Από το χρονοντούλαπό της ιστορίας

 

Κάποτε, την φωτογραφία που αποτυπώνεται σε καρτ ποστάλ του Νίκου Στουρνάρα της δεκαετίας του ΄50 την είχα χαρακτηρίσει ως «βιτρίνα των Τρικάλων», καθώς επιπλέον ήταν, η πιο διαδεδομένη και γνωστή την εποχή εκείνη της πόλης μας. Τα τρία στην σειρά νεοκλασικά κτίρια της πλατείας Ρήγα Φεραίου δικαιολογούσαν τον χαρακτηρισμό.

Από αριστερά το αρχοντικό της οικογενείας Αβέρωφ που ήταν και το πρώτο που χτίστηκε γύρω στα 1890, στο μέσον το αρχοντικό της οικογενείας Χατζηγάκη και στα δεξιά το κτίριο του ξενοδοχείου «Πανελλήνιον» με τον κινηματογράφο «Ορφέα» τότε στο ισόγειό του.

Δυστυχώς μόνο το τελευταίο κτίριο εξακολουθεί, ανακαινισμένο, να στέκει αλώβητο μέχρι και σήμερα, με το ιστορικό πλέον ξενοδοχείο και τα «Goody’s» στο ισόγειό του όπως βλέπουμε στην δεύτερη πρόσφατη φωτογραφία…

Τα άλλα δύο καλαίσθητα νεοκλασικά κτίρια αντικαταστάθηκαν με άχαρες και μουντές σύγχρονες πολυκατοικίες που συνάδουν μόνο με το χειμερινό κλίμα των ημερών.

Σωτήρης Κύρμπας

Νέο Ρευματολογικό Ιατρείο της κας Ζωής Κ. Τζιωρτζιώτη

 

Με την ολοένα και αυξανόμενη αναγνώριση που γεννά την ανάγκη για ειδική και εξατομικευμένη ιατρική φροντίδα, η έναρξη του νέου Ρευματολογικού ιατρείου, της κας Ζωής Κ. Τζιωρτζιώτη, ανοίγει τις πόρτες του για να παράσχει καινοτόμες υπηρεσίες υγείας σε ασθενείς με ρευματικά νοσήματα.
Σκοπός του νέου ιατρείου είναι να παρέχει διάγνωση, πλήρη ιατρική φροντίδα, θεραπευτική προσέγγιση και μακροχρόνια παρακολούθηση ασθενών με ρευματολογικά νοσήματα.
Μέσα από μια ανθρώπινη και επιστημονική προσέγγιση το ιατρείο επιδιώκει να προσφέρει την κατάλληλη θεραπεία για να αντιμετωπιστούν οι καθημερινές προκλήσεις-απαιτήσεις των ρευματικών παθήσεων.
Στο νέο ιατρείο, οι ασθενείς θα εξετάζονται και θα παρακολουθούνται με τις πλέον σύγχρονες διαγνωστικές μεθόδους (κατευθυντήριες οδηγίες), όπως αυτό συγχρονίζεται από την εξειδικευμένη γνώση και από τα σύγχρονα διαθέσιμα μηχανήματα τα οποία αποσκοπούν και επιτρέπουν την ακριβή διάγνωση και την παρακολούθηση της εξέλιξης της νόσου. Η επιστημονική έρευνα στη Ρευματολογία εξελίσσεται ραγδαία και ανοίγει νέους ορίζοντες στην διάγνωση, πρόοδο και θεραπεία των αυτοάνοσων και φλεγμονωδών νοσημάτων.
Η εξειδικευμένη Ρευματολόγος ιατρός Ζωή Τζιωρτζιώτη ΜD, PhDc, είναι Απόφοιτος Ιατρικής Σχολής Π. Ιωαννίνων / Ειδικευθείσα στο Π.Γ.Ν. Ιωαννίνων, Υπ. Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Επιστημονικός συνεργάτης της Ρευματολογικής κλινικής Π.Γ.Ν. Ιωαννίνων καθώς και του Ρευματολογικού τμήματος του Γ.Ν.Ι. Χατζηκώστα.
Είναι ειδικός στη χρήση σύγχρονων βιολογικών θεραπειών, ενδοαρθρικών εγχύσεων - παρακεντήσεων προσφέροντας έτσι πλήρη ιατρική προσέγγιση και εξατομικευμένη θεραπεία.
Εκτός από την ιατρική φροντίδα, το νέο ιατρείο δύναται και παρέχει πλήρη υποστήριξη και ενημέρωση στους ασθενείς. Παρέχοντας χρήσιμες συμβουλές αναφορικά με την διαχείριση της πάθησης, οδηγίες άσκησης και διατροφής και πρόληψη των επιπλοκών.

Το ιατρείο σχεδιάστηκε με γνώμονα την άνεση και την ευκολία των ασθενών. Ο χώρος είναι σύγχρονα εξοπλισμένος και φιλόξενος, με εύκολη πρόσβαση, προσφέροντας έτσι ολιστική φροντίδα.
Κατόπιν τούτων γίνεται σαφές ότι το ιατρείο διαθέτει όλα τα σύγχρονα τεχνολογικά και ανθρωπιστικά μέσα για πλήρη και εξατομικευμένη κάλυψη των αναγκών για την εξυπηρέτηση των ρευματολογικών ασθενών.

Το νέο ρευματολογικό ιατρείο της κας Ζωής Κ. Τζιωρτζιώτη, που βρίσκεται στην οδό Χατζηγάκη 12, Τρίκαλα, (Τηλ.: 24310 26262    Κιν.: 6974 352 372), έρχεται να υποστηρίξει καθημερινές και σε ορισμένες περιπτώσεις δύσκολες και ακάλυπτες ρευματολογικές ανάγκες και αποτελεί μια ελπιδοφόρα επιλογή για όσους αναζητούν την βέλτιστη φροντίδα στον τομέα της Ρευματολογίας.

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό (Ν. 3)

 

Από το Ημερολόγιο τοίχου, με τίτλο «Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό», έκδοση 1998, του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού, με τοπικές εμβληματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες και με σχετικό εμπλουτισμένο κείμενο από τον Δημήτρη Τσιγάρα, δημοσιεύουμε σήμερα ένα ενθύμημα του χωριού μας, με τίτλο «Το ψάρεμα».

Το ψάρεμα

Παλαιότερα, οι άνθρωποι στο χωριό ζούσαν πιο ήρεμα, με λιγότερη βιασύνη και περισσότερη ουσία. Η επαφή με την γη και τα ζώα ήταν μια πηγή χαράς και μάθησης, κάτι που δύσκολα μπορούσε να βρει κανείς στην καθημερινότητα της πόλης. Και ενώ οι συνθήκες μπορεί να ήταν πιο δύσκολες, η απλότητα αυτών των στιγμών δεν συγκρίνονταν με κανέναν νεοτερισμό.

Η παραπάνω εικόνα, με το κάρο και την παρέα που πηγαίνει για ψάρεμα στον ποτάμι, παραπέμπει και καταμαρτυρεί τις αμέτρητες ώρες ενασχόλησης των ανθρώπων στην απέραντη φύση του χωριού, στους δρόμους, στο δάσος της Παναγίας, στους αγρούς, και στα ποτάμια της περιοχής, με τον ήλιο να ζεσταίνει και τον αέρα να είναι πάντα καθαρός και φρέσκος.

Η μυρωδιά του χώματος και των λουλουδιών, το τραγούδι των πουλιών, οι ήχοι από τα ζώα και το θρόισμα των φύλλων από τα δέντρα, αποτελούσαν το τέλειο σκηνικό για ατελείωτες περιπέτειες.

Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, μια παρέα νέων, κανόνισαν να πάνε για ψάρεμα στο ποτάμι της περιοχής. Έζεψαν το κάρο, ανέβηκαν στην καρότσα και διάβηκαν για τη Σαλαμπριά με μοναδικά σύνεργα ψαρέματος, τα χέρια τους. Το ψάρεμα με τα χέρια είναι ένας ιδιότυπος τρόπος ψαρέματος που γίνεται μόνο στα ποτάμια της περιοχής της Θεσσαλίας.

Κολυμπούσαν κατά μήκος του ποταμού και ψάρευαν δεξιά κι αριστερά στις όχθες με τις χούφτες τους. Με επιδεξιότητα οι ψαράδες πιάνανε, με τα χέρια τους τα ποταμόψαρα και τις καραβίδες, μέσα στις γρούσπες (τρύπες), στα ραγάζια, στις ρίζες, στους βάτους και σε ότι άλλο φυσικό ή τεχνητό στοιχείο, βρίσκονταν στο ποτάμι που εκεί σύχναζαν τα ψάρια.

Με την αίσθηση της αφής αντιλαμβάνονταν τα ψάρια και με γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις τα έπιαναν με τα χέρια τους. Στη συνέχεια τα πετούσαν έξω στην όχθη, όπου κάποιος από την παρέα κρατούσε το καλάθι με τα ψάρια ή την βέργα λυγαριάς και τα κρεμούσε εκεί. Στο τέλος γίνονταν η μοιρασιά της «ψαριάς» και  ο καθένας έπαιρνε το μερίδιό του.

Πρόσωπα και πράγματα λησμονημένα, από μία φωτεινή εποχή, που έφυγε ανεπιστρεπτί. Έμειναν όμως οι φωτογραφίες σαν μια παρακαταθήκη για την καινούργια γενιά. Κοιτάζοντάς τες θα ξαναζωντανεύει μια περασμένη εποχή, που όσο απομακρύνεται θα παίρνει την εικόνα ενός παραμυθιού.

Οικογενειακές στιγμές

 

Οι οικογενειακές στιγμές αποτελούν τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις στη ζωή μας, γεμάτες συναισθήματα, αγάπης, χαράς, πόνου και ενίοτε δυσκολίες, οι οποίες μας διδάσκουν την αξία της αλληλοϋποστήριξης και της ενότητας.

Οι οικογενειακές στιγμές δημιουργούν μια αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Είτε πρόκειται για μια απλή συνάντηση στο τραπέζι για φαγητό, είτε για μία εκδρομή στη φύση, οι οικογενειακές δραστηριότητες ενισχύουν τη σύνδεση και την επικοινωνία. Αυτές οι στιγμές προσφέρουν την ευκαιρία να ξεχαστούν οι έγνοιες της καθημερινότητας και το ενδιαφέρον να εστιαστεί στις αληθινές αξίες της ζωής: την αγάπη, τη φροντίδα και την υποστήριξη.

Η επικοινωνία είναι το κλειδί για την ανάπτυξη και την διατήρηση υγιών σχέσεων εντός της οικογένειας. Οι οικογενειακές στιγμές παρέχουν την ευκαιρία να εκφραστούν συναισθήματα και σκέψεις, να λύνονται προβλήματα και να ενισχύεται η συναισθηματική σύνδεση. Ένα κοινό γεύμα ή μια βραδινή συνάντηση για να συζητήσουν τα μέλη της οικογένειας τα νέα της ημέρας τους, συμβάλλει στην ενίσχυση αυτής της σχέσης.

Τις στιγμές χαράς ή πόνου, η οικογένεια παραμένει ένα σταθερό καταφύγιο. Στις δύσκολες στιγμές, οι οικογενειακοί δεσμοί προσφέρουν την αγάπη και την υποστήριξη που χρειάζεται κάποιος για να ξεπεράσει τις προκλήσεις. Αυτή η αίσθηση αλληλοβοήθειας και εμπιστοσύνης είναι ανεκτίμητη.

Οι γονείς είναι τα πρώτα πρότυπα των παιδιών τους, και μέσα από τις κοινές στιγμές διαπαιδαγώγησης και ψυχαγωγίας, δημιουργούνται οι ισχυροί δεσμοί.

Ένα παιχνίδι, μια βόλτα ή απλά η ανάγνωση ενός παραμυθιού το βράδυ πριν τον ύπνο είναι στιγμές που εδραιώνουν έναν συναισθηματικό κόσμο και χτίζουν μνήμες για μια ζωή. Τα παιδιά μαθαίνουν από τους γονείς τους όχι μόνο την καθημερινότητα, αλλά και τις αξίες της ζωής και τη σημασία της οικογένειας ως υποστηρικτικού πυλώνα.

Οι οικογενειακές στιγμές λοιπόν, είναι το θεμέλιο των πιο σημαντικών αναμνήσεων που έχουμε στη ζωή μας. Αντιπροσωπεύουν την αγάπη, τη φροντίδα, τη στήριξη και τη χαρά που μπορούμε να βιώσουμε όταν βρισκόμαστε κοντά σε εκείνους που αγαπάμε. Ανεξάρτητα από το πόσο ταχείς γίνονται οι ρυθμοί της ζωής, οι οικογενειακές στιγμές μας υπενθυμίζουν την αξία της συντροφικότητας και την ανάγκη να απολαμβάνουμε το χρόνο με τους αγαπημένους μας.

ΑΓΡΟΤΙΚΑ ΝΕΡΑ

 

Μικρές φλέβες νερών απέμειναν από το απόβροχο και τη ροή αδύναμων πηγών εκεί έξω στα νωθρά αγροτικά τοπία. Σχεδόν λιμνάζουν στο πλάι των χωματόδρομων παρά την ανεπαίσθητη μικρή τους κίνηση, καθρεφτίζοντας μικρά δέντρα και πυκνούς θάμνους και κοιμίζοντας τον ουρανό. Αυτό είναι το πλεονέκτημα της ανοιχτής πεδιάδας: αντιδρά πολύ αργά κι έχει τον χρόνο έτσι να καλοσκεφτεί την κάθε δράση της. Ταυτόχρονα είναι και το μειονέκτημά της, επειδή πολύ συχνά όλα τα κακά την πιάνουν στον ύπνο. Ω αγαπημένες εξορμήσεις στους ορίζοντες της μεγίστης ηρεμίας. Ξεχύνεσαι και κουβαλάς έναν απέραντο πλούτο μαζί σου και κανένας δεν σου τον διεκδικεί: τον ουρανό. Κι όμως, παρ’ όλο το πλάτος του δεν μπορεί να σκεπάσει ποτέ τους κρυφούς θρήνους που μεταφέρει η καρδιά σου.

Του Ηλία Κεφάλα

Στο ποδόσφαιρο: Φωτεινό - Βαλτινό 1-8

 

Στον ποδοσφαιρικό αγώνα του ερασιτεχνικού πρωταθλήματος, του Β΄ ομίλου, της Β΄ κατηγορίας ΕΠΣ Τρικάλων της Κυριακής 9-2-2025, στο γήπεδο Φωτεινού,  η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού κέρδισε το Φωτεινό με σκορ 8-1.

Ο αγώνας διεξήχθη στο γήπεδο του Φωτεινού, κάτω από συνθήκες κρύου και παγωνιάς. Η ομάδα του Βαλτινού υπερτερούσε έναντι της ομάδας του Φωτεινού και πήρε με άνεση την νίκη, με τέσσερα γκολ που σημείωσε ο Δημήτρης Κοθράς, τρία ο Αλέξανδρος Κερασιώτης και ένα ο Ανδρέας Σταμούλης.

Οι ποδοσφαιριστές του Α.Ο.Β. που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι: Δ. Σφυρλίδας, Γιώτας, Περνέζα, Ζησόπουλος, Α. Σταμούλης, Ν. Σταμούλης, Καμέας, Κερασιώτης, Πατσιάς, Μάμαλης, Δ. Κοθράς.

Έτσι η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού παραμένει στην κορυφή της βαθμολογίας η οποία έχει ως εξής:

Η Βαθμολογία

ΑΟ. Βαλτινό                           36

Άθλος Καλαμπάκας                33

Καστράκι                                33

Παλαιομονάστηρο                  30

Α.Ο. Γοργογυρίου                   28

Πιαλεία                                    23

Ασπρόβατος                            22

Ασπροκλησιά                          18

Χρυσομηλιά                            16

Α.Ο Φωτεινού                         12

Α.Ο. Πηγής                               0

Ελευθεροχώρι                           0

ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ

 

Αφήνομαι στην ευρυγώνια θέα του παλιού σπιτιού, που το βλέπω να στέκει ανάπηρο και αόμματο πάνω στο γυμνό καταράχι. Φαντάζομαι τα μικρά παιδιά που γέμιζαν κάποτε την κατηφορική πλαγιά. Όλο το πράσινο λιβάδι έπαιζε τον ρόλο μιας απεριόριστης αυλής, που εκτεινόταν μαλακά αμέσως μπροστά από την εξώθυρα κι έπιανε σχεδόν όλο το βουνό. Ελευθερία επώδυνη λόγω της φτώχιας στο εσωτερικό του σπιτιού. Ξανακοιτάζω αχόρταγα.

Ω ετοιμόρροπο, μην πέσεις ακόμα, για μένα είσαι μια ατέρμονη και θεραπευτική μελαγχολία.

Του Ηλία Κεφάλα

Μνήμες από τη ζωή στο χωριό «Η πρώτη μέρα στο σχολείο» Αφήγημα του Χάρη Αγγελή

 

Οι μνήμες από τη ζωή στο χωριό, με πήγαν στην πρώτη μέρα της σχολικής μου εμπειρίας. Θυμάμαι με νοσταλγία το πατρικό μου σπίτι. Εκεί ζούσα κι εγώ. Ήμουν το πρώτο παιδί της οικογένειας με τα πέντε παιδιά. Κοιμόμουν στην άκρη της στρωματσάδας και πρόσεχα να μην ξεσκεπαστούν τη νύχτα τα μικρά μου αδέρφια. Κουβάλαγα νερό και πήγαινα στο χωράφι. Ήμουν έτοιμος για να πάω στην πρώτη δημοτικού και ήμουν το καμάρι της οικογένειας.

Πολύ χαίρονταν οι μεγάλοι, οι γονείς, που θα μάθαινε γράμματα το πρώτο τους παιδί. Εγώ όμως τα έβλεπα και τα άκουγα αυτά και σφίγγονταν η καρδιά μου, γιατί κανένα από τα μεγαλύτερα παιδιά της γειτονιάς δεν ήθελε να πάει σχολείο. 

Ο δάσκαλος ήταν πολύ αυστηρός, είχε μια βίτσα από κρανιά και χτυπούσε τα παιδιά στις παλάμες. Η σάκα μου όμως ήταν έτοιμη από ένα χρόνο πριν. Την είχε φτιάξει η μάνα μου στον αργαλειό. Πώς να πω τώρα «φοβάμαι το δάσκαλο και δεν θέλω να πάω σχολείο» εγώ που ήμουν «μεγάλος» και με καμάρωνε η οικογένεια.

Εκείνη τη μέρα μόλις χάραξε, πήγα στο παράθυρο, τράβηξα λοξά το κουρτινάκι, έκατσα στα γόνατα, δάγκωνα το μανίκι από το πουκάμισο και κοίταζα το δρόμο σκεφτικός. Περίμενα να φανούν τα άλλα παιδιά για να πάω μαζί τους. Όλα γύρω μου φαίνονταν θολωμένα. Οι κότες τσιμπούσαν τα χορτάρια με το ζόρι, το σκυλί κουλουριασμένο κοιμότανε στο δρόμο, το γκάρισμα του γαιδάρου ήταν βραχνιασμένο, τα φύλλα στα δέντρα ασάλευτα και τα σύννεφα στην ανατολή δεν άφηναν τον ήλιο να φανεί.

Πόσο ήθελα να φύγω στα χωράφια, αλλά τι θα λέγανε οι μεγάλοι, τι θα πούνε οι μικροί… Έπιασα τη σάκα την πέρασα στο κεφάλι μου και στο δεξί μου χέρι από το σχοινί και αυτή κρέμονταν ως το κώλο. Στα βλέμματα των μικρών  αδερφών μου έβλεπα την περηφάνια τους και ένοιωθα τη συμπαράσταση, καταλαβαίνοντας  ότι κάτι μεγάλο θα κάνω, χωρίς να το θέλω, αλλά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.

Οι φωνές των παιδιών από τη γειτονιά με έβγαλαν στο μπαλκόνι.

Ξυπόλυτος, με γαλάζιο βρακί, σκούρο γκρι πουκάμισο με μαύρο κολάρο, κουρεμένος από την προηγούμενη Κυριακή, με το ψαλίδι που κούρευε ο πατέρας το Πάσχα τα αρνιά, ακολούθησα την παρέα φοβισμένος κι άκουγα τη μάνα που έβγαινε λαχανιασμένη από το στάβλο με το καρδάρι στα χέρια, να φωνάζει στους μεγάλους «Προσέξτε και το Χάρη».

Τον κουρνιαχτό στο δρόμο τον ένοιωθα κρύο στις πατούσες. Η σκρόφα της Γιάννους δεμένη κάτω από τη συκιά τραβούσε την αλυσίδα και έσκουζε γιατί ήθελε να φάει. Ο τσούπος πετούσε από παλούκι σε παλούκι, κάθονταν για λίγο έκανε τσούπ- τσουπ και μόλις πλησιάζαμε εμείς τα παιδιά έφευγε παραπέρα.  Ήξερα καλά που ακριβώς έχει το λημέρι του. Δυο μέρες τώρα έστηνα την παγίδα μου στα παλούκια που είχαν τις περισσότερες κουτσιλιές, αλλά ο τσούπος δύσκολα πιάνεται.

«Σφηνώνει ο σκάνταλος» μου έλεγε ο φίλος μου ο Νάσιος, που την έφτιαξε, «και όταν κάθεται επάνω ο τσούπος δεν πιάνεται στην παγίδα».

Μούρχονταν να σκύψω να πάρω μια πέτρα και να τον σημαδέψω, αλλά ήξερα από τους μεγαλύτερους ότι ο δάσκαλος δεν επέτρεπε να σκοτώνουν τα πουλιά.

Ο δρόμος κόντυνε και το σχολείο φάνηκε. Η αγωνία μου μεγάλωνε.

Τα παιδιά λέγανε καλημέρα σ’ όσους συναντούσαν στο δρόμο και κουβέντιαζαν για τη σκύλα του Καραθάνου, που όταν ήταν λυμένη χιμούσε πάνω στον κόσμο και τους δάγκωνε.

Έξω από το σχολείο ήταν πολλά παιδιά μαζεμένα. Λέγανε για το αναγνωστικό, για την αριθμητική, για το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, για τα φίδια που είδαν το καλοκαίρι, για τα πουλιά που έπιασαν, για τα ξενύχτια στα πρόβατα, για τα καρπούζια που έκλεψαν, για τα σταφύλια που θα τρυγήσουν, για το που θα ψαρέψουν μετά το σχολείο, πως θα αγοράσουν μπάλα…

Ξαφνικά άκουσα να φωνάζει ένα παιδί «Έρχεται ο δάσκαλος».

Στο βάθος της δημοσιάς φαίνονταν ένας άντρας με τραγιάσκα, καβάλα στο ποδήλατο. Όταν έφτασε κοντά χαμογέλασε. Ήταν μεγάλος σαν τον πατέρα μου. Κατέβηκε από το ποδήλατο έβγαλε το πιαστράκι που είχε χαμηλά στο παντελόνι για να μην λερώνεται από την αλυσίδα και είπε και αυτός «καλημέρα».

Άνοιξε την καγκελόπορτα και έπιασε κουβέντα με τα παιδιά. Βέργα δεν είχε που έλεγαν οι μεγάλοι και φαίνονταν καλός.

Το σχολείο ήταν γεμάτο παράθυρα και τα πεύκα μύριζαν όπως και στην εκκλησία. Η αυλή είχε πολλές πετρούλες κι από κάτω έβγαιναν μικρές αγριάδες. Το κουδούνι χτύπησε και όλα τα παιδιά έτρεξαν προς την πόρτα. Εγώ πήγαινα πίσω από τον Νάσιο που ήταν Τετάρτη τάξη.

Η πρώτη τάξη από εδώ φώναξε ο δάσκαλος. Μετά την προσευχή τα παιδιά όρμησαν με φωνές και σπρωξίματα στην αίθουσα. Η αίθουσα είχε πολλά πράσινα ξύλινα θρανία στη γραμμή, έναν μαύρο πίνακα  κι από πάνω του κρέμονταν ένας χάρτης της Ελλάδος, που τον έλεγαν γεωφυσικό. Απέναντι κρέμονταν ένας άλλος που έδειχνε λουλούδια κεράσια, σταφύλια, καρπούζια, χιόνια, λαμπάδες, ένα κουτσό άνθρωπο και έναν ήλιο που γελούσε με δάκρυα. Τα παιδιά φώναζαν πολύ, μάλωναν για τα θρανία, τραγουδούσαν και μόλις μπήκε ο δάσκαλος σώπασαν και σηκώθηκαν όρθια. Πάλι ο δάσκαλος ήταν γελαστός και κουβέντιαζε με τους μεγαλύτερους και είπε στα μικρά παιδιά να αγοράσουν ένα τετράδιο και ένα μολύβι.

Στο γυρισμό πάλι τα παιδιά έλεγαν καλημέρα σε όσους συναντούσαν στο δρόμο και αυτοί τους απαντούσαν. Μερικοί έλεγαν και καλή πρόοδο.

Ο παππούς ο Παντελής από τη γειτονιά μας είχε ριγμένο το σακάκι του στους ώμους, τα χέρια πίσω, έπαιζε το κομπολόι με τις μεγάλες πορτοκαλιές χάντρες και περπατούσε αργά αργά στο δρόμο. 

«Καλημέρα», απαντάει στα παιδιά και μετά σταματάει και λέει, «Βρε κι ο Χάρης εδώ. Που είναι η καλημέρα βρε, Χάρη, πείνασες και την έφαγες. Αχ βρε κερατένιε χα, χα, χα».

Η κοπή της πίτας του Α.Ο. Βαλτινού

 

Την πρωτοχρονιάτικη πίτα του έκοψε ο Α.Ο. Βαλτινού, την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2025 στο καφενείο «Μάμαλης», στο Βαλτινό. Παρουσία των εκπροσώπων της ΕΠΣ Τρικάλων, Βησσαρίων Μεσιακάρη και Στέφανου Καπλάνη, καθώς και των ποδοσφαιριστών και παραγόντων της ομάδας, η διοίκηση του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού ευχήθηκε σε όλους καλή χρονιά, με υγεία και ευτυχία! Ενώ ανταλλάχθηκαν μεταξύ των παρευρισκομένων ευχές για μια επιτυχημένη αγωνιστική χρονιά με όμορφο θέαμα και πολλά γκολ. Τυχερός της βραδιάς ήταν ο ποδοσφαιριστής Γιάννης Σφυρλίδας που πέτυχε το φλουρί.

Η κοπή της πίτας του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού

 

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει και προσκαλεί τα μέλη του και τους φίλους, στην κοπή της πίτας, που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 15 Φεβρουαρίου 2025 και ώρα 20:30 μ.μ., στην ταβέρνα «Το στέκι της γεύσης», στο Βαλτινό.

Η διοργάνωση της εκδήλωσης κοπής πίτας είναι μία παράδοση που φέρνει κοντά τους ανθρώπους, προσφέροντας μια ευχάριστη και ζεστή ατμόσφαιρα, η οποία συνδυάζει μουσική, κέφι και χορό. Είναι  μία εξαιρετική ευκαιρία για να συγκεντρωθούν τα μέλη του συλλόγου, οι φίλοι, οι συγγενείς και οι συγχωριανοί σε ένα εορταστικό κλίμα, που ενσωματώνει την ανταλλαγή ευχών για το νέο έτος. Παράλληλα δημιουργεί ευχάριστη ατμόσφαιρα που ενισχύει την επικοινωνία, τη χαρούμενη διάθεση και δημιουργεί μία αξέχαστη εμπειρία για όλους τους συμμετέχοντες.

Η μουσική επιμέλεια της εκδήλωσης, η μεταμόρφωση της ψυχικής διάθεσης και η διατήρηση της ενέργειας του κοινού, θα γίνουν με τις υπηρεσίες DJ, ο οποίος μέσα από τις κατάλληλες μουσικές επιλογές και τις εναλλαγές του ρυθμού, θα κατευθύνει την ατμόσφαιρα της εκδήλωσης, προσφέροντας μια αξέχαστη βραδιά, γεμάτη κέφι, τραγούδι και χορό.

Είσοδος 3 ευρώ.

Τηλέφωνο για κρατήσεις θέσεων: 24310 94526

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις

 

Μια παλιά όμορφη, ασπρόμαυρη φωτογραφία από το Βαλτινό, που η  σκηνογραφία της παραπέμπει σε Φελινικό σκηνικό, καθώς δημιουργεί έτσι μια σουρεαλιστική εικόνα, η οποία με τη σειρά της γεννάει διάφορους συνειρμούς, δίνοντας έμφαση στην έννοια «της ομορφιάς της φύσης και των ανθρώπων».

Η ομορφιά της φύσης και των ανθρώπων συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται. Ο άνθρωπος, ως μέρος της φύσης έχει την ικανότητα να αναγνωρίζει και να εκτιμά την ομορφιά γύρω του, ενώ ταυτόχρονα συμβάλλει στη διατήρηση και στην προστασία του φυσικού κόσμου. Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη: η φύση προσφέρει στον άνθρωπο πηγή έμπνευσης και ζωή, ενώ ο άνθρωπος με την υπευθυνότητά του μπορεί να προστατεύσει και να φροντίσει τον κόσμο γύρω του.

Η ένωση αυτών των δύο κόσμων - της φύσης και των ανθρώπων - δημιουργεί ένα δυναμικό και ισχυρό σύνολο, που μας υπενθυμίζει την ανάγκη να σεβόμαστε και να φροντίζουμε τόσο τον πλανήτη όσο και τους ανθρώπους γύρω μας. Αν κατανοήσουμε τη βαθιά αυτή σύνδεση, μπορούμε να ζούμε με περισσότερη συνείδηση, σεβασμό και αγάπη για ό,τι μας περιβάλλει.

Η ομορφιά της φύσης και των ανθρώπων είναι αλληλένδετη και αναδεικνύει την ουσία της ζωής. Είτε το βλέπουμε μέσα από την απλότητα ενός λουλουδιού, είτε μέσα από το βλέμμα ενός ανθρώπου που προσφέρει μια πράξη αγάπης, η αληθινή ομορφιά βρίσκεται στη σύνδεση, στην αρμονία και στην αμοιβαία εκτίμηση. Όταν αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε αυτή την ομορφιά, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο γεμάτο ειρήνη, αγάπη και αρμονία.

Μια βόλτα με τον άνθρωπό σου, στην πόλη των Τρικάλων

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Η πόλη των Τρικάλων έχει μία ιδιαίτερη μαγεία όταν την εξερευνάς με τον άνθρωπο που αγαπάς. Κάθε γωνιά της, κάθε δρόμος της, κάθε σημείο αποκτά έναν νέο χαρακτήρα. Η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική, πιο ζεστή, και η κάθε στιγμή φαίνεται να είναι πολύ πιο ευχάριστη, ειδικά όταν τη μοιράζεσαι με κάποιον που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο.

Η πόλη των Τρικάλων έχει την ικανότητα να εκπλήσσει, να προκαλεί και να θυμίζει ότι, όσο κι αν τη θεωρείς γνώριμη, πάντα κρύβει νέα μυστικά. Και αυτό είναι που την κάνει αληθινά ξεχωριστή.

Μια βόλτα στην πόλη, με το άνθρωπο που αγαπάς, είναι κάτι παραπάνω από απλώς μια καθημερινή δραστηριότητα - είναι μια εμπειρία γεμάτη από συναισθήματα και στιγμές που μένουν ανεξίτηλες.

Αυτή η βόλτα δεν χρειάζεται να έχει κάποιο συγκεκριμένο προορισμό.  Κάθε δρόμος, κάθε στενό, κάθε πλατεία μπορεί να αποτελέσει το ιδανικό σημείο για μια μικρή στάση. Η πόλη είναι γεμάτη από σύγχρονα στοιχεία, αλλά και από αναμνήσεις του παρελθόντος που θυμίζουν πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η παράδοση στον αστικό ιστό.

Μια στάση σε ένα καφέ, δίνει τη δυνατότητα για την απόλαυση του καφέ της προτίμησης και την απόλαυση της ήρεμης στιγμής. Η συζήτηση θα κυλίσει φυσικά, είτε για τις καθημερινές ανησυχίες, είτε για τα όνειρα και τις επιθυμίες που γίνονται για το μέλλον.

Αν η βόλτα συνεχιστεί το απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος αρχίζει να πέφτει και οι τελευταίες ακτίνες του φωτίζουν τους δρόμους, το σκηνικό γίνεται ειδυλλιακό. Η πόλη φαίνεται πιο ήσυχη, οι άνθρωποι λιγότερο βιαστικοί και το χαμηλό φως του σούρουπου δημιουργεί μία ατμόσφαιρα ρομαντισμού. Κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου, η βόλτα γίνεται αργά απολαμβάνοντας την ηρεμία και την αίσθηση ότι ο χρόνος σταματάει για λίγο.

Η νύχτα πέφτει σιγά-σιγά και η πόλη μεταμορφώνεται. Τα φώτα των δρόμων, οι φωνές των ανθρώπων και η μουσική που έρχεται από τα μπαρ και τα καφέ, δημιουργούν ένα ιδιαίτερο ατμοσφαιρικό ταξίδι. Σ’ ένα ήσυχο σημείο, σε ένα παγκάκι, δίπλα στο ποτάμι, απολαμβάνεις το ταξίδι με τα φώτα της πόλης που ανακλώνται στο νερό. Τα χέρια είναι πάντα ενωμένα, και κάθε στιγμή μαζί με τον άνθρωπό σου είναι μοναδική. Η ησυχία επιτρέπει την απόλαυση της παρουσίας του άλλου, χωρίς να χρειάζεται να πεις κάτι. Είναι αυτές οι στιγμές που η σιωπή μιλάει πιο δυνατά από τις λέξεις.

Μια βόλτα λοιπόν, με τον άνθρωπό σου στην πόλη, είναι μια ευκαιρία για να γνωρίσεις τον πολιτισμό της, να δεις τα αξιοθέατά της, να εξερευνήσεις τα μέρη της και να δημιουργήσεις αναμνήσεις, έτσι ώστε να έρθεις πιο κοντά και να ζήσεις τις στιγμές. Η πόλη μπορεί να είναι γεμάτη από ήχους και κίνηση, αλλά όταν την περπατάς πλάι-πλάι με κάποιον που αγαπάς, κάθε γωνιά της αποκτά άλλη αξία. Κάθε βήμα γίνεται πιο όμορφο, και κάθε στιγμή αλησμόνητη!

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό (Ν. 2)

 Το 1998 ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού εξέδωσε ένα 14σέλιδο Ημερολόγιο τοίχου, με 12 τοπικές - εμβληματικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Για κάθε φωτογραφία από αυτές γράφτηκε κι ένα σχετικό κείμενο από τον Δημήτρη Τσιγάρα.

Σήμερα δημοσιεύουμε το δεύτερο ενθύμημα του χωριού μας, για να θυμούνται οι παλιοί και να γνωρίζουν οι νεότεροι.

2) Ο γάμος «τα δώρα του γαμπρού»

Ο γάμος στο Βαλτινό ήταν και εξακολουθεί να είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα γεγονότα του χωριού. Γι' αυτό καταβάλλονταν κάθε προσπάθεια ώστε η τελετή να γίνεται σε ατμόσφαιρα χαράς και λαμπρότητας, με όλα τα παραδοσιακά έθιμα.

Ένα από τα έθιμα του γάμου ήταν και «τα δώρα του γαμπρού». Ο γαμπρός έστελνε τα δώρα του, στη νύφη μέσα σε έναν δίσκο, το γνωστό σε όλους μας σινί. Τα μετέφεραν στο σπίτι της με το κάρο, οι βλάμηδες και οι βλάμισσες και στο δρόμο τραγουδούσαν, χόρευαν και έπιναν.

Τα δώρα ήταν συνήθως, κουλούρα, παπούτσια, κάλτσες, ομπρέλα, καθρέφτης κλπ.

Το συγγενολόι της νύφης τους υποδέχονταν με χαρά και με τις πιο θερμές και εγκάρδιες ευχές. 

Στη φωτογραφία, η οποία είναι τραβηγμένη το 1945, ο ζευγάς με το ζευγάρι των βοδιών του και το κάρο, μεταφέρει το γαμπρό, τους συγγενείς και τους βλάμηδες στο σπίτι της νύφης. Οι δεσμοί των ανθρώπων με τα ήθη και έθιμα της περιοχής ήταν άρρηκτα συνδεδεμένοι με τον τρόπο ζωής τους.

Στην φωτογραφία λοιπόν, καταγράφεται το συγκεκριμένο έθιμο και αναδεικνύονται οι ευρύτερες δυνατότητες και η μαγεία της φωτογραφίας που αφηγείται, συμβολίζει, παραπέμπει και αποκαλύπτει τη σκισμένη σελίδα ενός μυθιστορήματος.

Απεβίωσε ο Αθανάσιος Γ. Πέτρου

 

Απεβίωσε  ο συγχωριανός μας Αθανάσιος Γ. Πέτρου την Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2025, σε ηλικία 89 ετών. Ο Αθανάσιος Πέτρου, του Γεωργίου και της Αγγελικής, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1936. Παντρεύτηκε με την Αγγελική, το γένος Γ. Καραστέργιου και απόχτησαν δύο παιδιά, τον Γεώργιο και την Ρωξάνη.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2025 και ώρα 15:00. μ.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού Τρικάλων.

Η σορός θα μεταφερθεί στον ιερό ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού στις 2:30. μ.μ.

Παρακαλούνται οι  συγγενείς και φίλοι όπως προσέλθουν και συνοδεύσουν την εκφορά του.

Άθλος Καλαμπάκας - Α.Ο. Βαλτινού 2-1

 

Την πρώτη ήττα γνώρισε η ομάδα του Α.Ο. Βαλτινού, μετά από 11 ολόκληρους μήνες, στο φετινό πρωτάθλημα της β΄ κατηγορίας της ΕΠΣΤ, από την ομάδα Άθλος Καλαμπάκας.

Στον αγώνα, ντέρμπι της Κυριακής 2-2-2025, στο γήπεδο Καλαμπάκας, αν και προηγήθηκε το Βαλτινό με γκολ του Κοθρά, δεν μπόρεσε όμως να κρατήσει το σκορ και το αήττητο, καθώς ο Άθλος Καλαμπάκας, με δύο γκολ του Βασίλη Αλμπάνη, έκανε την εντυπωσιακή ανατροπή και επικράτησε με 2-1.

Οι ποδοσφαιριστές του Α.Ο.Β. που αγωνίστηκαν στο παιχνίδι: Δ. Σφυρλίδας, Γ. Σφυρλίδας, Δ. Κοθράς, Κ. Κοθράς, Περνέζα, Καμέας, Γιώτας, Περιστέρης (Ν. Σταμούλης), Μάμαλης (Α. Σταμούλης) Ζησόπουλος, Αλεξίου (Τσιγάρας).

Βαθμολογία

ΑΟ. Βαλτινό                           33

Άθλος Καλαμπάκας                30

Καστράκι                                30

Παλαιομονάστηρο                  27

Α.Ο. Γοργογυρίου                   25

Πιαλεία                                    23

Ασπρόβατος                            22

Ασπροκλησιά                          18

Χρυσομηλιά                            13

Α.Ο Φωτεινού                         12

Α.Ο. Πηγής                               0

Ελευθεροχώρι                           0

Στα Τρίκαλα το πρώτο παθητικό δημόσιο σχολείο

 

Το πρώτο παθητικό δημόσιο σχολείο χτίζεται στα Τρίκαλα από τον Δήμο Τρικκαίων. Πρόκειται για κτήριο που θα στεγάσει το 20ο Νηπιαγωγείο Τρικάλων, στον χώρο της πρώην ΤΑΞΥΠ, που θα φιλοξενήσει το Διαχρονικό Μουσείο Τρικάλων και ακριβώς δίπλα από το υπό κατασκευή Διαδραστικό Μουσείο Τεχνολογίας, στους πρόποδες του λόφου Προφήτη Ηλία. Το κτήριο θα πληροί τις προδιαγραφές για να χαρακτηριστεί ως παθητικό. Δηλαδή, ως κτήριο που θα έχει σταθερή θερμοκρασία όλων τον χρόνο, μειώνοντας σε έως και 90% τα απαιτούμενα έξοδα για τη θέρμανσή του.

Τεχνικά στοιχεία
Για να επιτευχθεί αυτό, χρειάζεται «προθέρμανση ή πρόψυξη της ποσότητας του νωπού αέρα, η οποία απαιτείται για την  σωστή εσωτερική ατμόσφαιρα, χωρίς τη χρήση επιπλέον ανακυκλοφορίας του αέρα». Ουσιαστικά, γίνεται σειρά εργασιών, όπως κουφώματα με τριπλό τζάμι και θερμοδιακοπή, αλλά και με ειδικές ταινίες αεροστεγανότητας για να μην εισχωρεί ούτε να φεύγει αέρας, μηχανικός αερισμός (αεραγωγοί) με ανάκτηση θερμότητας, εναλλάκτη που εξασφαλίζει καθαρό αέρα χωρίς να χρειάζεται να ανοίγουν τα παράθυρα, αντλία θερμότητας 12kwat (διπλάσια των απαιτήσεων) για 301 τ.μ., όσο χρειάζεται ένα καλά μονωμένο σπίτι των 100 τ.μ., κλιματιστικό μόλις 12 btu για αυτά τα 301 τ.μ., παρότι η νομοθεσία δεν το προβλέπει.
Επίσης, έχουν γίνει ήδη μονωτικές εργασίες συνολικά στο κτήριο εξωτερικά, όπως μόνωση 5 εκ., στη θεμελίωση, άλλα 5 εκ. στο δάπεδο, εξωτερική θερμοπρόσοψη 20 εκ., ζώνη στεγάνωσης 60 εκ., σκληρό μονωτικό, πετροβάμβακας με επικάλυψη με ειδική κόλλα και στις δυο πλευρές, μόνωση 5 εκ. και στους μη θερμαινόμενους χώρους, μόνωση στην πλάκα 25 εκ. στο κενό με την στέγη.
Συνολικά οι εργασίες προχωρούν πολύ γρήγορα και βρίσκονται σε εξαιρετικό επίπεδο, ενώ σύντομα θα γίνει και η πιστοποίηση από τον αρμόδιο οργανισμό.

Το σχολείο

Το νηπιαγωγείο έχει εμβαδό 301 τ.μ., σε οικόπεδο 1.253,44 τ.μ., με 2 αίθουσες διδασκαλίας, 1 αίθουσα πολλαπλών χρήσεων, χώρο αναμονής, γραφεία διοίκησης,  χώρο ανάπαυσης νηπίων, τραπεζαρία-κουζίνα αποθήκη,  λεβητοστάσιο και χώρους υγιεινής. Θα εξυπηρετεί 50 νήπια.

Η μελέτη εκπονήθηκε από την Τεχνική Υπηρεσία του Δήμου Τρικκαίων και το έργο είχε 695.000€ με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα «Αντώνης Τρίτσης». Ο έργο ανέλαβε η εταιρεία «Π. ΣΓΟΥΡΑΛΗΣ και ΣΙΑ Ε.Ε.».

Πρώτο αλλά… δεύτερο

Όλη αυτή η πρωτοποριακή τεχνολογία είναι ίδια με αυτή που χρησιμοποιήθηκε στο πρώτο παθητικό ανακαινισμένο διατηρητέο κτήριο, που βρίσκεται επίσης στα Τρίκαλα. Πρόκειται για το κτίσμα στο Βαρούσι (αρχοντικό Κυρνάσιου – οικία Μάντζαρη), που θα στεγάσει το Σπίτι Τρικαλινών Καλλιτεχνών. Ετσι ο Δήμος Τρικκαίων, αξιοποιώντας τη νέα τεχνολογία για τις κατασκευές και τη μηχανική, εξασφαλίζοντας χρήματα από προγράμματα, στοχεύει στο να μειώσει το κόστος θέρμανσης – ψύξης, προσφέροντας τις καλύτερες δυνατές υποδομές για την πρώτη επαφή των νηπίων της περιοχής με το σχολείο.

Ο λόφος και η ανάπλαση

Υπενθυμίζεται ότι ολόκληρη η περιοχή αναπλάθεται δραστικά, με σαφείς στόχους. Δίπλα από το Παθητικό Νηπιαγωγείο ξεκίνησε η κατασκευή του Διαδραστικού Μουσείου Τεχνολογίας. Και δίπλα από αυτό, σχεδιάστηκε να φιλοξενηθεί – σε χώρο της πρώην ΤΑΞΥΠ – το Διαχρονικό Μουσείο των Τρικάλων. Όλα αυτά, στις παρυφές του Βαρουσίου, όπου ήδη υλοποιούνται έργα ανάπλασης. Αλλά και κάτω από τον λόφο Προφήτη Ηλία, όπου επίσης υλοποιούνται έργα το Πάρκο Τοπικής Χλωρίδας και Πανίδας, στη θέση του παλιού ζωολογικού κήπου.

 

Από το γραφείο Τύπου

Το χαμομήλι

 

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός, στο σπίτι της γιαγιάς μου, υπήρχε πάντα χαμομήλι. Το μάζευε η ίδια από τις άκρες των χωραφιών και πολλές φορές τα κρύα πρωινά μας έκανε ένα ζεστό αφέψημα να πιούμε. Άλλες φορές όταν χτυπούσαμε στο μάτι μας ή σε κάποιο άλλο σημείο του σώματος η γιαγιά έκανε κομπρέσες με χαμομήλι. Έβραζε το χαμομήλι, το έβαζε σε ένα σκεύος και βρέχοντας ένα πανί, μας το έβαζε στο σημείο που είχαμε χτυπήσει.

Το χαμομήλι, που η γιαγιά το έλεγε «αρμέγκια», το μάζευε αρχές Μαΐου μέχρι τέλος Ιουνίου, όταν ήταν σε πλήρη άνθηση και το στέγνωνε σε σκιερό και καλά αεριζόμενο χώρο.

Εκεί στα λιβάδια του χωριού, και στις άκρες των χωραφιών, κατά την πρώτη εαρινή και μεγαλόπρεπη ανθοφορία της φύσης, όλοι οι κάτοικοι του χωριού, άντρες και γυναίκες, ξεχύνονταν στην περιφέρεια για τη συγκομιδή του και μάζευαν το χαμομήλι που τους πρόσφερε απλόχερα ο τόπος. Μάζευαν όσο χρειάζονταν και πάντα άφηναν μερικά άνθη εδώ και εκεί για να κάνει σπόρο και να ξανά φυτρώσει για την επόμενη χρονιά. 

Η συγκομιδή γίνονταν με τα χέρια ή με ψαλίδι. Στη συνέχεια το αποξήραιναν, το κάνανε μπουκετάκια και τα κρεμούσαν σε μέρος σκιερό και ξηρό. Τα άνθη τα άπλωναν σε ένα ταψί ή σήτα. Όσα από τα άνθη δεν ήταν καλά ανοιγμένα και έπαιρναν σκούρο χρώμα, τα αφαιρούσαν από τη συλλογή, ώστε να διατηρήσουν και να αποξηράνουν μόνο άνθη καλής ποιότητας. Τέλος το αποθήκευαν σε βάζα και το διατηρούσαν σε σκιερό και δροσερό μέρος.

Το χαμομήλι είναι αυτοφυές γηγενές αρωματικό φυτό - βότανο που βοηθάει στην διατήρηση της καλής υγείας και χρησιμοποιείται κατά βάση για αφέψημα ή και ως βάμμα καθώς έχει ευεργετικές θεραπευτικές ιδιότητες. Τονώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθάει το πεπτικό και ανακουφίζει από το κρύωμα.

Ο συγχωριανός μας ποιητής Ηλίας Κεφάλας εμπνεύστηκε από το χαμομήλι και έγραψε τους όμορφους στίχους, τους οποίους μελοποίησε η αφεντιά μου και δημιουργήθηκε έτσι, ένα όμορφο τραγουδάκι, που υμνεί και ευγνωμονεί αυτό το ταπεινό, αρωματικό και θεραπευτικό ανθόφυτο!

Δ.Τ.

Ένα παλιό ρεπορτάζ στην Παπαράντζα

Στην Εφημερίδα «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» Τρικάλων της Πέμπτης 5 Μαρτίου 1953 στην πρώτη σελίδα δημοσιεύτηκε ένα ρεπορτάζ με τη φωτογραφία του υπεραιωνόβιου Βασίλη Ανδρέου, από το Δενδροχώρι. Το άρθρο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περιοχή μας, υπογράφεται υπό των αρχικών Α.Μ. και το παραθέτουμε με πιστή αντιγραφή.

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΑΙΩΝΟΒΙΟΣ, 115 ΕΤΩΝ ΚΑΤ'ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ 120 ΚΑΤ' ΑΛΛΟΥΣ, ΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΠΑΡΑΝΤΖΑ

Απέκτησε 6 τέκνα, 20 εγγόνια, 18 δισέγγονα. –Ένα τρισέγγονο του πέθανε, αλλά περιμένει να γεννηθεί άλλο. – Δεν έχει καπνίσει ποτέ. – Ελπίζει να ζήση πολλά ακόμη χρόνια.
Εκατόν δεκαπέντε χρονών λέει εκείνος πως είναι!... Στα εκατόν είκοσι «και βάλε» τα ανεβάζουν οι γεροντότεροι συγχωριανοί του!... Ίσως και να έχουν δίκιο οι δεύτεροι αφού τέτοιον τον θυμήθηκαν και ζήσαν και γεράσανε κι αυτός ακόμα τέτοιος είναι…» και η προσπάθεια αυτή της απόκρυψης των πέντε αμφισβητούμενων χρόνων από τον ίδιο, να μη αποβλέπει παρά στην επιθυμία και μόνο και στο κουράγιο να τα «ξαναζήσει».
Χαλάλι του, λοιπόν κι αφού δεν μας πέφτει παρά μόνο λόγος, του ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά, να το κατορθώσει.
Πρόκειται για το Βασίλη Ανδρέου από το χωριό Δενδροχώρι (Παπαράντζα) που μ’ όλα τα παραπάνω χρόνια που αναφέραμε πως βαρύνεται όχι μόνο εξακολουθεί να ζει, αλλά... δίνει και την εντύπωση πως θα ζήσει ακόμα πολύ. «Άλλα τόσα» λένε οι χωριανοί πως θα ζούσε, αν είχε την περιποίηση και καλοζωία που πρέπει για άνθρωπο της ηλικίας του.
Σαν λευκό όνειρο παρουσιάστηκε μπρος στα μάτια μου, η ζωντανή αυτή ιστορία αιώνος και πλέον ο Βασίλης Ανδρέου.
Όταν τον είδα στο χωριό του που πήγα να τον επισκεφθώ, το σταθερό του χέρι πού ’σφιξε το δικό μου, μού ’δωσε την ιερή συγκίνηση του χαιρετισμού απ’ τα βάθη των χρόνων που πέρασαν.
Πέρασε μπόρες και μπόρες κι έζησε χαρούμενες κι ευτυχισμένες ημέρες. Γεννήθηκε μες στη σκλαβιά και ευτύχησε να δει νέος τότε ακόμα, την απελευθέρωση του τόπου μας. Η φωνή του σταθερή κι εκείνη. Μόνο τα μάτια του δείχνουν λίγο θολά. Βλέπει όμως και γνωρίζει καλά. Και μ’ όλη την καταπληκτικά σταθερή του μνήμη, δεν μπορεί, λέει, να θυμηθεί πότε ακριβώς γεννήθηκε… «Πάντως, δεν πιστεύω να τα περνάω τα… δεκαπέντε κι εκατό!...
Από τα παιδιά του, εξ εν όλω που απέκτησε ζούνε μόνο τα δύο. Ο Γεώργιος Ανδρέου ετών 61 και η Μαρία σύζυγος Αλαφοστέργιου ετών 70. Η μεγαλύτερη του κόρη Παρασκευή Μεγαρχιώτη πέθανε σε ηλικία 75 χρονών και άφησε 7 παιδιά, 3 η Θεοδώρα Ν. Μπακάλη που πέθανε επίσης και η Βάϊα και ο Γρηγόρης που πέθαναν όταν ακόμα ήσαν μικρά.
Τα εγγόνια του είκοσι εν όλω, ζουν όλα σήμερα, καθώς και τα δισέγγονά του που φτάνουν τα 18. Απ’ όλα αυτά παντρεύτηκε, μόνο, πριν δύο χρόνια, τώρα ο Γεώργιος Πράτας τη Μαργαρίτα Βαγγελού από το Βαλτινό με την οποία απέκτησε ένα παιδάκι – τρισέγγονο το πρώτο του γέρου – μα που δεν είχε την ευτυχία να ζήσει. Αισιόδοξος, όμως όπως είναι ο «γέρος» πιστεύει πως θα κρατήσει στα χέρια του το «άλλο» που θα γεννηθεί από τη μαργαρίτα που είναι σε ενδιαφέρουσα, πάλι κατάσταση.
Ο γέρος, ζει με το γιό του το Γιώργο που κι εκείνος έχει πέντε παιδιά από τα οποία τα 4 κορίτσια. Είναι πολύ φτωχοί. Υποφέρουν θα μπορούσε κανείς να πει. Ο γεωργικός του κλήρος από 30 στρέμματα είναι αδύνατο να αποδώσει όσα τους χρειάζονται. Και να σκέπτεται κανείς, πως και ο ίδιος ο πατέρας είναι άρρωστος, χρόνια τώρα από το δεξί του πόδι που τον πονάει αφόρητα κι ήτανε το ίδιο πόδι του η αιτία να απαλλαγεί από το στρατιωτικό. Από τότε δεν ξανακοιτάχτηκε λέει, σε γιατρό κι ο διπλός του πόνος αυξάνει απ’ ότι υποφέρει όλη του η οικογένεια. Αυτά λέει ο δύστυχος πατέρας των τεσσάρων ενήλικων κοριτσιών και γιός του γέρου, που μ’ όλα τα μισά χρόνια που έχει του πατέρα του δίνει την εντύπωση ποιο γερασμένου.
Ρίχνουμε την ιδέα της ενισχύσεως της οικογένειας αυτής σαν επιβεβλημένο καθήκον.
Πρέπει να ληφθεί το ταχύτερον απόφασις των αρμοδίων αρχών για μια επιχορήγηση σ’ αυτόν που επιτέλεσε το μεγαλύτερο άθλο: που νίκησε το θάνατο… Και σαν ζωντανό κειμήλιο πρέπει εκτός από το θαυμασμό μας, να το περιβάλλουμε με την αγάπη και τη στοργή μας, νοερά, κι έμπρακτα να του το αποδείξουμε με την ενίσχυσή μας σαν αποτέλεσμα αυτών μας των συναισθημάτων, με την εξεύρεση των αναγκαιούντων απ’ οπουδήποτε και οπωσδήποτε.
Πρώτιστη όμως ενέργεια που επιβάλλεται να γίνει, αμέσως, από μέρους των αρμοδίων αρχών, είναι να σταλεί ένας γιατρός στο σπίτι αυτό που δυστυχεί εξ αιτίας της χρόνιας αρρώστιας του πατέρα και του γιού και φάρμακα δωρεάν για το υιό και εγγονό που υποφέρει κι εκείνος από γρίπη σοβαρής μορφής.
-Τσιγαράκι παππού;
-Α! μπα!... Δεν καπνίζω. Δεν κάπνισα ποτέ μου. Γι’ αυτό έχω και τα πλεμόνια μου «περιστερένια!» Έχει και μια χρυσή καρδιά ο παππούς και η ψυχή του άδολη και αθώα. Τις καλές μέρες κάμει καμιά βολτίτσα έξω στην αυλή, απολαμβάνοντας τη λιακάδα και παίζει το «κούκου» το «κρυφτό» κι άλλα παιχνίδια με τα εγγονάκια του πού ’ρχονται να τον δουν κι άλλα μικρά της γειτονιάς. Ίσως και να τα λέει κι ιστορίες… Ύστερα, κοντά στο τζάκι, ο παππούς σιγοσφυρίζει παλιούς κλέφτικους σκοπούς με τα ασίγαστα χείλη του όλο χαμογελώντας.
-Γεια σου παππού. Μ’ εύγλωττη συγκίνηση σκύβω να φιλήσω το πατρογονικό του χέρι. Μα εκείνος με σβελτάδα παλληκαριού και χωρίς να καταλάβουμε πως βρέθηκε όρθιος, προσπαθώντας να ισιώσει, όσο μπορούσε το ελαφρά μόνο κυρτωμένο κορμί του. Θέλησε να πάρει μέρος και στο ξεπροβόδισμα, μα του υπενθυμίσαμε τα… ρεύματα και τον ξαναβάλαμε κοντά στο τζάκι στη γωνιά του…
Φεύγοντας του υποσχέθηκα πως μετά κάμποσο καιρό θα ξαναπάω.
-Να ’ρθεις, λέει, πρόσχαρα. Θα σε περιμένω παιδί μου. Και είναι σίγουρος πως θα με ξαναδεί όπως κι εγώ το ίδιο: Πως θα τον προφτάσω…
Α.Μ.