Επιτυχίες του ΓΕΛ Βαλτινού

O σύλλογος διδασκόντων και η διευθύντρια του ΓΕΛ Βαλτινού συγχαίρουν τους μαθητές τους, που εκπροσώπησαν επάξια το σχολείο στον Αθλητισμό και τα Γράμματα.

 Συγκεκριμένα, η ποδοσφαιρική ομάδα του Σχολείου αποτελούμενη από δεκαεπτά μαθητές, προπονούμενη από τους  καθηγητές φυσικής αγωγής κ. Γεώργιο Αθάνατο μέχρι πρόσφατα και κα. Μαρία Μπίτη το τελευταίο διάστημα, έφτασε στον τελικό του Σχολικού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου σε επίπεδο νομού.

Παράλληλα, το σχολείο συμμετείχε με δεκαπενταμελή ομάδα στους Διαλυκειακούς Ρητορικούς αγώνες, που διοργανώθηκαν από το 1ο ΓΕΛ Τρικάλων, καθοδηγούμενη από τις φιλολόγους κα. Αγορίτσα Σκαμπαρδώνη και κα. Ελένη  Τσιώλη και τη διευθύντρια κα. Δήμητρα Αγγέλου του σχολείου.

Δυο μαθητές του Σχολείου, ο Σωτήριος Σακοράφας της Β΄ Τάξης και η Αναστασία Πατραμάνη της Γ΄ Τάξης κατέκτησαν την πρώτη και δεύτερη θέση  αντίστοιχα, στο ομαδικό ρητορικό αγώνισμα των Διττών λόγων.

Η Διευθύντρια και οι καθηγητές του Σχολείου αισθάνονται ιδιαίτερα περήφανοι, για τη συμμετοχή  και  τις διακρίσεις των μαθητών τους  και τους εύχονται κάθε επιτυχία σε όλους τους τομείς της ζωής τους!

Αγροτικό Ιατρείο Βαλτινού

Το Αγροτικό Ιατρείο Βαλτινού στεγάζεται στο κτίριο του πρώην Δημαρχείου Καλλιδένδρου. Διοικητικά, ανήκει, αλλά και αποτελεί την συνέχεια του Γενικού Νοσοκομείου Τρικάλων.
Ο σκοπός της λειτουργίας του Αγροτικού Ιατρείου είναι η παροχή πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης. Απλές ιατρικές εξετάσεις, έλεγχος της πίεσης, συνταγογραφήσεις φαρμάκων και διάφορες ιατρικές συμβουλές και συστάσεις είναι οι κυριότερες παρεχόμενες υπηρεσίες.

Η παρουσία του ιατρείου σε ένα χωριό σαν το Βαλτινό δεν είναι μόνο για την εξυπηρέτηση των ιατροφαρμακευτικών αναγκών του πληθυσμού, αλλά και για την εν γένει ενημέρωση των κατοίκων για θέματα υγείας, τρόπους αντιμετώπισής τους και πρόληψής τους.



Βέβαια, η λειτουργία του Αγροτικού Ιατρείου είναι περιορισμένου χρόνου, αφού ο Αγροτικός Ιατρός το επισκέπτεται μια φορά την εβδομάδα, και συγκεκριμένα κάθε Τρίτη στο προκαθορισμένο ωράριο 9.00 π.μ έως 1.00 μ.μ.

Η Ελλάδα του χθες και του σήμερα.

Οι παλαιότεροι, οι οποίοι γνώρισαν σε μικρή ηλικία είτε τον πόλεμο με όλα τα δεινά του, είτε τη μεταπολεμική γεμάτη στερήσεις ζωή, παρατηρούν τη σημερινή κατάσταση με θλίψη. Αναλογίζονται ότι η Ελλάδα τη δεκαετία του 1950 πορευόταν πληγωμένη να θεραπεύσει τις πληγές της και οι περισσότεροι Έλληνες, μαθημένοι στις κακουχίες και τις στερήσεις, πάλευαν ημέρα και νύχτα για να τα φέρουν βόλτα.
Λόγω των συνεπειών του σκληρού Εμφυλίου Πολέμου αλλά και της φτώχειας αρκετοί άφησαν την επαρχία και κατέφυγαν στις μεγάλες πόλεις προσφέροντας φτηνά εργατικά χέρια και συμβάλλοντας έτσι στην ανοικοδόμηση της καθημαγμένης χώρας. Άλλοι πάλι πήραν τους δρόμους της ξενιτιάς, όπου εργαζόμενοι σκληρά έστειλαν σημαντικά εμβάσματα στην Πατρίδα.

Οι πολλοί έμειναν στα χωριά τους, όπου δουλεύοντας τη λίγη γη τους από τα άγρια χαράματα έως τη δύση του ηλίου, κατάφεραν να επιζήσουν οι ίδιοι, να δημιουργήσουν οικογένειες και να σπουδάσουν όσα από τα παιδιά τους “έπαιρναν τα γράμματα”. Μεγάλη υπόθεση για τους αγρότες και τους εργάτες τότε να σπουδάσουν ένα ή περισσότερα από τα παιδιά τους ώστε να γίνουν “καλύτεροι άνθρωποι” και οι ίδιοι να καμαρώνουν και να λένε «έβγαλα το παιδί μου επιστήμονα».

Οι αθλητές του Τae kwon do

Με μεγάλη επιτυχία και παρουσία πλήθος κόσμου, πραγματοποιήθηκαν οι προαγωγικές εξετάσεις απόκτησης ζωνών για όσους μαθητές ολοκλήρωσαν με επιτυχία την εκμάθηση της αντίστοιχης διδακτέας ύλης, του αθλήματος Τae kwon do, στο γυμναστήριο του Κωνσταντίνου Χατζή.
Οι εξετάσεις πραγματοποιήθηκαν την Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2013, στα Τρίκαλα.

Οι μικροί αθλητές, μεταξύ των οποίων, αρκετοί ήταν και από το Βαλτινό, εντυπωσίασαν με την άψογη τεχνική τους και χειροκροτήθηκαν για την προσπάθειά τους από τους παρευρισκόμενους.

Στο τέλος της εξέτασης ακολούθησε επίδειξη από τους μαθητές και ο εξεταστής κ. Κωνσταντίνος Χατζής συγχάρηκε τους αθλητές καθώς και τους προπονητές για την δουλειά που γίνεται στο γυμναστήριο.

Οι αθλητές που προάγονται και έλαβαν ζώνες, από το Βαλτινό είναι:
Νίκος Κολοβελώνης, Νίκος Γιαννούλας, Κωνσταντίνος Σακκάς, Κωνσταντίνος Τσιγάρας, Καραθάνου Δημήτριος και Καραθάνου Δήμητρα.
Ακολουθεί φωτορεπορτάζ...

Αδέλφια: Μια σχέση που δεν ξεριζώνεται

Μπορούμε ν’ αποφασίσουμε να ζήσουμε μακριά από τ’ αδέλφια μας ή χωρίς αυτά, ή μπορεί να έρθουν έτσι τα πράγματα χωρίς τη θέλησή μας. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, αδύνατο μάλλον, να μην αναζητάμε έστω και υποσυνείδητα στα όνειρά μας τη σχέση αυτή.

“Τα αδέρφια δεν χωρίζουνε”
Στίχοι: Κώστας Βίρβος - Μουσική: Απόστολος Καλδάρας

Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα,
στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Κι αν χώρια τώρα σαν ξένοι ζούμε,
πάλι μια μέρα θ’ αγκαλιαστούμε.

Τ’ αδέλφια δε χωρίζουνε,
η μοίρα το ’χει γράψει
κι ανάμεσά τους όποιος μπει
φωτιά να τονε κάψει.

Όποιο συμφέρον κι αν μπει στη μέση,
να μας χωρίσει δε θα μπορέσει.
Σ’ αυτό τον κόσμο όλα συμβαίνουν,
τ’ αδέλφια όμως αδέλφια μένουν.

Είμαστ’ αδέλφια, μιας μάνας γέννα,
στις φλέβες τρέχει το ίδιο αίμα.
Μπορεί καθένας δρόμο ν’ αλλάζει,
μια μάνα όμως μας αγκαλιάζει.

Αδέλφια: σχέσεις ζωής

Είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο, κι όμως τόσο παράξενο, οι σχέσεις που καθορίζουν πιο πολύ τη ζωή μας είναι αυτές που δεν τις έχουμε επιλέξει: η οικογένειά μας, οι γονείς και τα αδέλφια μας. Δεσμοί αίματος, αλλά και δεσμοί συναισθηματικοί, πολύ δυνατοί, μας συνδέουν μαζί τους. Από αυτές τις σχέσεις ζωής εκείνες που, κατά πάσα πιθανότητα, θα μας συνοδεύουν ώσπου να γεράσουμε είναι οι σχέσεις με τ’ αδέλφια μας.

Οι αρχαίες τραγωδίες, οι μύθοι και τα παραμύθια είναι γεμάτα από ιστορίες αδελφών που θυσιάζονται ο ένας για τον άλλον ή που καταστρέφουν, σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Αν και στην αληθινή ζωή δεν γίνεται αντιληπτό τέτοιο πάθος, τις αδελφικές σχέσεις, ωστόσο, τις χαρακτηρίζουν - σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό - τα ίδια συναισθήματα: η αγάπη και το μίσος, ή πιο ειδικά η αφοσίωση και η αντιζηλία. Από πού προέρχονται αυτά τα συναισθήματα;

Μία πολύτιμη εμπειρία
Κάθε αδελφική σχέση αρχίζει με ένα πρωτότοκο παιδί, που στην αρχή είναι μόνο του και συνήθως απολαμβάνει απερίσπαστα και απεριόριστα την αγάπη και το ενδιαφέρον των γονιών του. Αυτό είναι χωρίς αμφιβολία ένα καταπληκτικό προνόμιο, που απολαμβάνουν τα πρωτότοκα παιδιά κάθε οικογένειας και το οποίο βέβαια δεν θέλουν καθόλου να χάσουν. Τα πράγματα αλλάζουν από τη στιγμή που το παιδί αρχίζει να διαισθάνεται την εγκυμοσύνη της μητέρας του, και συνεχίζουν να αλλάζουν και μετά τη γέννηση του καινούργιου μωρού. Αυτό το καινούργιο πλάσμα, που πραγματικά εισβάλλει με τρόπο ιδιαίτερα δυναμικό και απαιτητικό στη ζωή της οικογένειας και το οποίο όλοι ονομάζουν τρυφερά και χαϊδευτικά «το αδελφάκι σου», γίνεται πολύ συχνά αντικείμενο πραγματικού μίσους.

Η δήλωση του Οδυσσέα Ελύτη

Ο βραβευμένος με Νόμπελ Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου του 1911, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές με πολλές διακρίσεις στο ενεργητικό του. Σημαντικότερες το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979 και το Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1960. Έγινε γνωστός για τα ποιητικά του έργα Άξιον Εστί, Ήλιος ο πρώτος, Το Μονόγραμμα, Ο μικρός ναυτίλος, Τα Ρω του Έρωτα και Προσανατολισμοί.
Μια δήλωση που έκανε σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1979, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία με αφορμή την αναγγελία για τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, σαρώνει σήμερα στα κοινωνικά δίκτυα και μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ:
Διαβάστε τι είχε πει ο μεγάλος ποιητής μας:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.
Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.
Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.»

«Εγώ γνωρίζω την κληρονομιά μου»

Ένα πολύ συγκινητικό βίντεο διάρκειας περίπου 7 λεπτών, το οποίο ευχαριστεί την Ελλάδα, για όσα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα, έφτιαξε μια ομάδα Ισπανών μαθητών με τη βοήθεια των καθηγητών τους.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του Ινστιτούτου Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και της Ένωσης Καθηγητών Λατινικών και Ελληνικών από τη Μούρθια της Ισπανίας, γεμάτο «ευχαριστώ» για τη μουσική, την ιστορία, τα μαθηματικά, τους φιλοσόφους, την αρμονία, την πολιτική, την ιατρική, την ανατομία, την αστρονομία, την τεχνολογία, την ποίηση, το θέατρο, το κρασί, τους μύθους και πολλά άλλα.
Το βίντεο ξεκινά με τη φράση «εγώ γνωρίζω την κληρονομιά μου» και στη συνέχεια μαθητές και καθηγητές κάνουν αναφορά μόνο σε ελληνικές λέξεις οι οποίες χρησιμοποιούνται στην ισπανική γλώσσα αλλά και, κάποιες, διεθνώς. Παράλληλα οι συμμετέχοντες αναπαριστούν θεατρικά δρώμενα, αθλήματα των ολυμπιακών αγώνων και σκηνές από τη ζωή τους στο σχολείο. Το βίντεο καταλήγει με τους πρωταγωνιστές να φωνάζουν όλοι «ευχαριστούμε πολύ Ελλάδα».

Παροιμιώδεις φράσεις Ν 2

Συνεχίζοντας την αναφορά μας, στις παροιμιακές (ή παροιμιώδεις) φράσεις, οι οποίες είναι ένα είδος φράσεων που δεν έχει να κάνει με γνωμικά, αν και συγγενεύει με τις παροιμίες ως προς το λαϊκό ή αλληγορικό τους χαρακτήρα, παρουσιάζουμε το δεύτερο κατά σειρά μέρος.
Πρόκειται για σύντομες φράσεις που δεν αποτελούν «διατύπωση κρίσης», δεν τις χρησιμοποιούμε δηλαδή για να διατυπώσουμε μια άποψη, αλλά για να κάνουμε ένα χαρακτηρισμό. Πάντως τα όρια με τις Παροιμίες είναι μερικές φορές δυσδιάκριτα.

Σιγουριά
Κάθισε στα αβγά σου
Μην πατάς σε σάπιο σανίδι
Να δούμε πού θα κάτσει η μπίλια
Να ‘χεις τα μάτια σου δεκατέσσερα
Πάνε δυο-δυο, σαν τους Χιώτες
Έδεσε το γάιδαρό του
Κρατάει πισινή
Ως κόρην οφθαλμού
Όπως με βλέπεις και σε βλέπω
Και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα

Νομιμότητα
Με παπά και με κουμπάρο
Τύπος και υπογραμμός

Ικανοποίηση
Όλα μέλι-γάλα
Ζωή και κότα!
Πλέει σε πελάγη ευτυχίας
Πασάς στα Γιάννενα
Του ήρθε κουτί
Χαράς ευαγγέλια
Ο μήνας που τρέφει τους έντεκα
Και ούτε γάτα ούτε ζημιά
Στάζει μέλι το στόμα του
Μην το πεις ούτε του παπά
Τον υποδέχτηκαν μετά βαΐων και κλάδων
Τον υποδέχτηκαν μετά φανών και λαμπάδων
Εν χορδαίς και οργάνοις
Απ’ το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί
Την έχω βρει

Προσαρμογή
Προκρούστειος κλίνη
Όπου γης και πατρίς
Βρήκε το σφυγμό του
Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει!

Περίεργες και ευφάνταστες πινακίδες

Πρόχειρες, κακέκτυπες, ανορθόγραφες μα πάνω απ΄ όλα ευφάνταστες και περίεργες, οι διάφορες διευκρινιστικές πινακίδες που βρίσκονται κατά τόπους της ελληνικής επικράτειας.

Πότε με διάθεση χιούμορ και πότε με αυτόκλητη κομικοτραγικότητα φιγουράρουν με τα διαπεραστικά μηνύματα, προκαλώντας την περιέργεια την αμηχανία και το γέλιο.

Ο μήνας Φεβρουάριος. Γιατί έχει 28 ημέρες;

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί ο μήνας Φεβρουάριος έχει 28 ημέρες και όχι 30 ή 31; Ο Φεβρουάριος λοιπόν έχει 28 ημέρες ενώ οι υπόλοιποι μήνες έχουν άλλοι 30 και άλλοι 31 ημέρες επειδή είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου! Συνεπώς, μιας και είναι ο τελευταίος, σ’ αυτόν εντάσσονται οι ημέρες που περισσεύουν από τις 365 ημέρες του χρόνου και δεν έχουν κατανεμηθεί σε άλλους μήνες!
Εμείς βέβαια, γνωρίζουμε ως τελευταίο μήνα του χρόνου το Δεκέμβριο. Αυτό ωστόσο είναι μεταγενέστερη κατανομή. Παλαιότερα οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος δεν υπήρχαν. Ως πρώτος μήνας του χρόνου λογιζόταν ο Μάρτιος και ως τελευταίος ο Δεκέμβριος. Ήταν οι δέκα παραγωγικοί μήνες, στους οποίους αναπτυσσόταν όλη η ανθρώπινη δραστηριότητα. Μετά το Δεκέμβριο περίσσευαν οι άγριες χειμερινές ημέρες τις οποίες όμως δεν εντάσσανε σε κάποιους μήνες, καθώς ήταν ημέρες μη παραγωγικές για τη ζωή του ανθρώπου.

Διαπιστωνόταν όμως έτσι μια χρονική ανακολουθία αναφορικά με την έναρξη και λήξη του έτους καθώς, ανάλογα με τη χρονιά, έμεναν λιγότερες ή περισσότερες ημέρες αδιάθετες. Στην προσπάθεια ομαλότερης κατανομής οι άνθρωποι δημιούργησαν τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο προκειμένου να κατατάξουν σ’ αυτούς τις ημέρες που περίσσευαν. Η κατανομή λοιπόν ξεκίνησε από τον Ιανουάριο ο οποίος πήρε 31 ημέρες, ενώ οι υπόλοιπες αδιάθετες ημέρες δόθηκαν στο Φεβρουάριο, ο οποίος έλαβε τις εναπομείνασες 29 ημέρες.

Παιδικός Σταθμός «ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ» Βαλτινού

Με αφορμή τη συμπλήρωση 10 ετών από τη λειτουργία του.

Ο Παιδικός Σταθμός «ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ» στο Βαλτινό είναι μια κοινωνική δομή της ΔΕΚΑ Τρικάλων του Δήμου Τρικκαίων, που άρχισε τη λειτουργία του το 2003.
Είναι ένας χώρος αγωγής και ασφαλούς διαμονής για παιδιά νηπιακής ηλικίας από 2,5 χρόνων μέχρι την ημερομηνία εγγραφής τους στην υποχρεωτική εκπαίδευση.
Ο Παιδικός Σταθμός είναι δυναμικότητας 15 παιδιών και στελεχωμένος από εξειδικευμένο προσωπικό, νηπιαγωγό, βρεφονηπιοκόμο και προσωπικό βοηθητικών εργασιών.

Επίσης για τις ανάγκες λειτουργίας του Σταθμού απασχολούνται και εξωτερικοί συνεργάτες όπως: Παιδίατροι που επισκέπτονται το Σταθμό κάθε εβδομάδα όπου εξετάζουν τα περιστατικά που τυχόν προκύπτουν, καθορίζουν το ημερήσιο μενού των βρεφών, παρακολουθούν αν έχουν κάνει τα εμβόλια και ότι άλλο αφορά την υγεία των βρεφών, ενώ καθοδηγούν τους εκπαιδευτικούς και τους γονείς σε διάφορα θέματα υγείας και υγιεινής.

Προτεραιότητα στην επιλογή φιλοξενίας έχουν τα παιδιά μητέρων που διαθέτουν «εντολές τοποθέτησης» στα πλαίσια του προγράμματος «Εναρμόνιση οικογενειακή και επαγγελματικής ζωής». Φιλοξενούνται επίσης και άλλα παιδιά που επιλέγονται μετά από σχετική απόφαση του ΔΣ της ΔΕΚΑ Τρικάλων, προκειμένου να ικανοποιηθούν ιδιαίτερες κοινωνικές ανάγκες των γονέων.

Ο Παιδικός Σταθμός «ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ» στο Βαλτινό έχει σκοπό:

Ο κύκλος της ζωής

Του "Γούντυ Άλλεν" !!!

"Την επόμενη ζωή μου θέλω να τη ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός κι έτσι το γλιτώνεις αυτό.
Μετά ξυπνάς σε ένα γηροκομείο κι αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα. Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο, γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος. Πηγαίνεις και εισπράττεις τη σύνταξή σου και μετά όταν αρχίζεις να δουλεύεις σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στη δουλειά. Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια μέχρι να γίνεις αρκετά νέος για να χαρείς την ζωή.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι 'ατακτούλης'.
Μετά είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο. Στη συνέχεια πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις.
Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι την στιγμή που γεννιέσαι.
Μετά περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπα με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, κάθε μέρα και μεγαλύτερο χώρο και νάτο !!! Τελειώνεις σαν...ένας οργασμός..."



Το ελληνικό όραμα των πολιτικών μας

«Αν η δυστυχία των φτωχών δεν προκαλείται από τους νόμους της φύσης αλλά από τους θεσμούς μας, μέγα είναι το αμάρτημά μας»
Ελληνικές Κυβερνήσεις, Ευρωπαϊκή Ένωση, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Διεθνές Κεφάλαιο, Παγκόσμια Τράπεζα…
Να χαίρεστε τα μεγάλα επιτεύγματά σας…

Χαίρε φτώχεια

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης   -  Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Άκουσα τα λόγια της βροχής
ήσυχα βαριά προσεχτικά
πάνω στους τσίγκους

Στον καταυλισμό που αντηχεί
μελαγχολικά υπνωτικά
φέρνουν ιλίγγους

Χαίρε φτώχεια και φτώχεια της φωνής
και φτώχεια στις παράγκες χαίρετε!
εκ των πραγμάτων αφανείς παράγωγα της μηχανής
που έχει ανάγκη από τραγούδια με ανάγκες
χαίρετε!

Έφτασα στο τέλος των σκοπών
μίζερη στεγνή λογιστική
με fax και bonus

Ζώντας διαμέσου των σιωπών
δάκρυα με θλίψη αυθεντική
στους βλεννογόνους

Χαίρε φτώχεια και φτώχεια της φωνής
και φτώχεια στις παράγκες χαίρετε!
εκ των πραγμάτων αφανείς παράγωγα της μηχανής
που έχει ανάγκη από τραγούδια με ανάγκες
χαίρετε!

«Λαογραφική Συλλογή Νικολάου Απ. Μαρδάνη» Μια ιστοσελίδα με πλούσιο λαογραφικό υλικό.

Μια ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα δημιούργησε ο συλλέκτης λαογραφικού υλικού κ. Νίκος Μαρδάνης, με πλούσιο και ενδιαφέρον λαογραφικό υλικό.

Η δημιουργία της ιστοσελίδας, του Νίκου Μαρδάνη, έχει σκοπό την προβολή των λαογραφικών αντικειμένων που κατέχει στη συλλογή του, έτσι ώστε, όποιος το επιθυμεί, να τα γνωρίσει μέσω των εικόνων. Ταυτόχρονα δίνεται η ευκαιρία, στη νέα γενιά, να ανακαλύψει και να γνωρίσει τον τρόπο ζωής των προγόνων της και στους μεγαλύτερους να θυμηθούν τα παλιά.

Η συλλογή του Νίκου Μαρδάνη συγκεντρώθηκε με πολύ μεράκι, πολύ προσωπική εργασία και μεγάλες οικονομικές δυσκολίες.
Ο επόμενος στόχος, του συλλέκτη, είναι να βρεθεί ένας εκθεσιακός χώρος ώστε να φιλοξενηθεί μόνιμα η συλλογή, να γίνει ένα σύγχρονο λαογραφικό μουσείο στα Τρίκαλα και να δίνεται η δυνατότητα σε όλους να γνωρίσουν τα αντικείμενα από κοντά, αλλά και να τα αγγίξουν.

Η διεύθυνση της ιστοσελίδας είναι: http://nikosmardanis.blogspot.gr

Τα παλιά επαγγέλματα στο ρεμπέτικο τραγούδι

Ρεμπέτικα τραγούδια της προπολεμικής Ελλάδας, που οι δημιουργοί τους τα εμπνεύστηκαν από την καθημερινότητα, το είδος βιοπορισμού και το κοινωνικό τους περιβάλλον. Άντλησαν τη θεματολογία τους από τις καθημερινές ασχολίες και τις επαγγελματικές δραστηριότητες των φτωχών ανθρώπων της εποχής.
Κεντρικοί ήρωες των τραγουδιών είναι οι επαγγελματίες: ο χασάπης, ο μανάβης, ο τσαγκάρης, ο λούστρος, ο αμαξάς, ο ψαράς, ο κουρέας, ο ταβερνιάρης, ο καστανάς, κλπ. Τα τραγούδια αυτά είναι αφιερωμένα στα επαγγέλματά τους.
Οι ρεμπέτες δημιουργοί χαρτογράφησαν με τα τραγούδια τους τα επαγγέλματα της πιάτσας και έδωσαν άφθονες πληροφορίες για τις όποιες ιδιαιτερότητές τους, θέτοντας ταυτόχρονα αυτούς τους μεροκαματιάρηδες στο πάνθεον των λαϊκών τραγουδιών.
Παρακάτω παρουσιάζουμε μερικά τέτοια τραγούδια.

«Ο Επαγγελματίας»

- 1932 (Γρηγόρη Ασίκη - Εκτέλεση: Γρηγόρης Ασίκης)

 

Για μερικά επαγγέλματα θέλω να σας μιλήσω
πιστεύω να τα κρίνετε όσα κι αν σας ξηγήσω.
Μπακάλης είν' ακάθαρτος μανάβης σεβνταλής
χασάπης είναι κουβαρντάς ψαράς μα μερακλής.

Αυτοί οι γαλατάδες είναι και νερουλάδες
βαφτίζουνε το γάλα και παίρνουνε παράδες.
Αν πεις για καρβουνιάρη κουμπάρος να 'ναι ακόμα
θα σου την φτιάξει μια μορτιά στον πάτο όλο χώμα.

Γλυπτά έργα τέχνης με μολύβια

Όταν η φαντασία καλπάζει, σε συνδυασμό με το ταλέντο, τότε τα όρια της δημιουργικότητας τείνουν να εκλείψουν και η τέχνη αναδεικνύεται μέσα από το μεγαλείο της.
Κάπως έτσι γίνεται και με την γλύπτρια Jennifer Maestre η οποία φιλοτέχνησε έργα τέχνης με μολύβια.

Οι εντυπωσιακές δημιουργίες της μπορεί να χρειαστούν ένα ή δύο μήνες μέχρι να ολοκληρωθούν, ωστόσο κάθε έργο μπορεί να πωληθεί από 1.000 έως 8.000 δολάρια. Η Jennifer από τη Μασαχουσέτη έχει μια ιδιαίτερη τεχνική για τα έργα της, καθένα από τα οποία μπορεί να αποτελείται και από 1.000 μολύβια.

Η ίδια χρησιμοποιεί νήμα και «ράβει» τα υλικά δίνοντάς τους το επιθυμητό σχήμα. Για να το πετύχει αυτό ανοίγει μία τρύπα στο κέντρο κάθε μολυβιού. Η καλλιτέχνης, μάλιστα, δηλώνει πως όταν δημιουργεί χρησιμοποιεί όλα τα κομμάτια των υλικών της, καθώς γι αυτήν δεν υπάρχει άχρηστο μέρος στα μολύβια της.
Απολαύστε παρακάτω μερικά από τα έργα της.

«Μεσημέρι στον κάμπο» Διήγημα του Ηλία Κεφάλα

Ιούνιος μήνας και το μεσημέρι έβραζε στον τρικαλινό κάμπο. Ο πατέρας μου με τον κύριο Παμπούδη συζήταγαν ζωηρά κάτω από τον ίσκιο μιας πλατύφυλλης μουριάς. Κατά τα φαινόμενα η συζήτησή τους κατέληγε σε αδιέξοδο, γι’ αυτό και η δυσφορία τους ήταν εξόφθαλμη. Δεν έπιανα πολλά πράγματα από τις βαρύγδουπες κουβέντες τους, επειδή όλη την ώρα είχα το μυαλό μου στην κόρη του κυρίου Παμπούδη. Ήταν μια κοπελίτσα με κόκκινα πέδιλα και άσπρη πλατύγυρη καπελίνα, όπως πεντακάθαρα θυμάμαι και προ παντός στην ίδια περίπου ηλικία με τη δική μου: επτά παιδικά ολοφώτεινα και αψεγάδιαστα χρόνια.
Ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι. Ο κύριος Παμπούδης σκούπιζε το μέτωπό του με ένα κατάλευκο μαντίλι, ενώ ο πατέρας μου - ανθεκτικός στη ζέστη και τα επιχειρήματα του συνομιλητή του - αντιστεκόταν υπομονετικά. Όταν μπήκα κάποια στιγμή στο νόημα της συζήτησης, η καρδιά μου άρχισε να πεταρίζει τρελά. Ο κύριος Παμπούδης προσπαθούσε να πουλήσει στον πατέρα μου μια θεριζοαλωνιστική μηχανή και κάθε τόσο έδειχνε με το δεξί του χέρι τον κατακίτρινο κάμπο με τα ώριμα για θερισμό σιτάρια. Την ίδια κίνηση πάνω - κάτω έκανε και η κόρη του, παίζοντας και κάνοντας μισοφέγγαρα στον αέρα με το μικρό ντελικάτο της χέρι.
Καθώς έτρεχε γύρω από τη μουριά, εγώ την ακολουθούσα ρωτώντας την με θαυμασμό: «έχετε πολλές θεριζοαλωνιστικές μηχανές;»
«Άσωτες», μου απαντούσε, «μπορούν σε μια μέρα να θερίσουν όλο τον κάμπο σας».
Είχα δαγκωθεί. Πώς να της εξηγήσω ότι η μόνη μας περιουσία ήταν λίγα χωραφάκια και όχι ολόκληρος ο κάμπος. Αλλά, δεν πειράζει, σκέφτηκα με την παιδική αφέλεια που αρέσκεται στην υπερβολή, καλύτερα να πιστεύει ότι όλος ο κάμπος είναι δικός μας.
Ο κύριος Παμπούδης ετοιμάστηκε σε λίγο να αποχωρήσει απογοητευμένος και έκανε ασυναίσθητα το χέρι για να πιάσει την κόρη του. Ο πατέρας μου του έδινε κατά κάποιο τρόπο, κουράγιο, λέγοντας ότι «του χρόνου δίχως άλλο θα είναι έτοιμος να αγοράσει, αρκεί να μην αλλάξουν οι όροι» και ασυναίσθητα και αυτός άπλωνε το χέρι του για να με περιμαζέψει.
Τότε η κόρη του κυρίου Παμπούδη μου πέταξε μια ξαφνική ερώτηση, γυρίζοντας το κεφάλι της πίσω από την ηλιοψημένη πλάτη της: «Έ, μικρέ, ξέρεις να σπέρνεις;»
«Δεν είμαι μικρός», της είπα με θυμό, κι ύστερα λίγο μελαγχολικά: «όχι δεν ξέρω ακόμα να σπέρνω». Και αμέσως για να πάρω την ρεβάνς, αντιρώτησα: «Εσύ με τις μηχανές ξέρεις να θερίζεις;»
Ρωτώντας την έτρεχα ταυτόχρονα ξωπίσω της, ενώ ο πατέρας μου με καλούσε.
Εκείνη δεν ταράχθηκε. Ξαναγυρίζοντας πάλι το κεφάλι της πίσω, φώναξε: «Όχι ούτε εγώ ξέρω. Αλλά μη λυπάσαι κουτέ, ύστερα από λίγα χρόνια θα ξέρουμε κι οι δυο να σπέρνουμε και να θερίζουμε.»
Τα έχασα, νοιώθοντας τη φίλη μου αμέσως.
Επιτάχυνα το τρέξιμό μου και την πρόλαβα την ώρα που έμπαινε με τον πατέρα της σε ένα κατασκονισμένο προπολεμικό πεζώ.
«Έι, πως σε λένε», φώναξα λαχανιασμένος.
«Παυλίνααα», φώναξε η κόρη του κυρίου Παμπούδη και έλαμπε χαμογελαστή μέσα από το κατεβασμένο τζάμι του αυτοκινήτου.

Μέλιγος 19 Δεκεμβρίου 2009

Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης κ. Αλέξιος στο Βαλτινό.

Στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλτινού παραβρέθηκε, την Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2013, ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών κ. Αλέξιος, ο οποίος χοροστάτησε, στη Θεία λειτουργία και μίλησε στο Χριστεπώνυμο πλήθος.
Στο κήρυγμά του, ο Σεβασμιότατος, μίλησε για την για την Ανακομιδή λειψάνων Ιωάννου Χρυσοστόμου, καθώς και για την περικοπή της συνάντησης του Ιησού Χριστού με τον αρχιτελώνη Ζακχαίο.

«Μια θαυμάσια περικοπή, όπως τόνισε ο Σεβασμιότατος, που χαρίζει στις καρδιές μας αισιοδοξία, θάρρος και βεβαιότητα για την ψυχική μας σωτηρία. Μας δείχνει το δρόμο, που μπορεί ο άνθρωπος να ακολουθήσει γα να συναντηθεί με τον Κύριο και να επικοινωνήσει μαζί του. Είναι ο αληθινός δρόμος της μετάνοιας, που πρέπει να είναι έμπρακτη, όπως εκείνη του αρχιτελώνη Ζακχαίου» και κάλεσε το Χριστεπώνυμο πλήθος να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ζακχαίου.

Ταχυδακτυλουργικά

Ο ταχυδακτυλουργός Yann Frisch εντυπωσιάζει πάντα με τα πιο γρήγορα ταχυδακτυλουργικά νούμερα στα διάφορα σόου του.

Δίκτυο ποδηλατοδρόμων στις Δημοτικές κοινότητες Καλλιδένδρου

 Ένα σημαντικό έργο που αφορά την κατασκευή δικτύου ποδηλατοδρόμων στην πόλη των Τρικάλων και στις δημοτικές κοινότητες Καλλιδένδρου και Φαλώρειας, είναι το θέμα, το οποίο θα απασχολήσει άμεσα  το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Τρικκαίων.

Πρόκειται για την έγκριση μελέτης και κατάθεση φακέλου πρότασης για την ένταξη του έργου με τίτλο «περιαστική ποδηλατική διαδρομή στις δημοτικές κοινότητες Καλλιδένδρου και Φαλώρειας».

Με σύμμαχο το επίπεδο του εδάφους της περιοχής, το οποίο αποτελεί συγκριτικό πλεονέκτημα για την έμφαση στις εναλλακτικές μορφές μετακίνησης και τη δημιουργία υποδομών κυκλοφορίας ποδηλάτων, στο αστικό και περιαστικό δίκτυο, αναμένεται η δημιουργία του έργου δικτύου ποδηλατοδρόμων στην περιοχή μας.

Η δράση θα υλοποιηθεί μέσα από το πρόγραμμα Leader στον άξονα 4.

Έτσι η δημιουργία ποδηλατοδρόμων διαχωρισμένοι από τους αυτοκινητόδρομους, με ειδικές λωρίδες, με σήμανση στους δρόμους θα δίνουν τη δυνατότητα για μετακίνηση με ποδήλατο εξασφαλίζοντας και την ασφάλεια στους ποδηλάτες.

Το όλο έργο αποτελεί στρατηγικό σχέδιο ερευνητικού προγράμματος δημιουργίας συνθηκών βιώσιμης κινητικότητας με έμφαση στο ποδήλατο στην πόλη των Τρικάλων, το οποίο εκπονείται από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Δήμο Τρικκαίων.

Τα αντρικά καπέλα

 Το καπέλο είναι ένα στοιχείο ιματισμού, ένα είδος καλύμματος, το όποιο φοριέται στο κεφάλι. Αποτελεί βασικό αξεσουάρ των ανθρώπων εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Τα αντρικά καπέλα, τα  φορούσαν οι άνθρωποι για να δίνουν περισσότερο στυλ στις εμφανίσεις τους και τα είχαν ως σύμβολο... κοινωνικής υπεροχής και ευημερίας.

Κάποτε συνόδευαν το ντύσιμο όλες τις εποχές του χρόνου και όλες τις ώρες της ημέρας, από τους πρωινούς περιπάτους ως τις βραδινές εξόδους.

Σήμερα όμως, ελάχιστοι είναι εκείνοι που ακολουθούν τη μόδα των προγόνων τους. Τα αντρικά καπέλα πλέον, λειτουργούν ως ασπίδα προστασίας για τις καυτές καλοκαιρινές ημέρες και λίγοι είναι οι άντρες που τα προτιμούν και το χειμώνα.

Σήμερα τα αντρικά καπέλα κατασκευάζονται από ποικίλα υλικά, όπως ύφασμα, καμβά, δέρμα, χαρτί, και ψάθα.

Τι πρέπει όμως να γνωρίζετε προτού αναζητήσετε το ιδανικό στην αγορά;