Παραδοσιακά επαγγέλματα του Βαλτινού

Το καμίνι του σιδερά

Ο Σιδεράς ήταν ο τεχνίτης που κατασκεύαζε στο αμόνι σιδερένια εργαλεία, όπως αξίνες (κασμάδες), τσάπες, τσεκούρια, δρεπάνια, σφυριά, βαριές, αλλά και διάφορα σιδερένια εξαρτήματα όπως καρφιά, μάσιες, μεντεσέδες κλπ,

Την τέχνη του σιδερά που απαιτούσε μεγάλη εμπειρία, αλλά και οργανωμένο εργαστήριο, την μάθαιναν οι νέοι μέσα από την οικογενειακή παράδοση ή τη μαθητεία.

Το καμίνι στο Βαλτινό γνώρισε δόξες στην δεκαετία του 60΄ με το οποίο ασχολήθηκε η οικογένεια Ευάγγελου Καλαμπάκα. Μια αρχέγονη ασχολία που ήθελε μαστοριά, γερά μπράτσα και ατσάλινη υπομονή. Μέσα στον ιδρώτα και τη μουτζούρα σφυριλατούνταν το μέταλλο και έπαιρνε τη μορφή που ο σιδεράς ήθελε.

Ο Γιώργος Καλαμπάκας ασχολήθηκε για μερικά χρόνια κι αυτός με το καμίνι αλλά η εξέλιξη των πραγμάτων τον οδήγησε και αυτόν καθώς και τον γιό του Παναγιώτη να ασχοληθούν με την επεξεργασία των ειδών του λευκοσιδήρου.

Σήμερα οι νέοι σιδεράδες, εργάζονται με πιο τυποποιημένες κατασκευές, η δουλειά τους είναι λιγότερο δύσκολη και οι ίδιοι δεν έχουν καμιά σχέση ή συνέχεια με 'κείνους τους παλιούς σιδεράδες.

Δείτε και το σχετικό βίντεο.

Απόπειρα ερμηνείας της λέξης «ΑΓΑΠΗ»

ΖΩΗ Είναι η ύπαρξη της αγάπης.
Λογική Είναι η αγάπη που υπολογίζει.
Μελέτη Είναι η αγάπη που αναλύει.
Επιστήμη Είναι η αγάπη που ερευνά.
Φιλοσοφία Είναι η αγάπη που σκέφτεται.
Θρησκεία Είναι η αγάπη που αναζητάει το Θεό.
Αλήθεια Είναι η παντοτινή αγάπη .
Ιδανικό Είναι η αγάπη που ανεβάζει.
Πίστη Είναι η αγάπη που μεταδίδεται.
Ελπίδα Είναι η αγάπη που ονειρεύεται.
Καλοσύνη Είναι η αγάπη που βοηθάει.
Θυσία Είναι η υπέρτατη αγάπη.
Απάρνηση Είναι η αγάπη που εγκαταλείφθηκε.
Συμπάθεια Είναι η αγάπη που χαμογελάει.
Δουλειά Είναι η αγάπη που “χτίζει”.
Αδιαφορία Είναι η αγάπη που κρύβεται.
Απελπισία Είναι η αγάπη που χάνει τον έλεγχο.
Πάθος Είναι η αγάπη που χάνει την ισορροπία.
Ζήλια Είναι η αγάπη που πληγώθηκε.
Υπερηφάνεια Είναι η αγάπη που τραυματίστηκε.
Πρόκληση Είναι η αγάπη που υποβαθμίστηκε.

Τέλος το Μίσος, που σίγουρα πιστεύεις ότι είναι το αντίθετο της αγάπης, δεν είναι τίποτα άλλο από την αγάπη που αρρώστησε βαριά!

ΑΓΑΠΑ τον εαυτό σου και όλους όσους είναι γύρω σου.

Και να θυμάσαι ότι:

Αγαπώ σημαίνει ζω. Αγαπιέμαι σημαίνει αξίζω.

Αγαπιέμαι και αγαπώ σημαίνει:

ΑΞΙΖΩ ΝΑ ΖΩ!

Ο Μίκης Θεοδωράκης ανακοίνωσε την ίδρυση του Κινήματος Ανεξαρτήτων Πολιτών “Σπίθα”

Την ίδρυση Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών, που είχε προαναγγείλει, με την ονομασία «Σπίθα», ανακοίνωσε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο κ. Θεοδωράκης κάλεσε τους πολίτες σε «ανυπακοή» απέναντι στις κυβερνητικές αποφάσεις, οι οποίες, όπως υποστήριξε, προέρχονται από τις ΗΠΑ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Ενωση, και «εκχωρούν τα εθνικά μας κυριαρχικά δικαιώματα στις ξένες δυνάμεις».

Αναπτύσσοντας τις θέσεις του Κινήματος, τόνισε πως δεν αποσκοπεί να μετατραπεί σε πολιτικό κόμμα. Η εκδήλωση έγινε στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Ανώνυμος σχολίασε:

Αχ, μωρέ μεγάλε Έλληνα-Κρητικέ, Θεοδωράκη, αντιλαμβάνομαι την οδύνη σου και με όλο το σεβασμό, θα μου επιτρέψεις να σχολιάσω την αγωνία σου για το μέλλον αυτού του τόπου.

Ακούς την χλαπαταγή, τα υπόκωφα μουγκρητά και τα ξαφνικά ουρανομήκη ουρλιαχτά και νομίζεις ότι έφτασε η κατάρρευση των πάντων. Δεν διαλύεται το έθνος μας. Ούτε καν η κοινωνία μας. Αυτό που με τόσο πάταγο αρχίζει να σωριάζεται, είναι οι ‘ηθικές αξίες’ πάνω στις οποίες δομήθηκε η κοινωνία που γνωρίσαμε τις τελευταίες δεκαετίες. Και αρχίζουν πλέον να διαφαίνονται αχνά, τα κάθε λογής πολιτικά-και όχι μόνο- παράσιτα που τόσα χρόνια, κρυμμένα στο μεταξένιο κουκούλι τους, απορροφούσαν την ικμάδα της κοινωνίας μας ναρκώνοντας μας με τον λαϊκισμό τους.

Κι όμως, έζησες την μεταπολεμική περίοδο,

• τότε που οι Έλληνες πολιτικοί μας, δεξιοί κι’ αριστεροί, έμπαιναν στην πολιτική-πλούσιοι ή φτωχοί-και έβγαιναν όλοι ανεξαιρέτως φτωχότεροι,

• τότε που οι Έλληνες φοιτητές-ριζοσπάστες, ήσαν πρωτοπόροι στις νέες ιδέες και στην μάθηση,

• τότε που οι φιλαλήθεις Έλληνες δημοσιογράφοι αισθάνονταν ότι επιτελούσαν λειτούργημα,  

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό

Το γνέσιμο

Παλιότερα ήταν μια εικόνα γνώριμη και συνηθισμένη στα χωριά, να βλέπεις γυναίκες να γνέθουνε και να καλύπτουν τις βασικές ανάγκες ατομικής και οικιακής ένδυσης.

Η διαδικασία της επεξεργασίας του μαλλιού ή του βαμβακιού για να γίνει νήμα λέγεται γνέσιμο. Πρόκειται για το κύριο στάδιο της υφαντικής προεργασίας.

Ο συνδυασμός εργαλείων με τα έμπειρα και επιδέξια χέρια απέδιδαν υψηλότατα επιτεύγματα.

Το γνέσιμο του μαλλιού ή του λιναριού, ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία και η εργασία αυτή απαιτούσε πολύ υπομονή, προκειμένου να παραχθεί λεπτό νήμα.

Οι γυναίκες του Βαλτινού είχαν την απαιτούμενη υπομονή και τα καταφέρνανε μια χαρά.

Τα εργαλεία που απαιτούνταν ήταν η ρόκα και το αδράχτι.

Τοποθετούσαν το καθαρισμένο, ξασμένο μαλλί ή το λινάρι, ή το βαμβάκι, στο διχαλωτό μέρος της ρόκας και από εκεί τραβούσαν τις ίνες του μαλλιού ή λιναριού, με τα δάχτυλα των χεριών τους και τροφοδοτούσαν το αδράχτι που περιστρέφονταν στον αέρα προς τα κάτω, στα πόδια τους.

Για να λειτουργεί καλύτερα το αδράχτι και η περιστροφή του να είναι αποτελεσματική, χρησιμοποιούσαν τα σφονδύλια, που ήταν είτε ξύλινα, είτε λίθινα, είτε πήλινα κωνικά βαρίδια, που κρατούσαν σταθερό το αδράχτι ώστε να μην χάνει την δυνατότητα περιστροφής του.

Το αδράχτι περιστρέφονταν και το μαλλί έστριβε και παρήγαγε έτσι νήμα λεπτό, ανάλογα με το πόσο λεπτό το ήθελαν οι κλώστριες και ανάλογα με την επιδεξιότητά τους.

Η άριστη και έμπειρη κλώστρια, είχε τη δυνατότητα να παράγει λεπτοκαμωμένη, καλοστριμμένη και ομοιόμορφη κλωστή.

Σήμερα τέτοιες εικόνες αποτελούν νοσταλγικές μνήμες και παρουσιάζουν απλά ένα ενδιαφέρον παραδοσιακό θέμα, για δημοσίευση σε μια εφημερίδα…

Ξαναπές το μάνα, ξαναπές το!

Είμαι γεννημένος τον περασμένο αιώνα, στη μεταπολεμική περίοδο.

Στη γειτονιά μας ήταν εφτά οικογένειες.

Σαράντα τρία παιδιά, όλοι φτωχοί, δηλαδή όλοι πλούσιοι.

Εκεί λοιπόν, ήτανε μια θεία μου η Μαρία που είχε οχτώ παιδιά.

Ένα βράδυ, δεν έχει να τους δώσει τι να φάνε.

Τα παιδιά κλαίνε κι εκείνη τα αποκοιμίζει με ένα ωραίο ψέμα.

­-Τώρα θα κοιμηθείτε και το πρωί που θα ξυπνήσετε θα έχω φέρει την μεγάλη όρνιθα, θα τη σφάξω, θα βάλω πολύ ρύζι στο ζουμί, θα φέρω φρέσκο ψωμί και τυρί και θα φάτε τόσο, που θα χορτάσετε όλα.

Χαϊδεύοντάς τα και μιλώντας τα τα αποκοίμισε.

Ο μεγάλος γιος που ήταν τότε δώδεκα χρονών δεν αποκοιμάται γιατί ξέρει, πως δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά.

Κοιτάζεται με τη μάνα του στα μάτια και της λέει.

-­Ξαναπές το μάνα, ξαναπές το!!!

Αφηγήσεις του Λουδοβίκου των Ανωγείων

ΤΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΤΟΥ ΒΑΛΤΙΝΟΥ

Με τον όρο τοπωνύμια εννοούμε τα ονόματα των αγροτικών θέσεων που βρίσκονται στο αγρόκτημα Βαλτινού τα οποία μας παραδόθηκαν από τους προγόνους μας. Στην προσπάθειά τους οι κάτοικοι του χωριού μας να συνεννοούνται ευκολότερα και να προσδιορίζουν με ακρίβεια, την αγροτική θέση, εβάπτισαν τις αγροτικές τοποθεσίες, δίνοντας σ' αυτές ονόματα τέτοια, ανάλογα με τα διάφορα γεγονότα που έλαβαν χώρα στους τόπους αυτούς κατά το παρελθόν.

Στην μελέτη που ακολουθεί παρουσιάζουμε τα τοπωνύμια του χωριού τα οποία προήρθαν από:

1) Τη φύση και τη διάπλαση του εδάφους π.χ. Βαρκό, Γούρνα της Σαρακίνας, Ξεραγκάνια, Καψούρα.

2) Από τα νερά που ρέουν εκεί π.χ. Κανάλια, Κλούρια, Βρυσοπούλα, Σμίξη.

3) Από τα διάφορα φυτά που φυτρώνουν και τη βλάστηση γενικά π.χ. Λόγκια, Πλατάνια, Χαμόλευκες.

4) Από τα ζώα που συχνάζουν στο μέρος εκείνο π.χ. Αλπότρυπες, Γελαδαριά, Κατσίκες.

5) Από τα οικοδομήματα που υπάρχουν εκεί π.χ. Κοτσέκι, Καλύβα της Ρηνούς, Παλιόπυργος.

6) Από το επάγγελμα και τις ιδιότητες των κατοίκων π.χ. Παπατσέτσους Βλάχικα, Κουραδάς.

7) Από τους κτήτορες ή τους οικιστές π.χ. Κορακαίικα, Τυρνιώτικα, Χασιώτικα.

8) Από τις διάφορες παραδόσεις και γεγονότα π.χ. Κλούρι τ'Γιώργατσέλη, Παλιοχώρι, Λίμνη τ' Κασιδιάρη.

Στην κτηματική περιφέρεια του Βαλτινού η οποία καλύπτει 7.000 τ.μ. περίπου, καταγράψαμε 65 τοπωνύμια και με την βοήθεια των γεροντότερων του χωριού μας τα προσδιορίσαμε και τα ερμηνεύσαμε ως εξής:

Αλπότρυπες: Τοποθεσία με πολλές τρύπες τις οποίες έφτιαχναν και τις χρησιμοποιούσαν οι αλεπούδες για φωλιές τους.

Αμπέλια: Φυτωνύμιο, το οποίο προσδιορίζει την περιοχή που πολλοί κάτοικοι του Βαλτινού καλλιεργούσαν αμπέλια.

Αμπέλι δραγασιά: Τοποθεσία παρακείμενη της Παλιομάνας η οποία οφείλει την ονομασία της στη δραγασιά που υπήρχε σε κάποιο αμπέλι της περιοχής.

Αυλαή: Τοποθεσία όπου υπήρχε αυλακιά, η οποία λέγεται ότι ήταν ο παλιός δρόμος του παλιοχωρίου και μάλιστα στη όχθη της Σαλαμπριάς διακρίνονταν μέχρι προσφάτως τα ίχνη του.

Κατά μια άλλη εκδοχή λέγεται, ότι στην τοποθεσία αυτή επί τουρκοκρατίας υπήρχαν οι αυλές των τούρκικων κονακίων.

«Έφυγε» ο Γιώργος Φούντας

Έφυγε το απόγευμα της Κυριακής από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας που το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν σε νοσοκομείο των Αθηνών.

Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη, στις 11 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Ο Γιώργος Φούντας γεννήθηκε το 1924 στο Μαυρολιθάρι Παρνασσίδας στη Φωκίδα.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή Ωδείου Αθηνών.

Πρώτη φορά στο θέατρο εμφανίστηκε στην παράσταση "Νυφιάτικο τραγούδι" και στον κινηματογράφο στην ταινία "Τα Χειροκροτήματα" το 1944.

Βραβεύτηκε από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τις χρονιές 1966 και 1967 για την

ερμηνεία του στις ταινίες «Με τη λάμψη στα μάτια» και «Πυρετός στην άσφαλτο».

Ιδιαίτερα γνωστή στον κόσμο είναι η τελευταία σκηνή από την ταινία Στέλλα με τη Μελίνα Μερκούρη, όταν εκφωνούσε την περίφημη ατάκα: «Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!».

Στην τηλεόραση εμφανίστηκε το στην τηλεοπτική μεταφορά του μυθιστορήματος του Ν. Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται».

Στέλλα

Τρίκαλα «Τότε και τώρα»

ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ

Είναι γεγονός ότι το τοπίο, καθώς και οι άνθρωποι, ακολουθώντας τους φυσικούς οργανικούς νόμους, διαρκώς μεταλλάσσονται, μέσα στα πλαίσια ενός συνεχόμενου γίγνεσθαι.

Με τη βοήθεια παλιών και σημερινών φωτογραφιών επιχειρούμε μια εικαστική αντιστοίχηση του αστικού περιβάλλοντος των Τρικάλων, συγκρίνοντας το «τότε» με το «τώρα».

Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από το ίδιο σημείο σχεδόν έναν αιώνα πριν αντιπαρατίθενται με αντίστοιχες σημερινές και το αποτέλεσμα μας δίνει τη δυνατότητα να γεφυρώσουμε το χάσμα του χρόνου ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν, να συγκρίνουμε το παλιό με το καινούργιο και να συνειδητοποιήσουμε τη μετάλλαξη του χώρου και των ανθρώπων. Να δούμε τι χάθηκε και τι άντεξε στο πέρασμα του χρόνου.

ΟΔΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ ΣΑΡΑΦΗ

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ

ΤΟΤΕ

ΤΩΡΑ

ΟΔΟΣ ΑΣΚΛΗΠΙΟΥ

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ

 

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ

ΤΟΤΕ

ΤΩΡΑ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗΣΗ

ΤΟΤΕ

ΤΩΡΑ

Εντυπωσιακή η πορεία του Α.Ο. Βαλτινού

Η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού προχωρά εντυπωσιακά στο φετινό πρωτάθλημα μιας και το Σάββατο 27 – 11 – 2010 πέτυχε ακόμα μια νίκη επί της ομάδας των Παραληθαίων με 3 – 0.

Έτσι τώρα βρίσκετε πια στην δεύτερη θέση του Βαθμολογικού πίνακα μαζί με την ομάδα του Φλαμουλίου.

Το σκορ για το Βαλτινό άνοιξε ο Γάτσιος στο 45 λεπτό ενώ στην επανάληψη ο Ξαγάρας με δυο εκτελέσεις φάουλ στο 47΄ και στο 49΄διαμόρφωσε το τελικό σκορ 3-0.

Η βαθμολογία

1..Καστράκι .................27

2.Βαλτινό .....................24

3.Φλαμούλι ..................24

4.Γενέσι .......................23

5.Δήμητρα ....................22

6.Παραληθαίοι .............22

7.Φήκη .........................19

8.Λογγάκι .....................18

9.ΑΕΤ ...........................18

10.Μπάρα .....................15

11.Νεοχώρι ..................14

12.Κρύα Βρύση ............14

13.Καλύβια ...................12

14.Φαρκαδόνα ...............11

15.Ασκληπιός ..................6

16.Ένωση Δ/Μ ................4

17.Μεγαλοχώρι ................1

18.Ελευθεροχώρι .............0

«Με τη γλώσσα του τόπου μας»

Αφηγήσεις, εξιστορήσεις, καταθέσεις βιωμάτων από ανθρώπους που διατηρούσαν το γλωσσικό μας ιδίωμα ατόφιο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους προγόνους μας.

Την παρακάτω αφήγηση μας έκανε ο αείμνηστος Στέφανος Ψύχος την οποία παρουσιάζουμε ατόφια, χωρίς να αλλάξουμε ή να διορθώσουμε κάτι, διατηρώντας έτσι την ιδιωματική προφορά και την αυθεντικότητα της γλώσσας του τόπου μας.

Ένας μπράτιμος από το Βαλτινό Θυμάται.

Λοιπόν θα σι που όταν παντρεύονταν η θειά μ΄ η Πανάϊου που πάει στη Μεγάρχη, η αδελφή του Μήτσιου Κατσιούλη.

Λοιπόν ιγώ είμαν πιτσιρικάς, ίσα με δέκα ετών. Ο πατέρας μ' ήταν πιθαμένους, το 1926.

Λοιπόν, ένας αξάδελφους δικός μ', ήταν απ' τη Μεγάρχη. Κρατούσι φλάμπουρο, ο Γάτους ο Γιώργος κ' είχει του φλάμπουρου αυτός.

Όχι του είχει άλλους του φλάμπουρου. Του λέου τουν αξάδελφου μ', «πέστουν να μι του δώσει ιμένα του φλάμπουρου», γιατί εκάναμι εξαγωρά τότι με του φλάμπουρου. Του παίρνου του φλάμπουρου απ' λες, κι ανιβαίνου αψλά στου σπίτι του Κατσιουλέϊκου.

Όταν έγιναν τα στέφανα, στεφάνωνε ο Τζερτζενές ο παππούς. Τα γένια ο Τζερτζενές τάχει κοσιάνες, δυο κοσιάνες, τυλιγμένα τα μαλλιά πίσω… λοιπόν, φουστανέλα μελινίσια, κάλτσα, τσαρούχι τρίχινου, παλικάρι πως το λεν! Αυτόν είχει κουμπάρου.

Τέλειουσαν τα στέφανα να πούμι, γιατί τότι τα΄ έπαιρναν του κόσμου στα σπίτια κι τα΄ φίλευαν.

Μι λέει, «φέρει του φλάμπουρου εδώ ρε»

«Δώς μου πέντε δεκάρες» λέου ιγώ, ήταν πολλές τότε.

Μπα! τίποτα, σ' απάν ιγώ στον καβαλάρη αψλά, με του φλάμπουρου.

Μι λέει ο ξαδελφός μ' «Ά ρε κατέβα κάτ', ά ρε δώστου να φύγουμι».

«Ρίξτα του λέου»… Χα, χα, και πείρα μι φένιτι δυο δεκάρες! Χα, χα.

Στέφανος Ψύχος

Αγρότης από το Βαλτινό

θάρθει καιρός



της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΓΩΓΟΥ

Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
- μη βλέπεις εμένα - μην κλαις. Εσύ εισ' η ελπίδα.


Άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω


Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θάμαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι - σκέψου! - θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι - καταπίεση - μοναξιά - τιμή - κέρδος - εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.


Είναι Μαρία - δε θέλω να λέω ψέματα - δύσκολοι καιροί.
Και θαρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω - μην περιμένεις και από μένα πολλά -
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".


Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.



ΧΑΡΤΟΓΛΥΠΤΙΚΗ

Πρόταση για την δημιουργία μονάδα κοινωνικής φροντίδας στο Βαλτινό

(Οίκος Ευγηρίας)

Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων

ο " Άγιος Αθανάσιος Βαλτινού ".

Μια πρόταση για ένα σημαντικό έργο στο Βαλτινό είναι η δημιουργία μιας μονάδας κοινωνικής φροντίδας.

Η πρόταση έχει αποδέκτες τους φορείς του χωριού, και αφορά όλους τους κατοίκους.

Ελπίζουμε να κατανοηθεί η σημαντικότητα, η αναγκαιότητα, και η ωφελιμότητα αυτού του έργου, να γίνει λαϊκό αίτημα και κάποια στιγμή να πάρει σάρκα και οστά.

Ένας από τους καταλληλότερους χώρους για να κατασκευαστεί η κτιριακή υποδομή, είναι ο χώρος της εκκλησίας Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, που θα παραχωρηθεί για να στεγάζεται η ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ» του Βαλτινού.

Θα δημιουργηθούν δύο θάλαμοι των δέκα κλινών, σαλονοτραπεζαρία, μια κουζίνα, ιατρείο, γραφεία προσωπικού, μπάνιο - WC, αποθηκευτικός χώρος,

Η μονάδα θα είναι χωρητικότητας 20 ατόμων και θα φιλοξενεί (περιθάλπτει) δέκα άνδρες και δέκα γυναίκες.



Στη «ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΒΑΛΤΙΝΟΥ» θα παρέχεται:

Καθημερινή στέγαση στους ηλικιωμένους, υγιεινή διατροφή, συντροφιά, διασκέδαση και φροντίδα.

Θα δημιουργηθεί ένα περιβάλλον που θα πληρεί όλες τις προϋποθέσεις ώστε οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας να νιώθουν την ζεστασιά, την αγάπη, τη φροντίδα, την ασφάλεια, την καθαριότητα και την οικογενειακή θαλπωρή.

1) Ιατρική παρακολούθηση και φροντίδα από τον αγροτικό γιατρό (θα συστεγάζεται το αγροτικό ιατρείο μέσα στη μονάδα).

2) Ειδικευμένη φροντίδα ατομικής υγιεινής από νοσηλευτικό και υπηρετικό προσωπικό. (περιλαμβάνει την λήψη φαρμάκων, το μπάνιο όλων των περιθαλπομένων (κάθε 2-3 ημέρες), τον καθαρισμό, τον καλλωπισμό, την ένδυση, την φυσιοθεραπεία,  κλπ).

3) Κοινωνική υπηρεσία. Το έργο της κοινωνικής λειτουργού είναι πολύ σημαντικό και έχει σχέση με την στήριξη, την συναισθηματική τόνωση, την ενθάρρυνση συμμετοχής σε ομαδικές δράσεις, τη διοργάνωση τέτοιων δράσεων, την ενεργό συμμετοχή σε εκδρομές και γιορτές που σκοπό έχουν την κοινωνικοποίηση και δραστηριοποίηση των περιθαλπομένων. Η ίδια υπηρεσία θα διαχειρίζεται και πιο πρακτικά ζητήματα που αφορούν στους περιθαλπομένους, όπως τη γραφειοκρατία στις σχέσεις τους με το δημόσιο, την επικοινωνία τους με συγγενείς και φίλους κ.α.

Θέσεις εργασίας.

Θα δημιουργηθούν μόνιμες θέσεις εργασίας.

(1 θέση Κοινωνικής λειτουργού, 1 θέση Νοσηλεύτριας, 1 θέση υπηρετικό προσωπικό 1 Θέση μαγείρισσας).

Θα υπάρχουν και έκτακτοι εξωτερικοί συνεργάτες ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της μονάδας όπως (Φυσιοθεραπευτής, κομμωτής, κλπ).

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ

Έσοδα

1) από τη συμμετοχή των περιθαλπόμενων με το 70% της αγροτικής σύνταξής τους.

(παραδείγματος χάρη, 300 ευρώ χ 20 άτομα = 6.000 ευρώ το μήνα).

2) από επιδότηση του Υπουργείο Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης

3) από επιχορήγηση του Δήμου Τρικκαίων

4) από διάφορες δωρεές

5) από διάφορα κληροδοτήματα.

Έξοδα

1) Μισθώματα και ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων

2) Λειτουργικά έξοδα.

Τέλος η όλη κοινωνική δομή μπορεί να στηριχθεί από την εκκλησία καθώς και από την ιδέα του εθελοντισμού των κατοίκων του χωριού Βαλτινού.

Φορείς υλοποίησης:

1) Εκκλησιαστικό Συμβούλιο Αγίου Αθανασίου Βαλτινού ( θα αποφασίσει να παραχωρήσει τον χώρο όπου θα κατασκευαστεί το κτίριο.

2) Κοινοτικό συμβούλιο (θα αποφασίσει για την κατασκευή της κοινωνικής δομής και θα εισηγηθεί το θέμα στον Δήμο Τρικκαίων.

3) Δήμος Τρικαίων (Θα αποφασίσει την υλοποίηση της πρότασης).

Ας το προσπαθήσουμε είναι εφικτό.

Βραδιά ΚΑΡΑΟΚΕ

Το Γενικό Λύκειο Βαλτινού, την Παρασκευή 26 Νοεμβρίου, διοργανώνει πάρτι ΚΑΡΑΟΚΕ στο Καφέ «ΗΛΕΚΤΡΟΦΩΝΟ» στο Βαλτινό.

Σας προσκαλεί να διασκεδάσετε και να περάσετε μια όμορφη βραδιά.

Για τον νικητή του διαγωνισμού ΚΑΡΑΟΚΕ θα υπάρχει έπαθλο 100 ευρώ.

Αν ένα παιδί….

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καυγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή: Μαθαίνει να είναι ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση: Μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο: Μαθαίνει να εκτιμά.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη: Μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια: Μαθαίνει να πιστεύει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην επιδοκιμασία: Μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην παραδοχή και φιλία: Μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη μέσα στον κόσμο.
Και αν τιμωρούμε τα παιδιά μας, τα μαθαίνουμε να τιμωρούν.
Russel

Βαλτσινιώτικο παραμύθι

Κάποτε στο Βαλτινό ένας πατέρας όταν μεγάλωσε ο γιος του του είπε:

-Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεωμένος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα φτερά που ο καλός θεός σου έδωσε.

-Μα δεν ξέρω να πετάω απάντησε ο γιος.

-Σωστά είπε ο πατέρας και περπατώντας ανέβηκαν στο βουνό, στον Κόζιακα στο χείλος ενός γκρεμού.

-Βλέπεις γιέ μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ, θα πάρεις βαθειά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις.

Ο γιος αμφέβαλλε.

-Κι αν πέσω;

-Ακόμα κι αν πέσεις, δεν θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό στην επόμενη προσπάθεια αποκρίθηκε ο πατέρας.

Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.

Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:

Είσαι τρελός; Για πιο λόγο; Ο πατέρας σου είναι μισότρελος… Για πιο λόγο να πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να πετάξεις;

Οι καλύτεροι φίλοι τον συμβούλεψαν:

-Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά σιγά; Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά, από γκρεμό, βρε παιδί μου;…

Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς έπεσε στο έδαφος.

Μ΄ ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.

-Μου είπες ψέματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.

-Παιδί μου είπε ο πατέρας, για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: Χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.

Για να πετάξεις πρέπει ν αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.

Αν δεν θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ

Βαλτσινιώτες, στους τόπους εξορίας

Μια ελεγεία για τον πόνο, την καρτερία, την ανάταση και το μεγαλείο του Ανθρώπου.

Για τους ανθρώπους που ασπάστηκαν την αριστερή ιδεολογία και οραματίστηκαν έναν κόσμο διαφορετικό, βασισμένο στα πιστεύω τους και τις αρχές τους.

Βέβαια το θέμα δεν εξαντλείται με ένα άρθρο στην εφημερίδα μας. Απλή αναφορά γίνεται. Αν είναι καλή, μέτρια ή κακή κρίνεται. Είναι όμως, μια αναφορά χωρίς ιδεοληψίες και «πολεμικές» παλαιών εποχών.

Με την λέξη εξορία που σημαίνει «έξω των ορίων», εννοούμε την εκτός των ορίων της χώρας αποπομπή και διαβίωση κάποιου πολίτη.

Τόποι εξορίας ήταν διάφορα νησιά κυρίως μικρά και άγονα, στα οποία οι συνθήκες ζωής και η πρόσβαση ήταν εξαιρετικά δύσκολες. (Γυάρος, Μακρόνησος, Αη Στράτης, Γιούρα, Λέρος κ.α.

Ο χαρακτήρας των εκτοπίσεων στα νησιά του Αιγαίου διαφέρει από περίοδο και περίοδο.

Κατά την προπολεμική περίοδο (1924 – 1940) οι εκτοπίσεις αποσκοπούσαν να απομονώσουν τους σχετικά ευάριθμους ταξικούς εχθρούς του καθεστώτος και να παρεμποδίσουν τις πολιτικές και συνδικαλιστικές δραστηριότητές τους.

 

Κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου και των πέτρινων χρόνων του αυταρχισμού και της μισαλλοδοξίας (1946 – 1962), αποσκοπούσαν στην καθυπόταξη του ρωμαλέου και μαζικού εαμικού κινήματος, που γεννήθηκε από την αντίσταση κατά των κατακτητών και εν συνεχεία στην περιστολή της δύναμης της Αριστεράς, της οποίας το κόμμα (η ΕΔΑ) αναδείχθηκε το 1958 αξιωματική αντιπολίτευση.

Τέλος κατά την περίοδο της χούντας οι εκτοπίσεις αποβλέπανε αφενός μεν στην εξουδετέρωση των γνωστότερων στελεχών της Αριστεράς, με τον εγκλεισμό τους στα στρατόπεδα – φυλακές τις Γυάρου και της Λέρου, αφετέρου δε στη γενικότερη τρομοκράτηση του πολιτικού κόσμου με την εκτόπιση μεμονωμένων, επιφανών κυρίως αντιπάλων της δικτατορίας σε διάφορα νησιά.

Σταδιακά και επιλεκτικά τα αρματαγωγά μετέφεραν τους πολιτικούς κρατούμενους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων όπου επικρατούσαν άθλιες συνθήκες διαβίωσης.

Αγρότες, εργάτες, υπάλληλοι αλλά και ολόκληρη η διανόηση της Αριστεράς: ποιητές, αρχιτέκτονες, γιατροί, δημοσιογράφοι, πολιτικά στελέχη, οδηγούνταν στους τόπους της εξορίας.

Από το χωριό Βαλτινό αρκετοί ήταν εκείνοι που εκτοπίστηκαν σε διάφορες φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, και υπέστησαν τα δεινά.

Αναφορικά επισημαίνουμε: Βαγγελός Χρυσόστομος, Ζαμπακάς Αλκιβιάδης, Μαντέλας Στέφανος, Κόρακας Ευάγγελος, Βότσιος Σωτήριος, Βότσιος Κων/νος, Βότσιος Αθανάσιος, Κουφοχρήστος Αθανάσιος, Σταυρέκας Τρύφωνας, Σταυρέκας Γεώργιος, Μπαρούτας Βασίλειος, Παπακώστας Κων/νος.

Στους τόπους εξορίας, όπως και στις φυλακές, οι εξόριστοι φρόντιζαν να οργανώσουν την ομαδική ζωή τους. Για να αντιμετωπίσουν την πείνα, τις αρρώστιες – τους θέριζε η φυματίωση, η ελονοσία, ο τύφος – την αποθάρρυνση, την κατάθλιψη και τις απαγορεύσεις, οργάνωναν τις «ομάδες συμβίωσης πολιτικών εξόριστων. (ΟΣΠΕ).

Οι ομάδες συμβίωσης βασίζονταν στην αλληλεγγύη και απέβλεπε στη στοιχειώδη κάλυψη των βασικών αναγκών: εξεύρεση τροφής και οργάνωση συσσιτίων, καταμερισμό εργασιών (π.χ. καθαριότητα, μάζεμα ξύλων, ψήσιμο ψωμιού) διαχείριση των οικονομικών της ομάδας, οργάνωση μαθημάτων.

Η επιβίωση των εξόριστων, στους οποίους απαγορευόταν η εργασία, βασίζονταν στο δεκάδραχμο που λάμβανε ο καθένας από το κράτος - όταν δεν καθυστερούσε ή δεν κόβονταν - στις επιταγές και στα τρόφιμα που έστελναν οι οικογένειές τους και στα εφόδια που προσπαθούσε να στέλνει η οργάνωση «Εργατική Βοήθεια».

Ο κάθε εξόριστος έδινε στην ομάδα το 50% των χρημάτων και των τροφίμων που του έστελναν οι δικοί του. Μοιράζονταν τα πάντα, ακόμη και τα τσιγάρα.

Δήλωση μετανοίας

Σε όλους τους τόπους εξορίας υπήρχε συνεχής κίνηση με την άφιξη νέων εξόριστων την αναχώρηση άλλων. Ενώ ένας ζωοκλέφτης απελευθερωνόταν στο τέλος της ποινής του, ο μόνος τρόπος απελευθέρωσης των πολιτικών κρατουμένων ήταν να υπογράψουν «δήλωση μετανοίας».

Αυτές οι δηλώσεις ήταν κατ΄ ουσίαν αποκήρυξη του κομουνισμού.

Κάτω από συνθήκες φυσικής ή και ψυχολογικής βίας, οι περισσότεροι εξόριστοι υπέγραψαν. Οι λίγες εκατοντάδες που αρνήθηκαν να υπογράψουν, απομακρύνθηκαν από τους ανανήψαντες» και μεταφέρθηκαν σε «σύρματα» (καταυλισμοί περιφραγμένοι με συρματόπλεγμα), όπου υποβλήθηκαν συστηματικά σε βασανιστήρια και εξοντωτικές αγγαρείες.

Ασκούσανε ψυχολογικές και σωματικές πιέσεις, που συχνά είχαν τη μορφή βασανιστηρίων, στους κρατούμενους για να υπογράψουν και να δώσουν πληροφορίες για άλλους ύποπτους συμμετοχής σε κομουνιστικές ή αριστερές ενέργειες.

Πάντως, είτε ο υπογράψας ήταν μέλος του Κ.Κ. είτε όχι, η υπογραφή ήταν φοβερή ταπείνωση. Ο δηλωσίας σκιάζονταν από το βάρος της πράξης του για το υπόλοιπο της ζωής του.