Απεβίωσε η Αικατερίνη συζ. Νικολάου Απόχα

Απεβίωσε την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου 2018 η συγχωριανή μας Αικατερίνη σύζυγος Νικολάου Απόχα, σε ηλικία 89 ετών.

Η Αικατερίνη, το γένος Νικολάου Νικολάου γεννήθηκε το 1929 στη Φωτάδα. Ήταν παντρεμένη με τον Νικόλαο Απόχα και απόκτησαν δύο παιδιά, τον Ευάγγελο και την Σταυρούλα.  

Μια βόλτα με το τρένο των Τρικάλων

Επιστρέφουμε σε μια παλαιότερη ανάρτηση, η οποία έχει τη διαχρονική της αξία και παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, που αφορά στο δρομολόγιο της γραμμής του τρένου Τρίκαλα - Καλαμπάκα.

Μια καταγραφή ενός ταξιδιού με το τρένο, πήγαινε-έλα: Τρίκαλα - Καλαμπάκα. 
Το 1886 ολοκληρώθηκε η κατασκευή της γραμμής Βόλου - Καλαμπάκας του Θεσσαλικού Σιδηρόδρομου. Αρχικά το τρένο έφτανε από το Βόλο ως τους Στεφανουσαίους (Δροσερό) και λίγο μετά συμπληρώθηκε η διαδρομή ως την Καλαμπάκα. 
Εκατόν δέκα χρόνια μετά, δηλαδή το 1996, με εξοπλισμό μια κάμερα, κάναμε τη διαδρομή, Τρίκαλα - Καλαμπάκα, με το τρένο καταγράφοντας έτσι το ταξίδι. Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τσιγάρας.

Με όχημα, την αυτοκινητάμαξα ή οτομοτρίς, που οι παλαιότεροι θα θυμούνται και πολλοί θα έχουν ταξιδέψει με αυτή, πραγματοποιήσαμε τη διαδρομή και καταγράψαμε τον τόπο, τον τρόπο και τις συνθήκες του ταξιδιού. Καταγράψαμε το παλιό κτίριο του σταθμού των Τρικάλων πριν από την ανακατασκευή του σε διώροφο, τα παλιά βαγόνια που υπήρχαν στον σταθμό, τις παλιές γραμμές, και γενικά όλη τη διαδρομή. 
Το οτομοτρίς ήταν ένα σιδηροδρομικό όχημα, τρένο από τα πρώτα πολυτελή στην Ελλάδα. Εκτελούσε το δρομολόγιο Βόλος - Καρδίτσα - Τρίκαλα - Καλαμπάκα και φυσικά με πολλές στάσεις στα ενδιάμεσα χωριά και με την ανταπόκριση στον Παλαιοφάρσαλο. Η αυτοκινητάμαξα αυτή, κινούνταν στις γραμμές μέχρι το 2002 όπου ολοκληρώθηκε η διαπλάτυνση και ο εκσυγχρονισμός του σιδηροδρομικού δικτύου.

Τα Τρίκαλα και οι άλλοι Πίσω από την σεκόγια των Τρικάλων

Της Λίλας Σταμπούλογλου

Πίσω και από το γεγονός ότι την στολίζουν και την προβάλλουν ως το γιορτινό, πιο ψηλό απ' όλα, φυσικό δέντρο τους, διακρίνεις μια ευαισθησία και μια κομψότητα. Όχι, δεν θέλω να πάω στα Τρίκαλα, θέλω τα Τρίκαλα να «έρθουν» σε μένα!

Η αισθητική και η φιλοσοφία ενός τόπου φαίνεται από παντού. Ακόμα κι από τον χριστουγεννιάτικο στολισμό του. Αλλού διαβάζεις «άναψαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο με Φουρέιρα και Αργυρό»  και αλλού «στόλισαν το ψηλότερο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ελλάδας». Αλλού βλέπεις να στήνουν πίστες μπουζουκλερί για να γιορτάσουν πάνω τους την έναρξη των γιορτών, και αλλού να στήνουν ένα παραμυθένιο σκηνικό αξιοποιώντας ό,τι έχουν στην πόλη τους. Μια γιγάντια σεκόγια έχουν λοιπόν στην πλατεία τους οι Τρικαλινοί, μιας και γι’ αυτούς μιλάω, και τη στόλισαν και φέτος, όπως κι άλλες χρονιές. Το δέντρο μεταφυτεύτηκε στα Τρίκαλα το 1977, από τον τότε Δήμαρχο Τρικκαίων Κώστα Παπαστεργίου και έκτοτε ζει και βασιλεύει και ψηλώνει, έχοντας πια γίνει ένα σύμβολο της πόλης. Τόσο πολύ, θα μου πείτε, ενθουσιάστηκες κι εσύ με την χριστουγεννιάτικη σεκόγια των Τρικάλων; Ναι, γιατί πίσω απ’ αυτήν, κι απ’ το γεγονός ότι την στολίζουν και την προβάλουν ως το γιορτινό, πιο ψηλό απ’ όλα, φυσικό δέντρο τους, διακρίνεις μια ευαισθησία και μια κομψότητα. Διακρίνεις τη φιλοσοφία της πόλης, τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία της. Διακρίνεις έναν πολιτισμό. Θέλετε να τον πείτε ευρωπαϊκό, πείτε τον έτσι. Ο πολιτισμός των Τρικάλων δεν φαίνεται βεβαίως τώρα, μ’ έναν στολισμό Χριστουγέννων. Έχει φανεί από διάφορα άλλα που εδώ και χρόνια καθιερώνουν στην πόλη τους, τα οποία διαμορφώνουν την εικόνα και την καθημερινότητά της. Θες το λεωφορείο χωρίς οδηγό που τέθηκε σε πιλοτική χρήση για ένα διάστημα πραγματοποιώντας συνολικά 1.490 δρομολόγια, και μεταφέροντας 12.138 επιβάτες; Θες η καλαίσθητη ξύλινη περίφραξη που κρύβει τους κάδους σκουπιδιών τους, την οποία καθιέρωσαν πριν ένα χρόνο; Θες το δωρεάν ασύρματο ίντερνετ που η πόλη παρέχει σε όλους τους πολίτες της και τις εκπληκτικές ηλεκτρονικές παροχές που τους δίνει; Ένα παράδειγμα είναι ότι οι δημότες έχουν τη δυνατότητα να συμμετέχουν online στις συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου κι ότι απολαμβάνουν υπηρεσίες τηλεπρόνοιας. Πράγματα δηλαδή, που σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, φαντάζουν σαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Θες η καθιέρωση των ποδηλάτων, που είναι τόσο γενικευμένη που σου δίνει την εντύπωση ότι όλη η πόλη κινείται με ποδήλατα; Για την ιστορία, τα Τρίκαλα δεν διαθέτουν μόνο το ψηλότερο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά και τον μεγαλύτερο ποδηλατόδρομο της Ελλάδας, τον οποίο μάλιστα πρόσφατα έβαψαν και κόκκινο για να ξεχωρίζει και να εξασφαλίζει μεγαλύτερη ασφάλεια στους ποδηλάτες. Για να μην πω βεβαίως για την εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου σε όλη την πόλη. Στις 20 Νοεμβρίου του 2017, τα Τρίκαλα έκοψαν το κάπνισμα κάνοντας παράλληλα εκστρατεία ενημέρωσης σε πολίτες και καταστηματάρχες. Όλοι συμμορφώθηκαν και όποιος παραβαίνει το νόμο, τιμωρείται. Εδώ λες: αλληλούια! Επιτέλους, μια πόλη στην Ελλάδα που κάνει το αυτονόητο. Στα παραπάνω λοιπόν, προστέθηκε και μια γιορτινή πρωτοβουλία, ο στολισμός μιας ψηλής σεκόγιας, πλήρως εναρμονισμένη με τη φιλοσοφία της πόλης και την αισθητική της. Βλέποντας μάλιστα τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν, όλος ο χριστουγεννιάτικος στολισμός των Τρικάλων αποπνέει μια ατμόσφαιρα σικάτη. Πόσο λείπει αυτή η λέξη απ’ τον τρόπο που στολίζουμε τις πόλεις μας τις γιορτές. Είναι τόσα τα άθλια γιορτινά στολίδια που βλέπεις να κρέμονται σε δρόμους ανά την Ελλάδα, τόσα τα δέντρα εκτρώματα που αντικρίζεις σε πλατείες και τόσες οι δήθεν μοντέρνες γιορτινές κατασκευές που η λέξη κιτς δεν φτάνει για να τις χαρακτηρίσει, που όταν βλέπεις έναν καλόγουστο στολισμό συγκινείσαι. Άδικο έχω; ΥΓ. Μην αρχίσετε τα: άμα σ’ αρέσουν τόσο πολύ τα Τρίκαλα, πήγαινε να ζήσεις εκεί. Εγώ θέλω τα Τρίκαλα να έρθουν σ’ εμένα.

Πηγή: Protagon.gr

Γ’ Συμπόσιο Λογοτεχνίας Κοζάνης

(Στην φωτογραφία μια αγαπημένη παρέα: Γεωργία Κολοβελώνη, Γεωργία Τριανταφυλλίδου, Αντώνης Κάλφας, Τίτος Πατρίκιος, Ηλίας Κεφάλας εντός της Νέας Βιβλιοθήκης Κοζάνης).

Στις εργασίες του Γ’ Συμποσίου Λογοτεχνίας Κοζάνης, που πραγματοποιήθηκε στο νέο κτίριο της δημοτικής βιβλιοθήκης Κοζάνης, στις 23-25 Νοεμβρίου 2018, το οποίο επιμελήθηκε ο Β.Π. Καραγιάννης και η Δήμητρα Καραγιάννη, με τιμώμενο πρόσωπο τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο, συμμετείχαν και οι συγχωριανοί μας ποιητές Ηλίας Κεφάλας και Γεωργία Κολοβελώνη.

Η ποιήτρια Γεωργία Κολοβελώνη επισήμανε τα εξής στην προσωπική της ιστοσελίδα:

«Επιστρέφοντας από την Κοζάνη την προηγούμενη Κυριακή, απολαμβάνοντας το χειμωνιάτικο τοπίο και την ομίχλη των βουνών, σκεφτόμουν πόσο τυχερή είμαι που απόλαυσα ένα υπέροχο συμπόσιο Λογοτεχνίας, στο πανέμορφο νέο κτίριο της δημοτικής βιβλιοθήκης, στην οποία είχαμε τη χαρά να ξεναγηθούμε από τον Πρόεδρό της Παναγιώτη Δημόπουλο. Τυχερή -και ευγνώμων- που ο Αντώνης Κάλφας με τίμησε με τα λόγια του για το «Μελάνι στον ουρανίσκο», που απόλαυσα τη συντροφιά και τις λέξεις του Τίτου Πατρίκιου, που συνάντησα παλιούς και νέους φίλους. Όλα αυτά χάρη στον ακούραστο μαέστρο λέξεων Βασίλη Καραγιάννη, εκδότη του περιοδικού «Παρέμβαση», και την άοκνη Δήμητρα Καραγιάννη, οι οποίοι μόχθησαν για την εξαιρετική διοργάνωση. Τους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια!»

Ενώ ο ποιητής Ηλίας Κεφάλας για το Γ’ Συμπόσιο εκφράστηκε με τον ποιητικό του λόγο:

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΚΙ Ο ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

"Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά

αντικρίζεις

για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει

για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα

για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ

και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου

[...]

για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν

γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά

για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις

για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες

και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση."

Λοιπον εκεί απάνω, ήγουν στην Κοζάνη, μας ξαναβρήκε η ποίηση του Τίτου Πατρίκιου κι εμείς βρήκαμε και ξαναβρήκαμε τον ποιητή της.

Ταχυδρομικός διανομέας

Με τους όρους αγγελιαφόρος, κομιστής μηνυμάτων, φτερωτός Ερμής, ταχυδρομικός διανομέας, ή απλά Ταχυδρόμος, ορίζεται ο ταχυδρομικός υπάλληλος που λαμβάνει, μεταφέρει και διένειμε την αλληλογραφία.

Γνώριμη φιγούρα, που αγαπήθηκε, παλιότερα, καθολικά σε ολόκληρη την Ελλάδα, ξεμύτιζε από το βάθος της στράτας και έφερνε την χαρά και την ελπίδα με τα νέα που κουβαλούσε.
Αλήθεια όμως πως ήταν παλιά οι ταχυδρόμοι; Πως μετέφεραν τα γράμματα; 
Τους αποκαλούσαν αγροτικούς διανομείς και ήταν πραγματικά ήρωες γιατί μέσα από αντίξοες συνθήκες προσπαθούσαν να κάνουν το καθήκον τους.

Μια συλλογή φωτογραφιών και μια αναφορά στους παλιούς ταχυδρόμους μας ξαναθυμίζει την πιο συμπαθητική μορφή των αναμνήσεών μας.

Εχέμυθος και συνεπής με το λειτούργημά του, έρχονταν σε άμεση επαφή και δένονταν συναισθηματικά με την κάθε οικογένεια, τόσο στις χαρές, όσο και στις λύπες της ζωής.
Αντίκριζε μάτια βουρκωμένα, έρχονταν καθημερινά σε επαφή με την λαχτάρα και τον πόθο του νόστου. Έκανε τον παρηγορητή λέγοντας δυο λόγια ελπίδας για να απαλύνει τον πόνο.
Αντιμέτωπος με ταλαιπωρίες και κινδύνους, πότε διάβαινε λασπωμένους και κακοτράχαλους δρόμους, πότε μέσα στα κρύα, πότε στις ανυπόφορες ζέστες προσηλωμένος στο καθήκον να μεταφέρει το άγγελμα.

Η στολή του είχε χρώμα ανοιχτό γκρι και στη κεφαλή φορούσε πηλίκιο.
Φορτωμένος με την ταχυδρομική του τσάντα, που κρεμούσε μπροστά στο στήθος ή στην πλάτη του, κατέφθανε στο χωριό πότε με άλογο, πότε με ποδήλατο, πότε με μηχανάκι, πότε με αυτοκίνητο μα, ποτέ χωρίς χαμπέρια…

«Διορίστηκα στις 4 Σεπτεμβρίου του 1951 και υπηρέτησα ως αγροτικός διανομέας μέχρι το 1985. Το ’50 και το ’60 ήταν πολύ δύσκολα χρόνια. Δεν υπήρχε ούτε δρόμος ούτε γεφύρι. Πιανόμουν από τα πλατάνια, για να περάσω από το ποτάμι. Διέσχιζα 75 χιλιόμετρα την ημέρα, πότε με το μουλάρι -εάν είχε καλό καιρό- πότε με τα πόδια. Μες στο καταχείμωνο, που το χιόνι έφτανε στο ένα μέτρο, έπρεπε να περπατήσω μεγάλες αποστάσεις, για να πάω τα γράμματα και τις επιταγές στα νοικοκυριά.
Με περίμεναν σαν τον Μεσσία. Χαρμόσυνες και δυσάρεστες ειδήσεις, όλες συγκεντρωμένες μέσα στο τσαντάκι μου, τις μετέφερα από πόρτα σε πόρτα. Με αγωνία και μάτια βουρκωμένα -πολλές φορές- όλοι περίμεναν ένα γράμμα», 

Νέα επιστήμονας, η συγχωριανή μας Οδοντίατρος Νάσια Ριζαργιώτη

Στην καθιερωμένη εκδήλωση αποφοίτησης της Οδοντιατρικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η συγχωριανή μας Νάσια Ριζαργιώτη, ορκίστηκε και έλαβε το πτυχίο της, την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2018, παρουσία πρυτανικών αρχών, καθηγητών, συγγενών και φίλων.

Μέσα σε μια ενθουσιώδη και ιδιαίτερα συγκινητική τελετή στη οποία παρευρέθη και πλήθος γονέων των διπλωματούχων πλέον Οδοντιάτρων, έλαμπαν από ευτυχία και οι γονείς της Νάσιας Ριζαργιώτη, ο Παύλος και η Δώρα, που βρέθηκαν δίπλα της και μοιράστηκαν με ικανοποίηση, χαρά και υπερηφάνεια την κατάκτηση της κόρης τους.

Και βέβαια, μετά την εκδήλωση ακολούθησαν άκρως συγκινητικές στιγμές με αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα χαράς, χαιρετισμούς, διατύπωση ευχών και συγχαρητηρίων μεταξύ των φοιτητών, των φοιτητριών, των καθηγητών των συγγενών και φίλων.

Θερμά Συγχαρητήρια λοιπόν στην συγχωριανή μας, νέα επιστήμονα, οδοντίατρο Νάσια Ριζαργιώτη, που κατάφερε να επαληθεύσει την αρχαία ρήση «Τ’ αγαθά κόποις κτώνται», κάνοντας υπερήφανους πρωτίστως τον εαυτό της, αλλά και τους γονείς, συγγενείς και φίλους. 
Καλή σταδιοδρομία και πάντα επιτυχίες και χαρές!

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ.

Αληθινές ιστορίες του τόπου μας

Με αφορμή το αφιέρωμα της Μικρασιατικής εκστρατείας παραθέτουμε μια αληθινή αφηγηματική ιστορία, καταγεγραμμένη από τον Θανάση Ζαμπακά.

Χειμώνας 1965-1966. Σούρουπο Δεκεμβρίου. Τα σχολεία κλειστά (15 ημέρες διακοπές).

Το χιόνι είχε φτάσει τους 30 πόντους και συνέχιζε να χιονίζει. Στο σπίτι, ο καπνός έβγαινε παχύς από την καμινάδα, ανέβαινε προς τα πάνω, κόντρα στην φορά του χιονιού και χάνονταν στα σύννεφα του θαμπού ουρανού. Έξω η σκαμνιά σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο, με απλωμένα τα κλωνάρια, σαν τεράστια χέρια προσπαθούσε να κρατήσει το χιόνι επάνω της, ώστε να μην πέσει κάτω στο χώμα.

Μια σκιά πήδηξε το χαντάκι της αυλής μας και σε λίγο ακούσαμε να χτυπά κάποιος την πόρτα.

«Ποιος»; φώναξε η γιαγιά και άνοιξε.

«Ά! Καλώς τον κουμπάρο». 

«Πέρνα – πέρνα μπάρμπα Γιώργο», του πρόσταξε ο πατέρας μου.

Εκείνος τίναξε το σκούτινο σακάκι του από το χιόνι, έβγαλε τις γαλότσες του και μπήκε μέσα.

«Έλα, έλα κάτσε, κάντε μέρος να καθίσει ο άνθρωπος κοντά στο τζάκι, για να ζεσταθεί», είπε η μάνα μου.

Ο μπάρμπα Γιώργος έκατσε στο κεφάλι του ντιβανιού, έβγαλε την πίπα του, εξ ου και το παρατσούκλι του, «Τσιμπούκας» και άρχισε να την περιεργάζεται.

Εγώ με την αδερφή μου, καθισμένοι στην άλλη άκρη, στο μπροστινό μέρος του κρεβατιού, παίζαμε κάνοντας φασαρία.

«Ε! ησυχία» είπε ο πατέρας, κοιτάζοντάς μας αυστηρά και μετά τις τυπικές κουβέντες  - «τα περί υγείας», «πως πάνε τα πράγματα;», «τι κάνει οικογένειά;» κλπ, πρότεινε στον επισκέπτη μας:

«Ένα τσιπουράκι θα το πιούμε;»

«Έ, βάλε ένα» είπε καταφατικά ο μπάρμπα Γιώργος.

«Άντε μπάρμπα Γιώργο να μας πεις και καμιά ιστορία, από την Τουρκία και άμα τα παιδιά είναι φρόνιμα θα καθίσουν να την ακούσουν κι αυτά», είπε ο πατέρας μου βάζοντας το τσιπουράκι.

Εμείς, σταματήσαμε αμέσως τις κουβέντες λες και κάποιος μας έκοψε απότομα τη λαλιά.

Ο μπάρμπα Γιώργος έξυσε την πίπα του, έβαλε καπνό, τον άναψε και τραβώντας μια βαθιά ρουφηξιά άρχισε να λέει:

«Στενάχωρα πράγματα θα σας πω, αλλά αφού το ’φερε η κουβέντα θα σας τα πω. Αν και κατά βάθος, δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα από τα γεγονότα αυτού του καταστροφικού πολέμου της Μικράς Ασίας.

Αφηγήσεις από την Μικρασιατική εκστρατεία

Ως συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης που αφορά στην Μικρασιατική εκστρατεία, θεωρούμε αξιοσημείωτες κάποιες αφηγηματικές εικόνες (περιστατικά) να καταγραφούν στη συλλογική μας μνήμη.

Η μάχη στο Αφιόν Καραχισάρ ήταν ο επίλογος της Μικρασιατικής εκστρατείας. Τα αποτελέσματα ήταν οδυνηρά και εθνοκτόνα. Οι νεκροί Έλληνες σε όλη τη διάρκεια του αγώνα ανήλθαν στις 42.335 και οι αιχμαλωτισθέντες στις 15.000.

Από τα τρία εκατομμύρια των Ελλήνων της Μ. Ασίας πάρα πολλοί σφαγιάσθηκαν, ενώ ενάμισι εκατομμύριο κατέφυγαν στην Ελλάδα.

Οι διασωθέντες του στρατού μας μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα με πλοία του πολεμικού στόλου.

Εκεί λοιπόν κατά την υποχώρηση, ένας Τρικαλινός στρατιώτης ο Κώστας, από την πολλή κούραση δεν μπορούσε να προχωρήσει. Η εξάντληση ήταν εμφανής στο σώμα του και σωριάστηκε στο έδαφος. Ξαφνικά εμφανίστηκε, δίπλα του ένας έφιππος στρατιώτης ο συμπατριώτης του ο Νίκος και τον φωνάζει.

«Τι έγινε ρε Κώστα;»

«Κουμπάρε, σώσε με. Δεν μπορώ να κάνω βήμα» απόσωσε και είπε ο Κώστας.

«Μη φοβάσαι. Θα σε ανεβάσω στο άλογο και θα φύγουμε», είπε ο Νίκος κατεβαίνοντας από το άλογό του και βοήθησε τον Κώστα να ανέβει στο άλογο.

Έφιπποι και οι δύο, μετά από πολλή ώρα, έφτασαν κάποια στιγμή σώοι στην παραλία.

Στο πλοίο επικρατούσε πανικός. Κατατρομαγμένοι οι άνθρωποι στριμώχνονταν και επιβιβάζονταν στο πλοίο για την αναχώρηση.

Ο Κώστας βλέποντας τον πανικό που επικρατούσε πρότεινε το όπλο σε έναν άλλον στρατιώτη που ήταν επάνω στο πλοίο και του είπε να τον τραβήξει επάνω.

Έτσι και έγινε. Ανέβηκε στο πλοίο σκαρφαλώνοντας με την βοήθεια του συμπατριώτη στρατιώτη και αφού τον ευχαρίστησε του είπε:

«Από πού είσαι ρε παλικάρι;»

«Από τα Τρίκαλα». Είπε ο στρατιώτης.

«Από τα Τρίκαλα!» είπε ο Κώστας κοιτάζοντας καλύτερα και αναφώνησε:

«Γιάννη αδερφέ μου! Δεν σε γνώρισα».

«Μήπως σε γνώρισα εγώ; Έτσι όπως είμαστε άπλυτοι και αξύριστοι φυσικό είναι να μη γνωριζόμαστε ούτε τα αδέρφια…».

Φωτογραφίες από την Μικρασιατική εκστρατεία

Η Μικρασιατική Εκστρατεία, γνωστή διεθνώς ως Ελληνοτουρκικός Πόλεμος του 1919–1922  ήταν μια σειρά στρατιωτικών γεγονότων, που συνέβησαν κατά το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μεταξύ Μαΐου 1919 και Οκτωβρίου 1922.

Μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα, ως νικήτρια χώρα, απέστειλε στρατό στη Μικρά Ασία.

Χιλιάδες νέοι Ελλαδίτες της εποχής που υπηρέτησαν, από το 1919 έως και το 1922, στους κόλπους της Στρατιάς της Μικρασίας, έζησαν αυτή την πολεμική περιπέτεια.

Το όνειρο της απελευθέρωσης των αλύτρωτων αδελφών της περιοχής φάνηκε προς στιγμή να πραγματοποιείται. Όμως σύντομα οι ελπίδες διαψεύσθηκαν. Στα τέλη Αυγούστου του 1922 τα τουρκικά στρατεύματα νίκησαν οριστικά τον ελληνικό στρατό. Η ήττα του ελληνικού εκστρατευτικού σώματος είχε ως συνέπεια την καταστροφή του μικρασιατικού ελληνισμού και τον ξεριζωμό του από τις εστίες του, την αποκαλούμενη Μικρασιατική Καταστροφή.

Μια πολεμική περιπέτεια που διήρκεσε τρία ολόκληρα χρόνια και κατέληξε στη γνωστή τραγωδία.

Εκεί στα ματωμένα χώματα της Μικρασίας, στο ευρύτατο Μικρασιατικό μέτωπο, μια ολόκληρη γενιά πολέμησε, δοκιμάστηκε (και χάθηκε).

Πολλοί στρατιώτες από τον τόπο μας, που υπηρετούσαν εκεί και ήταν ντυμένοι στο χακί βρήκαν και λίγο χρόνο για φωτογράφιση.

Στις ελάχιστε στιγμές ξεκούρασης και ανάπαυλας, οι φωτογράφοι αποτύπωσαν στην ευαίσθητη πλάκα της συλλογικής μνήμης τις στιγμές και κατέγραψαν τα γεγονότα.

Φωτογραφίες που αποτυπώνουν τον στρατιωτικό βίο της ανάπαυλας αλλά και της μάχης στα διάφορα μέρη της Μικράς Ασίας.

Έτσι επιλέξαμε και παρουσιάζουμε κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες, που αφορούν σε στρατιώτες που κατάγονταν από το χωριό μας καθώς και από την ευρύτερη περιοχή των Τρικάλων.

Το νέο Καφέ «COZY Coffee drinks» στο Μεγάλο Κεφαλόβρυσο

Αξιοποιώντας την πείρα, την έμπνευση, τη γνώση αλλά και λαμβάνοντας υπόψη τις σύγχρονες ανάγκες των καιρών, οι υπεύθυνοι του Καφέ «COZY Coffee drinks» Θεοδόσης & Κώστας Πέτρου, ανέλαβαν, ανακαίνισαν και άρχισαν να λειτουργούν το νέο κατάστημά τους στο Μεγάλο Κεφαλόβρυσο Τρικάλων.

Οι συγχωριανοί μας Θεοδόσης & Κώστας Πέτρου, ολοκλήρωσαν έτσι την επίτευξη του στόχου τους, που ήταν η δημιουργία ενός χώρου που να εγγυάται την άνεση, την ευχάριστη διάθεση και την ικανοποίηση των πελατών τους.

Στον φιλόξενο και ζεστό χώρο, όπου μελετήθηκαν και αξιοποιήθηκαν όλες οι δυνατότητες που αφορούν την λειτουργικότητα, την ποιότητα και την αισθητική, πέτυχαν ένα άριστο επίπεδο αποτελέσματος και δημιούργησαν ένα νέο ξεχωριστό και προσεγμένο περιβάλλον με στυλ, άποψη και γούστο.

Από σήμερα πλέον, το νέο ανακαινισμένο Καφέ «COZY Coffee drinks» στο Μεγάλο Κεφαλόβρυσο προσφέρει τις υπηρεσίες του και αποτελεί την εναλλακτική πρόταση της περιοχής, όπου την ημέρα, αλλά και το βράδυ αποκτά ζωή προσελκύοντας τη νεολαία της ευρύτερης περιοχής.

Τις ευχές μας για καλές δουλειές!

Ταξιδεύοντας στην Ελλάδα του 1900-1930 με παλιές φωτογραφίες

Ένα φωτογραφικό ταξίδι στο παρελθόν, μέσα από υπέροχες φωτογραφίες της Ελλάδας του τότε, επιχειρούμε με τη σημερινή ανάρτηση στην εφημερίδα μας.
Πρόκειται για μια Ελλάδα ξεχασμένη που θαρρείς πως ο χρόνος έχει αποκρύψει την ομορφιά, το κάλλος και την γραφικότητά της.

Και να, μέσα από 30 νοσταλγικά φωτογραφικά κλικ διασώζεται το παρελθόν.

Και να, μέσω των παλιών φωτογραφιών ξαναζωντανεύει και εμφανίζεται μπροστά μας μια απρόσμενη ομορφιά, μια τελείως διαφορετική Ελλάδα.

Οι περισσότερες φωτογραφίες από την Ελλάδα του 1900-1930, είναι φωτογραφίες του Fred Boissonnas που δείχνουν έναν ήσυχο και διαφορετικό κόσμο.
Έτσι μας δίνεται η ευκαιρία να περιπλανηθούμε και να ταξιδέψουμε σε διάφορα μέρη του τόπου μας, και να ξαναδιαβάσουμε την ιστορία και τον πολιτισμό μας μέσα από τις παλιές φωτογραφίες.

Καλό ταξίδι.

Το γέλιο

Ίσως μια από τις μεγαλύτερες απολαύσεις στη ζωή είναι να ακούς το ξεκαρδιστικό γέλιο των μικρών παιδιών. Τα παιδιά γελούν χωρίς να τους νοιάζει και με έναν δικό τους κώδικα προτρέπουν το ένα το άλλο να γελάσουν και να ξαναγελάσουν. Από ένα σημείο και πέρα δεν ξέρουν γιατί γελούν, γελούν για το γέλιο και την εφορία που αυτό τους δημιουργεί. Τα μικρά παιδιά γελούν πολύ περισσότερο από τους μεγαλύτερους. Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά γελούν περίπου 400 φορές, ενώ οι ενήλικες μόλις 17 φορές την ημέρα. Ο άνθρωπος γελά πριν ακόμα μιλήσει, είναι ένας ενστικτώδης μηχανισμός.

Το γέλιο έχει σημαντικά οφέλη τόσο σε ψυχολογικό, σωματικό και κοινωνικό επίπεδο.

1. Σύμφωνα με έρευνες το γέλιο μειώνει τις ορμόνες του στρες, όπως η κορτιζόλη και η αδρεναλίνη και αυξάνει τις ορμόνες της χαράς και της ευχαρίστησης, όπως οι ενδορφίνες.

2. Το γέλιο μας χαλαρώνει, μας ενεργοποιεί, ενισχύει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, δυναμώνει την καρδιά, μας κάνει πιο ανθεκτικούς στις ιώσεις και μειώνει τον πόνο. Είναι το καλύτερο δωρεάν φάρμακο και χωρίς παρενέργειες.

3. Οι δυσκολίες της καθημερινότητας μπορεί να μας καταβάλλουν ψυχολογικά. Το γέλιο απαλύνει την διάθεση, μας ανακουφίζει και μας βοηθά να έχουμε μια πιο θετική και αισιόδοξη ματιά στα πράγματα. Το να γελάμε σε δύσκολες καταστάσεις, δε σημαίνει ότι τις αγνοούμε, αλλά ότι μπορούμε να πάρουμε έστω λίγο απόσταση από αυτές και να τις αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά. Αν επιμένουμε να βλέπουμε μόνο την αρνητική πλευρά, δεν μπορούμε εύκολα να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Αν τα δούμε με μια πιο θετική ματιά, θα μπορέσουμε να βρούμε εναλλακτικές, πιο βοηθητικές λύσεις. Το γέλιο μας βοηθά να έχουμε μια πιο θετική ματιά.

4. Όταν εστιάζουμε μόνο στα προβλήματα και παίρνουμε τα πάντα πολύ σοβαρά σιγά σιγά βουλιάζουμε. Το γέλιο έρχεται σαν αντίβαρο από την άλλη για να φέρει μια ισορροπία.

5. Όταν γελάμε γινόμαστε πιο ελκυστικοί και συμπαθείς στους άλλους. Όλοι θέλουν να βρίσκονται κοντά σε ένα άνθρωπο που γελά. Έτσι το γέλιο μας βοηθά να γνωρίσουμε καινούριους ανθρώπους και να ενισχύσουμε τις σχέσεις.

Διαβάστε ένα αστείο βιβλίο, δείτε ένα αστείο βίντεο ή μια κωμωδία. Το γέλιο είναι μεταδοτικό, πολλαπλασιάζεται όταν γελάμε παρέα με άλλους.

Ο Κόζιακας

Όταν ο ήλιος ανατέλλει, οι χρυσές αχτίδες του «χτυπάν» πρώτα στο όμορφο κι αγέρωχο Κόζιακα (υψ. 1901μ.) και από εκεί αντανακλούν στο χωριό μας…
Μια κορυφογραμμή που κόβει τον ορίζοντα εκεί τόσο απότομα, ώστε να κινεί την περιέργεια των μικρών που ρωτούν: «τι είναι πίσω από κει;» και οι εξυπνότεροι να απαντούν: «Εκεί είναι η Τύρνα και το Λαντζ και πέεερα, πιο μακριά, είναι τα Γιάννενα εκεί παν τα αεροπλάνα που περνάν από δω».

.…Πολύ το αγάπησα αυτό το βουνό, φαντάζομαι το ίδιο να ισχύει και για όλους τους κατοίκους του χωριού μου. Αποτέλεσε σ΄ όλη μου τη ζωή που έζησα στο χωριό (μέχρι τα 25 μου περίπου) σημείο αναφοράς: Εκεί χτυπούσαν πρώτα οι αχτίδες του ανατέλλοντος ηλίου, εκεί έδυε ο βασιλιάς της ημέρας. Αυτό μας έλεγε αν θα βρέξει. Οι παλιακοί έλεγαν: «άμα ιδείς τον Κόζιακα να απολάει στύλια και ποδάρια πέρα, κατά την κορομηλιά, να περιμένεις βροχή». Και δεν έπεφταν έξω. Αυτό μας «έλεγε» πάλι πότε θα καλοκαιρέψει: «όσο ο Κόζιακας θα έχει έστω και μια χούφτα χιόνι, μην περιμένεις άνοιξη και μη γελαστείς και βάλεις ντομάτες στο κήπο, θα τις κάψει το κρύο». Κι είχαν δίκαιο. Το καλοκαίρι, όταν ο ήλιος ανέβαινε λίγο ψηλά (καμιά αξυάλη και κάτι), άμα κοιτούσες το βουνό, το κάμμα «έπαιζε» και έλεγες: «Ωρέ, τι λαμπάδα θα κάνει πάλι σήμερα», «θ΄ ανάψουν τα τσιουγκάνια στο Τόσκεσι», «Θα καεί το πελεκούδι». 

Απεβίωσε η Ειρήνη (Φρύνη) Στάθη – Νάζαρη

Απεβίωσε την Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2018 η συγχωριανή μας φιλόλογος, Ειρήνη (Φρύνη) σύζυγος Ευαγγέλου Στάθη, σε ηλικία 72 ετών.

Η Φρύνη, το γένος Κωνσταντίνου Νάζαρη γεννήθηκε το 1946 στη Λαζαρίνα Καρδίτσης. Ήταν παντρεμένη με τον φιλόλογο Ευάγγελο Στάθη και απόκτησαν δύο παιδιά, τον Σωτήρη και τον Κώστα.

Η σορός θα μεταφερθεί στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού, την Τετάρτη  21 – 11 – 2018 και ώρα  2.30 μ.μ., ενώ η κηδεία θα γίνει στις  3.00 μ.μ

Παρακαλούνται οι συγγενείς και φίλοι να προσέλθουν για τη συνοδεία στην εκφορά της.                         

Ο  ΣΥΖΥΓΟΣ             Ευάγγελος Στάθης 

ΤΑ  ΠΑΙΔΙΑ                Σωτήριος Στάθης και Στέλλα Ρίζου

                                     Κώστας Στάθης και Ράνια Πετσοδήμου

    ΤΑ  ΕΓΓΟΝΙΑ              ΤΑ  ΑΔΕΛΦΙΑ                ΤΑ ΑΝΗΨΙΑ

                                 ΟΙ  ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ

Σημ. Αντί στεφάνων τα χρήματα να δοθούν στο Ίδρυμα η Κιβωτός του Κόσμου , EUROBANK : 0026 0178 870100 872073

IBAN : GR3702601780000870100872073

Οφθαλμαπάτες

Η οφθαλμαπάτη είναι μια ανακολουθία ανάμεσα στην αντίληψη κάποιου και στην πραγματικότητα που υπάρχει μπροστά του.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα μάτια μεταφέρουν πολλές πληροφορίες στον εγκέφαλο, ο οποίος χρειάζεται μεγάλη διεργασία για να τις επεξεργαστεί όλες. Έτσι, έχει επινοήσει «συντομεύσεις» για να καταλάβει τι βλέπει. Οι σκιές, η προοπτική και το χρώμα είναι όλες οι ενδείξεις που χρησιμοποιεί ο εγκέφαλος για να πάρει αποφάσεις για το τι βλέπει.

Τα οπτικά ερεθίσματα που συλλαμβάνονται από τον αμφιβληστροειδή και στέλνονται μέσω του οπτικού νεύρου στον εγκέφαλο είναι πολύ περιορισμένα. Λαμβάνει περίπου το 10% των ερεθισμάτων που υπάρχουν στο οπτικό του πεδίο. Στη συνέχεια, εξηγεί τις ελάχιστες πληροφορίες που παίρνει, συμπληρώνοντας τα κενά με εκτιμήσεις και υποθέσεις για να καταλήξει στο τι είναι αυτό που βλέπει.

Έτσι, οι οφθαλμαπάτες είναι μια κατασκευή του εγκεφάλου και όχι πρόβλημα της όρασης. Ουσιαστικά, «δεν τον γελούν τα μάτια του», αλλά το μυαλό του.

Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικές εικόνες οπτικής ψευδαίσθησης.

Στην παραπάνω εικόνα της οπτικής ψευδαίσθησης του Jacques Ninio με τίτλο Ninio’s Extinction Illusion, υπάρχουν 12 μαύρες κουκίδες, στις διασταυρώσεις, τις οποίες όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να τις δουν όλες, εξαιτίας της φτωχής περιφερειακής μας όρασης.

Στην εικόνα της οπτικής ψευδαίσθησης, οι 4 οριζόντιες μπλε γραμμές είναι ευθείες και παράλληλες αλλά δίνουν την αίσθηση ότι γέρνουν.
Σύμφωνα με τη σύγχρονη ερμηνεία του "Cafe Wall Illusion", το μυαλό μας μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι οι οριζόντιες μπλε γραμμές είναι καμπύλες και κάμπτονται. Η ψευδαίσθηση είναι της καλλιτέχνιδας Victoria Skye.

Ο μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς. Ένα τραγούδι, μια ιστορία

Ο μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς υπήρξε ένας περιβόητος και ιδιόρρυθμος τύπος, που έζησε στην Αθήνα την εικοσαετία 1860 - 1880.

Ήταν πλανόδιος πωλητής κανατιών και κατοικούσε στην Πλάκα (συνοικία Σκαγιάννη), επί της οδού Υπερείδου, σε ένα δωματιάκι. Στην αυλή του σπιτιού υπήρχε στάβλος, όπου άφηνε τον ξανθοκόκκινο γάιδαρό του. Εκεί στην αυλή τοποθετούσε επίσης, το ένα δίπλα στο άλλο, τα αιγινίτικα κανάτια όπως και άλλα προϊόντα αγγειοπλαστικής.
Από το πρωί ο μπαρμπα-Γιάννης γύριζε στους αθηναϊκούς δρόμους και διαλαλούσε την πραμάτεια του. Εκείνο όμως που τον έκανε διάσημο ήταν το γεγονός ότι, ενώ όλες τις μέρες της εβδομάδας τριγυρνούσε στην πόλη φορώντας βρόμικα ρούχα και έχοντας στο κεφάλι του χειμώνα καλοκαίρι ένα αχυρένιο σιφνέικο καπέλο, τις Κυριακές και τις γιορτινές μέρες έκανε την εμφάνιση του ντυμένος στην τελευταία λέξη της μόδας...
Ο μπαρμπα-Γιάννης ήταν ψηλός, ευλύγιστος, ξανθός, με παχύ μουστάκι, γαλανά μάτια και μεγαλόπρεπη εμφάνιση. Φορούσε ρεντιγκότα, ριγωτό παντελόνι, γυαλισμένα παπούτσια, γιλέκο γαρνιρισμένο με λουλούδια, χρυσή αλυσίδα ρολογιού και ψηλό καπέλο, ενώ στους ώμους έριχνε ένα σάλι κατά τρόπο ισπανικό…
Τις Κυριακές μετά τη λειτουργία έβγαινε από την εκκλησία σαν Άγγλος αριστοκράτης. Κατόπιν πήγαινε στο καφενείο «η ωραία Ελλάς» ή στο «Σολώνειον» -και τα δύο ήταν κέντρα των ανώτερων τάξεων των Αθηνών. Το απόγευμα παρακολουθούσε τη μουσική της φρουράς που παιάνιζε στην πλατεία Συντάγματος και, πριν δύσει ο ήλιος, έκανε τον περίπατο του στην οδό Πατησίων, στην οποία μπορούσε να συναντήσει κανείς ολόκληρη την πόλη.

Η κυριακάτικη μεταμόρφωσή του τράβηξε την προσοχή των Αθηναίων, με αποτέλεσμα ο μπαρμπα-Γιάννης, να γίνει κοινό θέαμα. Οι εφημερίδες της εποχής, κυρίως οι σατιρικές, γέμιζαν πολλές στήλες σημειώνοντας κάθε του κίνηση και κάνοντας τον γνωστό σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Αθηναϊκό τραγούδι (πάνω σε παλιά ιταλική μελωδία αγνώστου)
Α' εκτέλεση: Ελβίρα ντε Ιντάλγκο - Γιάννης Αγγελόπουλος, 1933
φωτογραφία: Το εξώφυλλο της παρτιτούρας που κυκλοφόρησε το 1934 σε ερμηνεία Πέτρου Επιτροπάκη (εκδόσεις Γαϊτάνος).

Η μελωδία του τραγουδιού προέρχεται από πολύ παλιό ιταλικό τραγούδι, την οποία έκανε γνωστή στο αθηναϊκό κοινό ο αρχιμουσικός της Βασιλικής φρουράς Ανδρέας Σάιλερ. Πάνω σ’ αυτήν τη μελωδία προσάρμοσε τους στίχους, και μάλιστα λέγεται πως, όταν έκανε την εμφάνιση του ο μπαρμπα-Γιάννης στο Σύνταγμα, η στρατιωτική ορχήστρα άφηνε κατά μέρος ότι άλλο έπαιζε και ανέκρουε το άσμα του μπαρμπα-Γιάννη, το δε πλήθος, κυκλώνοντάς τον, το έψαλλε εν χορώ, ενώ ο μπαρμπα-Γιάννης χαιρετούσε βγάζοντας το ψηλό καπέλο του.

Αναμορφικά γκραφίτι που "ζωντανεύουν" από τους τοίχους

Ο Odeith είναι ένας καλλιτέχνης με βάση τη Λισαβόνα. Από νωρίς έδειξε ενδιαφέρον στη προοπτική και τη σκίαση. Για σχεδόν 10 χρόνια είχε δικό του στούντιο τατουάζ, αλλά επέστρεψε στα μεγάλης κλίμακας γκράφιτι, τόσο προσωπικά όσο και για μεγάλες εταιρείες.

Ο καλλιτέχνης είναι περισσότερο γνωστός για τα anamorphic graffiti. Όταν κάποιος τα δει από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία αυτά αποκτούν ζωή και φαίνονται σαν να ξεπηδούν από τους τοίχους. 

Δείτε παρακάτω ορισμένα από τα έργα του.

Στη μάχη της σποράς, στη μάχη της σοδειάς

Εποχή της σποράς και οι αγρότες, έξω στα χωράφια, ραίνουν με τον ιδρώτα τους τη μήτρα της μάνας γης.

Η διαδικασία, λίγο- πολύ, γνωστή. Από νωρίς το φθινόπωρο οι γεωργοί καίνε τις καλαμιές, που έχουν μείνει στα χωράφια για να καταστραφούν τα ζιζάνια και μόλις πιάσουν οι πρώτες βροχές αρχίζει το όργωμα, που γίνεται με τα τρακτέρ. Ακολουθεί το σβάρνισμα όπου με ειδικά μηχανήματα, που τοποθετούν στα τρακτέρ, τις σβάρνες, σπάζουν τους σβώλους που δημιουργούνται με το όργωμα. Στη συνέχεια με τη σπαρτική μηχανή ρίχνουν το σπόρο  μαζί με το λίπασμα.  Η διαδικασία της σποράς διαρκεί μέχρι τα Χριστούγεννα.

Κάποιες φορές όμως, η σπορά γίνεται και με τα χέρια όπως τα παλιά χρόνια, τότε που δεν υπήρχαν οι μηχανές και χρησιμοποιούσαν αντί γι’ αυτές τα ζώα.

Όταν άρχιζαν οι πρώτες βροχές και μαλάκωνε το χώμα οι γεωργοί ξεκινούσαν με το όργωμα του χωραφιού. Το αλέτρι ήταν ξύλινο και αργότερα μεταλλικό και το έδεναν συνήθως σε ένα ή δυο άλογα, ή σε δυο βόδια. Στο όργωμα πρόσεχαν να πατάει το ένα ζώο μέσα στο διπλανό αυλάκι, για να γίνεται  ίσιο το όργωμα. 

Αφού τελείωνε το όργωμα, έριχναν το σπόρο με το χέρι. Το σπόρο τον είχαν μέσα σε ένα «δισάκι» (διπλό σάκο), ένα σάκο μπροστά και έναν πίσω, που στη μέση είχε ένα άνοιγμα, για να το κρεμάνε στο λαιμό. Όταν άδειαζε λίγο ο μπροστινός σάκος, έφερναν μπροστά τους τον πίσω σάκο, για να μην κουράζονται από το μεγαλύτερο βάρος του. Αυτό συνεχιζόταν μέχρι να αδειάσουν οι σάκοι, οπότε τους ξαναγέμιζαν. Μόλις τελείωνε η σπορά, για να σκεπαστεί ο σπόρος με χώμα, σβάρνιζαν στο χωράφι. Χρησιμοποιούσαν ξύλινες σβάρνες και τα τελευταία χρόνια σιδερένιες. Μπορούσαν να σπείρουν 2 – 3 στρέμματα την ημέρα.

Σήμερα, οι μηχανές αντικατέστησαν τη χειρονακτική εργασία των γεωργών.

Από 2-3 στρέμματα που έσπερναν την ημέρα παλιότερα, τώρα πιο ξεκούραστα σπέρνουν  30-40. Νέες ποικιλίες σιταριού τους δίνουν περισσότερο καρπό και τα λιπάσματα βοηθούν θεαματικά στην ανάπτυξη των σιτηρών.

«Αγρότη, αφέντη, δουλευτή, τη μάχη σαν κερδίσεις

και τα γεννήματα της γης μπροστά σου αντικρίσεις,

του μόχθου σου η πληρωμή, το οργίασμα της φύσης,

σαν έρθει εκείνη η στιγμή, που είναι να θερίσεις».