεχνάει το κακό που του έχουν κάνει
Δε ζητάει αυτά που του ανήκουν
Δε χαίρεται για το στραβό που γίνεται
αλλά μετέχει στη χαρά για το σωστό.
Εκείνος που αγαπάει
Όλα τα ανέχεται
Σε όλα εμπιστεύεται
Για όλα Ελπίζει
όλα τα υπομένει
Ποτέ η Αγάπη δεν θα πάψει να Υπάρχει..............!

ΠΑΡΟΝΟΜΑΤΑ - ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙΑ – ΨΕΥΔΩΝΥΜΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΙΝΟΥ

Ανάλογα με τα έντονα χαρακτηριστικά ενός ανθρώπου, με τις αδυναμίες του, με τα προτερήματά του, με τις συνήθειές του κλπ. αποκτούσε και το ανάλογο παρατσούκλι.

Ο νουνός όμως, των περισσότερων παρονομάτων στο χωριό Βαλτινό, ήταν ο δάσκαλος Δ. Μπούγας. Σχεδόν όλους τους μαθητές του, τους φώναζε με παρατσούκλια, που ο ίδιος με μεγάλη ευρηματικότητα σκάρωνε.

Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικά αξέχαστα παρατσούκλια των κατοίκων.

Αναγνωστάκος, Αραπούλης, Αριστιδάκης, Αρμούτης.

Βαρδάκας, Βλαχάβας, Βλησαράκος.

Γιάκης, Γιούλης, Γιουργούλας, Γκαράνης, Γκαρίφας, Γκαβουκώστας, Γκζουλάς, Γκουτζιώλας, Γούλης.

Διγενής, Διπλάρης.

Ζαρκάδας, Ζάρρας, Ζάτσας, Ζιάκας.

Καζάνας, Καής, Κασιάρας, Καστρακίδας, Καταμέτας, Κιτσιάρας, Κολιέτσι, Κολιός, Κολόχειρος, Κορδάτος, Κοτσιάκης, Κουκουτσέλος, Κουλέτας, Κούλης, Κουράνης, Κούρκουλος, Κουφίνι, Κρούτος, Κωτάκι.

Μαρκεζίνης, Ματσόλας, Μεμέτης, Μόκας, Μούντζιας, Μπατάφας, Μπέμπης, Μπόπης, Μπουζούκας, Μπούλιας, Μπρούφας.

Νάβας, Νασίκας, Νταβέλης.

Παγουτάς, Παπαμάκης, Παπάς, Πατακός, Πάτσιος, Πειραιώτης, Πεταλάκιας, Πίκο πίκος, Πίπης, Πλατσκιάρας.

Σαϊάς, Σβίγκος, Σιώκας, Σκόποτας, Σκορδάλης, Σντρούλιας, Συρμάνης.

Τακα - τάκας, Ταμπάρας, Τζάνας, Τζατζιάς, Τζίλας, Τζιμούρτος, Τζίνος, Τζιώρτζης, Τζουλιάνο, Τζούντης, Τιλιμούλης, Τρούκας, Τσαφλιώρας, Τσαφουκλής, Τσετσές, Τσιαουλάς, Τσιαφούτης, Τσιγαρίτης, Τσιέλης, Τσίλιας, Τσιλιβίτης, Τσιρομίχαλος, Τσίχλας.

Φούλιας.

Χατάνης.

Ψαρακολίτης, Ψηλός, Ψουράς.

Βίντεο με απρόοπτα

Χριστούγεννα με κρίση

Ήδη εδώ και λίγο καιρό έχουμε μπει σε Χριστουγεννιάτικο κλίμα και οι βιτρίνες των καταστημάτων καθώς και των σπιτιών έχουν στολιστεί κατάλληλα για τις επερχόμενες γιορτές των Χριστουγέννων.

Η κρίση όμως δεν επέτρεψε φέτος την δημοτική αρχή του Δήμου Καλλιδένδρου να διακοσμήσει τους δημόσιους χώρους με χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και στολίδια και έτσι θα περιοριστούμε μόνο στους ιδιωτικούς στολισμούς.

Ίσως όμως η κρίση να είναι και μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να έρθουν πιο κοντά μεταξύ τους και να γιορτάσουν με τα λαμπιόνια της ψυχής τους.

Καλές γιορτές!!!

Ανάκαμψη «μεγεθών» ή της κοινωνίας;

Tου Χρήστου Γιανναρά

Διαπίστωση αυτονόητη για τον οξυδερκή πολίτη, ανεξάρτητα από τις πολιτικές του επιλογές και πεποιθήσεις: Οτι ένα σημαντικό δεδομένο ανελπιστίας, στις συνθήκες σήμερα οικονομικής χρεωκοπίας της χώρας, είναι η απουσία αριστερού πολιτικού λόγου.

Αν θέλουμε να κυριολεκτούμε, αριστερό ορίζουμε τον πολιτικό λόγο που εκφράζει και υπερασπίζει κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες. Αυτονόητη η ελευθερία της ατομικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, η ανάπτυξη των δημιουργικών φιλοδοξιών του ατόμου, ο σεβασμός του κινήτρου για κέρδος και πλουτισμό. Αλλά πρωτεύουσα επιδίωξη της πολιτικής είναι να υπηρετεί την κοινωνική συνοχή, τη λογική των σχέσεων κοινωνίας, κοινωνίας των αναγκών: Να εγγυάται τη θεσμική αποτροπή της αδικίας, της εκμετάλλευσης ανθρώπων από συνανθρώπους τους, την πρόνοια και φροντίδα για την πρόσβαση όλων στα αγαθά της παιδείας, της περίθαλψης, της αξιοπρεπούς διαβίωσης. Να προσφέρονται ίσες ευκαιρίες στους αριστείς, στους δημιουργικούς, στους φιλόπονους, ανεξάρτητα από τις οικονομικές τους δυνατότητες.

Στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει πολιτική έκφραση και υπεράσπιση αυτών των στόχων, η εμφανιζόμενη ως τάχα και Αριστερά μάχεται για ιδιοτελέστατα συμφέροντα συντεχνιών, για αυθαίρετα προνόμια συνδικάτων. Υπηρετεί τη μανιασμένη εγωκεντρική απληστία, όχι το ανθρώπινο κατόρθωμα των σχέσεων κοινωνίας. Δασκαλεύει τους ανθρώπους στη βία της ετσιθελικής απαίτησης, στις μεθόδους γκανγκστερικού εκβιασμού των ανήμπορων (απεργίες «κοινωνικού κόστους»). Διαδηλώνει καταστρέφοντας την κοινωνική περιουσία, ταυτίζεται με την κατεστημένη αναξιοκρατία και φυγοπονία, προστατεύει και θωρακίζει τα προϊόντα του πελατειακού συστήματος της φαυλότητας των κομμάτων. Βδελυρότερες σε μεθοδεύσεις οι «ανανεωτικές» πρωτοπορίες λανσάρουν την αριστερή ένταξη σαν προϋπόθεση καριέρας στα πανεπιστήμια, στις τέχνες, στη «διανόηση», σε στιλπνά πόστα εξουσίας. Ακυρώνουν μεθοδικά την κοινωνική δυναμική της άμιλλας για χάρη μιας δικτατορίας των μετριοτήτων.

Νεοχώρι - Βαλτινό 1 - 2

Σπουδαία νίκη πέτυχε το Βαλτινό μέσα στο Νεοχώρι με 1 – 2. το Σάββατο 4 – 10 -2010. Η ομάδα του Βαλτινού άνοιξε πρώτη το σκορ στο 18 λεπτό με τον Ξαγάρα ενώ η ομάδα του Νεοχωρίου ισοφάρισε δέκα λεπτά αργότερα με κεφαλιά του Καπνουτζή.

Στο δεύτερο ημίχρονο το Βαλτινό πέτυχε και το δεύτερο γκολ και πείρε την νίκη, μετά από εύστοχη εκτέλεση πέναλτι του Παναγιώτη Σταμούλη στο 80 λεπτό.

Έτσι τώρα η ομάδα του Βαλτινού φιγουράρει στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα της ΕΠΣΤ.

H BAΘΜΟΛΟΓΙΑ

1. Καστράκι …………….31

2. Βαλτινό ………………27

3. Φλαμούλι …………….27

4. Δήμητρα ……………...25

5. Γενέσι ………………..23

6. Παραληθαίοι …………23

7. ΑΕΤ …………….…….21

8. Φήκη …………………19

9. Λογγάκι ………..……..18

10. Μπάρα ………..……..18

11. Κρύα Βρύση …..…….17

12. Νεοχώρι ………..……14

13. Καλύβια ……..………12

14. Φαρκαδόνα ….………12

15. Ασκληπιός ……..……..7

16. Δροσερό/Μουριά …..…4

17. Μεγαλοχώρι ……..……4

18.Ελευθεροχώρι ……..…..0

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ
Λογγάκι - Ελευθεροχώρι
Γενέσι - Φλαμούλι
Καλύβια - Μεγαλοχώρι
Βαλτινό – Δήμητρα
Καστράκι - Νεοχώρι
Μπάρα - Κρύα Βρύση
Φαρκαδόνα - Παραληθαίοι
Ασκληπιός - Φήκη
Δροσερό/Μουριά - ΑΕΤ

Παραδοσιακά επαγγέλματα του Βαλτινού

Το καμίνι του σιδερά

Ο Σιδεράς ήταν ο τεχνίτης που κατασκεύαζε στο αμόνι σιδερένια εργαλεία, όπως αξίνες (κασμάδες), τσάπες, τσεκούρια, δρεπάνια, σφυριά, βαριές, αλλά και διάφορα σιδερένια εξαρτήματα όπως καρφιά, μάσιες, μεντεσέδες κλπ,

Την τέχνη του σιδερά που απαιτούσε μεγάλη εμπειρία, αλλά και οργανωμένο εργαστήριο, την μάθαιναν οι νέοι μέσα από την οικογενειακή παράδοση ή τη μαθητεία.

Το καμίνι στο Βαλτινό γνώρισε δόξες στην δεκαετία του 60΄ με το οποίο ασχολήθηκε η οικογένεια Ευάγγελου Καλαμπάκα. Μια αρχέγονη ασχολία που ήθελε μαστοριά, γερά μπράτσα και ατσάλινη υπομονή. Μέσα στον ιδρώτα και τη μουτζούρα σφυριλατούνταν το μέταλλο και έπαιρνε τη μορφή που ο σιδεράς ήθελε.

Ο Γιώργος Καλαμπάκας ασχολήθηκε για μερικά χρόνια κι αυτός με το καμίνι αλλά η εξέλιξη των πραγμάτων τον οδήγησε και αυτόν καθώς και τον γιό του Παναγιώτη να ασχοληθούν με την επεξεργασία των ειδών του λευκοσιδήρου.

Σήμερα οι νέοι σιδεράδες, εργάζονται με πιο τυποποιημένες κατασκευές, η δουλειά τους είναι λιγότερο δύσκολη και οι ίδιοι δεν έχουν καμιά σχέση ή συνέχεια με 'κείνους τους παλιούς σιδεράδες.

Δείτε και το σχετικό βίντεο.

Απόπειρα ερμηνείας της λέξης «ΑΓΑΠΗ»

ΖΩΗ Είναι η ύπαρξη της αγάπης.
Λογική Είναι η αγάπη που υπολογίζει.
Μελέτη Είναι η αγάπη που αναλύει.
Επιστήμη Είναι η αγάπη που ερευνά.
Φιλοσοφία Είναι η αγάπη που σκέφτεται.
Θρησκεία Είναι η αγάπη που αναζητάει το Θεό.
Αλήθεια Είναι η παντοτινή αγάπη .
Ιδανικό Είναι η αγάπη που ανεβάζει.
Πίστη Είναι η αγάπη που μεταδίδεται.
Ελπίδα Είναι η αγάπη που ονειρεύεται.
Καλοσύνη Είναι η αγάπη που βοηθάει.
Θυσία Είναι η υπέρτατη αγάπη.
Απάρνηση Είναι η αγάπη που εγκαταλείφθηκε.
Συμπάθεια Είναι η αγάπη που χαμογελάει.
Δουλειά Είναι η αγάπη που “χτίζει”.
Αδιαφορία Είναι η αγάπη που κρύβεται.
Απελπισία Είναι η αγάπη που χάνει τον έλεγχο.
Πάθος Είναι η αγάπη που χάνει την ισορροπία.
Ζήλια Είναι η αγάπη που πληγώθηκε.
Υπερηφάνεια Είναι η αγάπη που τραυματίστηκε.
Πρόκληση Είναι η αγάπη που υποβαθμίστηκε.

Τέλος το Μίσος, που σίγουρα πιστεύεις ότι είναι το αντίθετο της αγάπης, δεν είναι τίποτα άλλο από την αγάπη που αρρώστησε βαριά!

ΑΓΑΠΑ τον εαυτό σου και όλους όσους είναι γύρω σου.

Και να θυμάσαι ότι:

Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι σημαίνει αξίζω.

Αγαπιέμαι και αγαπώ σημαίνει:

ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΖΩ!

Ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών “Σπίθα”

Την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών, που είχε προαναγγείλει, με την ονομασία «Σπίθα», ανακοίνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο κ. Θεοδωράκης κάλεσε τους πολίτες σε «ανυπακοή» απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις, οι οποίες, όπως υποστήριξε, προέρχονται από τις ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση, και «εκχωρούν τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα στις ξένες δυνάμεις».

Αναπτύσσοντας τις θέσεις του Κινήματος, τόνισε πως δεν αποσκοπεί να μετατραπεί σε πολιτικό κόμμα. Η εκδήλωση έγινε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Ανώνυμος σχολίασε:

Αχ, μωρέ μεγάλε Έλληνα-Κρητικέ, Θεοδωράκη, αντιλαμβάνομαι την οδύνη σου και με όλο το σεβασμό, θα μου επιτρέψεις να σχολιάσω την αγωνία σου για το μέλλον αυτού του τόπου.

Ακούς την χλαπαταγή, τα υπόκωφα μουγκρητά και τα ξαφνικά ουρανομήκη ουρλιαχτά και νομίζεις ότι έφτασε η κατάρρευση των πάντων. Δεν διαλύεται το έθνος μας. Ούτε καν η κοινωνία μας. Αυτό που με τόσο πάταγο αρχίζει να σωριάζεται, είναι οι ‘ηθικές αξίες’ πάνω στις οποίες δομήθηκε η κοινωνία που γνωρίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Και αρχίζουν πλέον να διαφαίνονται αχνά, τα κάθε λογής πολιτικά-και όχι μόνο- παράσιτα που τόσα χρόνια, κρυμμένα στο μεταξένιο κουκούλι τους, απορροφούσαν την ικμάδα της κοινωνίας μας ναρκώνοντας μας με τον λαϊκισμό τους.

Κι όμως, έζησες την μεταπολεμική περίοδο,

• τότε που οι Έλληνες πολιτικοί μας, δεξιοί κι’ αριστεροί, έμπαιναν στην πολιτική-πλούσιοι ή φτωχοί-και έβγαιναν όλοι ανεξαιρέτως φτωχότεροι,

• τότε που οι Έλληνες φοιτητές-ριζοσπάστες, ήσαν πρωτοπόροι στις νέες ιδέες και στην μάθηση,

• τότε που οι φιλαλήθεις Έλληνες δημοσιογράφοι αισθάνονταν ότι επιτελούσαν λειτούργημα,  

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό

Το γνέσιμο

Παλιότερα ήταν μια εικόνα γνώριμη και συνηθισμένη στα χωριά, να βλέπεις γυναίκες να γνέθουνε και να καλύπτουν τις βασικές ανάγκες ατομικής και οικιακής ένδυσης.

Η διαδικασία της επεξεργασίας του μαλλιού ή του βαμβακιού για να γίνει νήμα λέγεται γνέσιμο. Πρόκειται για το κύριο στάδιο της υφαντικής προεργασίας.

Ο συνδυασμός εργαλείων με τα έμπειρα και επιδέξια χέρια απέδιδαν υψηλότατα επιτεύγματα.

Το γνέσιμο του μαλλιού ή του λιναριού, ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία και η εργασία αυτή απαιτούσε πολύ υπομονή, προκειμένου να παραχθεί λεπτό νήμα.

Οι γυναίκες του Βαλτινού είχαν την απαιτούμενη υπομονή και τα καταφέρνανε μια χαρά.

Τα εργαλεία που απαιτούνταν ήταν η ρόκα και το αδράχτι.

Τοποθετούσαν το καθαρισμένο, ξασμένο μαλλί ή το λινάρι, ή το βαμβάκι, στο διχαλωτό μέρος της ρόκας και από εκεί τραβούσαν τις ίνες του μαλλιού ή λιναριού, με τα δάχτυλα των χεριών τους και τροφοδοτούσαν το αδράχτι που περιστρέφονταν στον αέρα προς τα κάτω, στα πόδια τους.

Για να λειτουργεί καλύτερα το αδράχτι και η περιστροφή του να είναι αποτελεσματική, χρησιμοποιούσαν τα σφονδύλια, που ήταν είτε ξύλινα, είτε λίθινα, είτε πήλινα κωνικά βαρίδια, που κρατούσαν σταθερό το αδράχτι ώστε να μην χάνει την δυνατότητα περιστροφής του.

Το αδράχτι περιστρέφονταν και το μαλλί έστριβε και παρήγαγε έτσι νήμα λεπτό, ανάλογα με το πόσο λεπτό το ήθελαν οι κλώστριες και ανάλογα με την επιδεξιότητά τους.

Η άριστη και έμπειρη κλώστρια, είχε τη δυνατότητα να παράγει λεπτοκαμωμένη, καλοστριμμένη και ομοιόμορφη κλωστή.

Σήμερα τέτοιες εικόνες αποτελούν νοσταλγικές μνήμες και παρουσιάζουν απλά ένα ενδιαφέρον παραδοσιακό θέμα, για δημοσίευση σε μια εφημερίδα…

Ξαναπές το μάνα, ξαναπές το!

Είμαι γεννημένος τον περασμένο αιώνα, στη μεταπολεμική περίοδο.

Στη γειτονιά μας ήταν εφτά οικογένειες.

Σαράντα τρία παιδιά, όλοι φτωχοί, δηλαδή όλοι πλούσιοι.

Εκεί λοιπόν, ήτανε μια θεία μου η Μαρία που είχε οχτώ παιδιά.

Ένα βράδυ, δεν έχει να τους δώσει τι να φάνε.

Τα παιδιά κλαίνε κι εκείνη τα αποκοιμίζει με ένα ωραίο ψέμα.

­-Τώρα θα κοιμηθείτε και το πρωί που θα ξυπνήσετε θα έχω φέρει την μεγάλη όρνιθα, θα τη σφάξω, θα βάλω πολύ ρύζι στο ζουμί, θα φέρω φρέσκο ψωμί και τυρί και θα φάτε τόσο, που θα χορτάσετε όλα.

Χαϊδεύοντάς τα και μιλώντας τα τα αποκοίμισε.

Ο μεγάλος γιος που ήταν τότε δώδεκα χρονών δεν αποκοιμάται γιατί ξέρει, πως δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά.

Κοιτάζεται με τη μάνα του στα μάτια και της λέει.

-­Ξαναπές το μάνα, ξαναπές το!!!

Αφηγήσεις του Λουδοβίκου των Ανωγείων

ΤΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΙΝΟΥ

Με τον όρο τοπωνύμια εννοούμε τα ονόματα των αγροτικών θέσεων που βρίσκονται στο αγρόκτημα Βαλτινού τα οποία μας παραδόθηκαν από τους προγόνους μας. Στην προσπάθειά τους οι κάτοικοι του χωριού μας να συνεννοούνται ευκολότερα και να προσδιορίζουν με ακρίβεια, την αγροτική θέση, εβάπτισαν τις αγροτικές τοποθεσίες, δίνοντας σ' αυτές ονόματα τέτοια, ανάλογα με τα διάφορα γεγονότα που έλαβαν χώρα στους τόπους αυτούς κατά το παρελθόν.

Στην μελέτη που ακολουθεί παρουσιάζουμε τα τοπωνύμια του χωριού τα οποία προήρθαν από:

1) Τη φύση και τη διάπλαση του εδάφους π.χ. Βαρκό, Γούρνα της Σαρακίνας, Ξεραγκάνια, Καψούρα.

2) Από τα νερά που ρέουν εκεί π.χ. Κανάλια, Κλούρια, Βρυσοπούλα, Σμίξη.

3) Από τα διάφορα φυτά που φυτρώνουν και τη βλάστηση γενικά π.χ. Λόγκια, Πλατάνια, Χαμόλευκες.

4) Από τα ζώα που συχνάζουν στο μέρος εκείνο π.χ. Αλπότρυπες, Γελαδαριά, Κατσίκες.

5) Από τα οικοδομήματα που υπάρχουν εκεί π.χ. Κοτσέκι, Καλύβα της Ρηνούς, Παλιόπυργος.

6) Από το επάγγελμα και τις ιδιότητες των κατοίκων π.χ. Παπατσέτσους Βλάχικα, Κουραδάς.

7) Από τους κτήτορες ή τους οικιστές π.χ. Κορακαίικα, Τυρνιώτικα, Χασιώτικα.

8) Από τις διάφορες παραδόσεις και γεγονότα π.χ. Κλούρι τ'Γιώργατσέλη, Παλιοχώρι, Λίμνη τ' Κασιδιάρη.

Στην κτηματική περιφέρεια του Βαλτινού η οποία καλύπτει 7.000 τ.μ. περίπου, καταγράψαμε 65 τοπωνύμια και με την βοήθεια των γεροντότερων του χωριού μας τα προσδιορίσαμε και τα ερμηνεύσαμε ως εξής:

Αλπότρυπες: Τοποθεσία με πολλές τρύπες τις οποίες έφτιαχναν και τις χρησιμοποιούσαν οι αλεπούδες για φωλιές τους.

Αμπέλια: Φυτωνύμιο, το οποίο προσδιορίζει την περιοχή που πολλοί κάτοικοι του Βαλτινού καλλιεργούσαν αμπέλια.

Αμπέλι δραγασιά: Τοποθεσία παρακείμενη της Παλιομάνας η οποία οφείλει την ονομασία της στη δραγασιά που υπήρχε σε κάποιο αμπέλι της περιοχής.

Αυλαή: Τοποθεσία όπου υπήρχε αυλακιά, η οποία λέγεται ότι ήταν ο παλιός δρόμος του παλιοχωρίου και μάλιστα στη όχθη της Σαλαμπριάς διακρίνονταν μέχρι προσφάτως τα ίχνη του.

Κατά μια άλλη εκδοχή λέγεται, ότι στην τοποθεσία αυτή επί τουρκοκρατίας υπήρχαν οι αυλές των τούρκικων κονακίων.

«Έφυγε» ο Γιώργος Φούντας

Έφυγε το απόγευμα της Κυριακής από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας που το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε νοσοκομείο των Αθηνών.

Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη, στις 11 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Γιώργος Φούντας γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Παρνασσίδας στη Φωκίδα.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών.

Πρώτη φορά στο θέατρο εμφανίστηκε στην παράσταση "Νυφιάτικο τραγούδι" και στον κινηματογράφο στην ταινία "Τα Χειροκροτήματα" το 1944.

Βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τις χρονιές 1966 και 1967 για την

ερμηνεία του στις ταινίες «Με τη λάμψη στα μάτια» και «Πυρετός στην άσφαλτο».

Ιδιαίτερα γνωστή στον κόσμο είναι η τελευταία σκηνή από την ταινία Στέλλα με τη Μελίνα Μερκούρη, όταν εκφωνούσε την περίφημη ατάκα: «Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!».

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Στέλλα