Ο συγχωριανός μας, Στέλιος Β. Μπιλιάλης στη ΓΕ.Π.Α.Δ. (Επιτελείο της Γενικής Περιφερειακής Διεύθυνσης) Θεσσαλίας.

 

Σύμφωνα με τις κρίσεις των Ταξιάρχων και των Αστυνομικών Διευθυντών της Ελληνικής Αστυνομίας, ο Αστυνομικός Διευθυντής Τρικάλων Στέλιος Μπιλιάλης, μετατίθεται από την Δ/νση Αστυνομίας Τρικάλων στη ΓΕ.Π.Α.Δ. (Επιτελείο της Γενικής Περιφερειακής Διεύθυνσης) Θεσσαλίας.

Ο Στέλιος Μπιλιάλης που κατάγεται από το Βαλτινό είναι μάχιμος αξιωματικός, από τους καλύτερους της ΕΛ.ΑΣ.

Του ευχόμαστε Συγχαρητήρια! Και καλή επιτυχία στο έργο του.

Τα δυο άλογα της ψυχής

 

Σύμφωνα με την περιγραφή του Πλάτωνα, η ψυχή παρουσιάζεται ως μία αθάνατη ουσία η οποία κινείται στο υπερουράνιο χώρο αποτελούμενη από δύο άλογα.

Το ένα έχει την μορφή του άσπρου αλόγου και το άλλο του μαύρου.

Το άσπρο άλογο συμβολίζει την πνευματικότητα, την φιλοτιμία, τη σύνεση και τη σεμνότητα.

Το μαύρο άλογο, που συμβολίζει το αισθησιακό στοιχείο και την εντέλεια της σάρκας, δημιουργεί τις επιθυμίες, τα πάθη, την ροπή προς την ύβρη και την αλαζονεία.

Προϋπόθεση της ψυχικής υγείας είναι η ισορροπία των δύο αλόγων. Η μεσότητα. Όσο υπακούν στον ηνίοχο τα δύο άλογα, η ψυχή βρίσκεται σε αρμονία και επιτυγχάνεται η δικαιοσύνη.

Θερμή υποδοχή στον πρώτο μαθητή Δημήτρη, από το Χάρκοβο της Ουκρανίας

 

Θερμή υποδοχή επιφύλαξαν στον μικρό μαθητή, Δημήτρη από το Χάρκοβο της Ουκρανίας, την Τρίτη 29 Μαρτίου 2022, στο Δημοτικό Σχολείο Βαλτινού Τρικάλων, όπου ο Δ/ντής της Δ.Π.Ε. Τρικάλων, κ. Χρήστος Τρικάλης, τον υποδέχθηκε καλωσορίζοντας και προσφέροντάς του την τσάντα με το απαραίτητο εκπαιδευτικό υλικό, για το ξεκίνημά του στην τάξη!

Σ' ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον λόγω ανθρώπινων μετακινήσεων ο ρόλος του σχολείου διαφαίνεται καταλυτικός στην προσαρμογή κι ένταξη των μικρών προσφυγόπουλων στο καινούργιο σχολικό και κοινωνικό πλαίσιο!

Στη μετάφραση βοήθησε ο δάσκαλος Χρήστος Παλαύρας, που πέρυσι υπηρετούσε σε ελληνικό σχολείο στο Χάρκοβο και φέτος στη Μαριούπολη μέχρι λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου.

Η κοπή των άρρωστων πλατάνων στη θέση «Πλατάνια» στο Βαλτινό

 

Ξεκίνησε την Δευτέρα 21-3-2022 η κοπή και απομάκρυνση των άρρωστων  πλατάνων που έχουν προσβληθεί από τον μύκητα «μεταχρωματικού έλκους» στη θέση «Πλατάνια», παραπλεύρως του κοιμητηρίου Βαλτινού.

Ο μύκητας του «μεταχρωματικού έλκους» είναι μια καταστρεπτική ασθένεια του πλατάνου, προκαλώντας νέκρωση των δέντρων.

Το παθογόνο αυτό, αποτελεί μια τεράστια απειλή για τα πλατάνια της Ελλάδας και γι’ αυτόν το λόγο επιδιώκεται με κάθε τρόπο η άμεση αντιμετώπισή του.

Η κοπή γίνεται σύμφωνα με τις υποδείξεις του Δασαρχείου Τρικάλων, το οποίο προσδιόρισε τα δέντρα που έχουν προσβληθεί από τον επικίνδυνο μύκητα.

Η προκύπτουσα ξυλεία μεταφέρεται σε ειδικό αποτεφρωτήριο όπου γίνεται η καύση της, σύμφωνα με τις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Για τον λόγο αυτόν, δεν τίθεται θέμα εκμετάλλευσης της ξυλείας από την κοινότητα Βαλτινού, καθώς η παραγόμενη ξυλεία από την υλοτομία των ασθενών δέντρων καταστρέφεται με καύση σε αποτεφρωτήριο.

Παράλληλα θα γίνει και η καύση της επιφάνειας του εναπομείναντος μέρος του κορμού και ο ψεκασμός με ζιζανιοκτόνο, ενώ σε δεύτερο χρόνο θα ακολουθήσει εκρίζωση και φύτευση νέων δέντρων, σύμφωνα με τις υποδείξεις που θα γίνουν από το Δασαρχείο.

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στην όλη διαδικασία καθώς πολύ συχνά ο μύκητας μεταφέρεται από προσβεβλημένα σε υγιή δέντρα με τα εργαλεία υλοτομίας. Επίσης υπάρχει ο κίνδυνος από τα κομμένα κλαδιά των δένδρων, που επαφίενται στα σημεία της κοπής με άλλα μέρη να διατηρηθεί η ως άνω μόλυνση στις περιοχές κοπής.

Θυμάστε παλιότερα πως μαθαίναμε ποδήλατο;

 

Οι πιο πολλοί μάθαμε ποδήλατο έχοντας μια μοναδική βιωματική εμπειρία, αφού πρώτα, περάσαμε την κατάλληλη μεταβατική περίοδο γεμάτοι μώλωπες, από τα γδαρμένα γόνατα και τους κατατσακισμένους αγκώνες.

Το μέγεθος των ποδηλάτων ήταν μεγάλο για το σωματότυπο των παιδιών, για το λόγο αυτό, η προσπάθεια της εκμάθησης επιχειρούνταν από τα πλάγια, ανάμεσα από τον σκελετό του ποδηλάτου, με τα πόδια στα πεντάλ και τα χέρια στο τιμόνι.

Προσπαθώντας έτσι να μάθουμε ισορροπία με το ποδήλατο πέσαμε, χτυπήσαμε, γδαρθήκαμε στα γόνατα, κουραστήκαμε, θυμώσαμε, κλάψαμε, αλλά στο τέλος βρήκαμε τον τρόπο και τα καταφέραμε.

Στην αρχή κάποιος μεγαλύτερος ακολουθούσε από πίσω κρατώντας ελαφρώς τη σέλα και ήταν σε ετοιμότητα σε περίπτωση πτώσης. Σιγά-σιγά άφηνε ελεύθερο το ποδήλατο, για μικρά χρονικά διαστήματα και έτσι πειραματιζόμασταν και διορθώναμε την ισορροπία. Στη συνέχεια μας έδινε απλά ώθηση, έσπρωχνε δηλαδή, το ποδήλατο για την εκκίνηση και μας άφηνε να κάνουμε μερικές πεταλιές, ώστε να συνηθίσουμε μόνοι μας.

Με αυτή την εξάσκηση δεν αργούσε η στιγμή που αποκτούσαμε αυτοπεποίθηση και τα καταφέρναμε. Ξεκινούσαμε μόνοι μας, εξοικειωνόμασταν με την κίνηση, την ισορροπία, και αποκτούσαμε τον πλήρη έλεγχο και τον χειρισμό του ποδηλάτου.

Εκεί που δεν ξέραμε πού «πάνε τα τέσσερα», να που βρισκόμασταν όρθιοι και πανευτυχείς πάνω στο ποδήλατο κόβοντας βόλτες στις γειτονιές!

Το επόμενο βήμα ήταν οι ορθοπεταλιές.

Τα κοκόρια

 Περί κοκόρων, φίλοι μου, η ανάρτηση ετούτη,

η γνώση πέντε πετεινών θα μας χαρίσει πλούτη.

Ο κόκορας, ο πετεινός, ο αλέκτωρ, το κοκόρι

κι ο κόκοτας, που μας μιλούν, για το δικό τους stori.

 

Με το στητό παράστημα, το κόκκινο λειρί τους,

μας λεν την ιστορία τους, με την γνωστή φωνή τους.

Στίχοι, τραγούδια, ζωγραφιές στο ίδιο παραμύθι,

συλλέγονται, ανασύρονται, ξεφεύγουν απ’ τη λήθη.

 

Στίχοι τραγουδιών

Ο κόκορας ξυπνάει

Ο κόκορας ξυπνάει μα οι κότες όλες λείπουν
άδειο το κοτέτσι και τον πιάνει πανικός
βγαίνει έξω αλαφιασμένος τις κοτούλες του να ψάξει
«βρε που πήγαν, που γυρνάνε» συλλογίζεται ο φτωχός

Και τις βρίσκει αραγμένες στις ξαπλώστρες της πισίνας
με χυμούς και με φραπέδες και πολύχρωμα μαγιώ
άλλες με γυαλιά ηλίου κακαρίζουνε με χάρη
άλλες κάνουν μακροβούτια κι άλλες τρώνε παγωτό

Κικιρικου κικιρικου..
κοκοκοκοκοκοκο
κικιρικου κικιρικου..
κοκοκοκοκοκοκο.

Βρε κοτούλες μου τους λέει πάμε μέσα στο κοτέτσι
και υπόσχομαι να γίνω ο καλύτερος γαμπρός
θα σας φέρνω κάθε μέρα πίτουρα πολυτελείας
στις ποτίστρες θα `χω γάλα κι όλες θα σας αγαπώ

Μα οι κότες ξαναμμένες απ’ την ηλιοθεραπεία
του γυρίζουνε την πλάτη με γλυκά χασμουρητά
κι είναι τόσο ευτυχισμένες που δε θέλουν πια ν’ ακούσουν
για κοτέτσια, για ποτίστρες, για κοκόρια και αυγά

Στίχοι: του Γιώργου Χατζηπιερή

 

Είμαι κόκορας κεφάτος

-Είμαι κόκορας κεφάτος, ζωηρός και κοτσονάτος

κι έχω μπλέξει κάποια κότα, που τσιμπάει τα καρότα.

-Χτίζεις κόκορα παλάτια με τη σκέψη με τα μάτια,

αν κρατάνε τα φτερά σου, τότε κούνα την ουρά σου.

-Κουκουρίκου, το κοκόρι,

-κοκοκό, κάνει κι η κότα,

την τραβούσε με το ζόρι

και της άλλαζε τα φώτα.

-Έλα κότα μου να πάμε, μες στον κήπο μου να φάμε,

άσ’ τους άλλους τους κοκόρους κι από μένα τρώγε σπόρους.

-Είσαι κόκορας μουρντάρης και ζητάς να με τουμπάρεις,

σ’ έβλεπα κρυφά από τότες μέσα σε σαράντα κότες.

-Κότα μου θα με τρελάνεις, κακαρίσματα μου κάνεις

κι όπως πάμε θα πετάξω, στο κοτέτσι σου ν’ αράξω.

-Αν με θέλεις κόκορά μου, έλα πέστο στην κυρά μου

μη ζητάς αυγά να κάνω και στο δρόμο να τα χάνω.

Στίχοι: Γεράσιμου Τσάκαλου

Ο κόκορας

Κοίτα, κοίτα ο κοκορής μας, το καμάρι της αυλής μας,
κορωνάτος, σπιρουνάτος, κορδωμένος και τριζάτος
Με το κόκκινο λειρί του, την ουρά τη φουντωτή του,
μοιάζει, κι-κι-ρι-κι-κι, ταγματάρχης με στολή.

Πώς πετάγεται στη μάντρα, με το μάτι του σα χάντρα,
και κοιτάει ψηλά και κάτου και τινάζει τα φτερά του.

Και λαλεί σα να σαλπίζει το λαιμό του, λες, ξεσκίζει,

φοβερίζει, κι-κι-ρι, φοβερίζει όλη τη γη.

Μ’ αν εκεί σαλέψει κάτι, χούι, ώσπου να κλείσει μάτι,
(μια στριγλιά σκουίλα μπήγει και πηδάει κι όπου φύγει).

Σαν κουρέλι παραδέρνει, που ένα φύσημα το παίρνει,
(τι κακό, κα-κα-κα-κι, να τρυπώσει, να χαθεί.

Στίχοι: Βασίλη Ρώτα

Το κοκοράκι

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα κοκοράκι,
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω μία κοτούλα,
η κοτούλα κοκοκό, το κοκοράκι κικιρικικί,
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω μία γατούλα,
η γατούλα νιάου νιάου,
η κοτούλα κοκοκό, το κοκοράκι κικιρικικί,
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα πουλάκι,
το πουλάκι τσίου τσίου,
η γατούλα νιάου νιάου
η κοτούλα κοκοκό, το κοκοράκι κικιρικικί,
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα γουρουνάκι,
το γουρούνι γρουτς γρουτς,
το πουλάκι τσίου τσίου,
η γατούλα νιάου νιάου
η κοτούλα κοκοκό, το κοκοράκι κικιρικικί,
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα σκυλάκι,
το σκυλάκι γάου γάου,
το γουρούνι γρουτς γρουτς,
το πουλάκι τσίου τσίου,
η γατούλα νιάου νιάου
η κοτούλα κοκοκό, το κοκοράκι κικιρικικί,
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Όταν θα πάω κυρά μου στο παζάρι
θα σου αγοράσω ένα κοκοράκι,
το κοκοράκι κικιρικικί
να σε ξυπνάει κάθε πρωί.

Στίχοι: Νίκου Φατσέα

 

Της γειτονιάς ο κόκορας

Της γειτονιάς ο κόκορας περνιόντανε για μάγκας,
μα τώρα τον κατάλαβα πως ήταν ματσαράγκας
γιατί τα `κανε όλα ρόιδο και αποδείχτηκε κορόιδο.

Νόμιζε πως ήτανε σουλτάνος με χαρέμι
και κάθε κότα ήθελε μπροστά του να τον τρέμει
και στις γειτονιές γυρνούσε και με πόζα κελαηδούσε.

 

Μα μια μικρή που ήτανε στον έρωτα δασκάλα,
αφού τρελά τον μάδησε τον άφησε μπουκάλα.
Τώρα του `φυγε η μαγκιά του και του πέσαν τα φτερά του.

Στίχοι: Κώστα Καπλάνη

 

Είπα στον κόκορά μου

Είπα στον κόκορά μου

Είπα στον κόκορά μου

Είπα στον κόκορά μου

Κι όπου λαλεί πουρνό

Να κόψει τη συνήθεια

Να κόψει τη συνήθεια

Να κόψει τη συνήθεια

Για θα του βγει ξινό

 

Τι θέλεις και φωνάζεις Μήπως ξυπνάει κανείς;

Τι θέλεις και φωνάζεις Μήπως σ’ ακούει κανείς;

 

Θέλεις να μας ξυπνήσεις

Θέλεις να μας ξυπνήσεις

Θέλεις να μας ξυπνήσεις

Να πιάσουμε δουλειά

 

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα

Δεν ήρθε ακόμα η ώρα

Εμείς ξυπνάμε αργά

 

Τι θέλεις και φωνάζεις Μήπως ξυπνάει κανείς;

Τι θέλεις και φωνάζεις Μήπως σ’ ακούει κανείς;

 

Εδώ είναι πολιτεία

Εδώ είναι πολιτεία

Εδώ είναι πολιτεία

 

Μεγάλη και τρανή

Για κοίτα να σωπάσεις

Για κοίτα να σωπάσεις

Για κοίτα να σωπάσεις

Μη χάσεις τη φωνή

 

Τι θέλεις και φωνάζεις Μήπως ξυπνάει κανείς;

Τι θέλεις και φωνάζεις Μήπως σ’ ακούει κανείς;

 

Στίχοι: Νίκος Τσιπουρλιάνος

 

Στου παιδιού μου τη χαρά

Στου παιδιού μου τη χαρά

έσφαξα ένα κόκορα

έφαγε όλη η Σαμψούντα,

χόρτασε κι Τραπεζούντα

Έχει-ν έχει-ν έχει-ν έχει-ν το σαλβάρι τρύπαν έχει-ν

Παραδοσιακό του Πόντου 

Ανοιχτή επιστολή προς τους διεθνείς Οργανισμούς «Πως μπορεί να αποτρέπονται οι πόλεμοι»

 

Η εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου διεθνώς και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την αρχιτεκτονική ασφαλείας του πλανήτη.

Ο Πούτιν, ως εκπρόσωπος της Ρωσίας, η οποία είναι ένα από τα μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δηλαδή ένας από τους βασικούς πυλώνες της παγκόσμιας τάξης, αμφισβητεί με την πολεμική εισβολή του το απαραβίαστο των συνόρων –μια απαράβατη αρχή του διεθνούς δικαίου– χωρίς όμως, για αυτή την ενέργειά του, να μπορεί κανείς να του καταλογίσει ποινικές ευθύνες.

Επιχείρησε να δικαιολογήσει την εισβολή παρουσιάζοντας στο διάγγελμά του ένα αφήγημα που σβήνει από τον χάρτη την Ουκρανία και ξαναγράφει την Ιστορία σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Βέβαια ο λαός της Ρωσίας δεν ρωτήθηκε αν επιθυμούσε ή όχι αυτή την εισβολή στην Ουκρανία.

Η πράξη αυτή του Πούτιν, είναι μια πράξη που δείχνει τον δρόμο της αυθαιρεσίας στις διεθνείς σχέσεις και ανοίγει τις ορέξεις κάθε επίδοξου τυράννου, να μην ενδιαφέρεται για το διεθνές δίκαιο και να επιβάλλει τις επιθυμίες του ατιμωρητί, βασιζόμενος στην εξουσία του και στην ισχύ των όπλων του.

Η στάση του Πούτιν απέναντι στην Ιστορία θυμίζει σε εμάς τους Έλληνες έντονα τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος αποκηρύσσει τη Συνθήκη της Λωζάννης που ορίζει τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας, θεωρώντας τη ένα λάθος του Κεμάλ. Ενώ συγχρόνως επικαλείται κάποια άλλα άρθρα της ίδιας Συνθήκης, τα οποία θεωρεί βολικά για τα συμφέροντά του, για να θέσει θέμα κυριαρχίας ελληνικών νησιών του Αιγαίου όπου είναι εγκατεστημένα ελληνικά στρατεύματα.

Στην παγκόσμια ιστορία έχουμε πάμπολλες αντίστοιχες περιπτώσεις ηγετών που, κατά το δοκούν, ο καθένας αμφισβήτησε και καταπάτησε το διεθνές δίκιο, χωρίς να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη, για τα πολεμικά του εγκλήματα και τα δεινά που επέφερε στον πλανήτη.

Η ιστορία δηλαδή, μας διδάσκει πως τις αποφάσεις των πολέμων δεν τις λαμβάνουν οι λαοί. Τις αποφασίζουν οι ηγέτες, εν ονόματι των λαών τους. Βασιζόμενοι στην εξουσία τους, φροντίζουν να δημιουργούν ερείσματα, προφάσεις κι επιφάσεις για να στηρίζουν και να δικαιολογούν τις ένοπλες θηριωδίες τους, και βέβαια οι πραγματικές αιτίες κρύβονται πίσω από τα συμφέροντα των ολιγαρχιών που εκπροσωπούν).

Όμως είναι άλλο πράγμα, ο ηγέτης να πράττει εν ονόματι του λαού και άλλο πράγμα να πράττει κατ’ εντολή του λαού.

Θα μπορούσε να υπάρξει στο μέλλον, η δυνατότητα αποτροπής στα φιλόδοξα σχέδια κάθε επίδοξου εισβολέα - ηγέτη, αν από τους Διεθνείς Παγκόσμιους  Οργανισμούς (ΟΗΕ, Διεθνή δικαστήρια κλπ.), δημιουργούνταν εκείνο το νομικό πλαίσιο, που θα προέβλεπε τον τρόπο λήψης αποφάσεως της ένοπλης εισβολής από μία χώρα σε μια άλλη χώρα.

Για να αποφασιστεί ένας πόλεμος θα πρέπει οι ηγέτες να θέτουν το ζήτημα στην ετυμηγορία του λαού και να αποφασίζει ο λαός, με εκλογές ή δημοψήφισμα, εάν επιθυμεί τον πόλεμο ή τη διπλωματική λύση των διαφορών. Να θεωρείται δηλαδή «έγκλημα πολέμου» η αυθαίρετη απόφαση του ηγέτη, για έναρξη πολεμικών επιχειρήσεων χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της πλειονότητας του λαού του. Να δούμε ποια Σπαρτιάτισσα μάνα και ποιος Σπαρτιάτης γονέας θα είχε τη δύναμη να πει: «ή ταν, ή επί τας», και θα ψήφιζε υπέρ μιας εμπόλεμης σύρραξης, όταν την επόμενη μέρα θα έπρεπε να αποχαιρετίσει το παιδί του που θα έφευγε για τα πεδία των μαχών; Και βέβαια, μετά το τέλος του πολέμου, ο αυθαιρεσίας ηγέτης με τους επιτελάρχες του να αντιμετωπίζουν την ποινή του θανάτου, από τα Διεθνή Δικαστήρια.

Με την πεποίθηση ότι αυτή η πρόταση είναι εφικτή να πραγματοποιηθεί καθώς στηρίζεται στις Δημοκρατικές αξίες για τη διασφάλιση της Παγκόσμιας Ειρήνης και της ευημερίας, καλώ όλες τις υγιείς δυνάμεις, όλες τις φιλειρηνικές οργανώσεις, όλα τα κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου, όλους τους Ευρωβουλευτές και κάθε υπεύθυνο πολίτη να υιοθετήσει αυτή την πρόταση, να αναληφθούν πρωτοβουλίες, ενέργειες και δράσεις από κοινού, ώστε να προωθηθεί προς την Παγκόσμια Κοινότητα, να γίνει πράξη και να αποτελέσει νόμος, που θα ισχύει στο Διεθνές –Παγκόσμιο Δίκιο.

Σήμερα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, με μια αλληλένδετη παγκόσμια οικονομία με αλληλεξαρτημένες σχέσεις, το βλέπουμε πως μια πολεμική σύρραξη έχει άμεσο και ισχυρό αντίκτυπο για ολόκληρη την Ανθρωπότητα και αφορά όλους τους λαούς, καθώς αρχίζουν να τρίζουν τα θεμέλια πάνω στα οποία βασίζεται ο σύγχρονος κόσμος.

Δημήτρης Τσιγάρας

Το εμβληματικό ορειχάλκινο άγαλμα του «Νικολάκη»

Τρία σκίτσα από το εμβληματικό ορειχάλκινο άγαλμα του «Νικολάκη» στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων, το αγόρι που σφυρίζει και ουρεί στη λιμνούλα της κεντρικής πλατείας και λατρεύτηκε από όλους τους Τρικαλινούς αλλά και τους επισκέπτες της πόλης.

Πρόκειται για ένα άγαλμα, σε φυσικό μέγεθος, το οποίο κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960, από τον γλύπτη Νικόλαο Παυλόπουλο και τοποθετήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο για να κοσμεί μαζί με το σιντριβάνι τη λιμνούλα της πλατείας.

Αποτελεί δε σημείο αναφοράς για την πόλη των Τρικάλων.

Ο γλύπτης Νικόλαος Παυλόπουλος ή Νικόλας γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας  στη Μαγνησία,  στις 13 Δεκεμβρίου 1909 και πέθανε στην Αθήνα, στις 10 Οκτωβρίου 1990. Ήταν Έλληνας γλύπτης και χαράκτης.

Αν βρεθείτε στον Άγιο Γεώργιο Νηλείας, στο Πήλιο, αξίζει να επισκεφθείτε το Εικαστικό Μουσείο του γλύπτη Νικόλα.  

Εκδόθηκε τον Αύγουστο του 2021 το νέο βιβλίο με τίτλο «Τα γενεαλογικά δέντρα του Βαλτινού», του Δημήτρη Τσιγάρα.

 

Πρόκειται για ένα έργο έρευνας (428 σελίδων), που αφορά τη γενεαλογική καταγραφή των οικογενειών που έζησαν στο χωριό Βαλτινό τη χρονική περίοδο 1850 έως το 2020.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Με την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τον τουρκικό ζυγό, το 1881 άρχισε και η διοικητική οργάνωση της περιοχής, καθώς και κάποια υποτυπώδη καταγραφή ληξιαρχικών πράξεων.

Η κοινότητα Βαλτινού, καθώς και η εκκλησία προσπάθησαν να καταγράψουν με τα μέσα της εποχής σε βιβλία τις σημαντικές στιγμές της ζωής όλων των κατοίκων. Δυστυχώς όμως το 1938 μια πυρκαγιά στο δημοτικό σχολείο Βαλτινού, όπου τηρούνταν τα βιβλία της κοινότητας, κατέστρεψε σχεδόν όλο το αρχείο του Ληξιαρχείου.

Έτσι το υλικό και τα στοιχεία των γενεαλογικών δένδρων του Βαλτινού αντλήθηκαν από τα διασωζόμενα βιβλία της εκκλησίας Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, το πρωτόκολλο γάμων, τα Βιβλία Θανάτων, το νέο βιβλίο ληξιαρχείου της κοινότητας Βαλτινού καθώς και από τα διάφορα παραρτήματα εκλογικών καταλόγων χρονολογούμενα από το 1928. Γι΄ αυτό το λόγω η έρευνα στα αρχεία που βρέθηκαν υπήρξε εξαιρετικά δύσκολη και σε ορισμένες περιπτώσεις τα στοιχεία συνεπικουρήθηκαν από προφορικές μαρτυρίες γερόντων του χωριού.

Ξεκινώντας από την γενεαλογική ρίζα, του γενάρχη και καταλήγοντας στους τελευταίους κλώνους του 2020, γίνεται μια γενεαλογική καταγραφή περίπου έξι γενεών.

Με τον όρο «γενάρχης» για κάθε οικογένεια εννοείται ο τελευταίος πρόγονος, για τον οποίο βρέθηκαν γραπτές αναφορές στο ονόματά του, είτε στα διάφορα βιβλία, ή έγγραφα της κοινότητας, είτε σε άλλες γραπτές πηγές, που προέκυψαν από την έρευνα.

Το φωτογραφικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε στην εργασία αυτή αντλήθηκε από τα προσωπικά αρχεία των κατοίκων Βαλτινού και κάποιες νεότερες αντλήθηκαν από το διαδίκτυο. Στα πρόσωπα που δεν υπάρχουν φωτογραφίες, ή δεν βρέθηκαν, ή δεν υπήρχαν καθόλου φωτογραφίες, ή δεν κατέστει δυνατό να είναι διαθέσιμες.

Η γενεαλογική καταγραφή των κατοίκων του Βαλτινού, έχει τη δική της αυτόνομη ανθρωπογεωγραφική αξία, την οποία θα έχουν στη διάθεσή τους οι απόγονοι, οι επιστημονικές κοινότητες και οι ιστορικοί του μέλλοντος καθώς διαφυλάττει και επιμηκύνει, τη συλλογική μας μνήμη και αφήνει πίσω το αποτύπωμα ενός γενεογράμματος, το γενεόγραμμα του Βαλτινού.

Δημήτρης Τσιγάρας.

Τα περίπτερα του Βαλτινού

 

Μια χαρακτηριστική ελληνική εικόνα στις πλατείες και στους δρόμους των ελληνικών πόλεων και χωριών, αποτελούν τα περίπτερα, τα μικρά κίτρινα κιόσκια, που συναντούσε κανείς και συναντά ακόμα και σήμερα, σε ολόκληρη τη ελληνική επικράτεια.

Τα μικρά ξύλινα κτίσματα, με τις τσίγκινες κωνικές σκεπές, που έδιναν παλαιότερα μια ανατολίτικη ατμόσφαιρα, άλλα και αυτά με τα στέγαστρα από τέντες και διαφημιστικά σταντς που προσδίδουν στους δημόσιους χώρους ιδιαίτερη και χαρακτηριστική ελληνική ατμόσφαιρα, τονίζοντας έτσι την λαϊκή  κουλτούρα του τόπου μας.

Ο Περιπτεράς

Το περίπτερο καλύπτει έναν μικρό χώρο, 1,95 τ.μ. ίσα ίσα που χωράει να καθίσει ένας άνθρωπος.

Το επάγγελμα του περιπτερά έχει την ιδιομορφία να είναι μοναχικό-κοινωνικό.

Ο περιπτεράς καθηλωμένος ώρες στην ίδια καρέκλα εκτός από την πώληση των προϊόντων που διαθέτει το περίπτερο, έρχεται σε επαφή με πολλούς ανθρώπους.

Μόνος μέσα στο κατάστημά του σ΄ ένα κλουβί, το οποίο βρίσκεται συνήθως σε κεντρικό σημείο της γειτονιάς, έρχεται καθημερινά σε επαφή με πάρα πολλούς διερχόμενους περαστικούς αλλά και σταθερούς πελάτες. Πολλές φορές παρέχει διάφορες πληροφορίες στους διερχόμενους που ψάχνουν μια διεύθυνση, ένα σπίτι, ένα κατάστημα κλπ. ενώ η τηλεφωνική συσκευή διατίθεται για τηλεφωνήματα.

Από τη θεματική ενότητα «Τα ελληνικά περίπτερα» παρουσιάζεται παρακάτω μια σειρά από έγχρωμα σκίτσα του Δημήτρη Τσιγάρα που αφορούν εικόνες παλιών περιπτέρων.

Τον Αύγουστο του 1959 ανοίγει το πρώτο περίπτερο στο Βαλτινό, ιδιοκτησίας του Σπύρου Παπακώστα.

Ήδη από το 1950 το υπουργείο Εθνικής Άμυνας μεταβίβασε τις άδειες για την χρήση περιπτέρου σε ανάπηρους πολέμου, ανάπηρους εθνικής Αντίστασης καθώς και στα παιδιά των θυμάτων πολέμου, ως ανταμοιβή των υπηρεσιών υπό την μορφή κρατικής μέριμνας. Αργότερα με νέα διάταξη προστέθηκαν στους δικαιούχους και τα θύματα άμαχου πληθυσμού, οι ανάπηροι του Δημοκρατικού Στρατού, καθώς και τα θύματα ειρηνικής περιόδου.

Το κράτος παραχωρεί στον δικαιούχο μόνο το δικαίωμα εκμετάλλευσης του περιπτέρου, και όχι το ίδιο το περίπτερο.

Κατά καιρούς την εκμετάλλευση του περιπτέρου αυτού είχαν οι εξής: Ο Σπύρος, ο Ευάγγελος, ο Νίκος και η Βάια Παπακώστα, ο Δημήτριος Καλαμπάκας, ο Νίκος Καλαμπάκας, ο Βασίλειος Σταυρέκας, ο Γεώργιος Κατσιούλης,  ο Χρήστος Μπαρούτας, ο Αντώνης Μάμαλης, ο Ηλίας Καραθανάσης, ο Δημήτριος Σταμούλης, ο Απόστολος Μακρής, ο Βασίλης Σταμούλης, ο Θωμάς Μεγαρχιώτης, ο Αντώνιος Σταμούλης. 

Τη δεκαετία του 1980 άρχισε να λειτουργεί και το δεύτερο περίπτερο, με άδεια λειτουργίας της Ελένης χήρας Δημ. Γάκη. Την εκμετάλλευση αυτού του περιπτέρου είχαν οι εξής: ο Αλέκος Γάκης, ο Δημήτριος Κολοβελώνης, ο Κων/νος Βότσιος, ο Βασίλειος Βότσιος, και ο Δημήτριος Γάκης. Το περίπτερο αυτό σταμάτησε να λειτουργεί το 2010.

Εκδόθηκε το νέο βιβλίο με τίτλο «Ο ναός Αγίου Αθανασίου Βαλτινού» του Δημήτρη Τσιγάρα.

 

Εκδόθηκε τον Μάρτη του 2021 το νέο βιβλίο με τίτλο «Ο ναός Αγίου Αθανασίου Βαλτινού» του Δημήτρη Τσιγάρα.

Πρόκειται για ένα έργο έρευνας (240 σελίδων), που συνδέεται με τις ιστορικές παρακαταθήκες του τόπου μας.

Για περισσότερες πληροφορίες όσον αφορά την ύλη του βιβλίου, τον σκοπό και τους στόχους του παρουσιάζονται παρακάτω στον Πρόλογο του συγγραφέα.

Πρόλογος

Ο τόπος μας είναι ο κόσμος μας, τον κουβαλάμε μέσα μας, διαμορφώνει το χαρακτήρα μας, μας πληγώνει αλλά τον αγαπάμε, τον πληγώνουμε αλλά μας ανέχεται. Αυτή η βαθιά σχέση με τον τόπο μας, μας κάνει να αγαπάμε και να πονάμε τον οποιονδήποτε τόπο. Βάση και αφετηρία της ζωής μας είναι το χωριό μας, η γειτονιά μας, οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας. Οι μνήμες και τα βιώματα που έχουμε από τον τόπο μας είναι η πολύτιμη προσωπική ιδιοκτησία μας, πού μένει ανέπαφη σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μας, μέχρι τον αναπόφευκτο θάνατό μας.

Τα μνημεία και τα κτίσματα δεκάδων αιώνων που έχουν διασωθεί έως σήμερα, αποτελούν τα τεκμήρια της συλλογικής μας μνήμης στον χρόνο και τον χώρο και μας δίνουν πληροφορίες για τον τρόπο ζωής και τις σχέσεις των ανθρώπων με αυτά. Αποτελούν την συνέχεια μιας πορείας και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Οφείλουμε να διαφυλάξουμε σαν κόρη οφθαλμού αυτή την κληρονομιά, που μας βοηθάει να γνωρίζουμε καλά το παρελθόν μας, ώστε να μπορέσουμε να στηρίξουμε το παρόν και να οικοδομήσουμε σε σταθερά θεμέλια το μέλλον των επόμενων γενεών.

Η παρούσα μελέτη καταγράφει τα ιστορικά, εκκλησιαστικά και λαογραφικά στοιχεία που σχετίζονται με το ναό του Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των κατοίκων και τις τελετουργικές συνήθειες σύμφωνα με τους κανόνες της Εκκλησίας.

Κυκλοφόρησε το βιβλίο με τίτλο «Η ιστορία του Αθλητικού Ομίλου Βαλτινού Τρικάλων»

 

Πρόκειται για ένα βιβλίο έρευνας και καταγραφής, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού.

Το βιβλίο, που ήδη κυκλοφόρησε από τον Μάρτιο του 2020 και βρίσκεται προς διάθεση του κοινού, εξέδωσε το Δ.Σ. του Α.Ο. Βαλτινού και αφορά στην καταγραφή, στη διάσωση και στην προβολή των στοιχείων της 60χρονης αθλητικής - ποδοσφαιρικής ιστορίας της ομώνυμης ομάδας.

Μέσα από τις 272 σελίδες αυτού του βιβλίου, (επενδυμένες με πλούσιο φωτογραφικό υλικό), ο αναγνώστης θα βρει όλα τα στοιχεία της ομάδας, θα γνωρίσει την ιστορία της, τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα, τα μικρά και μεγάλα μυστικά της τοπικής ερασιτεχνικής διοργάνωσης, τους παράγοντες, τους ποδοσφαιριστές, τους φιλάθλους και γενικότερα όλον τον κόσμο που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, σχετίστηκε με το τοπικό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Στο εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα αναφέρονται τα εξής:

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

του Δημήτρη Τσιγάρα

Ξεκινώντας τη συγγραφή αυτού του βιβλίου, μου ήρθε στο νου αυτό που είπε ο Γάλλος φιλόσοφος Κριστιάν Μπρομπερζέ: «Το ποδόσφαιρο είναι το πιο σημαντικό ασήμαντο πράγμα του κόσμου».   

Αυτή η αναιρετική αντίφαση, θα μπορούσε να δώσει τροφή για σκέψη και προβληματισμό και να προβάλλει, μέσα από την αντίθεσή της, χωριστά για τον καθένα μας, το ερώτημα: «Τι είναι το ποδόσφαιρο;».

Σε προσωπικό επίπεδο, προσπαθώντας να απαντήσω στο ερώτημα, προέκυψαν διάφοροι συνειρμοί, μνήμες και βιώματα, που συγκρότησαν την προσωπική μου άποψη και γνώμη.

Για μένα λοιπόν, ποδόσφαιρο είναι οι μνήμες, ενός μοναχικού πιτσιρίκου, σε μια άδεια αυλή, να προσπαθεί να κάνει τσαλιμάκια με μια μπάλα.

“Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης” χαρακτηρίστηκε το Δημοτικό δάσος Παναγιάς στο Βαλτινό Τρικάλων

Ως «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης» χαρακτηρίστηκε το Δημοτικό δάσος Παναγιάς της τοπικής κοινότητας Βαλτινού της Π.Ε Τρικάλων εμβαδού συνολικής έκτασης 27.095,45 με σχετική απόφαση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Θεσσαλίας – Στ. Ελλάδας.

Πρόκειται για δάσος με επικρατέστερο είδος τον φράξο (Fraxinus angustifolia) και αποτελεί αντιπροσωπευτικό φυτοκοινωνικό σχηματισμό της παραπoτάμιας βλάστησης του Θεσσαλικoύ κάμπου και πηγή πληροφοριών για την επιστημονική κοινότητα και τη διατήρηση της βιοπoικοιλότητας.

Στην έκταση αυτή απαγορεύεται οποιαδήποτε επέμβαση εκτός:

α) Την χρήση της για επιστημονικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς

β) Την ήπια χρήση οργάνωσης υπαίθριας αναψυχής

γ) Των απολύτως αναγκαίων έργων προστασίας, διαχείρισης, διατήρησης και ανάδειξης του δάσους μετά από έγκριση των σχετικών μελετών σύμφωνα με τις διατάξεις της Δασικής Νομοθεσίας και τις διατάξεις περί προστασίας των Διατηρητέων Μνημείων της Φύσης.

Η απόφαση αυτή δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.
Παρακάτω παρουσιάζουμε την σχετική απόφαση:

Το βιβλίο «Η Παναγία του Βαλτινού», του Δημήτρη Τσιγάρα

Με τίτλο «Η Παναγία του Βαλτινού» (Ιστοριολαογραφικά σύμμεικτα) κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο του Δημήτρη Τσιγάρα, από τις Γραφικές Τέχνες «Δημήτρης Τσιγάρας», έκδοση 2018.

Πρόκειται για ένα βιβλίο έρευνας και καταγραφής των στοιχείων του, σπάνιου για την περιοχή, δάσους με το ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού.

Είναι μια ιστοριολαογραφική έρευνα, μια συλλογή από διάφορες μελέτες και εργασίες, τεκμήρια και καλλιτεχνικές εκφράσεις πολλών ανθρώπων, που έζησαν, εκτίμησαν, αγάπησαν, γοητεύτηκαν και εμπνεύστηκαν από το δάσος με το ξωκλήσι της Παναγίας.

Στις 192 σελίδες του περιλαμβάνονται μελέτες, κείμενα, εικόνες, παραμύθια, διηγήματα, ποιήματα, εξιστορήσεις, μαρτυρίες, χρονικά, τα οποία ως ένα ενιαίο σύνολο, σκιαγραφούν και δίνουν το καθένα με τον δικό του τρόπο, την συνολική ανάγλυφη εικόνα, το αποτύπωμα και την φυσιογνωμία της Παναγίας Βαλτινού.

Ταυτόχρονα αυτά τα κείμενα, μετρούν κάθε φορά την ένταση της νοσταλγίας που μας χωρίζει από το πολύπαθο μεν, αλλά πολύ ουσιαστικό εκείνο παρελθόν που προσδιόρισε καθοριστικά τον βίο μας και την σχέση μας με τον συγκεκριμένο τόπο, την Παναγία.

Πολλοί άνθρωποι εναπόθεσαν τις ελπίδες επάνω της, άλλοι εμπνεύστηκαν και εκφράστηκαν δημιουργικά με έργα τέχνης, και άλλοι απλά εισέπραξαν την ομορφιά και το μεγαλείο της.

Αυτή η αρμονία ανθρώπου και τοπίου, αυτή η σύμπνοια ανάμεσά τους, συνιστά τη θελκτική φυσιογνωμία του αλλά και τη βασική προϋπόθεση για τη διεκδίκηση της ξεχωριστής φυσικής καλλονής του.

Στην εισαγωγή του βιβλίου, ο συγγραφέας Δημήτρης Τσιγάρας επισημαίνει μεταξύ άλλων:

… «Το δάσος με το ξωκλήσι της Παναγίας Βαλτινού αποτελούσε ανέκαθεν και αποτελεί ακόμη και σήμερα σημείο αναφοράς για όλους τους κατοίκους του χωριού Βαλτινού, αλλά και της ευρύτερης περιοχής.

Μέσα στο υπέροχο δάσος, στο πυκνό και ποικιλότονο πράσινο, με εξαίσια θέα, οι χριστιανοί πρόγονοι έστησαν το ιερό ξωκλήσι της Παναγίας, για να δοξάσουν έκθαμβοι το θαύμα της δημιουργίας και να ανοίξουν τους δικούς τους διαύλους επικοινωνίας με το θείο.

Πηγή ελπίδας, χαράς, γαλήνης, παρηγοριάς και ανακούφισης για πολλούς ανθρώπους αυτό το εκκλησάκι. Η λατρεία της Παναγίας, λατρεία σταθερή κι αγαπημένη μέσα στους αιώνες, έχει επιβιώσει σαν μια ανάμνηση ζεστή στη λαϊκή συνείδηση κατά τον εορτασμό της μνήμης, της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Η Παναγία εφεξής θα γίνει ξακουστή. Τόπος ιερός, προσκυνήματος. Σημείο σταθερό αναφοράς, υποβλητικός προορισμός, ασφάλειας και προστασίας για τους αδυνάτους.

Διακόπτουμε για λίγες ημέρες τις αναρτήσεις

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ

Εικονογραφημένα διηγήματα, που οι ιστορίες τους διαδραματίζονται σε ένα κοινό τόπο σημείο αναφοράς, στο δάσος της Παναγίας Βαλτινού.

ΞΕΣΚΟΝΟΔΕΝΤΡΟ;

Του Ηλία Κεφάλα

Κοιτάζω με περιέργεια αυτό το σαν όρθιο ξεσκονιστήρι περίεργο δέντρο. Τι να είναι; Μήπως ξεσκονόδεντρο για την τζαμαρία τ᾽ουρανού;
Ή μήπως πολυκαθαριστήρας για να ξεσκονίσουμε τα απομεινάρια της εκλογικής αναμέτρησης;
Τι φτιάχνει η πάνσοφη φύση όταν έχει όρεξη, όταν έχει φαντασία. (Και βέβαια έχει και από τα δύο).

Δήλωση του Δημήτρη Τσιγάρα για το εκλογικό αποτέλεσμα στην κοινότητα Βαλτινού

Μετά το εκλογικό αποτέλεσμα των κοινοτικών εκλογών για την κοινότητα Βαλτινού, αισθάνομαι την ανάγκη να ευχαριστήσω όλους τους ψηφοφόρους, όσοι τίμησαν με την ψήφο τους τον συνδυασμό μας «Ορίζοντας ευτοπίας», κατανοώντας και όλους εκείνους που για τους δικούς τους λόγους έκαναν μια άλλη επιλογή.

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τους συνεργάτες μου και υποψηφίους του συνδυασμού «Ορίζοντας ευτοπίας», Κώστα Αγγελή, Χριστίνα Βότσιου, Δημήτρη Καραθανάση, Νίκο Κατσιούλη, Βάια Μπαντόλια, Κώστα Πέτρου, και Αγαθή Πινακούλια- Παπακώστα για τον αξιοπρεπή και έντιμο αγώνα που δώσαμε.  

Προσωπικά, πιστεύω πως, ο συνδυασμός, «Ορίζοντας ευτοπίας», αποτελούσε την καλύτερη πρόταση για την εκπροσώπηση, την προοπτική και το μέλλον του χωριού μας. Όμως η πλειοψηφία των κατοίκων, έκανε τη δική της επιλογή, την οποία σεβόμαστε και αποδεχόμαστε απολύτως όλοι. 
Εύχομαι αυτή η επιλογή να αποδειχθεί η καλύτερη για τον τόπο μας.

Συγχαρητήρια στους νεοεκλεγέντες, στον Πρόεδρο της κοινότητας Βαλτινού, Δημήτρη Σταμούλη και τους κοινοτικούς συμβούλους που απαρτίζουν το κοινοτικό συμβούλιο.

Τα αποτελέσματα των κοινοτικών εκλογών Βαλτινού

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των κοινοτικών εκλογών της 26^ης Μαΐου 2019, ψήφισαν 551 και έλαβαν:

-Συνδυασμός «Μια κοινότητα ένα μέλλον» ποσοστό 52%  που λαμβάνει 3 έδρες.

-Συνδυασμός «Ορίζοντας ευτοπίας» 32% λαμβάνει 1 έδρα

-Συνδυασμός «ΕΝΩΜΕΝΟ ΒΑΛΤΙΝΟ» 16% λαμβάνει 1 έδρα.

Πρόεδρος της κοινότητας Βαλτινού εκλέγεται ο πλειοψηφούν σύμβουλος, του συνδυασμού «Μια κοινότητα ένα μέλλον» Δημήτρης Ε. Σταμούλης.