Τα κορίτσια του Βαλτινού με τις πάνινες σάκες

 

Βλέποντας τη φωτογραφία του 1949 από το Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού, αναδύεται μια εποχή δύσκολη και συνάμα γενναία. Περίπου τριάντα μικρά κορίτσια, μαθήτριες του χωριού, ποζάρουν μπροστά στο πέτρινο σχολείο τους - το λιτό, γερό οικοδόμημα που συμβολίζει τη στέρεη πίστη στη γνώση. Οι ενδυμασίες τους απλές, τα μάλλινα φορέματα και τα σακάκια μοιάζουν να κουβαλούν πάνω τους το βάρος των χρόνων, ενώ οι πάνινες σάκες -υφαντές από τα χέρια των μανάδων στον αργαλειό- μαρτυρούν έναν κόσμο αυτάρκειας και δημιουργίας μέσα στη φτώχεια.

Κι όμως, μέσα στα βλέμματά τους δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε υποταγή. Υπάρχει φως. Ένα φως παιδικό, καθαρό, που διαπερνά τη σκόνη των μετεμφυλιακών χρόνων και αφήνει να φανεί η ελπίδα μιας Ελλάδας που προσπαθεί να σταθεί ξανά όρθια. Εκείνη την εποχή, το σχολείο δεν ήταν απλώς χώρος μάθησης, ήταν πράξη αντίστασης, τρόπος ανορθώσεως ψυχής και συλλογικής αξιοπρέπειας. Οι δασκάλες και οι δάσκαλοι, οι μικρές μαθήτριες, οι οικογένειες του χωριού, όλοι πίστευαν ότι μέσα από την παιδεία μπορεί να ξαναγεννηθεί ο τόπος.

Το Βαλτινό του 1949 δεν είχε ανέσεις, είχε όμως ψυχή. Το χέρι που ύφαινε τη σχολική τσάντα ήταν το ίδιο που έσπρωχνε το παιδί προς το μέλλον. Και τα παιδιά, με τα καθαρά πρόσωπα και τα ταπεινά ρούχα, γίνονταν φορείς μιας νέας αρχής. Μέσα από εκείνη τη σιωπηλή φωτογραφία, ακούγεται ακόμη ο ψίθυρος του σχολείου, η ανάσα του χωριού, το κάλεσμα της γνώσης.

Γιατί κάθε βλέμμα αυτών των κοριτσιών είναι μια υπόσχεση: πως όσο υπάρχουν παιδιά που κοιτούν με πίστη το αύριο, καμιά δυσκολία δεν μπορεί να σβήσει το φως της μάθησης, ούτε να σκεπάσει την αξιοπρέπεια ενός λαού που ξέρει να αναγεννιέται από τις στάχτες του.

ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΑ

 

Κάτω από τον μονολεκτικό αυτόν τίτλο αναπτύσσεται ένα από τα καλύτερα ποιήματα του Άρη Δικταίου (Κώστα Κωνσταντουδάκη 1919-1983). Χρυσές ανταύγειες καλαμποκιών, νεανικές αγάπες απαγορευμένες, ατμοί μνήμης και πόνου και η κούραση του να θυμάσαι. «Σαν σπυρί καλαμποκιού ήταν το φεγγάρι», λέει ο ποιητής, κι η νύχτα της μνήμης ασημόφεγγε μέσα στις φυτείες του καλαμποκιού, όταν πήγε να τον βρει η αγάπη κι ύστερα έπεσε η άλλη νύχτα που «δεν περιμένει καμιάν αυγή». «Ο χρόνος μακρύς, σταχτής και κίτρινος», ξαναλέει ο ποιητής και γυρίζει πάντα στη στιγμή που μέσα στο φούντωμα του καλαμποκιού άστραψε το φονικό μαχαίρι. Ύστερα χαμένα χέρια, σκονισμένα μάτια, βήματα βαριά που σπάζανε τα καλαμπόκια, σπάζουν ακόμα όλα τα καρέ της θύμησης. Κι αργότερα, στο θλιβερό παρόν, όταν τα νέα παιδιά θα διαβάζουν τους στίχους αυτούς, σκέφτεται ο ποιητής, θα ψάχνουν να βρουν ποιος ήταν αυτός που τα καλαμπόκια τον έκρυψαν για πάντα. Σαν μέσα σε θρήνο ο ποιητής αναθυμάται, ενώ τα καλαμποχώραφα ωριμάζουν επώδυνα πάντα κοντά στα πηγάδια, όπου μισότρελα απ’ τις μύγες και τον ήλιο γαϊδουράκια υποφέρουν τα δεινά της ύπαρξής τους. Ναι, η μνήμη θαμπώνει μπροστά στα σκοίνα και τις καλαμιές. Οι στίχοι του ποιήματος γίνονται μαχαίρια και με την ανάγνωση συνεχίζουν να σπάζουν ακόμα ατελείωτες κίτρινες καλαμιές. Αναζητήστε το.

Του Ηλία Κεφάλα

Απεβίωσε ο Χριστόφορος Χριστάκος

 

Απεβίωσε ο Χριστόφορος Χριστάκος την Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2025 σε ηλικία 84 ετών.

Ο Χριστόφορος Χριστάκος του Χαραλάμπου και της Βάιας, με καταγωγή από το Βαλτινό, γεννήθηκε το 1941 στο Μικρό Κεφαλόβρυσο. Παντρεύτηκε με την Παρασκευή, το γένος Βασ. Γρηγορίου και απόχτησαν δύο παιδιά, την Βάια και την Γεωργία.

Η Κηδεία θα γίνει το Σάββατο 22-11-2025 και ώρα 12:00η μεσημβρινή στον Ιερό Ναό  Αγίου Γεωργίου Μικρού Κεφαλοβρύσου Τρικάλων. Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και να συνοδεύσουν την εκφορά αυτού.

Σημ.: Η σωρός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό στις 22-11-2025 και ώρα 11:30 π.μ.

Η ιστορική διαδρομή της γέφυρας του Αγίου Κωνσταντίνου Τρικάλων: ένα πέρασμα στον χρόνο

 

Στο κέντρο των Τρικάλων, εκεί όπου ο Ληθαίος χαράζει με το νερό του τη ραχοκοκαλιά της πόλης, υπήρχε για περισσότερους από δύο αιώνες μια γέφυρα που συνέδεε όχι μόνο δύο όχθες, αλλά και δύο εποχές. Η γέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου -παλιό πέρασμα, σημείο αναφοράς για γενιές Τρικαλινών- έζησε μια πορεία γεμάτη μεταμορφώσεις, καταστροφές και αναγεννήσεις, πριν τελικά περάσει στη μνήμη της πόλης στις 17 Νοεμβρίου 2025.

Η πρώτη της μορφή ανάγεται στον 18ο αιώνα. Τότε, το γεφύρι ήταν πέτρινο, χτισμένο με την τέχνη και τη λιτότητα της εποχής. Πήρε το όνομά του από τον γειτονικό ναό του Αγίου Κωνσταντίνου και στεκόταν δίπλα στα μεγάλα τουρκικά λουτρά, τα οποία επικοινωνούσαν απευθείας με το περίφημο Κουρσούμ τζαμί. Σε εκείνο το πολυπολιτισμικό τοπίο, το δίτοξο γεφύρι, μήκους περίπου τριάντα μέτρων και ύψους πέντε και πλέον μέτρων, αποτελούσε έναν αθόρυβο μάρτυρα της καθημερινής ροής ανθρώπων, εμπορευμάτων και ιστοριών.

Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στο ελληνικό κράτος το 1881, η πόλη και οι υποδομές της άρχισαν να αλλάζουν όψη. Η γέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου διευρύνθηκε, προστέθηκαν πεζοδρόμια και μεταλλικά στηθαία, και το παλιό πέτρινο έργο απέκτησε την όψη ενός σύγχρονου για την εποχή περάσματος, ικανού να υποστηρίξει την αυξανόμενη κίνηση και τις νέες ανάγκες της πόλης.

Όμως η μοίρα του γεφυριού δεν ήταν γραμμένη να είναι ήρεμη. Το 1941, μέσα στη δίνη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανατινάχθηκε από βρετανικές δυνάμεις. Η καταστροφή αυτή, πέρα από στρατιωτικό πλήγμα, αποτέλεσε και σύμβολο μιας εποχής χαμένης μέσα στη βία και τις ανατροπές. Με τα χρόνια, και καθώς ο ποταμός διευθετήθηκε τεχνικά, εξαφανίστηκαν και τα τελευταία ίχνη του παλιού πέτρινου γεφυριού.

Ένα προσωρινό ξύλινο γεφύρι πήρε τη θέση του το 1949, ώστε οι κάτοικοι να συνεχίσουν να περνούν την όχθη. Κι έπειτα, το 1960, υψώθηκε η τσιμεντένια πεζογέφυρα που έμελλε να υπηρετήσει την πόλη για εξήντα και πλέον χρόνια. Λειτουργική, απέριττη, ένα ταπεινό αλλά αναγκαίο πέρασμα, έγινε μέρος της καθημερινότητας των Τρικαλινών. Όμως η μεγάλη πλημμύρα της καταιγίδας Daniel την κατέστησε πλέον επικίνδυνη, το πέρασμα που κάποτε ένωνε, είχε αρχίσει να γίνεται απειλή.

Και έτσι, στις 17 Νοεμβρίου 2025, η πεζογέφυρα του Αγίου Κωνσταντίνου κατεδαφίστηκε από την εταιρεία ΒΕΡΜΙΟΝ ΑΤΕ, που έχει αναλάβει την αποκατάσταση της περιοχής. Με τον ήχο των μηχανημάτων και τη σκόνη των παλιών υλικών να αιωρείται πάνω από τον ποταμό, ολοκληρώθηκε ένας κύκλος αιώνων. Ένα γνώριμο σημείο της πόλης έπαψε πλέον να υπάρχει.

Όμως η ιστορία της γέφυρας δεν τελειώνει εκεί. Ο Δήμος Τρικκαίων έχει ήδη σχεδιάσει τη νέα κατασκευή που θα συνεχίσει τον ρόλο της: να ενώνει τις δύο πλευρές της πόλης σε μια περιοχή ζωηρή, γεμάτη ανθρώπινη κινητικότητα και δραστηριότητα. Ο τρόπος οικοδόμησης θα μοιάζει, σε μεγάλο βαθμό, με αυτόν της γέφυρας Μαρούγγαινας, ένα σύγχρονο και γερό έργο. Μόλις στερεωθούν τα μηχανήματα, θα ξεκινήσει η διάτρηση για τους πασσάλους - το πρώτο βήμα ενός νέου κεφαλαίου.

Από το πέτρινο δίτοξο γεφύρι του 18ου αιώνα έως τη σύγχρονη γέφυρα που πρόκειται να υψωθεί, ο Άγιος Κωνσταντίνος των Τρικάλων υπήρξε πάντα ένα σημείο μετάβασης: όχι μόνο πάνω από τον ποταμό, αλλά και μέσα από τον χρόνο. Κάθε μορφή του ήταν μια αντανάκλαση της πόλης που τον περιέβαλλε. Κι έτσι, το νέο γεφύρι που θα κατασκευαστεί, θα είναι ο επόμενος κρίκος μιας μακράς, πολύχρωμης αλυσίδας που ενώνει το παρελθόν με το μέλλον των Τρικάλων.

Του Δημήτρη Τσιγάρα

Η έκδοση του νέου βιβλίου του Δημήτρη Τσιγάρα «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι»

 

Με το νέο του βιβλίο, «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι», ο Δημήτρης Τσιγάρας μας καλεί σε μια ιδιαίτερη διαδρομή όπου η ποίηση συναντά τη μουσική και μεταμορφώνεται σε ζωντανή εμπειρία. «Στίχοι που έγιναν τραγούδι, τραγούδια που έγιναν ανάσα»: η φράση αυτή συνοψίζει το πνεύμα της έκδοσης, έναν χώρο όπου ο λόγος πάλλεται, η φωνή αποκτά ρυθμό και το συναίσθημα βρίσκει διέξοδο.

Το βιβλίο συγκεντρώνει ποιήματα που δεν γράφτηκαν για να μείνουν κλειστά σε μια σελίδα, αλλά για να ακουστούν. Πρόκειται για στίχους που γεννήθηκαν από την ανάγκη να ειπωθούν αλήθειες με λυρισμό, να γίνουν μελωδίες, να συνομιλήσουν με τον ανθρώπινο εσωτερικό κόσμο. Κάθε ποίημα είναι μελοποιημένο, κουβαλώντας τον παλμό της στιγμής που μετατρέπεται σε τραγούδι, μια ταυτόχρονη γέννηση λόγου και ήχου.

Ιδιαίτερο στοιχείο του βιβλίου αποτελεί η παρουσία εκτενών σχολίων του συγγραφέα, που συνοδεύουν κάθε ποίημα. Χωρίς να εγκλωβίζουν την προσωπική ανάγνωση, τα σχόλια αυτά φωτίζουν έννοιες, σύμβολα και κρυφές διαδρομές των στίχων, αποκαλύπτοντας το υπόστρωμα της έμπνευσης και του στοχασμού. Είναι μια ανοιχτή πρόσκληση στον αναγνώστη να δει πίσω από το πέπλο της δημιουργίας, χωρίς να στερηθεί τη δική του μαγεία.

Το «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι» είναι, τελικά, κάτι περισσότερο από μια ποιητική συλλογή, είναι ένα ταξίδι συγκίνησης και εσωτερικής συνομιλίας. Ένα βιβλίο για εκείνους που εξακολουθούν να ακούν μέσα τους το άρρητο και να τραγουδούν το ανείπωτο. Για όσους αναζητούν την ποίηση όχι μόνο στο χαρτί, αλλά και στον παλμό της ζωής.

Με το έργο αυτό, ο Δημήτρης Τσιγάρας επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά ότι οι στίχοι, όταν γράφονται από καρδιάς, έχουν τον τρόπο να γίνονται τραγούδι, και να παραμένουν ανάσα.

Το βιβλίο είναι διαθέσιμο δωρεάν στο διαδίκτυο. Για να το διαβάσετε πατήστε: «Όταν οι σιωπές γίνονται τραγούδι»

Τα γκιούμια του πρωινού φωτός

Την ώρα που οι γυναίκες του χωριού μεταφέρουν το γάλα στο γαλατάδικο, ο ήλιος απλώνει ένα απαλό φως πάνω στη γη, σαν να θέλει να ευλογήσει τον κόπο τους. Η Γεωργία και η Βασιλική έχουν ήδη τελειώσει το άρμεγμα, οι αγελάδες τους, ήμερες και οικόσιτες, στάθηκαν υπομονετικά στον αχυρώνα, όπως κάθε πρωί. Γέμισαν τα γκιούμια με το ζεστό γάλα, τα σήκωσαν με τη γνώριμη κίνηση της συνήθειας και βιάστηκαν να τα παραδώσουν στον γαλατά, πριν η μέρα πάρει μπρος και σκορπίσει ξανά τους χωριανούς στα πολλά μεροκάματα της ζωής.

Εκείνα τα χρόνια, τότε που οι κάτοικοι του Βαλτινού κρατούσαν ακόμη μια βαθιά σχέση με τη γη και τα ζωντανά τους, το γάλα ήταν καρπός της καθημερινής φροντίδας, της έγνοιας και της αντοχής. Στα σπίτια υπήρχαν αγελάδες και πρόβατα, γουρούνια και πουλερικά, κι ο καθένας συμπλήρωνε τον βιοπορισμό του με ό,τι μπορούσε να παράξει. Η ζωή ήταν λιτή, μα όχι φτωχή, είχε ήχους και μυρωδιές, ρυθμούς και καθήκοντα που όλοι αναγνώριζαν.

Κοιτάζοντας τη Γεωργία και τη Βασιλική στη φωτογραφία, κανείς βλέπει κάτι περισσότερο από δύο γυναίκες με γκιούμια στα χέρια. Βλέπει την αξιοπρέπεια μιας εποχής που δεν φωνασκεί αλλά υπάρχει, αθόρυβη και καθαρή όπως το πρωινό φως. Βλέπει την αλληλεγγύη των ανθρώπων του τόπου, που δούλευαν μαζί, μοιράζονταν τη γη, τα βάρη, τις χαρές και τις έγνοιες τους.

Ίσως τελικά αυτή η εικόνα να μας θυμίζει πως τα πιο πολύτιμα πράγματα δεν είναι ποτέ θορυβώδη. Είναι οι ήσυχες κινήσεις, οι καθημερινές τελετουργίες, οι άνθρωποι που κουβαλούν τον κόσμο τους όχι με λόγια, αλλά με τα χέρια τους, με τον κόπο τους, με την καρδιά τους.

Μια δόξα που αγκαλιάζει το χωριό

 

Ύστερα από τη φθινοπωρινή μπόρα, όταν ο αέρας σαν να καθαρίζει όχι μόνο τον τόπο αλλά και τις σκέψεις, υψώνεται πάνω από το Βαλτινό ένα ουράνιο τόξο, λεπτό, τρυφερό, σχεδόν ψίθυρος φωτός. Η Μαρία-Χριστίνα Βότσιου το συνέλαβε τη στιγμή ακριβώς που γεννιόταν μέσα από τα σύννεφα, σαν μια αόρατη δόξα που απλώνει το στεφάνι της πάνω από το χωριό.

Τα δέντρα, ακόμη ντυμένα με το κιτρίνισμα του φθινοπώρου, μοιάζουν να σκύβουν για να το υποδεχτούν. Οι δρόμοι, υγροί από τη βροχή, αντανακλούν τη σιωπή πριν ξαναρχίσει ο ρυθμός της ζωής. Κι όμως, στο βάθος αυτής της εικόνας, υπάρχει κάτι περισσότερο από χρώμα: υπάρχει υπόσχεση.

Γιατί το ουράνιο τόξο δεν είναι ποτέ μόνο ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι το πρώτο σημάδι πως ό,τι βαραίνει αργά ή γρήγορα υποχωρεί, πως κάθε μπόρα, όσο κι αν σκοτεινιάζει, κάποια στιγμή φτάνει στο τέλος της. Είναι μια λεπτή ζώνη αισιοδοξίας, ένας ψίθυρος ότι το ευοίωνο δεν χάνεται, απλώς περιμένει τη στιγμή του.

Στο Βαλτινό, όπου οι εποχές κουβαλούν ακόμα τη σοφία τους με τρόπο πατροπαράδοτο, το ουράνιο τόξο στέκει σαν στεφάνι ευλογίας. Σαν να λέει πως η φύση γνωρίζει να γειώνει και να υψώνει ταυτόχρονα, να πενθεί και να ελπίζει, να σκουπίζει τη λύπη με τη βροχή για να αφήσει τον ουρανό να μιλήσει.

Και ίσως αυτό να είναι το δώρο της στιγμής: η υπενθύμιση ότι, ακόμη κι όταν ο κόσμος θολώνει, κάπου πάνω από τα σύννεφα προετοιμάζεται μια γέφυρα από φως. Μια γέφυρα που δεν ενώνει τόπους, μα καρδιές, που δεν δείχνει πορεία, αλλά διάθεση. Μια δόξα που αγκαλιάζει το χωριό, σημάδι ότι η ζωή, όπως ο ουρανός, ξέρει να ξανανοίγει.

Κυνηγώντας το Φως στο Βαλτινό, με τον φακό του Βασίλη Σταμούλη

 

Κυνηγώντας το ηλιοβασίλεμα στο Βαλτινό, ο Βασίλης Σταμούλης μοιάζει να συλλαμβάνει τη λεπτή εκείνη ώρα όπου ο κόσμος αλλάζει δέρμα. Οι φωτογραφίες του είναι σαν ανάσες φωτός, κάθε μία μια μικρή τελετουργία, ένας ψίθυρος του χωριού την ώρα που ο ήλιος χαμηλώνει και αφήνει πίσω του ίχνη από χρυσό και κεχριμπαρένιο χρώμα.

Στο Βαλτινό, το ηλιοβασίλεμα δεν είναι μια εικόνα που βλέπεις, είναι μια εμπειρία που περνά μέσα σου. Τα σύννεφα, σαν να έχουν δική τους διάθεση, φορούν ροδακινί και πορφυρές αποχρώσεις, λες και θέλουν κι αυτά να χαιρετίσουν τη μέρα που φεύγει. Τα δέντρα στέκουν σκιώδη και υπομονετικά, δεχόμενα το τελευταίο χάδι του φωτός. Ο Κόζιακας, βαρύς και γαλήνιος, κρατά τη σιωπή του, αφήνοντας μονάχα την κορυφή του να φωτίζεται σαν μια υπόσχεση ότι η νύχτα δεν είναι σκοτάδι, αλλά συνέχεια.

Οι πρασινάδες στις άκρες του δρόμου, τα μονοπάτια που χάνονται μέσα στις φυλλωσιές, τα χωράφια που λίγο πριν ήταν άχρωμα, τώρα λούζονται σε χρυσή σκόνη. Κι ο ουρανός -πάντα ο ουρανός- γίνεται ένας πίνακας που αλλάζει χίλιες φορές τη μορφή του μέσα σε λίγα λεπτά. Οι φωτογραφίες του Βασίλη Σταμούλη δεν προσπαθούν να παγώσουν αυτή την αλλαγή, την αφουγκράζονται. Σαν να ξέρουν ότι η ομορφιά της στιγμής κρύβεται ακριβώς στη φθαρτότητά της.

Κάθε εικόνα είναι και μια μικρή εξομολόγηση: πως όσο κι αν προσπαθούμε να κυνηγήσουμε το ηλιοβασίλεμα, αυτό πάντα θα μας ξεγλιστρά, αφήνοντάς μας όμως κάτι πολύτιμο. Έναν στοχασμό. Μια ανάμνηση. Μια αίσθηση ότι ο τόπος μας, όσο ταπεινός κι αν μοιάζει, έχει στιγμές που αγγίζουν το αιώνιο.

Έτσι και στο Βαλτινό: όταν ο ήλιος πέφτει πίσω από τον Κόζιακα, ο κόσμος μοιάζει να συγκρατεί για λίγο την αναπνοή του. Κι εκεί, στην άκρη ενός δρόμου, κάτω από μια λάμπα που δεν έχει προλάβει ακόμη να ανάψει, στις γραμμές του ορίζοντα που παίρνουν φωτιά, νιώθεις ότι το ηλιοβασίλεμα δεν είναι απλώς το τέλος της μέρας, αλλά ο τρόπος του χωριού να θυμάται ότι κάθε τέλος κουβαλά μέσα του ένα νέο ξεκίνημα.

Φως στην Καρδιά της Πόλης

 

Απόψε, με το άναμμα του μεγάλου χριστουγεννιάτικου δέντρου στα Τρίκαλα, η πόλη άλλαξε για λίγο ρυθμό και χρώμα. Το φως του δέντρου άπλωσε μια ζεστή λάμψη στην πλατεία, σαν να άνοιξε τον δρόμο προς τις γιορτές που έρχονται. Οι πρώτες μελωδίες, οι στολισμένοι δρόμοι, τα χαμόγελα των περαστικών δημιούργησαν εκείνη τη γνώριμη αίσθηση προσμονής που κάθε χρόνο επιστρέφει και κάθε χρόνο μοιάζει καινούργια.

Καθώς οι λαμπερές γραμμές ανέβαιναν ως την κορυφή, ήταν σαν να άναβε μαζί τους και μια μικρή σπίθα μέσα μας. Τα Χριστούγεννα του 2025 πλησιάζουν, και η πόλη φαίνεται να τα καλωσορίζει με χαρά και ανάγκη για λίγη μαγεία. Το δέντρο γίνεται σύμβολο ελπίδας, μια υπενθύμιση ότι το φως δεν τελειώνει, απλώς περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να μας αγγίξει ξανά.

Η γραφική φροντίδα του Ληθαίου ποταμού

 

Παρά το ότι ο Ληθαίος ποταμός αποτελεί το φυσικό στολίδι της πόλης, η φροντίδα του απαιτεί καθημερινή μέριμνα και επιμονή. Οι πρόσφατες εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού της κοίτης του, που υλοποιεί η Διεύθυνση Περιβάλλοντος και Αγροτικής Ανάπτυξης του Δήμου Τρικκαίων, συνδυάζουν πρακτικότητα αλλά και μια ιδιότυπη, γραφική ομορφιά.

Η υπηρεσία αξιοποιεί τη μικρή, χαρακτηριστική βάρκα που διαθέτει, ένα εργαλείο λιτό, σχεδόν χειροποίητο στην όψη, που πλέει αθόρυβα στα ήρεμα νερά του Ληθαίου. Με την προστατευτική τέντα και τον απλό μηχανισμό συλλογής, θυμίζει σκηνή από μια παλιότερη εποχή, όπου ο καθαρισμός του ποταμού δεν ήταν απλώς εργασία, αλλά μέρος της καθημερινής ζωής της πόλης.

Ωστόσο, η κοίτη ακόμη παραμένει ρηχή σε αρκετά σημεία και η βάρκα δεν μπορεί να προσεγγίσει παντού. Εκεί αναλαμβάνει το προσωπικό του Δήμου με τον πιο άμεσο και ανθρώπινο τρόπο: φορώντας στολές και μπαίνοντας μέσα στο νερό. Με εργαλεία απλά, σιδερένια κοντάρια, μικρές τσάπες και δίχτυα, κινούνται με προσοχή ανάμεσα στα ρηχά, βγάζοντας φερτά υλικά, κλαδιά και ό,τι άλλο έχει παρασύρει το ποτάμι. Η εικόνα τους, σκυμμένων μέσα στο νερό, κάτω από τις γέφυρες και δίπλα στη χαμηλή βλάστηση, αποτυπώνει μια σιωπηλή, σχεδόν παραδοσιακή σχέση ανθρώπου και ποταμού.

Οι εργασίες ξεκίνησαν από την έξοδο της πόλης προς την περιφερειακή οδό Ιωαννίνων, προχώρησαν στην περιοχή της γέφυρας Τρικκαίογλου και συνεχίζουν προς το κέντρο. Καθώς η βάρκα ακολουθεί την πορεία της και οι εργάτες καθαρίζουν με τα χέρια και τα εργαλεία τους, ο Ληθαίος ανακτά σιγά-σιγά την καθαρή, ήρεμη όψη του, μια όψη που αποτελεί σημείο αναφοράς για τους Τρικαλινούς και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής ζωής τους.

Ο συνδυασμός της τεχνικής δουλειάς και της ανθρώπινης παρουσίας δημιουργεί ένα ιδιαίτερο τοπίο: ένα ποτάμι που καθαρίζεται όχι μόνο με μηχανήματα, αλλά και με φροντίδα, υπομονή και την αίσθηση ότι το φυσικό τοπίο της πόλης αξίζει κάθε προσπάθεια.

Απεβίωσε η Φωτεινή Ψαρρά

 

Απεβίωσε η συγχωριανή μας Φωτεινή Ψαρρά, συζ. Γεωργίου, την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2025, σε ηλικία 84 ετών.

Η Φωτεινή Ψαρρά, το γένος Χρήστου Γκίκα, γεννήθηκε το 1941 στο Ροπωτό, Πύλης Τρικάλων. Ήταν παντρεμένη με τον Γεώργιο Ψαρρά και απόχτησαν 3 παιδιά, την Ευφροσύνη, την Μαρία και την Θεοδώρα.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου 2025 και ώρα 2 μ.μ. στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά αυτής.

Σημ.: Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό στις 1. 30 μ.μ.

Το δάσος της Παναγίας στο Βαλτινό -Ένας «πρεσβευτής» της τοπικής φύσης

 

Το δάσος της Παναγίας στο Βαλτινό έχει γίνει τα τελευταία χρόνια ένας ανεπίσημος «πρεσβευτής» της τοπικής φύσης, καθώς όλο και περισσότεροι επισκέπτες το ανακαλύπτουν, το φωτογραφίζουν και μοιράζονται τις εικόνες του στα κοινωνικά δίκτυα. Κάθε εποχή το μεταμορφώνει διαφορετικά, μα το φθινόπωρο το αναδεικνύει με τρόπο σχεδόν ποιητικό: οι φωτογραφίες και τα βίντεο που κυκλοφορούν αποτυπώνουν το παιχνίδι του φωτός με τα χρώματα, τη γλυκιά ησυχία του τόπου και τη διακριτική του μεγαλοπρέπεια. Έτσι, μέσα από μικρές προσωπικές ματιές –όπως η ανάρτηση με το ατμοσφαιρικό βίντεο του Βασίλη Μπρέλλα– το δάσος αποκτά ολοένα και πιο έντονη παρουσία στο κοινό, προβάλλοντας τη φυσική ομορφιά και την ιδιαίτερη ταυτότητα της Τρικαλινής υπαίθρου.

Δείτε το βίντεο του Βασίλη Μπρέλλα, που αποτυπώνει με τον πιο ζωντανό και ατμοσφαιρικό τρόπο το φθινοπωρινό πρόσωπο του Βαλτινού και της Τρικαλινής φύσης.»

«Στα Τρίκαλα, το φθινόπωρο κάνει αισθητή την παρουσία του με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Το μοναδικό δάσος στο Βαλτινό μεταμορφώνεται καθημερινά, παίρνοντας ζεστές αποχρώσεις του κόκκινου, του κίτρινου και του χρυσού, δημιουργώντας ένα σκηνικό που θυμίζει καμβά από ιμπρεσιονιστικό πίνακα.

Τα φύλλα των δέντρων σχηματίζουν ένα φυσικό μωσαϊκό, ενώ η ατμόσφαιρα γεμίζει με την ηρεμία και τη γλυκιά μελαγχολία της εποχής. Πρόκειται για έναν προορισμό που αυτή την περίοδο αναδεικνύει τη φυσική του ομορφιά στο έπακρο, προσφέροντας μοναδικές εικόνες σε όσους έχουν την τύχη να τον επισκεφθούν.

Ο Νίκος Μερτσιώτης και οι διαδρομές του ΟΠΟΠ που ζωντανεύουν την Καζάρμα

 

Ο Ορειβατικός Περιηγητικός Όμιλος Πύλης (Ο.Π.Ο.Π.) αποτελεί έναν από τους νεότερους αλλά και πιο δραστήριους συλλόγους της χώρας. Με όραμα την προώθηση της επαφής με το φυσικό περιβάλλον και την ενίσχυση της συμμετοχής των νέων σε αθλητικές δραστηριότητες βουνού, ο Όμιλος έχει καταφέρει μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να κατακτήσει σημαντική θέση στον χώρο της ορειβασίας και της πεζοπορίας.

Η αποστολή του ΟΠΟΠ δεν περιορίζεται μόνο στην εξερεύνηση όμορφων διαδρομών, αλλά επεκτείνεται και στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας σεβασμού προς τη φύση και στη δημιουργία μιας κοινότητας ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα. Η συμμετοχή πολλών νέων ανθρώπων στις δράσεις του, αποδεικνύει την ελκυστικότητα και τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα των εξορμήσεων που οργανώνει.

Ανάμεσα στα δραστήρια μέλη του Ομίλου ξεχωρίζει ο Νίκος Μερτσιώτης, με καταγωγή από το Βαλτινό, γιος της Δέσποινας Τσιγάρα. Με σταθερή παρουσία σε σχεδόν κάθε εξόρμηση, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα νέου ανθρώπου που βρίσκει στη φύση έναν χώρο ελευθερίας, αυτογνωσίας και αθλητικής πρόκλησης. Η συμβολή του στις δραστηριότητες του ΟΠΟΠ αναδεικνύει τη δυναμική του συλλόγου να προσελκύει και να εμπνέει ανθρώπους με αγάπη για το βουνό.

Στην πιο πρόσφατη εξόρμηση, τα μέλη του Ομίλου ακολούθησαν τη διαδρομή Άγιος Νικόλαος – Καμάρα Ανθοχωρίου – 9 Βρύσες – Καζάρμα, μια από τις πιο κλασικές και εντυπωσιακές της περιοχής. Η συγκεκριμένη πορεία κυκλώνει τον ορεινό όγκο της Καζάρμας, προσφέροντας στον πεζοπόρο τη δυνατότητα να γνωρίσει το βουνό σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Εναλλαγές τοπίων, πλούσια βλάστηση και καθαρός ορεινός αέρας συνθέτουν μια εμπειρία που μένει χαραγμένη.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η παράκαμψη προς την Καμάρα Ανθοχωρίου, μια μικρή αλλά απόλυτα επιβεβλημένη επιλογή. Παρότι σύντομη, η διαδρομή αυτή προσφέρει μια μεγάλη εμπειρία, καθώς αποκαλύπτει ένα μοναδικό σημείο φυσικής ομορφιάς και ιστορικού ενδιαφέροντος, που δίνει ιδιαίτερο χαρακτήρα στη συνολική εξόρμηση.

Ο ΟΠΟΠ, με συνεχόμενη δράση και μεράκι, αποδεικνύει ότι ακόμη και οι νεότεροι σύλλογοι μπορούν να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην προώθηση της ορεινής δραστηριότητας και της περιηγητικής κουλτούρας. Με μέλη όπως ο Νίκος Μερτσιώτης και με εξορμήσεις γεμάτες φυσική ομορφιά, ο Όμιλος συνεχίζει να εμπνέει, να ενώνει και να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στο βουνό και στον εαυτό τους.

Οι Ράγες που Δεν Αντέχουν τη Σιωπή

 

Υπό το βλέμμα της προτομής, ο σιδηροδρομικός Σταθμός των Τρικάλων μοιάζει σαν να ανασαίνει μαζί με το φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα. Η σιωπηλή μορφή του ήρωα, ακίνητη πάνω στο βάθρο της, παρακολουθεί δεκαετίες τώρα τα περάσματα των ανθρώπων, ταξιδιώτες βιαστικούς, εργάτες που ξεκινούσαν πριν ξημερώσει, ερωτευμένους που αποχαιρετήθηκαν στην αποβάθρα. Κάποτε εδώ ακουγόταν ο παλμός της πορείας των τρένων, τώρα όμως ο χρόνος κυλά αλλιώς.

Γιατί από το δυστύχημα των Τεμπών και μετά, κανένα τρένο δεν έφτασε ή δεν έφυγε από τον Σταθμό. Οι ράγες έμειναν σιωπηλές, ακατάλληλες και εγκαταλελειμμένες, σαν να πενθούν κι αυτές μαζί με τη χώρα. Η απουσία τους δεν είναι απλώς κενό στην καθημερινότητα, είναι πληγή στη μνήμη, στη συνέχεια, στον τρόπο που η πόλη συνδέεται με τον κόσμο. Το όμορφο κτίριο του Σταθμού στέκει απέναντι από την προτομή σαν μάρτυρας που δεν έχει πια να αφηγηθεί αφίξεις και αναχωρήσεις, μόνο την ακινησία.

Οι τοίχοι του, φθαρμένοι και γεμάτοι γραμμένες λέξεις, έχουν γίνει παλίμψηστο εποχών: πάνω τους διασταυρώνονται η οργή, η ανάγκη για φωνή, η επιμονή της ελπίδας. Σαν να προσπαθεί η πόλη να μιλήσει εκεί όπου τα τρένα σώπασαν. Και μέσα σε αυτή τη σιωπή, το φως της δύσης πέφτει πάνω στο κτίριο και το περιβάλλει με μια λεπτή μελαγχολία, σαν να χαράζει με το τελευταίο του χρώμα την υπόμνηση ότι τίποτα δεν διαρκεί αμέριμνα.

Κάθε απόγευμα, στο προαύλιο, κάποιος κάθεται στο γρασίδι. Άλλος κάθεται σε μια άκρη με το ποδήλατο δίπλα του. Σκιές ανθρώπων που μοιάζουν να συνεδριάζουν μυστικά με τη σιωπή του Σταθμού. Κάποτε θα έβλεπαν τρένα να περνούν μπροστά τους και θα έβρισκαν αφορμή να ονειρευτούν. Τώρα, το μόνο που περνά είναι ο άνεμος.

Κι η προτομή; Μια μορφή που δεν μπορεί να μιλήσει, αλλά μοιάζει να κουβαλά την ευθύνη των ανείπωτων. Το βλέμμα της -παγωμένο, επίμονο- είναι σαν να κρατά λογαριασμό για όσα χάθηκαν άδικα, για όσα σταμάτησαν βίαια. Ίσως αν μπορούσε, να κατέβαινε από το βάθρο και να χτυπούσε τις πόρτες των γραφείων, να απαιτήσει δικαιοσύνη ή έστω συνέχεια. Μα μένει εκεί, αλύγιστη, σύμβολο που ματώνει σιωπηλά.

Έτσι, υπό το βλέμμα του ήρωα και στο φως της δύσης, ο Σταθμός των Τρικάλων γίνεται κάτι περισσότερο από ένας χώρος αναμονής: είναι μνημείο μιας απώλειας που ζητά δικαίωση και μιας προσδοκίας που αναζητά επιστροφή. Ένα σημείο όπου το παρελθόν, το παρόν και η απούσα συνέχεια του ταξιδιού συναντιούνται σε μια σιωπή που λέει περισσότερα από οποιονδήποτε θόρυβο τρένου.

Α.Ο. Βαλτινού – Α.Ο. Φωτεινού 6-1: Άνετη νίκη και 4 στα 4 για την ομάδα μας

 

Με εντυπωσιακή εμφάνιση, ο Α.Ο. Βαλτινού επικράτησε με 6-1 του Α.Ο. Φωτεινού στο πλαίσιο του φετινού πρωταθλήματος, καταγράφοντας την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του και δείχνοντας ότι είναι έτοιμος να πρωταγωνιστήσει φέτος.

Η ομάδα μας κυριάρχησε σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, δημιουργώντας αμέτρητες φάσεις και εκμεταλλευόμενη με ακρίβεια τις ευκαιρίες της. Ο Αλέξανδρος Κερασιώτης ξεχώρισε με χατ-τρικ, ενώ από ένα γκολ πρόσθεσαν οι Ηλίας Μάμαλης, Αχιλλέας Καμέας και Βάιος Τσιγάρας, διαμορφώνοντας το τελικό εντυπωσιακό αποτέλεσμα.

Η ενδεκάδα που ξεκίνησε τον αγώνα ήταν η εξής: Σφυρλίδας Δ., Σφυρλίδας Γ., Γιώτας, Ζησόπουλος, Πράτας (στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από Τσιγάρα), Σταμούλης Ν., Σταμούλης Α., Μάμαλης (αντικαταστάθηκε από Αρμάγο), Κοθράς Κ., Καμέας και Κερασιώτης.

Η νίκη αυτή επιβεβαιώνει την εξαιρετική φόρμα της ομάδας και δίνει ώθηση για τη συνέχεια του πρωταθλήματος. Με 4 νίκες σε 4 αγώνες, ο Α.Ο. Βαλτινού δείχνει αποφασισμένος να διεκδικήσει με αξιώσεις την κορυφή.

Πολυτεχνείο 1973 – 2025: Σκέψεις για τη μνήμη, τη νέα γενιά και την ελευθερία

 

Κάθε χρόνο, στις 17 Νοεμβρίου, η μνήμη του Πολυτεχνείου ξυπνά μέσα μας κάτι που δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Είναι μια πρόσκληση να κοιτάξουμε τον εαυτό μας και την κοινωνία γύρω μας: τι σημαίνει σήμερα να είσαι ελεύθερος, τι σημαίνει να συμμετέχεις και να υπερασπίζεσαι την αξιοπρέπεια σου και των άλλων.

Φέτος, με αφορμή τη 52η επέτειο, το μήνυμα του Πολυτεχνείου φαίνεται να απευθύνεται περισσότερο στους νέους. Η εξέγερση του 1973 δεν ήταν μόνο μια πράξη αντίστασης στη δικτατορία. Ήταν ένα παράδειγμα πίστης σε αξίες που υπερβαίνουν το φόβο: πίστη στη δημοκρατία, στη συλλογική δράση, στην ελπίδα ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει.

Η σημερινή Ελλάδα είναι διαφορετική από εκείνη των δεκαετιών του ’70. Οι απειλές δεν είναι πάντα στρατιωτικές ή ανοιχτά αυταρχικές, εμφανίζονται μέσα από την αδιαφορία, την ανισότητα, την πόλωση, την αποξένωση των ανθρώπων μεταξύ τους. Η νέα γενιά καλείται να συνεχίσει τον αγώνα με διαφορετικά μέσα, αλλά με τον ίδιο πυρήνα: να σέβεται και να υπερασπίζεται την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη.

Το Πολυτεχνείο μας διδάσκει ότι η ελευθερία δεν είναι δεδομένη ούτε αυτοματοποιημένη. Είναι μια καθημερινή πρακτική. Κάθε μικρή πράξη σεβασμού, κάθε φωνή που σηκώνεται ενάντια στην αδικία, κάθε προσπάθεια για συμμετοχή και δημιουργία είναι μια μικρή νίκη που διατηρεί ζωντανό το μήνυμα του 1973.

Στην 52η επέτειο, η σκέψη μας πρέπει να πάει πέρα από τις τελετές και τα μνημεία. Πρέπει να κοιτάξουμε γύρω μας, στις γειτονιές, στα σχολεία, στις πλατείες, στα διαδικτυακά και φυσικά μας δίκτυα: πώς μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο γύρω μας πιο δίκαιο, πιο ανοιχτό, πιο ανθρώπινο; Η τιμή στους αγώνες του Πολυτεχνείου είναι έμπρακτη. Είναι η αποφασιστικότητα να μην γίνουμε θεατές, αλλά συμμετέχοντες, να μην αφήσουμε τη μνήμη να γίνει απλώς μια γιορτή, αλλά να τη μετατρέψουμε σε καθημερινό καθήκον.

Το Πολυτεχνείο ανήκει σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα, αλλά και ευθύνη. Και η νέα γενιά, αυτή που μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο διαφορετικό αλλά εξίσου απαιτητικό, κρατά την πιο σημαντική φλόγα: τη φλόγα της δράσης, της συμμετοχής και της ελπίδας.

Ο μοναδικός ελαιώνας του Βαλτινού: μια γόνιμη σχέση του ανθρώπου με τη γη

 

Στο Βαλτινό, ανάμεσα στα χωράφια και λίγο πριν φτάσουμε στο δάσος της Παναγίας, απλώνεται ένας ιδιαίτερος μικρός θησαυρός: ο μοναδικός ελαιώνας του χωριού. Εκεί, ο Αντώνης Βαγγελός, με μεράκι και υπομονή, καλλιεργεί ελαιόδεντρα της Κορωνέικης ποικιλίας, μιας ποικιλίας φημισμένης σε όλη την Ελλάδα για την υψηλή της απόδοση σε ελαιόλαδο. Παρότι οι καρποί της είναι μικροί, κρύβουν μέσα τους πλούσιο και αρωματικό λάδι, που αποτελεί τη βάση μιας από τις πιο σταθερές γαστρονομικές παραδόσεις της περιοχής.

Η περίοδος της συγκομιδής βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Το μάζεμα των ελιών είναι μια απαιτητική εργασία: κουραστική, επίμονη, με ανάγκη για εμπειρία και προσεκτικούς χειρισμούς ώστε να μη τραυματιστούν τα δέντρα. Παρ’ όλα αυτά, για τον Αντώνη αποτελεί μια διαδικασία σχεδόν τελετουργική, συνδεδεμένη με τη γη, τον κύκλο των εποχών και το μόχθο που ανταμείβεται.

Την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025, ο Αντώνης ολοκλήρωσε τη συγκομιδή του ελαιόκαρπου. Η ωρίμανση των καρπών είχε φτάσει στο ιδανικό σημείο - εκείνη τη στιγμή που οι πρώτες μωβ κηλίδες εμφανίζονται πάνω στο πράσινο δέρμα της ελιάς, σηματοδοτώντας ότι το λάδι έχει “δέσει” μέσα στον καρπό. Κρατώντας στα χέρια του τον ευλογημένο καρπό, μίλησε με χαρά και ικανοποίηση: η φετινή χρονιά, όπως ο ίδιος μας είπε, ήταν πλούσια. Ο ελαιώνας έδωσε αρκετό και ιδιαίτερα ποιοτικό λάδι.

Καθώς ο Αντώνης αποθηκεύει το φετινό λάδι, ο μοναδικός ελαιώνας του Βαλτινού μοιάζει να ανασαίνει ικανοποιημένος. Κάθε χρονιά που περνά προσθέτει ένα νέο κεφάλαιο στην ήσυχη, αλλά γόνιμη σχέση του ανθρώπου με τη γη. Και όσο εκείνος συνεχίζει να τον φροντίζει με πίστη και επιμονή, τόσο ο ελαιώνας θα παραμένει ζωντανό σύμβολο ευφορίας και ελπίδας για όλο το χωριό και μια υπενθύμιση ότι η γη ανταποδίδει πάντα σε όσους τη φροντίζουν με αγάπη και υπομονή.

Η Κυριακή των γερόντων, στο χαγιάτι του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού

 

Στο χαγιάτι του ναού, ένα πρωινό Κυριακής του 1960, δύο γέροντες, δυο βιβλικές μορφές του χωριού, ο παππούς ο Σκρέκας με τον παππού Τάσιο Κουφοχρήστο κάθονται πλάι πλάι μετά τη λειτουργία. Τα σώματά τους είναι κουρασμένα, μα η ψυχή τους ανυπότακτη, σαν δυο κορμοί δέντρων που λύγισαν από τους ανέμους των ετών, αλλά δεν έσπασαν. Τα μπαστούνια τους εκτός από στήριγμα, είναι και προέκταση της ζωής που κουβαλούν, μνήμη της διαδρομής τους.

Κουβεντιάζουν. Όχι για πράγματα μεγάλα, ούτε για θεωρίες. Μα για όσα μονάχα εκείνοι πια γνωρίζουν πως έχουν σημασία: για τον καιρό, για τις σοδειές, για ανθρώπους που έφυγαν και για άλλους που μεγάλωσαν χωρίς να το καταλάβουν.

Και ξάφνου, ένας νεαρός φωτογράφος, ο Κώστας Αγγελόπουλος σηκώνει μια μηχανή. Εκείνοι δεν ξέρουν τι είναι αυτό το μαύρο μάτι που τους σημαδεύει. Η φωτογράφιση, τότε, μοιάζει με εισβολή στην αόρατη τελετουργία της κουβέντας. Η αντίδρασή τους ακαριαία: σηκώνονται, απειλούν με τα μπαστούνια, όχι από θυμό, αλλά από δίκαιη υπεράσπιση της τελευταίας τους ελευθερίας, να υπάρχουν αθέατοι.

Μα μια εβδομάδα αργότερα, όταν η φωτογραφία εμφανίζεται, όταν βλέπουν τις μορφές τους παγιδευμένες στο χαρτί, κάτι αλλάζει. Βλέπουν τον χρόνο να γίνεται εικόνα, την κουβέντα να γίνεται μνήμη. Και τότε συγχωρούν. Γιατί ξάφνου καταλαβαίνουν πως αυτό που νόμιζαν εισβολή ήταν τελικά δώρο.

Η φωτογραφία δεν είναι πια μια στιγμή που χάθηκε, είναι μια στιγμή που σώθηκε.

Σ’ εκείνο το πεζούλι, έξω από τον ναό, δεν κάθονταν δύο γέροντες. Καθόταν ολόκληρη η ιστορία του χωριού. Οι χειρονομίες τους, οι ματιές τους, η σιωπή μεταξύ των λέξεων: όλα αποτυπώνονται σαν λειτουργία της ανθρώπινης μνήμης.

Και σήμερα, που ο κόσμος αλλάζει γρήγορα, αυτή η εικόνα υπενθυμίζει κάτι βαθιά απλό: πως η ζωή είναι οι στιγμές που μένουμε ακίνητοι, όταν μοιραζόμαστε τον χρόνο μας με έναν άλλον άνθρωπο. Όταν ο λόγος σκορπά σαν ψίθυρος και γίνεται κοινότητα.

Στο τέλος, κανείς δεν κυνηγάει κανέναν.
Μόνο ο χρόνος κυνηγάει όλους μας.
Και ευτυχώς, κάποτε, κάποιος πάτησε το κουμπί.

Η συνάντηση με τον Στελάρα (Της Ρούλας Σταυρέκα)

 Από την Ρούλα Σταυρέκα λάβαμε το παρακάτω μήνυμα και το δημοσιεύουμε με μεγάλη εκτίμηση.

«Γεια σου, Δημήτρη. Πανέμορφη η ανάρτησή σου για τον Καζαντζίδη - μου ξύπνησε μνήμες που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Ήταν τότε που γύριζα από τον παιδίατρο, κρατώντας στην αγκαλιά την πρωτότοκή μου, μόλις σαράντα ημερών. Ήμουν μαζί με μια φίλη μου. Περπατούσαμε μέσα από ένα στενό, όταν ξαφνικά σταματά μπροστά μας ένα κόκκινο αυτοκίνητο. Ανοίγει η πόρτα και κατεβαίνει… ο Στέλιος Καζαντζίδης.

Λέω στη φίλη μου: “Θα του μιλήσω”. Μαζεύω το θάρρος και φωνάζω: “Κύριε Καζαντζίδη!”
Γυρίζει αμέσως και πλησιάζει χαμογελώντας:
- «Στέλιος να με λες… Στέλιο».

Έχασα τη μιλιά μου. Η συγκίνηση δεν με άφηνε να αρθρώσω λέξη. Τον λάτρευα τον Στέλιο. Με ρώτησε πού πηγαίναμε και τι παιδάκι ήταν αυτό που κρατούσα. Πήρε για λίγο την κόρη μου στην αγκαλιά - ακόμη θυμάμαι πόσο τρυφερά την κράτησε - και μετά είπε:
- «Έλα να σας πάω σπίτι. Μπες στο αυτοκίνητο».

Ντράπηκα. «Μένουμε κοντά», του λέω.
- «Βρε, ελάτε να σας πάω εγώ. Κρατάς αγκαλιά το κοριτσάκι… μπείτε μέσα».

Κι όμως, από ντροπή δεν μπήκα. Τότε με ρωτά:
- «Γιατί δεν έχεις καρότσι; Να σου αγοράσω ένα;»

Τον ευχαρίστησα. Του εξήγησα πως είχα καρότσι, απλώς θα μου το έφερναν σε δυο μέρες, και πως σήμερα απλώς είχα ραντεβού στον γιατρό.

Έτσι έγινε η δική μου αντάμωση με τον Θεό Στέλιο. Θεός! Υπέροχος! Άνθρωπος! Ακόμη θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν τώρα.

Εγώ, με τις ντροπές μου, δεν μπήκα στο αυτοκίνητο… Και κάθε φορά που περνάω έξω από το σπίτι του - είναι το στενό που πάω για Νέα Ιωνία - τον φέρνω στον νου μου. Αγαπώ όλα του τα τραγούδια, μα το “Υπάρχω”… το λατρεύω.»

Σαββατόβραδο: μια ανάσα μέσα στον χρόνο

 

Το σαββατόβραδο κουβαλά μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, μια γλυκιά μελαγχολία που μοιάζει με σιωπηλή ανακωχή μετά την ταραχή της εβδομάδας. Δεν είναι γιορτή ούτε εργάσιμη μέρα, είναι μια ενδιάμεση στιγμή, όπου ο άνθρωπος συναντά τον εαυτό του λίγο πιο καθαρά. Αυτή η λεπτή, σχεδόν αόρατη ισορροπία ζωντανεύει στο τραγούδι «Το Σαββατόβραδο» του Τάσου Λιβαδίτη και του Μίκη Θεοδωράκη, ένα τραγούδι που μοιάζει να περπατά στους λιγοφωτισμένους δρόμους της πόλης και να αφουγκράζεται την καρδιά της.

Ο Λιβαδίτης αποτυπώνει την ανθρώπινη μοναξιά όχι ως άδειο χώρο, αλλά ως χώρο σκέψης και μυστικής αξιοπρέπειας. Η μουσική του Θεοδωράκη απλώνει μια γαλήνια, στοχαστική πνοή πάνω στους στίχους, σαν ψαλμός που μας καλεί να σταθούμε για λίγο, να ανασάνουμε, να θυμηθούμε. Το Σάββατο δεν ζητά εντυπωσιασμούς, ζητά ειλικρίνεια.

Μέσα στην ησυχία του, ο άνθρωπος μετρά αυτά που τον πλήγωσαν και αυτά που τον κράτησαν όρθιο. Η πόλη χαμηλώνει τον ρυθμό της, αφήνοντας χώρο για τον εσωτερικό μας ρυθμό, τον πιο αληθινό. Κι έτσι, κάθε σαββατόβραδο γίνεται μια μικρή υπόσχεση: όσος κι αν είναι ο θόρυβος του κόσμου, θα υπάρχει πάντα μια στιγμή φωτίσματος για όσους τολμούν να την ακούσουν.

Αφιέρωμα στον τρικαλινό θεατρικό συγγραφέα Δημήτρη Κεχαΐδη - Το πρόγραμμα της εκδήλωσης

 

Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου στις 19.30 στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου στον Πολυχώρο Τέχνης και Πολιτισμού Μύλος Ματσόπουλου, θα πραγματοποιηθεί αφιέρωμα στον σπουδαίο τρικαλινό θεατρικό συγγραφέα Δημήτρη Κεχαΐδη.

Την εκδήλωση συντονίζει ο Στέφανος Νταλάσης και πραγματοποιείται με τη συνεργασία του Δημοτικού Θεάτρου Τρικάλων.

Η Πρόεδρος του Δημοτικού Θεάτρου κ. Γεωργία Κοτρώνη θα χαιρετίσει την εκδήλωση.

Η Αθηνά Κεφαλά θα αναφερθεί στον άνθρωπο Δημήτρη Κεχαΐδη και στο συνολικό του έργο.

Θα παρουσιαστεί βιντεοσκοπημένη σκηνή από το έργο του «Με Δύναμη απ’ την Κηφισιά», σε σκηνοθεσία Στέφανου Νταλάση, παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Τρικάλων. Παίρνουν μέρος: Σια Φαράκη, Βίκυ Ιακωβάκη, Γωγώ Κατσιανάκου, Φανή Σπανού.

Η Μαρία Κολόβα συμβάλλει στη μουσική επένδυση, με το τραγούδι που συνέθεσε ο Μάνος Χατζιδάκις για την ταινία «Για σένα την αγάπη μου» — την μοναδική φορά που ο Δημήτρης Κεχαΐδης έγραψε σενάριο για τον κινηματογράφο. Το τραγούδι θα ερμηνεύσει η Κωνσταντίνα Λάσκου, ενώ στο πιάνο θα συνοδεύσει ο Άκης Κέμος.

Σε μορφή αναλογίου θα παρουσιαστεί το τελευταίο μονόπρακτο του συγγραφέα, «Κατάσταση μη αναστρέψιμος», από τους Σάκη Μπιλιάλη και Στέφανο Νταλάση.

Ο ποιητής Ηλίας Κεφάλας θα μιλήσει για το εμβληματικό έργο «Το Πανηγύρι», που αναφέρεται στα πανηγύρια του θεσσαλικού κάμπου — έργο που καθιέρωσε τον Κεχαΐδη στα θεατρικά δρώμενα ως έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Το αφιέρωμα στον Τρικαλινό συγγραφέα θα ολοκληρωθεί με βίντεο, στο οποίο ο ίδιος ο Κεχαΐδης μιλά για το έργο του και τη ζωή του στα Τρίκαλα και τον Βόλο.

Η ιδέα και η πρωτοβουλία για την Εκδήλωση τιμής σ’ έναν απ τους σημαντικότερους συγγραφείς είναι της Αθηνάς ΚΕΦΑΛΑ (ανεψιά του Δημήτρη Κεχαΐδη).

Είκοσι χρόνια χωρίς τον Δημήτρη Κεχαΐδη.  Η απουσία είναι έντονη στο Ελληνικό θέατρο. Από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς συγγραφείς άφησε δυσαναπλήρωτο κενό. Οι διάλογοι στα έργα του είναι μοναδικοί, λιτοί αλλά καυστικοί, κάτι που έχουν επισημάνει ξένοι σκηνοθέτες, δραματουργοί και ηθοποιοί. Κάθε φορά που βλέπουμε «Το Τάβλι», είναι σα ν’ ακούμε γνώριμους ανθρώπους: φίλους, συγγενείς, ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό. Η δύναμη του Κεχαΐδη ήταν ότι έπιανε τον παλμό της ζωής μας χωρίς να ωραιοποιεί τίποτα. Μικρές στιγμές, καθημερινοί διάλογοι, μεταμορφώνονται στο έργο του σε καθρέφτες των ανθρώπων. Ήταν παρατηρητής της καθημερινότητας, αποτύπωνε αυτό που έβλεπε στη ζωή, ταυτίζονταν με τους ήρωες του και αργούσε να τους αποχωριστεί, και γι΄ αυτό δεν έγραφε το ένα έργο μετά το άλλο, ήθελε χρόνια για να “αδειάσει” έλεγε.

Η δύναμη της Τέχνης ενάντια στην σχολική βία και τον ρατσισμό

 

Ο Σύλλογος Φίλων της Δημοτικής Φιλαρμονικής Τρικάλων, στο πλαίσιο των ετήσιων πολιτιστικών δράσεών του, που πραγματοποιούνται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων, διοργανώνει πολιτιστική εκδήλωση αφιερωμένη στην ενημέρωση για ζητήματα σχολικής βίας, εκφοβισμού και ρατσισμού, καθώς και στην ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και της φαντασίας παιδιών και εφήβων μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση και δημιουργία.

Η εκδήλωση φέρει τον τίτλο «Η δύναμη της Τέχνης ενάντια στη σχολική βία και τον ρατσισμό» και περιλαμβάνει:

• Ενημερώσεις σε σχολεία για τη βία, τον ρατσισμό και τον σχολικό εκφοβισμό.

• Μουσική εκδήλωση – διαγωνισμό μουσικών σχημάτων, την Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2025, στις 18:00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Τρικκαίων «Αθανάσιος Τριγώνης», με ελεύθερη είσοδο.

Ο μουσικός διαγωνισμός

Στον διαγωνισμό θα συμμετάσχουν οκτώ μουσικά σχήματα, αποτελούμενα από μουσικούς ηλικίας 12 έως 18 ετών, προερχόμενα από:

• Το Δημοτικό Ωδείο Τρικάλων

• Τη Μουσική Σχολή Παπαστάθη

• Τη Μουσική Σχολή Κώστας Μυλωνάς Drums Academy

καθώς και τα ανεξάρτητα μουσικά σχήματα:

• Ορφέας Γεροκώστας και Γαλάνη Βασιλική

• Άγγελος Μακουτίδης και Φρειλία Σαμαρτζή

• Αλέξανδρος Σούρλας, Γιάννης Ζιώγας και Μανώλης Φραγκάκης

• «Αδέρφια στο Τέμπο»

• «Εν Τρίκκη Ψάλουσες»

Την εκδήλωση θα ανοίξει η Δημοτική Φιλαρμονική Τρικάλων.

Θα υπάρχει πενταμελής επιτροπή αξιολόγησης και θα απονεμηθούν συμβολικά χρηματικά βραβεία στους τρεις πρώτους.
Όλοι οι διαγωνιζόμενοι θα λάβουν αναμνηστικά βραβεία.

Την εκδήλωση στο Πνευματικό Κέντρο θα παρουσιάσει η Θεοδώρα Σαργιώτη, Διευθύντρια της Τεχνικής Υπηρεσίας του Δήμου Τρικκαίων.