Χατζιδάκις: «Σε ποιαν Ελλάδα;»

Επιστολή που έστειλε ο Μάνος Χατζιδάκις στις εφημερίδες Αυγή και Καθημερινή τον Ιούλιο του 1988. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης είχε δηλώσει στο μήνυμά του για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας ότι δεν πρέπει απλώς να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες αλλά και οι Έλληνες στην Ελλάδα.

 «Αγαπητή Αυγή, με την ευκαιρία της 14ης επετείου “αποκαταστάσεως” της Δημοκρατίας, ακούσαμε από τον ελληνολάτρη γλωσσολόγο Πρόεδρό μας κ. Σαρτζετάκη και το εξής εξωφρενικό: Οι Έλληνες να ανήκουν στην Ελλάδα. Και βέβαια, το εξωφρενικό είναι στο ότι κατά τον Πρόεδρό μας οφείλουμε να ανήκουμε. Τι ιδέα! Σε ποιαν Ελλάδα κύριε Πρόεδρε; Στην Ελλάδα της αυθαιρεσίας, του κρατικού ερασιτεχνισμού, του εξογκωμένου παρακράτους, της αναλγησίας και του εξευτελισμού του ανώνυμου πολίτη, του με επίσημο πρόγραμμα καταποντισμού της αξιοπρέπειάς του, του ευνουχισμού της νεότητάς του; Στην Ελλάδα με την εξοντωτική φορολογία για να καλυφθεί η ανικανότητα του κράτους να ασκήσει οικονομική πολιτική; Στην Ελλάδα της κομπίνας και της αστυνομολατρείας, της ταύτισης έθνους και κάθε κυβερνήσεως, ώστε σαν ο πολίτης αντιδρά να χαρακτηρίζεται αυτομάτως ως αντεθνικός; Στην Ελλάδα των Γούκων, των οπλοφορούντων Κουρήδων και Μιχαλόπουλων, των εμπρηστών, του ανεκδιήγητου κ. Τόμπρα, της ρυπαρότητας και της συνεχώς «αθώας» Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω; Όχι, κ. Πρόεδρε. Όσοι ξεφύγαμε από τις “στοργικές θωπείες” της μητρός Ελλάδος και μείναμε ελεύθεροι, θα διδάξουμε και τους άλλους να γίνουν ελεύθεροι και να μην ανήκουν πουθενά. Κάθε σοβαρός Έλληνας οφείλει ν’ αντιδράσει στη μεσαιωνικής προθέσεως -συγχωρέστε με- ρήση σας. Οι Έλληνες πολίτες δεν ανήκουν. Φροντίσατε να κάνετε την προεδρική σας θητεία πιο σεμνά και δίχως μεγαλοστομίες. Γιατί η Ελλάδα σας κ. Πρόεδρε αρχίζει να μας αρρωσταίνει». 

Το Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο «Ο Μέγας Αθανάσιος» Βαλτινού

Με σκοπό στη συμβολή της πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας των ενοριτών, καθώς και για την κάλυψη τελετουργικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων δημιουργήθηκε το 1985 το Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο, ο Μέγας Αθανάσιος Βαλτινού.

Η πλούσια δραστηριότητα που ανέπτυξε, μέσα στην πολύχρονη λειτουργία του, κατέστησε σημαντική την αναγκαιότητα της υπάρξεώς του.

Η δανειστική βιβλιοθήκη, με διάφορα, χριστιανικού περιεχομένου βιβλία και περιοδικά, λογοτεχνικά, Ιστορικά, εγκυκλοπαιδικά κλπ., τα επιτραπέζια παιχνίδια, οι διάφορες ομιλίες που κατά καιρούς γίνονται, τα κατηχητικά κατωτέρου και μέσου βαθμού, η λειτουργία του «Κύκλος Γυναικών Μελέτης της Αγίας Γραφής», οι διάφορες, προσκυνηματικές, εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές εκδρομές, οι διάφορες, εκδηλώσεις στις μεγάλες χριστιανικές εορτές και στην λήξη των μαθημάτων, οι τελετές μνημόσυνων, είναι ορισμένες από τις δραστηριότητες του Ενοριακού Πνευματικού Κέντρου.

Το Ενοριακό Πνευματικό Κέντρο, ο Μέγας Αθανάσιος κτίστηκε με τις δωρεές των πιστών της ενορίας, και με τα διάφορα έσοδα του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού και στις 29 Σεπτεμβρίου1985 έγιναν τα εγκαίνιά του.

Παρουσιάζουμε παρακάτω διάφορα δημοσιεύματα της εποχής από τα εγκαίνια του Πμευματικού Κέντρου.

Απεβίωσε ο Χρήστος Στεφ. Ψύχος

Απεβίωσε την Κυριακή 30 Αυγούστου 2015 ο συγχωριανός μας Χρήστος Ψύχος του Στεφάνου και της Ελένης, σε ηλικία 79 ετών.

Ο Χρήστος Ψύχος γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1936.  Εδώ και πολλά χρόνια κατοικούσε μόνιμα στην πόλη των Τρικάλων.  Ήταν παντρεμένος με την Σωτηρία Τσίκα και έχουν ένα παιδί, τον Στέφανο. 

Ξεκίνησε η δημιουργία Ψηφιακού Λαογραφικού Μουσείου Βαλτινού

Με τη δημιουργία Ψηφιακού Λαογραφικού Μουσείου Βαλτινού συνεχίζεται η καταγραφή, η διάσωση και η ανάδειξη του λαϊκού μας πολιτισμού σε όλες τις μορφές του.

Το Ψηφιακό Λαογραφικό Μουσείο Βαλτινού άρχισε την συγκέντρωση του υλικού και σιγά –σιγά θα εμπλουτίζεται με διάφορα εκθέματα που θα λειτουργούν σαν θεματοφύλακες της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας, αλλά και σαν δίαυλοι επικοινωνίας για τη διάδοση και διαφύλαξη της προγονικής μνήμης.

Για να δείτε το Ψηφιακό Λαογραφικό Μουσείο Βαλτινού πατήστε εδώ.

Βλάστηση, η δύναμη της φύσης

Παρατηρώντας τη φύση με μια εστιακή ματιά στην επαναλαμβανόμενη διαδικασία της βλάστησης, της γέννησης και του θανάτου, διαπιστώνει κανείς εύλογα τη θαυμαστή πορεία σε όλες τις εκδοχές της.

Στην πρώτη εκδοχή, με κυρίαρχα τα στοιχεία της φύσης γη, νερό, αέρας, ήλιος, θέριεψε η βλάστηση, έψαχνε να βρει στήριγμα να ανέβει… και έπνιξε στην αγκαλιά της την πινακίδα. Θαρρείς πως με την δύναμή της λύγισε το μέταλλο σε έναν αγώνα που φαίνεται άνισος αλλά δεν είναι.

Στην δεύτερη εκδοχή, με τη διαδικασία της αναρρίχησης, τα φυτά κεντάνε με τον πιο επιδέξιο τρόπο τα στηρίγματά τους και τα μεταμορφώνουν με τη δύναμη της παρουσίας τους, σε έργα τέχνης. Σαν εορταστική γιρλάντα η βλάστηση, στόλισε τα στηρίγματά της για τα επικείμενα «Ανθεστήρια του Διονύσου» προστάτη της άγριας βλάστησης.

Απεβίωσε ο Ευάγγελος Δήμου του Γεωργίου

Απεβίωσε ο συγχωριανός Ευάγγελος Δήμου του Γεωργίου και της Στεργιανής, την Παρασκευή 1 Αυγούστου 2015, σε ηλικία 66. Ο Ευάγγελος Δήμου γεννήθηκε το 1949 στο Βαλτινό. Κατοικούσε μόνιμα στην Αθήνα όπου ήταν παντρεμένος με την Αντιγόνη το γένος Χρ. Κουκλάκη και είχαν τρία παιδιά. Τον Στέργιο, την Ελένη και τον Χρήστο.

«Τρέξε ψυχή μου» Με τη Νάσια Ριζαργιώτη και τον Σωτήρη Μπαλλά

Σε μουσική του Χρυσοβαλάντη Σωτηρίου και στίχους του Τάκη Δήμητσα, η συγχωριανή μας,  Νάσια Ριζαργιώτη μαζί με τον Σωτήρη Μπαλλά ερμηνεύουν το τραγούδι με τίτλο «Τρέξε ψυχή μου».

Μουσική: Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου (Valkristo)
Στίχοι: Τάκης Δήμητσας
Ερμηνεία: Σωτήρης Μπαλλάς & Νάσια Ριζαργιώτη

Παραγωγή/Ενορχήστρωση: Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου
Ηχοληψία/Mείξη/Mastering: Νίκος Παπαδόπουλος
Στούντιο: Soundflakes Studios
Ηχογράφηση μπουζουκιού/μαντολίνου: Pink Studios/Γιώργος Μίγκας

Έπαιξαν οι μουσικοί:
Μπουζούκι/Μαντολίνο: Αποστόλης Σακκάς
Κιθάρες: Νίκος Τερζάκης/Νίκος Παπαδόπουλος
Πιάνο: Χρυσοβαλάντης Σωτηρίου
Μπάσο ακουστικό: Γιάννης Πλαγιαννάκος
Τύμπανα: Δημήτρης Μποσινάκος

ΤΡΕΞΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ (στίχοι)

Φορτώνω την ψυχή μου σ'ένα γλάρο
να φύγει μακριά να ταξιδέψει
ν 'ανέβει ως του πλοίου το φουγάρο
και με τα κύματα της θάλασσας να παίξει.

Παλιό δημοσίευμα «Πανηγύρι στην Παναγία Βαλτινού τον Δεκαπενταύγουστο του 1910»

Σε δημοσίευμα της εφημερίδας «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ» της 20^ης Αυγούστου 1910 γίνεται αναφορά για το Πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου, της Παναγίας του Βαλτινού. Το δημοσίευμα έχει ως εξής:

«ΕΟΡΤΙΝΑΙ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

Η ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΒΑΛΤΣΙΝΟΥ

Κατά την ημέραν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, εις πολλά Θεσσαλικά χωρία και αλλαχού, γίνονται πανηγύρεις και εορτιναί διασκεδάσεις.

Μεταξύ αυτών είνε και η Πανήγυρις του χωρίου Βαλτσινού.

Προσκυνηταί από τα Τρίκαλα και τα γειτνιάζοντα χωρία, προσέρχονται οικογενειακώς εις το εκκλησάκι του Βαλτσινού δια να προσκυνήσουν, εις τιμήν της μνήμης της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Μετά το προσκύνημα οι πανηγυρισται όλοι μαζί, παρακάθηνται εις γεύμα, υποκάτω από τον βαθύν ήσκιον των υψιτενών δένδρων – το εκκλησάκι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είνε εκτισμένονον αναμέσον πυκνού δασυλλίου, αποπνέοντος εκ των κόλπων του την υπήνεμον αύραν της δρόσου και το ηδύτατον μέθυ του αρώματος, το οποίον μόνον εις τα εκτακτώτατα και παρθένα τοπία, της απαραμίλλου Ελληνικής φύσεως συντυχαίνει κανείς – και την μαγείαν, η οποία καθρεπτίζεται εκ του κλεινού περιβάλλοντος, το οποίον σταλάζει μέσα εις την ψυχήν την υπέροχον γαλήνην, ασύλληπτον γαλήνην!

Το περιβάλλον δημιουργεί την ψυχήν – κατά την θεωρίαν του Σαιντ Ιλλαίρ.

Το γεύμα παρετέθη τη επιμελεία των επιτρόπων, οι οποίοι πάντοτε εξ εθίμου προετοιμάζουν τα απαιτούμενα δια τους προσκυνητάς.

Μετά το γεύμα επηκολούθησαν ωραία τραγούδια, και ο ενθουσιασμός και η χαρά έφθασε μέχρις εξιδανικεύσεως μεγαλείου!

***

Οι αδελφοί Σημή εις τας Τρικαλινάς οικογενείας αι οποίαι μετέβησαν εις την πανήγυριν του Βαλτσινού, παρέθηκαν πλουσιότατον γεύμα, κατόπιν του οποίου οι συνδαιτημόνες παρεδόθησαν εις ήσυχον διασκέδασιν.

Ωραία τραγούδια και ευχαρίστησις απέριττος – σταθήτε – σας θέλω να σας έχω για πάντα!..

Οι αδελφοί Σιμή, δια της φιλοξενείας των καθυποχρέωσαν τους Τρικκαλινάς πανηγυριστάς, οι οποίοι τοις εκφράζουν τας απείρους ευχαριστίας των.

ΤΖΙΤΖΙΚΙ»

Ζαμπακάς Αλκιβιάδης

Ένας από του τελευταίους επιζώντες της Εθνικής Αντίστασης και τους ακόλουθους  συναγωνιστές του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας (Φλεβάρης του 1945), ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς έφυγε οριστικά και αμετάκλητα από τον μάταιο τούτο κόσμο προχτές. Τώρα αναπαύεται «εν τόπω χλοερώ», απαλλαγμένος από τα βάσανα και τις πίκρες της ζωής, καθώς «ο θάνατος, πάντα ταύτα εξηφάνισται».

Ο Αλκιβιάδης, παλληκάρι 19 χρονών, προσχώρησε στην ΕΠΟΝ της Αντίστασης και στη συνέχεια  ακολούθησε μαζί με άλλους δέκα  συγχωριανούς  του τον Άρη, παρά την αντίθεση του κόμματος. Και πλήρωσε κι αυτός ακριβά. Το  αντίτιμο της πατριωτικής του στάσης και αντίστασης ήταν φυλακές και εξορίες για 17 ολόκληρα χρόνια!! Κρατήθηκε σ’ όλα σχεδόν τα κολαστήρια της Ελλάδας, των Τρικάλων, της Κέρκυρας, του Ιντζεδίν των Χανίων -τις χειρότερες φυλακές της Ελλάδος- όπως ο ίδιος έλεγε. «Φιλοξενήθηκε» επίσης στους «νέους Παρθενώνες» και τα «καταστήματα σωφρονισμού», που ίδρυσαν οι πατριδοκάπηλοι κυβερνώντες της Εθνικοφροσύνης, «εν ονόματι του κομουνιστικού κινδύνου», για να επιβιώσουν πολιτικά!!

Για τους ίδιους λόγους, ως επικίνδυνος «κατσαπλιάς» και «κομουνιστοσυμμορίτης», συνελήφθη και το 1967 από τη δικτατορία, που «έσωσε» κι αυτή την Ελλάδα!!

Το σημείωμα αυτό, είναι ηθικό χρέος και ελάχιστος φόρος τιμής στον Αλκιβιάδη Ζαμπακά που υπήρξε ένας ζωντανός και αυτόπτης μάρτυρας γεγονότων της επώδυνης εκείνης χρονικής περιόδου. Ένας ασπούδαχτος, αλλά σπουδαίος αφηγητής και χειριστής της γλώσσας, τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό λόγο, με εγκυκλοπαιδικές γνώσεις που «σπούδασε» στη μακρόχρονη θητεία του στις φυλακές. Με τεκμηριωμένη κριτική σκέψη απέναντι στα λάθη και στη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ, της ηθικής εξόντωσης του Άρη.

Κρατώ στη μνήμη μου, την πρώτη σκηνή της γνωριμίας μας, πριν από λίγους μήνες στην αυλή του σπιτιού του, όταν με εύθυμη διάθεση μου αυτοσυστήθηκε ο παλιός αντάρτης από το Βαλτινό: «Ζαμπακάς Αλκιβιάδης του Γεωργίου και της Μηλιάς,  γεννηθείς το 1926, ετών 89».

                                           Φαλαγκάρας Σταύρος, εκπαιδευτικός 

Απεβίωσε ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς

Απεβίωσε ο συγχωριανός Αλκιβιάδης Ζαμπακάς του Γεωργίου και της Μηλιάς, την Δευτέρα 27 -Ιουλίου 2015 σε ηλικία 89 ετών.

Ο Αλκιβιάδης Ζαμπακάς γεννήθηκε το 1926 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με την Μαρία το γένος Χρ. Ρούκα και απόχτησαν τρία παιδιά. Την Σταυρούλα, τον Γιώργο και τον Σταύρο.

Υπήρξε από τους τελευταίους συντρόφους του Πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ , Άρη Βελουχιώτη.

Από τις τελευταίες συνεντεύξεις του

Υπάρχει ελπίδα;

Γράφει ο Στέφανος Βαγγελός

Οι ώρες τούτες είναι δύσκολες. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) αποδείχθηκε ξεκάθαρα ότι κυριαρχούν οι εκβιασμοί των ισχυρών που συνθλίβουν αξίες, δημοκρατικά πολιτεύματα κι ολόκληρες κοινωνίες. Η οικονομική δικτατορία μέσου του χρηματοπιστωτικού συστήματος σήμερα γίνεται κατανοητή στην πλειοψηφία των πολιτών. Τα στελέχη όμως της αριστεράς το γνώριζαν καλά. Όσοι δεν εκτίμησαν σωστά τα δεδομένα διαψεύστηκαν. Αυτοπαγιδεύτηκαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα και πίστεψαν ότι με μια σκληρή διαπραγμάτευση θα κερδίζαμε. Αποδείχθηκε τεράστιο λάθος. Όταν οι εκβιαστές είναι ισχυροί, δεν υποχωρούν.  

Υποκύψαμε ή αφεθήκαμε στον εκβιασμό;

Λύση της τελευταίας στιγμής δεν υπήρχε. Το κλείσιμο της στρόφιγγας του ευρώ από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Ε.Κ.Τ.) ήταν ο εκβιασμός τους. Η δύναμη του κοινού νομίσματος είναι το δικό τους πανίσχυρο όπλο. Η ελληνική κυβέρνηση είχε από καιρό υποψιαστεί, ότι στόχος των δανειστών είναι να σβήσουν κάθε αμφισβήτηση στις πολιτικές λιτότητας στην Ε.Ε., να σβήσουν το πρώτο δείγμα αντίστασης των Ελλήνων στην Ευρώπη, να ρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνηση και να αποδείξουν ότι δεν συμφέρει σε κανέναν να σηκώσει κεφάλι. Δυστυχώς για μας αυτές είναι οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ε.Ε. 

Πώς θα πετύχαιναν το στόχο τους; Όλοι το γνωρίζαμε και το συζητούσαμε. Αφήνοντας τις ελληνικές τράπεζες χωρίς ευρώ. Παγίδευσαν την οικονομική ζωή της χώρας, παγίδευσαν την κυβέρνηση, παγίδευσαν το λαό. 

Τι έκανε ωστόσο η ελληνική πλευρά τους πέντε αυτούς μήνες για να το αποφύγει;

Ποιο ήταν το εναλλακτικό σχέδιο που είχε Ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. για τη στιγμή του οικονομικού στραγγαλισμού; Το ολέθριο λάθος μας είναι ότι δεν υπήρχε εναλλακτικό σχέδιο. Το δεύτερο ότι η κυβέρνηση το φώναζε σε κάθε ευκαιρία. Διατυμπάνιζε προς κάθε κατεύθυνση την απόφασή της για «παραμονή στην Ε.Ε., παραμονή στο ευρώ». Έτσι έχασε κάθε διαπραγματευτική δυνατότητα. Κι επειδή γνώριζε ότι δεν έχει προετοιμάσει τα οικονομικά όπλα για να αντισταθεί και να στηρίξει τις προηγούμενες ελληνικές θέσεις στη διαπραγμάτευση, δεν εκμεταλλεύτηκε καν το συντριπτικό ΟΧΙ του λαού μας, παρά υιοθέτησε σχεδόν πλήρως τις προτάσεις τους και πήγε – με τη σύμφωνη γνώμη Ν.Δ., ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΠΟΤΑΜΙΟΥ – να φέρει οπωσδήποτε συμφωνία παραμονής στο ευρώ με οποιοδήποτε κόστος. Η ηγετική ομάδα του Μαξίμου αποφάσισε χωρίς καν να απευθυνθεί στα όργανα του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. χωρίς να ακούσει την πρόταση των μελών να υποκύψει στη βαρβαρότητα. 

Το κύπελλο

Κύπελλο: 1. φαρδύ και χαμηλό ποτήρι, πήλινο ή μεταλλικό, συνήθ. με ένα χέρι: για το γάλα.
2. (αθλ.) α. έπαθλο, συνήθ. σε σχήμα κύλικα ή αμφορέα, που δίνεται στο νικητή μιας αθλητικής αναμέτρησης. β.ονομασία αθλητικής αναμέτρησης ή σειράς από αθλητικές αναμετρήσεις. 2.το ξυλώδες περίβλημα που υπάρχει στον καρπό διάφορων φυτών. (Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής).

Πάει τώρα κάμποσος καιρός που ξαναήρθε στα χέρια μου ένα, συνηθισμένο για την εποχή του, αλλά στις μέρες μας, αν όχι δυσεύρετο, πάντως μη χρησιμοποιούμενο πια για τις ίδιες ανάγκες, κύπελλο.
Ένα απλό αλουμινένιο κύπελλο, που μου το είχε φέρει, θυμάμαι, ο πατέρας γυρίζοντας από κάποιο του ταξίδι. Σημαδεμένο, ιδίως στον πάτο του, με μικρά, εδώ κι εκεί, βαθουλώματα από τον χρόνο και τη μακρά αχρησία.
Αγνοούσα πια την ύπαρξή του. Για να πω την αλήθεια, το είχα ξεγραμμένο. Όπως, άλλωστε, και πολλά άλλα αντικείμενα - εξαρτήματα της -μακρινής πια- μαθητικής περιόδου. (Η σάκα που ύφανε η μάνα, βιβλία και τετράδια, ο κονδυλοφόρος με τη λεπτή πένα, το καλαμάρι (μελανοδοχείο) που πόσες φορές δεν αναποδογύρισε με αποτέλεσμα να περιχυθεί σχεδόν παντού η μελάνη και έτσι να χρειαστεί να επέμβει το τιμωρό χέρι του δασκάλου για να αποκατασταθεί η διαταραχθείσα ευταξία και οι ατυχήσαντες – παραβάτες του νόμου να φροντίσουμε, στο μέλλον, να είμαστε λιγότερο απρόσεκτοι). 
Γι’ αυτό είναι αδύνατο να αποδώσω με λέξεις εδώ την έκπληξη και τη συγκίνηση που δοκίμασα τη στιγμή που ξανάπιασα το κύπελλο στα χέρια μου.
Πολλές φορές προσπάθησα να γράψω κάτι γι’ αυτό το ταπεινό αλλά με πλούσια ιστορία σκεύος. Να του αποδώσω τον ελάχιστο οφειλόμενο φόρο τιμής κι ευγνωμοσύνης για τις τόσο πολύτιμες υπηρεσίες που μου πρόσφερε. Δεν αξιώθηκα όμως μέχρι τώρα και γι’ αυτό, κάθε φορά που το θυμόμουν, το είχα βάρος μέσα μου.
Αλλά σήμερα, είπα, ήρθε επιτέλους η ώρα να εξοφλήσω το χρέος μου. Φυσικά με τους αναλογούντες τόκους υπερημερίας, όπως λέμε στη νομική γλώσσα. Και έτσι προέκυψε το παρόν σημείωμα.
Σ’ αυτό λοιπόν το άσημο και σχεδόν παραπεταμένο κύπελλο, δε χώρεσε μόνο το γάλα – σκόνη, που μας μοίραζαν καθημερινά στο Δημοτικό Σχολείο τη δεκαετία του `60, για να μη λιποθυμήσουμε και που συνοδευόταν συνήθως από ένα μικρό κομμάτι κίτρινο τυρί (τι νοστιμιά!), αλλά και πολλά όνειρα και σχέδια κι ελπίδες πως –δε μπορεί- θα ξημερώσει και για μας μια καλύτερη ζωή.
Σαν κάποια θεϊκή δύναμη να το προστάτευε το κύπελλο αυτό τόσα χρόνια περιπετειώδους βίου, ώστε να μην παραπέσει ή να μην ξεχαστεί κάπου και να ξαναβρεθεί τελικά στα χέρια μου. Και μάλιστα σε μια στιγμή που δεν το περίμενα.
Έτσι ήρθε να γεφυρώσει το χάσμα του χρόνου, που μέρα με την ημέρα γίνεται αβυσσαλέο. Να γίνει το όχημα για να με ταξιδέψει πίσω στα αξέχαστα παιδικά χρόνια.
Αξέχαστα όχι, βέβαια, γιατί ήταν τάχα ανέφελα κι ευτυχισμένα –κάθε άλλο, σκληρά σαν τη στουρναρόπετρα ήταν- αλλά γιατί, έτσι κι αλλιώς, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.
Πιάνω, λοιπόν, σήμερα το κύπελλο αυτό στα χέρια μου. Το κοιτάζω και ψηλαφίζω τα βαθουλώματά του. Φαντάζομαι κάθε μόριό του να γίνεται λέξη για να αφηγηθεί την ιστορία των παιδικών μου χρόνων.
Αυτό το ταπεινό κύπελλο που πιάνει ελάχιστο χώρο σ’ ένα ράφι, αλλά χωράει μέσα του ένα κομμάτι της ζωής μου, θα είναι ασυγχώρητο λάθος μου αν το ξαναχάσω.
Θα βρίσκεται εκεί στη γωνιά του για να κρατάει αναμμένο το καντήλι της μνήμης και της νοσταλγίας. Και θα είναι μαζί ένα μικρό τρόπαιο - σύμβολο νίκης στον άνισο και ατελείωτο αγώνα της ζωής.

Του Νίκου Επ. Φαλαγκάρα

Απεβίωσε η Αικατερίνη Τσιγάρα συζ. Αθανασίου

Απεβίωσε την Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015 η συγχωριανή μας Αικατερίνη Τσιγάρα, σύζυγος του Αθανασίου σε ηλικία 76 ετών. Η Αικατερίνη Τσιγάρα το γένος Γεωργίου Πέτρου γεννήθηκε το 1939 στο Βαλτινό. Παντρεύτηκε με τον Αθανάσιο Τσιγάρα και έκαναν δύο παιδιά, Τον Γιώργο και τον Σπύρο.

Η εφημερίδα μας εύχεται στους οικείους της, τα θερμά συλλυπητήρια.

Μια βόλτα στον κεντρικό δρόμο του Βαλτινού

Πριν από 20 χρόνια, δηλαδή το 1995 κάναμε μια καταγραφή με λήψη βίντεο τη διαδρομή στον κεντρικό δρόμο του χωριού Βαλτινού.

Βλέποντας σήμερα, 2015, το βίντεο και παρατηρώντας τη διαδρομή, μπορούμε να δούμε και να συγκρίνουμε τις αλλαγές που υπέστη το αστικό τοπίο του οικισμού σε δυο δεκαετίες.

Νέα οικήματα κτίστηκαν, παλιά γκρεμίστηκαν, έγιναν αλλαγές σε χρίσεις χώρων, παρεμβάσεις σε δρόμους και πλατείες, …

Περιγραφικά μπορούμε να επισημάνουμε παρατηρώντας τα εξής:

-Την κατάρρευση της στέγης και μεγάλου τμήματος της τειχοποιίας του Μύλου.

-Την κατασκευή της νέας οικίας Γεωργίου Κλιάκου.

-Το γκρέμισμα του πλίθινου σπιτιού Νικολάου Τσιγάρα (Κλιάκου) και τη κατασκευή του νεόκτιστου οικοδομήματος.

-Το γκρέμισμα του πλίθινου σπιτιού Βασιλείου Τσιγάρα.

-Την κατασκευή της νεόκτιστης οικίας Ευθ. Καραθανάση.

-Το γκρέμισμα της οικίας και μαγαζιού Σωτηρίου Βότσιου (Καστρακίδα) και τη κατασκευή της νεόκτιστης οικίας Γεωργίου Σκαπέτη.

-Το γκρέμισμα του παλαιού νηπιαγωγείου και τις αλλαγές στον προαύλιο χώρο του δημοτικού σχολείου.

-Το κλείσιμο και τη κατάργηση του περιπτέρου Γάκη.

-Τις αλλαγές και τη διαμόρφωση της κεντρικής πλατείας (γελαδαριά).

-Τις αλλαγές, και τη διαμόρφωση του χώρου και τη κατασκευή του Δημαρχείου Καλλιδένδρου.

-Τις αλλαγές και τη διαμόρφωση χώρου της κεντρικής πλατείας (πάρκο).

-Την κατασκευή του Φαρμακείου Ευαγγ. Κουφοχρήστου.

-Την κατασκευή οικοδομήματος αδελφών Σωτηρίου και Βασιλείου Κλιάκου και το γκρέμισμα της τούβλινης αποθήκης (αχυρώνα).

-Την αλλαγή της επαγγελματικής χρήσης στο πρατήριο υγρών καυσίμων  Βασιλείου Μπιλιάλη σε εμπορικό κατάστημα.

Στις όχθες του Ληθαίου

12η ΥΠΑΙΘΡΙΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

26 & 27  Ιουνίου 2015

ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΡΙΚΚΑΙΩΝ

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Ολοήμερες εκδηλώσεις πολιτισμού υπό την Αιγίδα του Δήμου Τρικκαίων (τμήμα Πολιτισμού & Αθλητισμού) και την υποστήριξη του Εικαστικού Κέντρου.

Ο Σύλλογος Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Κεντρικής Ελλάδας (ΣΚΕΤΚΕ) διοργάνωσε, πολιτιστικό διήμερο στα Τρίκαλα με δράσεις επαφής και επικοινωνίας κοινού και δημιουργών.

66 μέλη του ΣΚΕΤΚΕ εξέθεσαν τα έργα τους, 500 έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, κατασκευών και κοσμήματος, στις όχθες του Ληθαίου στα Τρίκαλα, στην κεντρική γέφυρα.

Μεταξύ των συμμετεχόντων διακρίναμε και τέσσερις αξιόλογους Τρικαλινούς καλλιτέχνες:

Τον Θωμά Δασκάλου, την Αργυρούλα Σίμου, τον Γιάννη Δογάνη και τον Λάμπρο Προβιδά.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:

ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ

ΑΔΑΜΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ

ΑΣΤΕΡΗ ΜΑΓΔΑ

Το σκάλισμα

Σκαλίζοντας το χωράφι (τα χόρτα όχι τα μαλλιά)

-Τι κάνεις εδώ Λάκη;

-Α! τι κάνω. Δεν βλέπεις τι κάνω; Σκάβω.

-Τι σκάβεις;

-Χορτάρια ρε, τι να σκάψω; Μαλλιά.

Άμα ήταν μαλλιά θα είμαν κουρέας, δεν θα ΄μαν…

Θα ΄χα ψαλίδι...

Τσαπί έχω…

Σταυρούλα Κλιάκου, «Η Μαμή του Βαλτινού»

Αφηγήσεις, εξιστορήσεις, καταθέσεις βιωμάτων από ανθρώπους του χωριού.

Από ανθρώπους  που διατηρούσαν το γλωσσικό ιδίωμα ατόφιο, όπως ακριβώς το παρέλαβαν από τους προγόνους μας.

Θέλοντας και εμείς να καταγράψουμε και να αναδείξουμε όλες τις πτυχές της ιστορίας και της παράδοσης του τόπου μας, απευθυνθήκαμε σε ανθρώπους του χωριού, που μας εμπιστεύθηκαν και δέχθηκαν να μας κληροδοτήσουν τον λόγο τους, τα βιώματά τους και τις συνήθειές τους.

Η Σταυρούλα Κλιάκου, γεννήθηκε στο Βαλτινό το 1918 και πέθανε το 2003.

Την συνέντευξη αυτή την έδωσε στον Δημήτρη Τσιγάρα τον Ιούλιο 1996 για τις ανάγκες της Εφημερίδας Βαλτινού.

Τα πιπέρια του Βαλτινού

 Στη δεκαετία του 1990 οι Βαλτινιώτες ασχολήθηκαν με ένα νέο προϊόν για την περιοχή, την καλλιέργεια της πιπεριάς.

Η επιστημονική ονομασία του φυτού αυτού είναι «Καψικόν το ετήσιον».

Οι πιπεριές έχουν ορεκτικές, διεγερτικές και χωνευτικές ιδιότητες. Τρώγονται πράσινες ή ώριμες, νωπές ή ψημένες καθώς και τουρσί. Η καυστική γεύση τους οφείλεται στην αλκαλοειδή ουσία καψικίνη.

Η καλλιέργεια της πιπεριάς ξεκινούσε την άνοιξη με την φύτευση των φυτών. Κατά τον Ιούλιο μήνα άρχιζε η συλλογή της.

Η συλλογή της πιπεριάς είναι μια κουραστική, επίπονη και δύσκολη εργασία, που απαιτεί πολλές ώρες χειρονακτικής εργασίας (από το πρωί μέχρι το βράδυ) και μέσα στο λιοπύρι.

Όταν συλλεχθεί ο καρπός της (το πρώτο χέρι) ακολουθεί το πότισμα και μετά από μια εβδομάδα ξαναρχίζει η συλλογή της (το δεύτερο χέρι).

Έτσι κάθε εβδομάδα ο καρπός της πιπεριάς αναπτύσσεται και γίνεται ώριμος για τη συλλογή του.

Κάθε μέρα αφού γίνονταν η συλλογή της πιπεριάς, από το χωράφι, μεταφέρονταν με σακιά στους εμπορικούς αντιπροσώπους, οι οποίοι συγκέντρωναν τις πιπεριές και τις μετέφεραν σε εμπόρους στη Θεσσαλονίκη.

Η συλλογή διαρκούσε μέχρι τις πρώτες παγωνιές του Οκτώβρη.

Όμως η απαίτηση πολλών εργατοωρών της καλλιέργειά της πιπεριάς και η κουραστική και δύσκολη εργασία της συλλογής της, σε συνδυασμό με την χαμηλή τιμή πώλησης του προϊόντος, έκανε την καλλιέργειά της ασύμφορη και σιγά σιγά οι αγρότες σταμάτησαν πλέον να την καλλιεργούν.

Το άρμεγμα στο Βαλτινό

Στην τοποθεσία του Βαλτινού «Τηγάνας» κάποιο μεσημέρι του 1995 καταγράφηκε η παραδοσιακή διαδικασία του αρμέγματος των προβάτων στο μαντρί της οικογένειας Χασιώτη.

Η στρούγκα φτιαγμένη με άνοιγμα είσοδο και έξοδο, ώστε να βάζουνε τα ζώα μέσα και ένα- ένα οι τσοπάνηδες να τα αρμέγουν.

Οδηγός της στρούγκας, η κυρά Βαγγέλινα. Βάζει τα πρόβατα στη σειρά και οδηγεί τα γαλάρια στους αρμεχτάδες για να τα αρμέξουν.

Οι αρμεχτάδες, ο Αγαθοκλής και Βαγγέλης, πατέρας και γιός, καθισμένοι πάνω στα σκαμνάκια τους, περιμένουν τις προβατίνες και όταν περνούν από μπροστά τους, τις πιάνουν από τα πόδια και τις αρμέγουν με τη σειρά.

Με αυτό τον τρόπο είναι σίγουροι πως δεν θα ξεχάσουν καμία.
Καθισμένοι λοιπόν στο σκαμνάκι τους, ανοίγουν τα πόδια του ζώου, πιάνουν τα «μαστάρια» με τα δυο τους χέρια και αρχίζουν το άρμεγμα.

Το γάλα χύνετε μέσα στην καρδάρα, και σιγά - σιγά τη γεμίζει ώσπου να τελειώσουν όλα. Στο τέλος το γάλα το στραγγίζουν, γιατί κατά τη διαδικασία του αρμέγματος, πέφτουνε μέσα στην καρδάρα, τρίχες, φύλλα, κλπ.

Το άρμεγμα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Όταν δε το κοπάδι είναι μεγάλο, χρειάζονται και χέρια δυνατά, αλλά και να το λέει η καρδιά σου.

Το αρτοποιείο του Βαλτινού

Από το 1985 μέχρι σήμερα, στο Βαλτινό λειτουργεί το αρτοποιείο του κ. Κωνσταντίνου Κατσιούλη και καλύπτει τις ανάγκες του χωριού και της γύρω περιοχής.

Για την κάλυψη των αναγκών των κατοίκων του Βαλτινού, το αρτοποιείο τροφοδοτεί σε ημερήσια βάση 120 κιλά ψωμί.

Παράλληλα τροφοδοτεί και τα γύρω χωριά της περιοχής όπως τα Ματσουκέϊκα, τον Μέλιγο, την Κάτω Ελάτη, τον Παραπόταμο, τον Πρόδρομο, το Γοργογύρι κ.α.

Το 1995 επισκεφθήκαμε, χαράματα, το αρτοποιείο και καταγράψαμε ολόκληρη την λειτουργία και την διαδικασία παρασκευής του ψωμιού.

Ο αρτοποιός Κων. Κατσιούλης περιέγραψε τον τρόπο παρασκευής του ψωμιού και αναφέρθηκε στα προβλήματα και τις δυσκολίες της εργασίας και αποκάλυψε ορισμένα από τα μυστικά του επαγγέλματος.

Η όλη διαδικασία της παρασκευής του άρτου αρχίζει με τη ζύμωση, μας είπε χαρακτηριστικά ο κ. Κ. Κατσιούλης, στη συνέχεια κυλινδρίζουμε τη ζύμη, τη ζυγίζουμε, την περνάμε από την πλαστική μηχανή και βγαίνει σε φόρμα. Κατόπιν την τοποθετούμε στη στόφα και όταν γίνει έτοιμη για ψήσιμο την φουρνίζουμε. Σε 30 λεπτά περίπου διακόπτουμε την θέρμανση και μετά από 45 λεπτά ξεφουρνίζουμε το ψωμί. Σε όλη τη διαδικασία της παρασκευής του άρτου, εκείνο που πρέπει να προσέξουμε περισσότερο είναι:

1) Κατά τη ζύμωση του ψωμιού θα πρέπει να μπουν οι κατάλληλες αναλογίες των παραδοσιακών συστατικών . Να βάλουμε δηλαδή το ανάλογο αλάτι, το ανάλογο νερό και την ανάλογη όξυνη ζύμη.

Στο αρτοποιείο μας δίνουμε μεγάλη βαρύτητα σε αυτό και δεν προσθέτουμε άλλα συστατικά, τα οποία ενδεχομένως να είναι επιβλαβή για την υγεία του καταναλωτή.

2) Ο χρόνος στο ζυμωτήρα θα πρέπει να είναι ο σωστός και να κυλινδρίζεται πολύ καλά η ζύμη.

3) Ο χρόνος παραμονής της ζύμης στη στόφα θα πρέπει να είναι ο πλέον κατάλληλος για να μη στεγνώσει η ζύμη.

4) Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δίνουμε στην καθαριότητα των χώρων και γενικά στην τήρηση των κανόνων υγιεινής.

Σήμερα, το αρτοποιείο του Κωνσταντίνου Κατσιούλη, που λειτουργεί ως οικογενειακή επιχείρηση και εργάζονται όλα τα μέλη της οικογένειας, την διανομή του άρτου έχει αναλάβει ο γαμπρός του, Θεόφιλος Σακκάς, ο οποίος γυρίζει τα χωριά με το φορτηγάκι και διανέμει το ψωμί από σπίτι σε σπίτι.

Μύθια – Αλήθεια – Παραμύθια του Βαλτινού

Μεσημεριανές συνάξεις στα καφενεία, με τσιπουράκι, μεζέ και αφηγήσεις.

Ότι φιλογούσαν οι πρόγονοι… Μύθια , Αλήθεια, παραμύθια;

Ο Βασίλης Βότσιος αφηγείται στην παρέα τον μύθο του Βαλτινού, όπως τον άκουσε από το στόμα της γιαγιάς του. 

Αεράκι – Κώστας Στάθης

Σε μουσική δική του και στίχους του Βασίλη Αναγνώστου, ο συγχωριανός μας,  Κώστας Στάθης του Ευαγγέλου ερμηνεύει το τραγούδι με τίτλο «Αεράκι».
Η ηχογράφηση είναι Live και έγινε στο "Ράδιο Τρίκαλα".

Παλιά δημοσιεύματα για το Βαλτινό «Διακήρυξη διαγωνισμού»

Αναζητώντας πληροφορίες για την ιστορία του χωριού Βαλτινού, κατά την αναδίφησή μας σε παλιές εφημερίδες των Τρικάλων, αλιεύσαμε ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Αναγέννησις» της 19ης Ιανουαρίου 1921, στο οποίο διαβάζουμε μια διακήρυξη δημοπρασίας του Προέδρου της κοινότητας Βαλτινού.

Η δημοπρασία αφορά την επισκευή του ιερού ναού Αγίου Αθανασίου Βαλτινού και έχει ως εξής:

«Αριθ. 2

ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Ο Πρόεδρος του εν Βαλτσινώ Ιερού Ναού «Αγίου Αθανασίου»

Διακηρύττει ότι

Την προσεχή Κυριακήν 24 τρεχ. Μηνός ε. έ έν Τρικκάλοις και εν τω συνήθει τόπω των δημοπρασιών εκτίθεται δια μειοδοτικής δημοπρασίας η επισκευή του εν Βαλτσινού ιερού ναού «Αγιος Αθανάσιος» συμφώνως των όρων της σχετικής διακηρύξεως, ης θέλουσι λάβει γνώσιν προσερχόμενοι είτε εν τω γραφείω του Ναού, είτε εν τόπω της γεννηθησομένη δημοπρασίας κατά την ορισθείσαν ημέραν. Εν Βαλτσινώ τη 18^η Ιανουαρίου 1921.

Ο Πρόεδρος Δημ. Βότσος»

Η εισήγηση του Δημήτρη Τσιγάρα στο 28ο συνέδριο της ΟΛΚΕ

Πραγματοποιήθηκε το 28ο συνέδριο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας που είχε ως θέμα του «Το ελληνικό τοπίο ως ντεκόρ στον κινηματογράφο» και συνδιοργανώθηκε από την ΟΚΛΕ, την Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων, τη συνεργασία της Περιφέρειας Θεσσαλίας/ Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Στη διάρκεια του τριημέρου 12 – 14 Ιουνίου 2015, στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου Τρικάλων, στον Μύλο Ματσόπουλου έγινε και ειδική προβολή της ταινίας του σκηνοθέτη Βασίλη Κονταξή «Ο Σακαφλιάς».

Την ταινία αλλά και το πρωτοποριακό έργο του σκηνοθέτη Βασίλη Κονταξή προλόγισε ο Δημήτρης Τσιγάρας, συγγραφέας του βιβλίου «Ο Σακαφλιάς».

Από την εισήγηση του Δημήτρη Τσιγάρα στο συνέδριο της ΟΛΚΕ.

Γεια σας. 
Ονομάζομαι Δημήτρης Τσιγάρας και κλήθηκα από την επιτροπή διοργάνωσης του συνεδρίου Κινηματογράφου να προλογίσω και να μιλήσω για έναν Τρικαλινό πρωτοπόρο σκηνοθέτη, τον Βασίλη Κονταξή.

Θα ήθελα λίγο να αναφερθώ στην επιλογή της επιτροπής που με πρότεινε να προλογίσω τον σκηνοθέτη, αλλά και να εξηγήσω πως συσχετίζομαι με το όλο θέμα.

Πριν από κάμποσα χρόνια, ο γνωστός λαϊκός βάρδος Βασίλης Τσιτσάνης είχε ασχοληθεί με έναν θρύλο του τόπου μας και έγραψε το γνωστό τραγούδι, ο «Σακαφλιάς».

Στη συνέχεια ένας άλλος Βασίλης, ο Βασίλης Κονταξής, για τον οποίο γίνεται και η σημερινή τιμητική εκδήλωση, εμπνεύστηκε κι αυτός και ασχολήθηκε με τον ίδιο θρύλο, τον «Σακαφλιά» και τον έκανε κινηματογραφική ταινία.

Η μοίρα τόφερε έτσι, ώστε να εμπνευστώ και να ασχοληθώ και εγώ με τον ίδιο θρύλο και να γράψω ένα βιβλίο για τον Σακαφλιά.

Έτσι λοιπόν μέσα από την έρευνά μου, για τον θρύλο του Σακαφλιά, γνώρισα τους δύο προαναφερόμενους εργάτες της τέχνης και συσχετίστηκα με ένα κομμάτι από το έργο τους.

Ο Βασίλης Κονταξής, ήταν ένα έντονα ανήσυχο και ενεργητικό άτομο με κοινωνικούς οραματισμούς και έντονους πολιτικοκοινωνικούς προβληματισμούς και αναζητήσεις.

Υπήρξε για τα Τρίκαλα ένας άνθρωπος, που μέσα από την απλότητά του, μέσα από τον φακό του, προσπάθησε όσο μπορούσε να εκφράσει τα συναισθήματά του, τις αντιλήψεις και τους οραματισμούς του.

Άνθρωπος κοινωνικός, με πηγαίο χιούμορ, πάντα χαμογελαστός, με πρωτοποριακές ιδέες, μεγάλη φαντασία και αιχμηρές απόψεις.

Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί

Με την ευκαιρία του 28ου Συνεδρίου Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας που έγινε στο μύλο Ματσόπουλου, προβλήθηκε μεταξύ άλλων και η ταινία του συντοπίτη μας σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ, με τίτλο «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί».

Βλέποντας την ταινία για δεύτερη φορά, -καθώς είχα την ευκαιρία να την ξαναδώ στην πρεμιέρα της, το 2013- απόλαυσα ξανά τους γνήσιους και εξαιρετικούς παραμυθάδες του τόπου μας, τον  καθένα ξεχωριστά,  με τον δικό του τρόπο να διηγείται και να παρασέρνει τον ακροατή - θεατή στον υπέροχο κόσμο του παραμυθιού.

Γλυκύτατη η κυρία Γιαννούλα, μαγευτική η κυρία Σαββούλα, απολαυστικός ο κύριος Πολυχρόνης,… όλοι οι αφηγητές υπέροχοι! Με τη ροή του λόγου τους, τις χειρονομίες, τις εκφράσεις του προσώπου, τις σιωπές και τις εντάσεις, τη γλώσσα του σώματος κατάφεραν να διεγείρουν την παιδική μας μνήμη και να ενσαρκώσουν στο πανί την αθωότητα της εποχής.

Αυτή τη φορά όμως ένοιωσα να μου διηγούνται παραμύθια, ανεπαίσθητα και άλλοι παραμυθάδες. Τα στοιχειά της φύσης: ο άνεμος, το νερό, τα δένδρα, τα ζώα ήταν εκεί, παρέα με τους παραμυθάδες και διηγούνταν και εκείνα το δικό τους παραμύθι.

Με το δικό του τρόπο μας διηγήθηκε παραμύθι, στη μαγευτική σκηνή, το δυνατό φύσημα του αγέρα, το βουητό του, τα τρεμάμενα και κινούμενα κλαριά των δένδρων, ο συννεφιασμένος ουρανός και η επικείμενη βροχή.

Με το δικό τους τρόπο μας διηγήθηκαν παραμύθι τα ήρεμα νερά της λίμνης, το κελαριστό νερό του ποταμού, και το ορμητικό της δριστέλας και του μύλου.

Με το δικό του τρόπο μας διηγήθηκε παραμύθι η σκηνή με τα φευγαλέα πλάνα του γέρου Κόζιακα, το βουνό με τις  ανεξερεύνητες ομορφιές, το δάσος με τα πανύψηλα δένδρα.

Το στιγμιαίο αινιγματικό βλέμμα του μικρού αλόγου (πουλάρι) προς την κάμερα, μας διηγήθηκε το δικό του παραμύθι.

Τα οικόσιτα ζώα, συντροφιά της παραμυθούς:  ο σκύλος, οι κότες, ο ατίθασος γάτος που σκαρφάλωνε στην ξύλινη κολόνα του σπιτιού, έλεγε κι αυτός το δικό του παραμύθι.

Ακόμα και η ενοχλητική μύγα στο πρόσωπο της κυρά Γιαννούλας, μας διηγήθηκε παραμύθι.

Υπέροχες σκηνές, υπέροχα πλάνα, υπέροχη η μουσική του Νίκου Κυπουργού, τοποθετημένα όλα με αριστουργηματική τάξη και μαεστρία από τον αφηγηματικό σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ!

Αγαπητέ Βασίλη, σ’ ευχαριστούμε για την καταγραφή την μεταφορά και την απόδοση στην οθόνη όλων αυτών των συναισθημάτων (παραμυθιών), που για άλλη μια φορά με συγκίνηση και θαυμασμό άγγιξαν τις καρδιές μας.

Δημήτρης  Τσιγάρας

Εβδομάδα Τρικαλινού κινηματογράφου στο Μύλο Ματσόπουλου

Στα Τρίκαλα το 28ο Συνέδριο της ΟΚΛΕ

Με Εβδομάδα Τρικαλινού Κινηματογράφου, ομιλίες, παρουσιάσεις, προβολές, εκθέσεις, τιμητικές εκδηλώσεις

Η Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων με πολλή χαρά ανακοινώνει το πρόγραμμα των εβδομαδιαίων εκδηλώσεων με αφορμή και θέμα τον κινηματογράφο. Πρόκειται για δύο διοργανώσεις που ενσωματώνονται σε μια εβδομάδα γεμάτη προβολές, συζητήσεις, τιμητικές προβολές, παρουσιάσεις, ομιλίες, εκθέσεις.

Πρόκειται για το 28 Συνέδριο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας και την Εβδομάδα Τρικαλινού Κινηματογράφου, που θα πραγματοποιηθούν την εβδομάδα 8-14 Ιουνίου 2015 στα Τρίκαλα, στον μύλο Ματσόπουλου.

Το συνέδριο

Το 28ο συνέδριο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας έχει ως θέμα του «Το ελληνικό τοπίο ως ντεκόρ στον κινηματογράφο» και συνδιοργανώνεται από την ΟΚΛΕ, την Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων, τη συνεργασία της Περιφέρειας Θεσσαλίας/ Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και του Δήμου Τρικκαίων, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων. Θα πραγματοποιηθεί το τριήμερο 12 – 14 Ιουνίου 2015, στην αίθουσα του Δημοτικού Κινηματογράφου Τρικάλων στον Μύλο Ματσόπουλου.

Πρόγραμμα

Παρασκευή 12 Ιουνίου

Ωρες 18:00 – 23:00
Αφιερώματα:
α. Στον ΜΠΑΡΜΠΗ ΒΟΖΑΛΗ (1926-2014), ιστορικό στέλεχος της Κινηματογραφικής Λέσχης Λάρισας. Θα προλογίσει ο Θάνος Μουκούλης (Κινηματογραφική Λέσχη Λάρισας) και θα προβληθεί βίντεο του Νίκου Θεοδοσίου.
β. Στον ΒΑΣΙΛΗ ΚΟΝΤΑΞΗ (1935-2003), σκηνοθέτη.

Θα προλογίσει ο Θανάσης Μιχαλάκης (Κινηματογραφική Λέσχη Τρικάλων) και θα προβληθούν βίντεο και η ταινία του Βασίλη Κονταξή «Ο Σακαφλιάς» (Στα Τρίκαλα στα δυο στενά), 1967, την οποία θα προλογίσει ο Δημήτρης Τσιγάρας, συγγραφέας του βιβλίου Σακαφλιάς.
Προβολή

Θα προβληθεί η ταινία του Αντώνη Κόκκινου Τέλος εποχής (1994), στην οποία διευθυντής φωτογραφίας είναι ο Σταύρος Χασάπης, τιμώμενο πρόσωπο του Συνεδρίου.

Η παρουσίαση του βιβλίου «Τα Λιλιπούτεια» του Ηλία Κεφάλα

Την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015 και ώρα 8.30 το βράδυ στο μπαρ Σουίτα (Οδός Σαράφη, Τρίκαλα) το ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «ΚΗΡΗΘΡΕΣ» διοργανώνει εκδήλωση παρουσίασης του νέου βιβλίου του Ηλία Κεφάλα με τίτλο «Τα Λιλιπούτεια».

 Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει από τους ομιλητές Τζίνα Καλογήρου, Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Διδακτικής της του Πανεπιστημίου Αθηνών / Π.Τ.Δ.Ε. και τον Θανάση Νάκα, επίσης Καθηγητή Γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών / Π.Τ.Δ.Ε.

Στο δεύτερο μέρος ὁ συνθέτης Ανδρέας Τσέγας θα παρουσιάσει έργα του σε ποίηση του Ηλία Κεφάλα με ερμηνευτές τον Θωμά Σιώμο και την Ιφιγένεια Καραγκούνη.
(Πιάνο: Ανδρέας Τσέγας, Βιολί: Πρόδρομος Κούκος, Μπάσο: Κώστας Λάμπας)

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Ο ποιητής Ηλίας Κεφάλας

Ο Ηλίας Κεφάλας γεννήθηκε το 1951 στο χωριό Μέλιγος Τρικάλων. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, όπου και έζησε από το 1969 έως το 1992. Σήμερα ζει και πάλι στον γενέθλιο τόπο του, παρακολουθώντας φωτογραφικά τη φύση, γράφοντας ποίηση, δοκίμιο και πεζογραφία και ασκώντας λογοτεχνική και εικαστική κριτική, σε περιοδικά λόγου και τέχνης. Ασχολήθηκε με το ραδιόφωνο και περιστασιακά με την τηλεόραση. Μεταφράζει και παρουσιάζει γαλλόφωνους ποιητές. Σε στήλη του περιοδικού «Ευθύνη» δημοσιεύει κριτικές αποτιμήσεις προσώπων και κειμένων της νεοελληνικής γραμματείας, ως ύστερες εντυπώσεις από μια δεύτερη ανάγνωση. Σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά («Αυγή», «Διαβάζω», «Εντευκτήριο», κ.λπ.) παρουσιάζει τις εντυπώσεις τους από τη σύγχρονη λογοτεχνική δημιουργία. Συντελεί στην έκδοση της επιστημονικής επετηρίδας «Τρικαλινά». Συνεργάζεται με τα κυριότερα λογοτεχνικά περιοδικά, όπου φιλοξενούνται ποιήματά του και άλλα κείμενα. Παλαιότερα διακόνησε επισταμένως της κριτική βιβλίου στα περιοδικά «Τομές», «Νέες Τομές», «Διαβάζω» και «Οδός Πανός», όπου φιλοξενήθηκαν περισσότερα από χίλια κείμενά του. Κάποια ποιήματα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά και πολωνικά.

Νέα ποιητική συλλογή από τη Γεωργία Κολοβελώνη

Από τις εκδόσεις «Μελάνι» κυκλοφόρησε η καινούρια ποιητική συλλογή της Γεωργίας Κολοβελώνη με τίτλο «Μελάνι στον ουρανίσκο». Πρόκειται για τη δεύτερη συλλογή της Τρικαλινής ποιήτριας.

Γράφει σχετικά ο ποιητής Ηλίας Κεφάλας: «Η συλλογή ‘Μελάνι στον ουρανίσκο’ περιλαμβάνει ποιήματα που ανατέμνουν την πραγματικότητα με βλέμμα κοφτερό και διεισδυτικό. Συνθέτουν μια ποίηση που αλιεύει εικόνες από το ανέφικτο και το πιθανώς εφικτό, για το άλογο και το παράλογο, για το φωτεινό και το σκοτεινό διάστημα των πόθων μας. Μια ποίηση που μετρά το παρόν, υπολογίζοντας τη μνήμη και μένοντας μετέωρη και αβέβαιη μπροστά στο μέλλον. Πρόκειται για την ποίηση του λειψού βίου και της αόριστης έλλειψης. Γεύσεις με καθημερινές τροφές ιδεών, αλλά και πλεύσεις προς το αιώνιο και το θνησιγενές την συνιστούν εκ του πλαγίου. Η αδιάπτωτη μοναξιά του ανθρώπου υψώνεται ανάμεσα στους στίχους πότε ως κατόρθωμα και πότε ως ανίκητο οχυρό».

Η Γεωργία Κολοβελώνη είναι πτυχιούχος Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κάτοχος Μεταπτυχιακών τίτλων σπουδών. Είναι επιμορφώτρια φιλολόγων στις Τεχνολογίες Πληροφορίας και Επικοινωνίας και έχει συμμετάσχει ως εισηγήτρια σε πανελλήνια και διεθνή συνέδρια. Είναι πιστοποιημένη γνώστης του συστήματος γραφής και ανάγνωσης Braille και έχει πιστοποιηθεί για την επιτυχή παρακολούθηση του Α’ κύκλου σπουδών της ελληνικής νοηματικής γλώσσας. Έχει παρακολουθήσει πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης στη Δημοσιογραφία και έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά με το ραδιόφωνο. Μιλάει άριστα Αγγλικά και Γαλλικά. Εργάζεται ως φιλόλογος στο Μουσικό Σχολείο Τρικάλων. Ποιήματα και διηγήματά της έχουν αποσπάσει ποικίλες διακρίσεις σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα Γαλλικά και έχουν δημοσιευθεί σε Γαλλική ανθολογία ποίησης. 

Η πρώτη της ποιητική συλλογή «Ιστορίες με λυπημένη αρχή» κυκλοφόρησε το 2012 από τις εκδόσεις Νέος Αστρολάβος /Ευθύνη.

Η πλημμύρα του Πηνειού το 1886

Κατά την αναδίφησή μας σε παλιές εφημερίδες των Τρικάλων, αναζητώντας πληροφορίες για την ιστορία του χωριού Βαλτινού, αλιεύσαμε ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «ΟΙ ΕΡΓΑΤΑΙ» της 2 - Μαρτίου -1886, στο οποίο γίνεται αναφορά στην εκχείλιση του Πηνειού ποταμού και στις ζημιές που προκλήθηκαν από την πλημμύρα, στο Βαλτινό και στα γύρω χωριά της περιοχής.

Το δημοσίευμα έχει ως εξής:

«Ο ποταμός Πηνειός

Και άλλοτε κατ’ επανάλληψιν εγράψαμεν παρακαλούντες την κυβέρνησιν να λάβη πρόνοιαν περί της κοίτης του ποταμού Πηνειού, όστις διασχίζων όλην την πεδιάδα της Θεσσαλίας επροξένησε και προξενεί εκάστοτε μεγάλας ζημίας εις τα παρ’ αυτόν κείμενα χωρία, απειλών πολλάκις φοβεράς καταστροφάς. Αλλ’ η φωνή υμών υπήρξε φωνή βοώντος εν τη ερήμω, διότι οι ημέτεροι κυβερνήται ολίγον φαίνεται φροντίζουσι περί χιλιάδων υπάρξεων ων η ζωή και η περιουσία κινδυνεύουσιν ανά πάσαν στιγμήν.

Και ώφειλον μεν προ παντός άλλου οι εκ Θεσσαλίας βουλευταί, ιδίως δε οι εκ Τρικάλων να υψώσωσι φωνήν υπέρ της σωτηρίας των κατοίκων οίτινες δια της ψήφου των ανέδειξαν αυτούς αντιπροσώπους. Αλλά δυστυχώς σήμερον παν άλλο έχομεν ή βουλευτάς, διότι εκ των υπαρχόντων τοιούτων οι μεν είναι αγράμματοι και αληθείς ξυλοσχίσται, ανίκανοι προς πάσαν ενέργειαν, οι δε δαπανώσι τον χρόνον αυτών διορίζοντες κλητήρας και εισπράκτορας.

Ούτω λοιπόν πρότινων ημερών ο ποταμός εκχειλίσας μετέβαλε κοίτην και εισορμήσας δια της πεδιάδος κατέπνιξε τα χωριά Μεγάρχι, Διάλεσι, Τσιάρα, Βαλτσινόν, και Βαρυμπόπη, καταστρέψας τα σπαρτά και συμπαρασύρας οικίας, ποίμνια, και λοιπά ζώα. Οι δυστυχείς χωρικοί εγένοντο ανάστατοι, απέλπιδες δε εζήτησαν σωτηρίαν εις τα πέριξ υψώματα και τα γειτονικά χωριά, όθεν εθεώντο την καταστροφήν των υπαρχόντων αυτών.

Παρακαλούμεν θερμώς την κυβέρνησιν να φροντίση συντόμως περί θεραπείας του κακού τούτου, διότι ένεκα του επικρατούντος καιρού, ο ποταμός απειλεί νέας ζημίας τότε δε η καταστροφή των χωρίων θα συντελεσθή εξ ολοκλήρου.»

Για πιο λόγο, για ποια αιτία;

Τα παιδιά του πολέμου : Πορτρέτα παιδιών του Αφγανιστάν

Πορτρέτα μορφών γερόντων

Γεροντικές μορφές, εκφραστικά πρόσωπα, άνθρωποι της μοναχικής ζωής αφιερωμένοι είτε στην τέχνη, είτε στην αναζήτηση της πνευματικότητας και του καθήκοντος, φωτογραφήθηκαν και άφησαν το εκφραστικό τους αποτύπωμα.

Επώνυμοι κι ανώνυμοι συνάνθρωποι, γεροντικές μορφές σε προσωπογραφίες, παρουσιάζονται εδώ, σε μια σειρά από επεξεργασμένες φωτογραφίες, οι οποίες είναι κατά κύριο λόγο ασπρόμαυρες.

Εικόνες που επεξεργάστηκαν στο FHOTOSHOP (Γραφικές Τέχνες Δ. Τσιγάρα) με καλλιτεχνική διάθεση. Εικόνες που προβάλλουν τη φωτογραφική τους ταυτότητα, διακρίνονται για τον καθαρά ανθρωποκεντρικό τους χαρακτήρα και δεν αποδίδονται στο πλαίσιο ευρύτερων συνθέσεων, αλλά μεμονωμένα και παράλληλα, με ποιητική και έντονη ψυχογραφική διάθεση.

Ο φακός έλκεται από τις περήφανες γεροντικές μορφές που θα μπορούσαν να συμβολίζουν τον άλλο μας εαυτό. 
Γενειοφόρες μορφές γέρων, γονιών, σοφών και διδασκάλων, που με το εκφραστικό τους βλέμμα θαρρείς πως θέλουν να μας μεταδώσουν τη σοφία τους, να μας κρίνουν, να μας συμβουλεύσουν και να μας προτρέψουν προς την επαναφορά της τάξης.