Η λίστα ονομάτων των μεταναστών από το Βαλτινό προς την Αμερική, στις αρχές του 1900.

 

Σημαντικά ντοκουμέντα για την τοπική ιστορία του Βαλτινού θεωρούνται οι αποδελτιωμένες λίστες δύο καραβιών που μετέφεραν μετανάστες του Βαλτινού από και προς την Αμερική στις αρχές του 1900.

Πρόκειται για λίστες μεταναστών που ταξίδεψαν το 1907 και το 1912.

Το πρώτο καράβι, το 1907, από S.S. MASSILLIA 8/9/1907 προς PIRAEUS N.Y. 1/10/1907, και το δεύτερο καράβι, το 1912 από MARTHA WASHINGTON 16/9/1912 προς PATRAS N.Y. 22/09/1912.

Τα έγγραφα αυτά ανήκαν στο immigration department των ΗΠΑ.

Αποδελτιώθηκαν και μας χορηγήθηκαν από τον ερευνητή – συγγραφέα κ. Αθανάσιο Μπρέντα, μέλος του Συλλόγου Φιλυριωτών Τρικάλων.

Παρακάτω παρουσιάζουμε τα ονόματα των μεταναστών του Βαλτινού και κάποιες σχετικές πληροφορίες αυτών.

Το 1907 ταξίδεψαν οι:

Σταμούλης Ηλίας του Στεφάνου και της Σταμούλως. Γεννήθηκε το 1898 στο Βαλτινό και πέθανε το 1923. Παντρεύτηκε με την Ευαγγελία (1897 – 1986) το γένος Μιχαήλ Ράϊκου από το Διαλεχτό και απόχτησαν ένα παιδί. Τον Στέφανο (1921 – 1995).

Σταμούλης Αθανάσιος του Δημητρίου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1884 στο Βαλτινό και μετανάστευσε στην Αμερική όπου και πέθανε εκεί περίπου το 1950.

Ριζαργιώτης Γεώργιος του Αθανασίου και της Ελένης. Γεννήθηκε το 1881 στο Βαλτινό και πέθανε το 1941 σε ηλικία 60 ετών. Ήταν γνωστός και με το ψευδώνυμο «Γεωργούλας». Παντρεύτηκε με την Αικατερίνη (1881 – 1951) το γένος Γεωργίου Βότσιου και απόχτησαν έξι παιδιά. τον Σωτήρη ( 1905 – 1995), τον Παύλο (1908), Τον Ανδρέα (1911), την Ευαγγελία ( Συζ. Ηλία Αμπράζη) , την Ελένη ( Συζ. Στεφάνου Περιστέρη) και τη Φωτεινή (1902 -1989 Συζ. Γεωργίου Σταυρέκα).

Ανδρέου ή Πέτρου Βασίλειος του Πέτρου και της Παρασκευής. Γεννήθηκε το 1874 και πέθανε 14 – 2 – 1954 στην Αμερική, σε ηλικία 80 ετών. Παντρεύτηκε με την Ελένη (1877) το γένος Αθαν. Τσιούκα και απόχτησαν έξι παιδιά. Τον Δημήτριο 1902, την Τριανταφυλλιά (Συζ. Σωτ. Σταμούλη) , τον Στέργιο, τον Νίκο, τον Αντώνιο και την Γεωργία. (Ο Στέργιος, ο Νίκος, ο Αντώνιος και η Γεωργία, μαζί με τους γονείς τους έφυγαν μετανάστες στην Αμερική για πάντα.

Βότσιος Στέργιος του Δημητρίου. Γεννήθηκε το 1884 στο Βαλτινό και πέθανε 13 Μαΐου 1934 σε ηλικία 50 ετών. Παντρεύτηκε με την Βασιλική (18 - 1932) και απόχτησαν επτά παιδιά. Τον Γεώργιο (1903), την Ζωή, τον Δημήτριο, τον Ηλία (1905), τον Αχιλλέα, τον Ευάγγελο (1905), και την Ευθυμία ( Συζ. Γκατζιού).

 

Το 1912 ταξίδεψαν οι:

Σαρακίνας Γεώργιος (δεν βρέθηκαν άλλα στοιχεία)

Κατσιούλης Αθανάσιος του Δημητρίου και της Ευαγγελίας. Γεννήθηκε το 1877 και πέθανε 16 – 6 – 1948 σε ηλικία 41 ετών. Παντρεύτηκε δύο φορές. Με τη πρώτη γυναίκα του τη Βασιλική (1881 – 1918) το γένος Γεωργ. Γούσια απόχτησαν τέσσερα παιδιά. Την Ευαγγελία (1903), τη Παναγιώτα (1905) Συζ. Γεωργ. Καταβούτα, τον Δημήτριο 1908, και την Ευγενία (1910) Συζ. Αριστ. Αθάνατου. Με τη δεύτερη γυναίκα του την Ελένη (1885 – 1973) το γένος Ευαγ. Χασιώτη απόχτησαν άλλα τρία παιδιά, τη Βασιλική (1924) Συζ. Βασ. Χριστάκου, τη Φωτεινή (1926) Συζ. Κ. Μπουροκώστα, και το Νικόλαο 1929.

Περιστέρης Στέφανος του Αποστόλου και της Μαρίας. Γεννήθηκε το 1896 και πέθανε 18 – 3 – 1987 σε ηλικία 91 ετών. Παντρεύτηκε με τη Ελένη (1897 – 1982) το γένος Γεωργίου Ριζαργιώτη και απόχτησαν τρία παιδιά. Την Ευαγγελία (1925), τον Απόστολο 1935, και την Ελευθερία (1938).

Ψύχος Ευάγγελος του Στεφάνου. Γεννήθηκε το 1890 και πέθανε το 1941. Παντρεύτηκε με την Ελένη και απόχτησαν ένα παιδί τον Αθανάσιο 1912.

Ανδρέου ή Πέτρου Ελένη, σύζυγος Βασιλείου (έτος γεν. 1877), το γένος Αθαν. Τσιούκα.

Ανδρέου ή Πέτρου Γεωργία, του Βασιλείου και της Ελένης.

Να σημειωθεί ότι υπάρχουν και άλλες λίστες με Βαλτινιώτες μετανάστες, που αναμένεται να αποδελτιωθούν και να δοθούν στη δημοσιότητα.

Παρουσιάστηκε στον Πλάτανο το βιβλίο του Θεοδώρου Νημά «Γλωσσάριο Πλατάνου (Βάνιας) Τρικάλων»

Την  Κυριακή 13 Αυγούστου 2023 και ώρα 7.45 μ.μ., στην κατάμεστη από Πλατανιώτες και άλλους φιλομαθείς, Πλατεία του Πλατάνου Τρικάλων έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του φιλολόγου & διδάκτορος ιστορίας ΘΕΟΔΩΡΟΥ Α. ΝΗΜΑ,  «Γλωσσάριο Πλατάνου (Βάνιας) Τρικάλων», Θεσσαλονίκη, Εκδ. Σταμούλη, σελ. 309, στο οποίο περιλαμβάνεται και η σύντομη Ιστορία του Πλατάνου. Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν η Διεύθυνση Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων, η Δημοτική Κοινότητα Πλατάνου και ο Μορφωτικός Σύλλογος Απανταχού Πλατανιωτών.

Στην αρχή απηύθυναν χαιρετισμούς με αναφορές στο έργο του Θ. Νημά ο πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Πλατάνου κ. Σωτήριος Καρατάσος, ο θεματικός αντιδήμαρχος Τρικκαίων κ. Απόστολος Παππάς, ο εντεταλμένος σύμβουλος περιβάλλοντος της Περιφέρειας  Θεσσαλίας κ. Ντίνος Μπάρδας και ο αντιδήμαρχος Πολιτισμού του Δήμου Τρικκαίων κ. Μιχάλης Λάππας.

Εν συνεχεία ο δάσκαλος κ. Ιωάννης Ευθ. Μπίτος αναφέρθηκε στην αρχή στην συμβολή του Θ. Νημά στην ανάδειξη και προβολή της πλούσιας ιστορίας και των αρχαιολογικών μνημείων του Πλατάνου όσο και στο περιεχόμενο του Γλωσσαρίου, στο οποίο, εκτός από το πλούσιο λεξιλόγιο (6.500 λέξεις με ερμηνεία και ετυμολογία, γίνεται σύντομη αλλά ουσιαστική αναφορά στην ιστορία και τα μνημεία του Πλατάνου. Στο τέλος ανέφερε χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το Γλωσσάριο.

Κατόπιν η εκ Πλατάνου φιλόλογος κ. Κωνσταντίνα Απ. Καμπαγιάννη αναφέρθηκε στο κυρίως περιεχόμενο του βιβλίου τονίζοντας την συμβολή του στην έρευνα και μελέτη της πλούσια θεσσαλικής διαλέκτου. Ειδικότερα μίλησε για τα βασικά γνωρίσματα του γλωσσικού ιδιώματος του Πλατάνου, όπως αυτά παρατίθενται στην Εισαγωγή του «Γλωσσαρίου», καθώς και για το κυρίως περιεχόμενο αυτού. Για να τονίσει την σπουδαιότητα του βιβλίου ανέγνωσε αποσπάσματα από κρίσεις διαπρεπών επιστημόνων:

1) του καθηγητή Γλωσσολογίας Γεωργίου Μπαμπινιώτη, ο οποίος σε σχετική επιστολή του έγραψε: Αλλά και ο πολύ γνωστός στο Πανελλήνιο καθηγητής γλωσσολογίας Γεώργιος Μπαμπινιώτης σε σχετική επιστολή του γράφει:

«Αγαπητέ κ. Νημά,

Σας ευχαριστώ και σας συγχαίρω για το «Γλωσσάριο Πλατάνου (Βάνιας) Τρικάλων» που μου προσφέρατε. Έχετε δουλέψει πολύ, συστηματικά, φιλολογικά και δημιουργικά, πράγμα φανερό στο βιβλίο που συνθέσατε. Χρειαζόμαστε τέτοια ερευνητικά κείμενα – γλωσσάρια των ιδιωμάτων μας που συνεχώς υποχωρούν. Η Θεσσαλική διάλεκτος γίνεται καλύτερα γνωστή με το ερευνητικό έργο σας. Φιλικά. Γ. Μπαμπινιώτης».

2) του αειμνήστου καθηγητή γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Θανάση Νάκα, ο οποίος στον προλογίζει το βιβλίο και, μεταξύ άλλων, σημειώνει:

 «Το έργο του Θεόδωρου Νημά που σχετίζεται με την έρευνα και τη μελέτη θεμάτων ιστορίας, τοπικής ιστορίας, λαογραφίας, νεοελληνικής φιλολογίας και γλώσσας είναι ιδιαίτερα πλούσιο, πρωτότυπο και σημαντικό. Το παρόν βιβλίο αποτελεί μια σημαντική συμβολή στον τομέα της νεοελληνικής διαλεκτολογίας και, ειδικότερα, στην έρευνα και τη μελέτη των θεσσαλικών ιδιωμάτων.

Στο Γλωσσάριο Πλατάνου (Βάνιας) Τρικάλων γίνεται μια σφαιρική αποτύπωση του γλωσσικού ιδιώματος του γενέθλιου τόπου του συγγραφέα. Στην αρχή του βιβλίου, σε δύο εισαγωγικά σημειώματα, δίνονται «σύντομα ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία» για το χωριό Πλάτανος (πρώην Βάνια), αφενός, και, αφετέρου, χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τη φωνητική και τη γραμματική του ιδιώματος. Στην εξακρίβωση των στοιχείων της έρευνάς του, ο συγγραφέας στηρίχθηκε και σε μαρτυρίες συγχωριανών του, καθώς και σε γλωσσάρια άλλων θεσσαλικών χωριών, ενώ σε ό,τι αφορά την ετυμολογία συμβουλεύθηκε τα πλέον έγκυρα λεξικά (αναφέρονται στη Βιβλιογραφία). Με βάση και την προσωπική μου πολυετή εμπειρία σε θέματα καταγραφής και μελέτης των γεωγραφικών ποικιλιών της γλώσσας μας, ενθάρρυνα τον συγγραφέα να μην αποκλείσει από τη συλλογή του λέξεις που είναι γνωστές και από άλλα γλωσσικά ιδιώματα. Όχι μόνο αθησαύριστες έως τώρα λέξεις, αλλά και μία επιπλέον σημασία ή απόχρωση σημασίας γνωστής ήδη λέξης να διασώζεται στο ιδίωμα του Πλατάνου, το κέρδος για τη γλώσσα είναι μεγάλο. Όπως πολύ σωστά υπογραμμίζει στην εισαγωγή του και ο συγγραφέας: “Και μια ελληνική λέξη να χαθεί είναι κρίμα!».

Κλείνοντας την ομιλία της η κ. Καμπαγιάννη ανέφερε χαρακτηριστικά παραδείγματα λέξεων από το «Γλωσσάριο».

Η εκδήλωση έκλεισε με τις ευχαριστίες του Θ. Νημά προς τους διοργανωτές της και τους ομιλητές κ. Ντίνα Καμπαγιάννη και κ. Γιάννη Μπίτο, καθώς και προς τους συγχωριανούς και φίλους που παρέστησαν σ’ αυτή. Μεταξύ άλλων, είπε:

«Ο κάθε άνθρωπος είναι δεμένος με τον τόπο που γεννήθηκε και τον αγαπά. Και αυτοί που βρίσκονται μακριά τον θυμούνται και τον νοσταλγούν. Εγώ είμαι σε μια ενδιάμεση κατάσταση, είμαι και κοντά και μακριά. Τα παιδικά μου βιώματα εδώ με τους συγγενείς, τους συμμαθητές μου στο Δημοτικό Σχολείο και τους άλλους συγχωριανούς μου είναι βαθιά χαραγμένα μέσα μου και με συνοδεύουν πάντα.

Την αγάπη μου για το χωριό μου την έχω δείξει με έργα, τα οποία οι καλοπροαίρετοι γνωρίζουν και αναγνωρίζουν. Τους ευχαριστώ. [...]Εκτός από το βιβλίο μου που παρουσιάστηκε απόψε ενώπιόν σας, και σε όλα τα άλλα που έγραψα για τον Νομό Τρικάλων αλλά και ολόκληρη την Θεσσαλία, ο Πλάτανος κατέχει ξεχωριστή θέση. Όπως θα δείτε στο Παράρτημα του Γλωσσαρίου, η Βάνια πριν από 600 περίπου χρόνια ήταν το τέταρτο σε πληθυσμό χωριό του Ν. Τρικάλων και αυτό δηλώνει πολλά. Επομένως έχουμε χρέος να αναδείξουμε την πλούσια ιστορία του. Και στα άλλα βιβλία μου καταγράφονται η συμβολή και οι θυσίες των Πλατανιωτών κατά τους εθνικούς αγώνες, καθώς και ο λαογραφικός του πλούτος (δημοτικά τραγούδια, λαϊκά παιγνίδια και έθιμα). Άφησα τελευταίες τις σημαντικές αρχαιότητες που κρύβει η γη του Πλατάνου. Ήδη έχουν γίνει δύο ανασκαφές από τις αρχαιολογικές υπηρεσίες και φάνηκε η σπουδαιότητά τους. Όμως ο μεγάλος καημός μου είναι να γίνουν συστηματικές ανασκαφές σε όλο το εύρος του απέραντου αρχαιολογικού χώρου του Πλατάνου [...], ώστε να αναδειχτούν όλες οι αρχαιότητες και να μάθουμε ποια αρχαία πόλη κρύβεται στα σπλάχνα της γης του χωριού μας. Η αποκάλυψη και ανάδειξή τους θα καταστήσει, πιστεύω, τον Πλάτανο σημαντικό πόλο επισκέψεων και θα δώσει ευκαιρίες για εργασία στους συγχωριανούς μας για πολλά χρόνια. Επιπλέον σε όλα τα σχετικά βιβλία Ελλήνων και ξένων αρχαιολόγων ο Πλάτανος θα κατέχει τη θέση που του αξίζει».

Στο τέλος ευχαρίστησε και εκείνους που τον βοήθησαν στη συγγραφή του Γλωσσαρίου του Πλατάνου.

 

Με μεγάλη επιτυχία εορτάστηκε και φέτος το πανηγύρι της Παναγίας Βαλτινού

 

Με μεγάλη επιτυχία γιορτάστηκε και φέτος το πανηγύρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου,  στο ομώνυμο εκκλησάκι του δάσους της Παναγίας Βαλτινού.

Αποβραδίς της Δευτέρας 14 Αυγούστου τελέστηκε η ακολουθία του εσπερινού, μετ’ αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος μέσα σε κατανυκτικό κλίμα, χοροστατούντος του Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσοστόμου και  παρουσία πλήθος πιστών και επισκεπτών, ενώ στο τέλος αυτής προσφέρθηκε στους επισκέπτες φιλοξενία με την πατροπαράδοτη φασολάδα.

Ανήμερα της Παναγίας, Τρίτη 15 Αυγούστου, το πρωί, πραγματοποιήθηκε η Πανηγυρική Θεία Λειτουργία. 

Την οργανωτική δομή του πανηγυριού την έχει κυρίαρχα το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο μαζί με τους διάφορους εθελοντές πιστούς στην θρησκευτική και λαϊκή παράδοση.

Επικεφαλής του θρησκευτικού τελετουργικού (Λειτουργία, Εσπερινό, Δέηση, Αρτοκλασία κλπ) είναι ο ιερέας του χωριού ο Πατήρ Κωνσταντίνος Ζαχαράκης, με συλλειτουργούς άλλους ιερείς από διπλανά χωριά και τους εκλεκτούς ιεροψάλτες.

Όλοι οι τοπικοί θεσμοί συντονίστηκαν κάτω από το πνεύμα της όσο το δυνατόν καλύτερης διοργάνωσης του πανηγυριού.

Ο Δήμος φρόντισε για την καθαριότητα και τον ευπρεπισμό του χώρου με τους εργάτες και τα μηχανήματα που διαθέτει.

Οι εθελοντές μάγειροι, οι διανομείς φαγητού και οι διάφοροι βοηθοί είχαν την ευθύνη της φιλοξενίας για την εύρυθμη διεκπεραίωση της προσφοράς του νόστιμου και γευστικού φαγητού.

Οι γυναίκες εθελόντριες ανέλαβαν την καθαριότητα, τη πάστρα και την λάντζα των μαγειρικών σκευών του μαγειρείου.

Κάποιοι εθελοντές είχαν τον συντονισμό και τη βοήθεια προς τους οδηγούς επισκέπτες, για το παρκάρισμα των αυτοκινήτων στον καθορισμένο χώρο.

Και έτσι το πανηγύρι μέσα σε φιλόξενο και εορταστικό κλίμα γιορτάστηκε με λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια.

Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους τους εμπλεκόμενους εθελοντές και φορείς που με την σημαντική συμβολή τους αποδεικνύουν ότι ο θεσμός του πανηγυριού βρίσκεται βαθιά χαραγμένος στη συνείδηση όλων των κατοίκων και δημιουργούν τις προϋποθέσεις, ώστε κάθε χρόνο η επιτυχία να είναι εξασφαλισμένη.

Η παναγία της καρδιάς μας…

 

Πηγή ελπίδας, χαράς, γαλήνης, παρηγοριάς και ανακούφισης για πολλούς ανθρώπους, το εκκλησάκι της Παναγίας Βαλτινού. Η λατρεία της Παναγίας, λατρεία σταθερή κι αγαπημένη μέσα στους αιώνες, έχει επιβιώσει σαν μια ανάμνηση ζεστή στη λαϊκή συνείδηση κατά τον εορτασμό της μνήμης, της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Η Παναγία εφεξής θα γίνει ξακουστή. Τόπος ιερός, προσκυνήματος. Σημείο σταθερό αναφοράς, υποβλητικός προορισμός, ασφάλειας και προστασίας για τους αδυνάτους.

Σαν αποκαλύπτεται σταδιακά, σε δέχεται με ευγένεια, με γλυκύτητα, με οικειότητα  και συνήθως, σε κάνει τελικά δικό της, σε κατακτά, προσφέροντάς σου μια ανυπέρβλητη αίσθηση μέθεξης στο συμπαντικό και σε κάτι ανείπωτο.

Σαν αυτοσυστήνεται, αναφέρεται ποικιλώνυμα ως: H παναγία του Θεού, η παναγία των ανθρώπων, η παναγία του δάσους, η παναγία του χωριού, η παναγία των χρωμάτων, η παναγία του φωτός, η παναγία της σαγήνης, η παναγία των αιώνων, η παναγία του σήμερα, η παναγία των τεσσάρων εποχών, η παναγία της συγχρονίας και της διαχρονίας, της κάθε μέρας και της κάθε ώρας, η παναγία της καρδιάς μας…

Είναι μαζί και το δάσος των μύθων και των παραμυθιών, που φιλοξένησε χιλιάδες πιστούς και φυσιολάτρες επισκέπτες, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν από τις έντονες αντιθέσεις της φύσης και ύφαιναν μαζί το πραγματικό με το εξωπραγματικό, πλάθοντας πολλούς εντυπωσιακούς μύθους, για να φτάσει στις μέρες μας και να γίνει το αγαπημένο των ευαίσθητων επισκεπτών, ντόπιων και ξένων.

Χρόνια πολλά!

Οι προσδοκίες του λαού, οι υπουργοί, και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι των Τρικάλων

 

Σύμφωνα με την ετυμηγορία του τρικαλινού λαού, που εκφράστηκε στις πρόσφατες εθνικές εκλογές, η ευθύνη της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης ανατέθηκε στα αναρτημένα εικονιζόμενα εκλεκτά τέκνα του.

Μέσα σε ένα περιβάλλον τεράστιων προκλήσεων και προβλημάτων της χώρας μας: της καλπάζουσας τεχνολογικής αλλαγής, της κλιματικής κρίσης, της απειλής φτωχοποίησης για την πλειονότητα της κοινωνίας, της αγωνίας των πολιτών για αξιοπρεπή διαβίωση, της έλλειψης κοινωνικής δικαιοσύνης και της όξυνσης των ανισοτήτων, μένει να αποδειχθεί ότι οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι, μπορούν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, και να επαληθεύσουν ή να διαψεύσουν τις προσδοκίες των εντολοδόχων τους.

Οψόμεθα. 

ΝΤΡΟΠΕΣ ΚΑΙ ΦΟΒΟΙ

Ντρέπομαι για τη διάτρητη χώρα μου στην οποία οι διεθνείς κακοποιοί μπαίνουν από όπου θέλουν και όπως θέλουν για να εκτελέσουν τα εγκληματικά σχέδιά τους.

Ντρέπομαι για τις δημόσιες υπηρεσίες μας που είναι επιφορτισμένες με την ασφάλειά μας και δεν θέλουν να λειτουργήσουν όπως πρέπει, έστω και αν λαμβάνουν ακόμα εντολή απραξίας.

Ντρέπομαι για τους υπεύθυνους αξιωματικούς των υπηρεσιών αυτών που δεν είχαν την ευθιξία να προλάβουν να παραιτηθούν οι ίδιοι πριν από την οποιαδήποτε «καρατόμησή» τους.

Ντρέπομαι για τα ελληνικά ΜΜΕ που αυτολογοκρίνονται ασυστόλως και, διαβάζοντας στην τηλεόραση το ειδοποιητήριο έγγραφο της Ιντερπόλ, αποφεύγουν να διαβάσουν το όνομα της εμπλεκόμενης άλλης ελληνικής ΠΑΕ, κάνοντας μπιμπ, μπιμπ.

Ντρέπομαι που ο καθ’ ύλην αρμόδιος υπουργός δεν θέλει να παραιτηθεί λέγοντας ότι δεν υφίσταται λόγος, επειδή ο σχεδιασμός δήθεν όλων των απαιτούμενων ενεργειών ήταν υπηρεσιακός και όχι πολιτικός. ΝΑ ΤΟΥ ΥΠΟΔΕΙΞΩ ΕΓΩ ΕΝΑΝ ΛΟΓΟ: ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ κ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΕΠΕΙΔΗ ΟΙ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΟΙ ΣΑΣ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΣΕΒΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΣΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ.

Όμως φοβάμαι, φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως αύριο και χωρίς ειδοποίηση από την Ιντερπόλ αυτή τη φορά εισέλθουν στη χώρα 100 δολιοφθορείς γειτονικής χώρας και μας πιάσουν όλους μαζί στον ύπνο. Τρέμω από τώρα και όπου να κοιτάξω δεν υπάρχει βοήθεια, η δε μικρή και μεγάλη αντιπολίτευση είναι εντελώς αδύναμες και ανίκανες να πείσουν ή να εμπνεύσουν για οτιδήποτε.

Φοβάμαι ότι ο Ελληνικός λαός είναι χαμένος μέσα στη σύγχυσή του ενώ στην Εγνατία αλωνίζουν οι διακινητές τρέχοντας προκλητικά και ασταμάτητα στο αντίθετο ρεύμα.

 

Του Ηλία Κεφάλα

[Φωτογραφία από ERTnews]

 

ΔΑΣΗ

 

Μου αρέσουν πολύ τα πυκνά κι αδιαπέραστα δάση, που τα στολίζουν στενά μονοπατάκια, για να τα διέρχονται και να τα τιμούν μόνον οι ευπρεπείς οδοιπόροι.
Δεν μου αρέσουν τα δάση με τους άνετους δασικούς δρόμους, χωρίς ασφαλισμένες μπάρες διέλευσης, επειδή διευκολύνουν τα τζιπ των κυνηγών και άλλων απρεπών οδηγών, που ξέρουν μόνο να καταπατούν και να ρυπαίνουν κάθε κρυφή γωνιά τους.
Δεν μου αρέσουν τα δάση που διευκολύνουν τους αμύητους να τα βεβηλώνουν.
Αν δεν σώσουμε το δάσος, αυτό το βαθύ, κρυπτικό και παχτωμένο από σιωπή δάσος, πώς θα μπορεί κι εκείνο να μας σώσει; 

Του Ηλία Κεφάλα

Μια παλιά φωτογραφία «Ο Μυστικός δείπνος»

 

Παλιώνουν οι φωτογραφίες και σιγά σιγά, αποκτούν ιδιαίτερη υπεραξία, λειτουργούν ως υλικά κομμάτια του χωροχρόνου, που αποδίδουν την εξαΰλωση της φυσικής υπόστασης των πραγμάτων και εντέλει, γίνονται μνημονικές οπτικές συγκινήσεις.

Η ένταση και η δύναμη της πεπαλαιωμένης φωτογραφίας είναι τέτοια, που, πολλές φορές ένας ευαίσθητος συλλέκτης κινδυνεύει να γίνει ειδωλοχαρής και ειδωλολάτρης.

Η παραπάνω φωτογραφία διαθέτει μνημονικό φορτίο και διατίθεται για ανάγνωση. Η σκηνογραφία της έχει τις δικές της μυθολογικές εκδοχές.

Με τη ρεαλιστική ματιά θα μπορούσε κανείς να πει ότι πρόκειται για μια ηθογραφική φωτογραφία της δεκαετίας του ΄70. Εποχή, άνοιξη. Μια παρέα 12 νέων από το Βαλτινό, συνευρέθηκαν την Πρωτομαγιά στον ειδυλλιακό Κόζιακα, και απόλαυσαν το ουζάκι και την παρέα τους, στον προαύλιο χώρο του καφενείου, στο χωριό Κόρη.

Τα καρφωμένα βλέμματα προς τον φακό και τα υψωμένα χέρια, κρατώντας τα ποτήρια του ποτού, είναι τα υπομνηματικά στοιχεία της φωτογραφίας, που παραπέμπουν στη διαλεκτική της υποδηλωμένης ευχής: «Στην υγειά μας βρε παιδιά!».

Τα ενδυματολογικά στοιχεία, η κόμμωση, τα αντικείμενα (τραπέζια καρέκλες κλπ.), διασώζουν, καταμαρτυρούν και προσδιορίζουν τα ήθη της εποχής, τον τρόπο της κοινωνικής συνεύρεσης, τον τόπο και τον χρόνο του φωτογραφικού στιγμιότυπου.

Ο μόνος άγνωστος και χωνεμένος από τη λήθη είναι ο φωτογράφος.

Με μια υπερβατική ανάγνωση όμως, θα μπορούσε να αναδυθεί και μια άλλη εκδοχή καθώς η σκηνογραφία της φωτογραφίας παραπέμπει στην εικόνα του «Μυστικού Δείπνου», θυμίζοντας το τελευταίο γεύμα του Ιησού με τους 12 μαθητές του.

Στη θέση του αγνώστου φωτογράφου, ο Ιησούς, που ανακοινώνει: «αμήν αμήν λέγω υμίν ότι εις εξ υμών παραδώσει με», για να ακολουθήσουν τα ερωτήματα: «Μήπως εγώ Κύριε;», «Μήπως εγώ;»...

Αν

 

Αν μπορείς να κρατάς την ψυχραιμία σου
όταν οι άλλοι χάνουν τη δική τους
και ρίχνουν σε σένα την ευθύνη
και την αιτία της αδυναμίας τους. 

Αν έχεις πίστη στον εαυτό σου 
όταν οι άλλοι αμφιβάλλουν για σένα

και δε σε πειράζει αυτή η δυσπιστία τους

Αν μπορείς καρτερικά να περιμένεις
χωρίς να σε κουράζει η αναμονή,
ή όταν διαδίδουν ψέματα για σένα
να μην ξεπέφτεις και συ στο ψέμα,
ή όταν φανερά σου δείχνουν μίσος
να μην αφήσεις το μίσος να σε καταλάβει,
κι όμως να μη φαίνεσαι πολύ αγαθός
μήτε πολύ στοχαστικός στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι είσαι ικανός
δίχως να γίνεσαι σκλάβος των ονείρων

Αν να δέχεσαι μπορείς θρίαμβο και όλεθρο το ίδιο
και να αντιμετωπίζεις παρόμοια και τα δύο

Αν είσαι σε θέση να υπομένεις
ακούγοντας την αλήθεια που συ είπες,
να επαναλαμβάνεται αλλοιωμένη από πονηρούς
που επιδιώκουν έτσι να παγιδέψουν αφελείς,
ή να παρατηρείς αυτά που συ τους έδωσες ζωή,
σπασμένα να κείτονται και παραπεταμένα
και να φτιάχνεις εξαρχής με εργαλεία φθαρμένα.

Αν τολμάς όλα σου τα πλούτη μαζεμένα
να τα παίζεις κορώνα-γράμματα μεμιάς,
να χάνεις κι απ' την αρχή να ξεκινάς

χωρίς να μέμφεσαι για τη μοίρα σου κανέναν

Αν μπορείς να κάνεις καρδιά, νεύρα και μυς
να σε υπηρετούν ακόμα κι όταν έχουν καταρρεύσει,
και γερά να κρατάς, ενώ δεν υπάρχει εντός σου
τίποτε πέρα από τη θέληση που τους λέει "βαστάτε!"

Αν μπορείς να μιλάς με χιλιάδες
κι όμως να κρατάς την αρετή σου,

ή να περπατάς με κυβερνήτες
κι όμως να μην αλλάζεις την απλή ζωή σου.

Αν ούτε εχθροί σε βλάψουν μπορούν,
μα ούτε και κοντινότεροι φίλοι,

Αν όλοι έχουν την ίδια αξία για σένα
και κανείς πιο πολύ από τους άλλους

Αν μπορείς να γεμίζεις τη μέρα σου
με εικοσιτέσσερις ώρες αξίας ζωής,

τότε δική σου θα είναι όλη η Γη

με όλα της τα αγαθά κι ακόμη:

Αληθινά θα είσαι Άνθρωπος παιδί μου.

 

του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ

Απεβίωσε η Ευαγγελία Καραθανάση

 

Απεβίωσε η συγχωριανή Ευαγγελία Καραθανάση, την Δευτέρα 31 Ιουλίου 2023 σε ηλικία 87 ετών.

Η Ευαγγελία Καραθανάση το γένος Γεωργίου Πέτρου γεννήθηκε το 1936 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με τον Δημήτριο Καραθανάση και απόχτησαν τρία παιδιά, τον Γεώργιο, την Στεριανή και την Αγγελική.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού την Τρίτη 1-8-2023 και ώρα 18:30μ.μ.

Περί βλακείας ο λόγος

 

Ο Γάιδαρος και η Τίγρη

Μια φορά και ένα καιρό τσακώθηκε ο Γάιδαρος με την Τίγρη για το χρώμα του γρασιδιού. Ο Γάιδαρος ισχυριζόταν ότι το γρασίδι είναι γαλάζιο, ενώ η Τίγρη επέμενε ότι το γρασίδι είναι πράσινο. Αφού δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν, αποφάσισαν να πάνε στον Βασιλιά της ζούγκλας, το Λιοντάρι, για να τους λύσει τη διαφορά.

Πρώτος ο Γάιδαρος απευθύνθηκε στον Βασιλιά. «Μεγαλειότατε, παρακαλώ επιβεβαιώστε ότι το γρασίδι είναι γαλάζιο». Ο Βασιλιάς απάντησε: «Αν το πιστεύεις, τότε το γρασίδι είναι γαλάζιο». Ο Γάιδαρος τρισευτυχισμένος άρχισε να χορεύει και φωνάζοντας στο Λιοντάρι: «Παρακαλώ, να τιμωρήσετε την Τίγρη», και έφυγε μακριά.

Ο Βασιλιάς φώναξε την Τίγρη και της επέβαλε την τιμωρία της σιωπής για τρεις μέρες. Τότε η Τίγρη διαμαρτυρήθηκε και απευθυνόμενη στον Βασιλιά του λέει: «Αφού το γρασίδι είναι πράσινο, γιατί με τιμωρήσατε;»

Ο Βασιλιάς της έδωσε τότε ένα καλό μάθημα λέγοντας: «Η τιμωρία δεν αφορά το χρώμα του γρασιδιού. Σε τιμώρησα γιατί εσύ η Τίγρη, που είσαι έξυπνη κάθεσαι και χάνεις τον χρόνο σου με τον βλάκα Γάιδαρο, για κάτι που είσαι απολύτως σίγουρη και επιπλέον σπαταλάς και τον δικό μου πολύτιμο χρόνο για να πιστοποιήσω κάτι που ήδη γνωρίζεις».

Το δίδαγμα από αυτή τη χαριτωμένη ιστορία είναι σημαντικό. Η συζήτηση με ένα βλάκα για ένα θέμα που έχετε ξεκάθαρη άποψη δεν οδηγεί πουθενά και αποτελεί χάσιμο πολύτιμου χρόνου. Βλέπετε πόσο ωραία και σοφά το ανέδειξε ο Βασιλιάς της ζούγκλας.

Συμπληρώνουμε την ανάρτηση με αποφθέγματα διάσημων ανθρώπων σχετικά με τη βλακεία.

– «Ένας άνθρωπος μόνος του, μπορεί να είναι αρκετά χαζός μερικές φορές, αλλά για την αληθινή βλακεία δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να νικήσει την ομαδική εργασία». – Mark Twain

– «Δύο πράγματα είναι άπειρα: το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία και δεν είμαι σίγουρος για το σύμπαν». – Albert Einstein

– «Η Ανοχή θα φτάσει σε τέτοιο επίπεδο που θα απαγορεύεται στους ευφυείς ανθρώπους να κάνουν οποιαδήποτε σκέψη, ώστε να μην προσβάλλουν τους ηλίθιους». – Dostoyevsky

– «Όταν είσαι πεθαμένος δεν γνωρίζεις ότι είσαι πεθαμένος. Aλλοι υποφέρουν. Το ίδιο συμβαίνει και όταν είσαι βλάκας». – Phillips Geluck (Βέλγος κωμικός)

– «Η αναφορά ενός ηλίθιου για αυτά που λέει ένας έξυπνος άνθρωπος δεν μπορεί ποτέ να είναι ακριβής, γιατί ασυνείδητα μεταφράζει αυτά που ακούει σε κάτι που μπορεί να καταλάβει». – Bertrand Russell

– «Η άγνοια και η βλακεία είναι οι πιο επικίνδυνοι ιοί που θέτουν σε κίνδυνο τη συμβίωσή μας. Η καταστροφή δεν μπορεί να προληφθεί ούτε να θεραπευτεί, απλώς ως αποτέλεσμα της άγνοιας». – Erik Pevernagie

– «Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, καμία μάθηση δεν μπορεί να θεραπεύσει τη βλακεία και η τριτοβάθμια εκπαίδευση την ενισχύει θετικά». – Stephen Vizinczey

Τα μεγαλύτερα ψέματα λέγονται πριν από τις εκλογές (ή, κατά άλλους, πριν από τον γάμο), κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά το ψάρεμα.

– «Η μεγαλύτερη απειλή για την επιβίωση της ανθρωπότητας δεν είναι η βαρβαρότητα και η κακία, είναι η βλακεία και ο εγωισμός». – Μ.F. Moonzajer

– «Tουλάχιστον τα δύο τρίτα των δυστυχιών μας πηγάζουν από την ανθρώπινη βλακεία, την ανθρώπινη κακία και είναι αυτά τα μεγάλα κίνητρα που δικαιολογούν την κακία και τη βλακεία, τον ιδεαλισμό, τον δογματισμό και τον προσηλυτιστικό ζήλο για λογαριασμό θρησκευτικών ή πολιτικών ειδώλων. – Aldous Huxley

– «Είναι μόνο λόγω της βλακείας τους που μπορούν να είναι τόσο σίγουροι για τον εαυτό τους». – Frantz Kafka

– «Ένας ανόητος είναι ένα άτομο που προκαλεί ζημίες σε ένα άλλο άτομο ή σε μια ομάδα προσώπων, ενώ ο ίδιος δεν αποκομίζει κανένα κέρδος, ακόμη και πιθανώς να υποστεί ζημίες». – Carlo M. Cipolla

– «Υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι για την ευτυχία στη ζωή. Απόλυτη βλακεία ή τεράστιος πλούτος». – Ziad K. Abdelnour

– «Εκατοντάδες σοφοί δεν μπορούν να κάνουν τον κόσμο παράδεισο, αλλά ένας ηλίθιος αρκεί για να τον μετατρέψει σε κόλαση». – Raheel Farooq

– «Όσο πιο συχνά επαναλαμβάνεται μια βλακεία, τόσο περισσότερο φαίνεται σαν σοφία». – Voltaire

– «Απ’ όλους τους κλέφτες, οι ηλίθιοι είναι οι χειρότεροι επειδή σου κλέβουν τον χρόνο και το κέφι σου». – Wolfgang Goethe

– «Και όταν ακόμη ο βλαξ, υπό την μορφήν του επιτηδείου ή του απατεώνος, εξαναγκασθή να δώση μάχην, θα δώση αυτήν διά των πνευματικώς ευκολοτέρων και συνεπώς των ανηθικωτέρων «όπλων»: του ψεύδους, της διαστροφής, της ραδιουργίας και της συκοφαντίας». – Ευάγγελος Λεμπέσης

– «Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι ηλίθιοι άνθρωποι είναι απολύτως σίγουροι (cocksure) ενώ οι έξυπνοι είναι γεμάτοι αμφιβολίες». – Bertrand Russell

– «Αν μιλήσεις σοφά σε έναν ανόητο θα σε περάσει για τρελό». – Ευριπίδης

– «Ποτέ μη συζητάς με βλάκες, γιατί θα σε κατεβάσουν στο επίπεδό τους και εκεί θα σε νικήσουν λόγω εμπειρίας». – Mark Twain

Η αξία της φιλίας

 

Η Διεθνής Ημέρα Φιλίας καθιερώθηκε το 2011 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 30 Ιουλίου. 

Τα βασικό πιστεύω των εμπνευστών της Διεθνούς Ημέρας Φιλίας είναι ότι η φιλία μεταξύ των λαών, χωρών, πολιτισμών και ατόμων, μπορεί να γεφυρώσει τις διαφορές και να συμβάλλει στην εμπέδωση της ειρήνης σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η φιλία κατά τον Αριστοτέλη είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή.

Αποτελεί μία από τις βασικότερες έννοιες της ανθρώπινης νόησης και δραστηριότητας και γι’ αυτό δεν είναι διόλου τυχαίο που η έννοιά της εξετάζεται και αναλύεται σε δύο κεφάλαια των Ηθικών Νικομαχείων.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Φιλίας (30 Ιουλίου) ήρθε η ώρα να θυμηθούμε τα τρία είδη φιλίας κατά τον σπουδαίο αρχαίο Έλληνα φιλόσοφο και να αναγνωρίσουμε το ένα που αξίζει πραγματικά.

«Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή. Εκτός όμως απ’ αυτό, η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου, γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους, έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά. Γι’ αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη. Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι. Επιπλέον, οι φίλοι συνδράμουν τους νέους, ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και, προκειμένου, για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν. Δύο πηγαίνουν μαζί, διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν», είχε πει.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη τα δύο πιο συνηθισμένα είδη φιλίας βασίζονται στη σύμπτωση.

Η φιλία ωφελιμότητας

Σε αυτό το είδος φιλίας, οι δύο άνθρωποι δεν έχουν αληθινά φιλικά συναισθήματα αλλά βασίζονται ο ένας στον άλλο διότι έχουν καρπώνονται ανταλλάγματα. Δεν έχει μόνιμο χαρακτήρα και μόλις τελειώσουν τα οφέλη, ολοκληρώνεται και η φιλία.

Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτού του είδους φιλίας είναι σύνηθες στους ηλικιωμένους, ενώ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι σχέσεις με τους συναδέλφους. Εάν αλλάξει η κατάσταση, αλλάζει και η σύνδεση με αυτούς.

Η φιλία ευχαρίστησης

Αυτό είναι το πιο συνηθισμένο είδος ανάμεσα στους νέους. Είναι η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των συμμαθητών, των συμφοιτητών ή εκείνων που έχουν μια κοινή δραστηριότητα.

Η φιλία εδώ είναι συναισθηματική αλλά είναι σύντομη. Μόλις τα κοινά ενδιαφέροντα «εξανεμίζονται», τότε σταματά και η απόλαυση της φιλίας. Αυτό, συνήθως, συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος αλλάζει και ωριμάζει.

Ο Αριστοτέλης, αν και δεν χαρακτήρισε αρνητικά τα δύο παραπάνω είδη, εκτίμησε πως το βάθος τους περιορίζει την ποιότητά τους.

Η φιλία της αρετής

Η τρίτη μορφή φιλίας που σκιαγράφησε ο Αριστοτέλης είναι και η καλύτερη.

Η σχέση των δύο βασίζεται στις κοινές αρετές και ιδανικά. Οι ίδιοι άνθρωποι και οι αξίες, που αντιπροσωπεύουν, παρέχουν το κίνητρο για τα δύο μέρη αν βρίσκονται το ένα στη ζωή του άλλου.

Η φιλία κρατά μέχρι τέλους και απαιτείται βασικό επίπεδο καλοσύνης, χρόνος και εμπιστοσύνη. Για να πετύχει ο ένας χρειάζεται να ξέρει πολύ καλά τον άλλον, να τον έχει δει στη χειρότερη του στιγμή και να τον κοιτά να την ξεπερνάει.

Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και αφοσίωση, αλλά όταν ανθίσουν τα δύο μέρη καρπώνονται εμπιστοσύνη, θαυμασμό και δέος. Φέρνουν μαζί τους μερικές από τις πιο γλυκές χαρές της ζωής.

Οι φιλίες της ωφελιμότητας και της απόλαυσης έχουν έλλειψη βάθους και δεν έχουν σταθερή βάση. Αντίθετα, η καλλιέργεια ενάρετων φιλιών που οικοδομήθηκαν στην εκτίμηση του χαρακτήρα και της καλοσύνης κρατά για μια ζωή. Για τον Αριστοτέλη, λίγα πράγματα πλησίαζαν την αξία μιας τέτοιας φιλίας.

Γιατί τελικά η ζωή είναι πολύ μικρή για να την περάσουμε με λάθους ανθρώπους.

 

Πηγή: https://www.iefimerida.

Τα Ηρώα του Βαλτινού

 Ηρώον πεσόντων του Βαλτινού 1^ον  

Το μνημείο ηρώον πεσόντων του Βαλτινού βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού. Πρόκειται για έναν οβελίσκο, μια επιτύμβια συμπαγή μαρμάρινη στήλη, τοποθετημένη πάνω σε ένα μαρμάρινο βάθρο τριών επιπέδων. Η κορυφή της στήλης καταλήγει σε μια πυραμοειδή απόληξη.

Στην προμετωπίδα της στήλης υπάρχει ανάγλυφη παράσταση, που εικονίζει δυο όπλα σε θέση χιαστί, τα οποία στεφανώνουν δυο κλάδοι δάφνης. Ο συμβολικός χαρακτήρας της παράστασης παραπέμπει στην τιμή και στη δόξα των όπλων και των μαχητών με τα οποία αντιστάθηκαν οι  πεσόντες. Τα άρματα και η γενναιότητα των οπλιτών υπερασπίζουν την ελευθερία και την ειρήνη, ενώ τα αειθαλή φύλλα της δάφνης συμβολίζουν την αιωνιότητα και την αθανασία.

Κάτω από την παράσταση αναγράφονται εγχάρακτα τα ονόματα των πεσόντων στους πολέμους του 1912 -1922 ως εξής:

 «ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΒΑΛΤΣΙΝΟΥ

ΟΙ ΕΝ ΠΟΛΕΜΟΙΣ ΠΕΣΟΝΤΕΣ 1912-1922

ΔΗΜ.               ΣΤΕΦ.             ΤΖΙΚΑΣ                      ΛΟΧΙΑΣ

ΚΩΝ.               ΛΑΜΠ.            ΣΤΑΥΡΕΚΑΣ              ΔΕΚΑΝ.

ΗΛΙΑΣ            ΔΗΜ.               ΖΑΧΟΣ                       ΔΕΚΑΝ.

ΚΩΝ.               ΔΗΜ.              ΠΕΤΡΙΚΑΣ                 ΔΕΚΑΝ.

ΓΕΩΡΓ.           ΔΗΜ.              ΚΡΟΥΠΗΣ                  ΔΕΚΑΝ.

ΓΕΩΡΓ.           ΚΩΝ.               ΜΠΑΛΟΥΤΣΟΣ

ΣΠΥΡ.              ΑΘΑΝ.            ΚΑΡΑΘΑΝΑΣΗΣ

ΙΩΑΝ.             ΔΗΜ.               ΒΟΤΣΙΟΣ

ΘΕΟΔ.            ΔΗΜ.               ΚΟΥΦΟΧΡΗΣΤΟΣ

ΝΙΚΟΛ.                                   ΠΑΖΑΡΑΣ

ΔΗΜ.               ΑΘΑΝ.            ΣΚΑΠΕΤΗΣ

ΔΗΜ.               ΚΩΝ.              ΜΑΥΡΟΜΑΤΗΣ

ΧΡΗΣΤ.          ΔΗΜ.               ΚΑΤΣΙΟΥΛΗΣ

ΝΙΚ.                ΕΥΑΓ.              ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ

ΔΗΜ.               ΚΩΝ.              ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΣΤΕΡ.               ΚΩΝ.             ΚΥΡΙΑΚΟΣ

ΝΙΚ.                ΘΕΟΔ.            ΦΑΡΜΑΚΗΣ

ΔΗΜ.               ΚΩΝ.              ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΗΛΙΑΣ            ΒΑΣ.                ΧΟΥΤΑΣ

ΙΩΑΝ.             ΑΘΑΝ.            ΤΣΙΑΤΙΟΥΛΑΣ

ΒΑΣ.                ΕΥΘ.               ΑΚΡΙΒΟΣ

ΒΑΣ.                ΕΥΑΓ.             ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ

ΒΑΣ.                ΑΠ.                  ΝΙΚΛΙΤΣΙΩΤΗΣ

ΑΝΑΣΤ.           ΕΥΘ.               ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

ΒΑΣ.                ΕΥΘ.               ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ».

Το μνημείο αναγέρθηκε το 1954, από την Κοινότητα Βαλτινού, προς τιμή και ανάμνηση των πεσόντων, της παραπάνω περιόδου που τότε ήταν κάτοικοι της κοινότητας Βαλτινού.

Η κοινότητα Βαλτινού παλαιότερα απαρτίζονταν από τα χωριά Βαλτινό, Κάτω Ελάτη και Φωτάδα. Για τον λόγο αυτό, τα αναγραφόμενα ονόματα των πεσόντων πάνω στην μαρμάρινη επιτύμβια στήλη, είναι και από τα τρία χωριά.

Ηρώον Αγνώστου Στρατιώτη Βαλτινού 2^ον  

Στο Βαλτινό επίσης, υπάρχει και το νεότερο μνημείο ηρώον του Αγνώστου Στρατιώτη, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία. Ανεγέρθηκε το 1985, στην κεντρική πλατεία του χωριού, από την κοινότητα Βαλτινού, και είναι αφιερωμένο στον Άγνωστο Στρατιώτη, προς τιμή και ανάμνηση όλων εκείνων των αγωνιστών και ανώνυμων πολεμιστών του Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πρόκειται για μια μαρμάρινη πλάκα, σχήματος ορθογωνίου παραλληλεπιπέδου, η οποία είναι τοποθετημένη πάνω σε ένα λιθόκτιστο βάθρο, δύο επιπέδων, με επεξεργασμένους κυβόσχημους λίθους. Το βάθρο των δύο επιπέδων έχει τριγωνικό σχήμα, με την υποτείνουσα να αποτελεί την μπροστινή πλευρά. Το κάθε επίπεδο είναι επιστρωμένο με μάρμαρο, ενώ δεξιά και αριστερά του πρώτου επιπέδου υπάρχουν δύο διακοσμητικοί μαρμάρινοι κιονίσκοι.

Στην μπροστινή πλευρά του βάθρου υπάρχουν τρία σκαλοπάτια πρόσβασης και ένα πλατύσκαλο.

Στην πρόσοψη της πλάκας που είναι τοποθετημένη στο δεύτερο επίπεδο του βάθρου, υπάρχει εγχάρακτη μια παράσταση που φέρει το σχέδιο μιας κόκκινης φλόγας φωτιάς, ένα πράσινο κλάδο δάφνης και την αναγραφόμενη φράση: «Στον Άγνωστο Στρατιώτη».

Η φλόγα συμβολίζει τη φωτιά, η οποία παραπέμπει στον αρχαίο ελληνικό μύθο του Προμηθέα και της κλοπής της φωτιάς από τον Δία, με την οποία οι άνθρωποι λαμβάνοντάς την ως δώρο και ύψιστη ευεργεσία, μπόρεσαν να ελέγξουν την φύση και να δημιουργήσουν πολιτισμό. Ο κλάδος δάφνης είναι το σύμβουλο της ειρήνης της δόξας και της τιμής καθώς τα αειθαλή φύλλα του συμβολίζουν την αιωνιότητα και την αθανασία. Έτσι το κλαδί δάφνης γίνεται σύμβολο της αναγνωρισμένης επιτυχίας της υψηλής απόδοσης της νίκης και της προόδου.

Στη δεξιά πλευρά του μνημείου, ορθώνεται ο ιστός και η ελληνική σημαία.

Σε κάθε εθνική γιορτή στο μνημείο αυτό γίνεται κατάθεση στεφάνων από τις αρχές, τους φορείς και τους μαθητές των σχολείων του χωριού.

Από το βιβλίο «ΜΝΗΜΕΙΑ  ΗΡΩΑ ΤΩΝ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ», του Δημήτρη Τσιγάρα..