Ο Ευτράπελος μύθος του Βαλτινού

Ήτανε, λένε, κάποτε, και ίσως νά ΄ναι αλήθεια,
κάποια χήρα όμορφη πού ΄χε καημό στα στήθια,
μαζί με μια μικρούλα κοπέλα ορφανή
και τάμα είχαν κάνει σε μια ιερή μονή.

Πουρνό- πουρνό ξεκίνησαν να παν’ να προσκυνήσουν
στων Μετεώρων τις μονές, τη χάρη να ζητήσουν.
Και λίγο πριν να φθάσουνε έξω απ’ το Καστράκι
βρήκαν μπροστά, συνάντησαν, ψηλό καλογεράκι.

-Ώρα καλή σας, τέκνα μου, και ο θεός μαζί σας!
Mόνες για πού το βάλατε, προς τι η επίσκεψή σας;
Ποιος άνεμος και ποιο στρατί ορίζει τη ζωή σας;
Για πείτε μου, ποιες είσαστε, ποια η καταγωγή σας;

Διαβόλου γέννας θηλυκό, η χήρα, η σκαμπρόζα,
πληθωρική, αδίστακτη, με ύφος κι όλο πόζα,
άνοιξε την καρδούλα της κι έβγαλε τον καημό της
κι όλα τα λάγνα εσώψυχα, κρεσέντο στο λυγμό της.
Άρχισε μ’ αναστεναγμό και με κρυφό μαράζι
κι όλο υποσχέσεις έδινε με σκέρτσo και με νάζι.

-Αχ! Γυρίζω μόνη κι έρημη σαν καλαμιά καμπίσια,
γιατί ο καλός μου από καιρό είναι στα κυπαρίσσια
κι έμεινε χέρσα η μεριά, ατρύγητο τ’ αμπέλι,
χορτάριασε ο κήπος μας, ζαχάρωσε το μέλι.
Απ’ τη νηστεία την πολλή και το πολύ το κλάμα
μάς έρχεται στη σκέψη μας συνέχεια ένα πράμα.
Στεγνώσανε τα χείλη μας, μα θα στο πω στα ίσια,
μιας και ρωτάς τον τόπος μας, εγώ 'μαι Βαλτινίσια,
και τούτο το κακόμοιρο μικρούλι κι ορφανούλι
πό 'χει τα ίδια βάσανα, κι αυτό ΄ναι Βαλτινούλι.

-Χαίρω κι εγώ κοπέλες μου, Παΐσιος, μοναχός,
ελάτε στο κελί μου να γίνει αγιασμός!
περάστε μέσα γρήγορα να σας ΄ξομολογήσω
και τα βαριά αμαρτήματα να σας τα εξαγνίσω.

Και στο κελί σαν μπήκανε πριν τον εσπερινό
τα ευχολόγια αρχίσανε «Δι’ ευχών το Βαλτινό...»

-Πάτερ ημών ευλόγησε και δος’ μας την ευχή σου
και δρόσισε τους κόρφους μας με την υγρή πνοή σου.

Ο άγιος Παΐσιος που έκανε συχνά εξαγνισμούς
στα ορφανά, στις χήρες, μα και στους μοναχούς,
παλάβωσε, ζαλίστηκε από τα θέλγητρά τους,
η ομορφιά τον τρέλανε, κι όλα τα’ απόκρυφά τους. 
Θεού σαρκός είχαν κι οι δυο. Γυμνές; «Αγία φύση».
Τα λάγνα τα κορμάκια τους τον είχανε κλονίσει.
Στους πειρασμούς και στις ορμές είχε κι αυτός λυγίσει
και δεν μπορούσε ο δυστυχής πλέον να λειτουργήσει.

Με το λιβάνι, το χρυσό, τη σμύρνα, τη θυμιάμα
βρέθηκαν χάμω και οι τρεις αγκαλιασμένοι αντάμα.
Με νάμα, με αγιόνερο είχαν γλυκομεθύσει,
πότε γλεντούσαν φυσικά και πότε παραφύση.

Η Βαλτινίσια λαίμαργη, μα και το Βαλτινούλι
ξεζούμισαν και ρούφηξαν τ’ αγίου το μεδούλι.
Τα «Κύριε ελέησον» και τα «Πάτερ ημών» τους
συνταίριαξαν το ωφέλιμο μαζί με το τερπνόν τους.

Άγγελοι μπαινοβγαίνανε, γιόρταζε η πλάση όλη,
στους βράχους στα Μετέωρα χορεύαν οι διαβόλοι.
Κι ένα σας λέω με σιγουριά κι όποιος μπορεί ας το νοιώσει,
πως, πέτρες, βράχια και σπηλιές είχανε πια στοιχειώσει.

Σαν ήρθε τούμπα ο τροχός και της ζωής η γύρα,
να ξεπληρώσει έπρεπε το χρέος της η μοίρα.
Ήγγικεν η ώρα ανατροπής, ώρα για τιμωρία,
για της ψυχής την κάθαρση και για την σωτηρία.

Και στους αγίους τέθηκε για να λυθεί το θέμα,
να εξαγνίσουν το κακό, να παταχθεί το ψέμα.

Κι έβγαλε νόμο, ο Νουμάς και πρότεινε σε δίκη 
εις την εσχάτη των ποινών, θάνατο, καταδίκη.
Στα τάρταρα, στην κόλαση ή κρέμασμα στους βρόχους,
ή στην πυρά να κάψουνε τους έκλυτους ενόχους.

Κι έγινε αναστάτωση, ξέσπασε μέγας σάλος,
διχογνωμίες, ένταση και χαλασμός μεγάλος.
Άλλοι φωνάζαν κι έλεγαν: Άφεση και Χαλάλι
κι άλλοι μες στο πινάκιο ζητούσαν το κεφάλι.
Άλλοι αναθεματίζανε, χάρη ζητούσαν άλλοι
κι άλλοι, τι κρίμα να χαθούν, έλεγαν, τέτοια κάλλη!

Είδαν οι Αγίοι τα δύσκολα κι αλλάξανε το σχήμα,
να τιμωρήσουν δυο ψυχές, είπαν πως είναι κρίμα.
Κι έτσι απ’ το Πανάγιον, στα δώδεκα επουράνια
μια ευκαιρία θέλησαν να δώσουν για μετάνοια.

Για να ξορκίσουν το κακό, που μόλυνε τη φύση,
τώρα μονάχα οι θεοί θα δίνανε τη λύση,
κι όλοι αποποιήθηκαν των ευθυνών τα βάρη
και την ευθύνη άφησαν το Πάνθεον να πάρει.

Αμέσως αποφάσισαν παραπομπή να θέσουν
τα περαιτέρω στους θεούς μπροστά να καταθέσουν.
Κι ήρθε ο χρόνος κι έφερε και το γλυκό να δέσει 
και στους θεούς τις στείλανε για δώρο, για πεσκέσι.

Στα τάρταρα στη φυλακή είχαν τις κολασμένες
και θεία δίκη απ’ τους θεούς ήλπιζαν οι καημένες.

Κι άκουσον κόσμε, άκουσον, τι έμελε να γίνει,
ως κι οι θεοί κολάστηκαν κι αμάρτησαν κι εκείνοι,
κι από τους θρόνους φεύγανε σα να ήταν ζαλισμένοι,
κατέβαιναν στα τάρταρα κι έβγαιναν τρελαμένοι.

Πολλοί θεοί ενέδωσαν και βρέθηκαν στην κόλαση
και την ψυχή θυσίασαν στης σάρκας την απόλαυση.

Κι έτσι το μέτρο χάθηκε κι ήρθαν τα πάνω, κάτω
κι απ’ την κορφή βρεθήκανε τα πράγματα στον πάτο.
Και μες στην παραζάλη αυτή και μες στην υστερία,
σάλεψε η πλάση κι άλλαξε ο κόσμος πια πορεία.

Διχάστηκε το Πάνθεον, κατέρρευσε η φύση όλη 
και τώρα βασιλεύανε παντού μόνο οι διαβόλοι.

Και μ΄ όλη αυτή την έκπτωση και την ακολασία,
κηρύχθηκε και έγινε η Δευτέρα Παρουσία.

Ήταν, λένε, κάποτε και είναι αληθινό
κάποια χήρα όμορφη κι ένα ορφανό,
κι όλοι το παραδέχονται εκεί στο Βαλτινό,
το ρεζουμέ του μύθου μας, που βγαίνει, το δεινό!!!
Πως, του διαβόλου η ομορφιά, το θηλυκό εν τέλει,
κολάζει Ανθρώπους, Άγιους και τους Θεούς αν θέλει.
Κι όπως ρουφάει η Χάρυβδη μέσα της το καράβι,
έτσι φουντώνει η φωτιά και φλέγεται κι ανάβει.
Κι όπως το σέρνει η γυνή μαζί της το καράβι,
έτσι μπαλώνει η ζωή τον κόσμο και τον ράβει.

Ο Χρόνος και η Αγάπη

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται,

η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,

«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.

Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.

«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».

«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.

Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:

«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».

Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:

«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;

«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει , πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

10 Άγραφοι νόμοι

1. Νόμος της μηχανικής επισκευής - Αφού τα χέρια σας καλυφθούν εξ ολοκλήρου με γράσο, τότε θα αρχίσει να σας τρώει η μύτη σας ή θα θέλετε να πάτε στην τουαλέτα.

2. Nόμος της βαρύτητας - Οποιοδήποτε εργαλείο ή βίδα, όταν πέσει, θα κυλήσει προς τη λιγότερο προσβάσιμη γωνία.

3. Νόμος των πιθανοτήτων - Η πιθανότητα του να σας παρακολουθούν είναι ανάλογη της ηλιθιότητας της πράξης σας.

4. Νόμος των Τυχαίων Αριθμών - Αν καλέσετε λάθος αριθμό, η γραμμή ποτέ δεν είναι κατειλημμένη και κάποιος πάντα θα απαντήσει.

5. Νόμος του Άλλοθι - Αν πείτε στον προϊστάμενό σας ότι καθυστερήσατε να πάτε στη δουλειά γιατί έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου σας, την επομένη όντως θα σκάσει το λάστιχο του αυτοκινήτου σας.

6. Νόμος των Αλλαγών - Όταν αλλάζετε λωρίδα κυκλοφορίας στο δρόμο, η λωρίδα που μόλις αφήσατε θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα από εκείνη στην οποία μετακινηθήκατε.

7. Νόμος του Μπάνιου - Με το που βυθίζετε το σώμα σας στην μπανιέρα, είναι βέβαιο ότι το τηλέφωνο θα χτυπήσει.

8. Νόμος των Συναντήσεων - Η πιθανότητα να συναντήσετε τυχαία κάποιον που γνωρίζετε αυξάνεται άρδην όταν βρίσκεστε με άτομο που δε θέλετε να σας δουν μαζί.

9. Νόμος του αποτελέσματος - Όταν προσπαθήσετε να αποδείξετε σε κάποιον ότι ένα μηχάνημα δε δουλεύει, εκείνη τη στιγμή θα δουλέψει.

10. Νόμος της Βιομηχανικής - Η ένταση της φαγούρας είναι ανάλογη του βαθμού δυσκολίας στο να ξύσετε το συγκεκριμένο σημείο.

Δείτε και τις Γυναικείες τούμπες

Οι καλικάντζαροι στη Λαογραφία

Λέγανε οι γιαγιάδες τα παλιά χρόνια στα εγγονάκια τους για να κάθονται ήσυχα ότι κάθε νύχτα του Δωδεκαήμερου στους δρόμους του χωριού και στα χαλάσματα κυκλοφορούν οι τρομεροί Καλικάντζαροι!

Μα τι ήταν αυτοί οι καλικάντζαροι; Όπως λοιπόν έλεγαν οι παλιές γιαγιάδες, ήταν αερικά, ξωτικά.

Η πιο δημοφιλής κατηγορία όντων της λαϊκής μας παράδοσης είναι αναμφίβολα οι καλικάντζαροι. Η φαντασία του λαού μας σχετικά με το πώς είναι αυτά τα όντα οργιάζει.

Η αρχή των μύθων που είναι σχετικοί με τους καλικάντζαρους βρίσκεται στα πολύ παλιά χρόνια. Οι Αρχαίοι πίστευαν πως όταν οι ψυχές έβρισκαν την πόρτα του Άδη ανοιχτή, ανέβαιναν στον απάνω κόσμο και τριγύριζαν παντού, χωρίς έλεγχο και περιορισμούς.

Κυκλοφόρησε το τρίτο βιβλίο του Χάρη Αγγελή.

Το τρίτο βιβλίο του εξέδωσε ο συγχωριανός μας Χάρης Βασ. Αγγελής με τίτλο «Ξυπόλυτος καβαλάρης». Πρόκειται για ένα παραμύθι που έχει έντονα τα χαρακτηριστικά οικολογικού ενδιαφέροντος, με πολλά και ποικίλα μηνύματα, αλλά και με απόψεις τεκμηριωμένες με γνώσεις γεωπονίας.

Με ήρωες του παραμυθιού τον «Έκτορα», την οικογένειά του και τα άλογά του, «Κίτσα» και «Ερμής», ξετυλίγεται μια ιστορία, κάπου σε ένα χωριό κοντά στα Μετέωρα, αλλά από την άλλη μεριά του Πηνειού ποταμού (στο Βαλτινό).

Ο μικρός Έκτορας γνωρίζοντας σιγά σιγά τον κόσμο του, «ρουφάει» από την αγράμματη, αλλά σοφή γιαγιά του την ορθολογική και ισορροπημένη άποψη των πραγμάτων, μεταξύ ανθρώπων, ζώων, φυτών και γενικότερα την γνώση της ισορροπημένης λειτουργίας της φύσης.

Η άμεση επαφή με τη φύση του χωριού κάνει τον ξυπόλυτο καβαλάρη να απαξιώνει την χρήση των παπουτσιών, να κυκλοφορεί, αλλά και να ιππεύει ξυπόλυτος.

Το βιβλίο σχεδιάστηκε και εκτυπώθηκε στις «Γραφικές τέχνες: Δ. Τσιγάρα».

Την εικονογράφηση έκανε η Μαίρη Στίνη.

Ο Χάρης Αγγελής είναι γεωπόνος. Έχει εκδώσει άλλα δύο βιβλία με τίτλους: «Μυθιστορίες για μικρούς και μεγάλους» και η «Ερωτευμένη κορομηλιά».

Απεβίωσε ο Νικόλαος Ευαγγέλου Απόχας

Απεβίωσε την Δευτέρα 3 – 1 – 2011 ο σε ηλικία 77 ετών, ο Νικόλαος Ευαγγ. Απόχας. Ο Νικόλαος Απόχας γεννήθηκε το 1933 στο Βαλτινό.

Ήταν παντρεμένος με την Αικατερίνη Νικολάου και είχε δύο παιδιά τον Ευάγγελο και την Σταυρούλα.

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Άγριος καυγάς στη Βουλή από δύο βουλευτίνες του ΠαΣοΚ

Ποιος είδε την βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σούλα Μερεντίτη και δεν την φοβήθηκε! Μόλις άκουσε ότι δεν τοποθετήθηκε εισηγήτρια του κυβερνώντος κόμματος για ένα νομοσχέδιο την άκουσε όλο το κοινοβούλιο!

Δεν πίστευαν στ' αυτιά και τα μάτια τους όσοι βρίσκονταν ή περνούσαν έξω από την αίθουσα του κοινοβουλίου όπου συνεδρίαζε το ΚΤΕ ανάπτυξης. Μόλις η γραμματέας του ΚΤΕ, Κατερίνα Μπατζελή ενημέρωσε την κα Μερεντίτη οτι δεν θα είναι η εισηγήτρια σε ένα επόμενο νομοσχέδιο για την επιτροπή ανταγωνισμού έγινε "το έλα να δεις!"

Η κα Μερεντίτη ένιωσε την οργή να ξεχειλίζει και άρχισε να χτυπάει συνέχεια τα χέρια της στο έδρανο και να φωνάζει!

Πόρτες άνοιξαν και έκλεισαν με θόρυβο και φωνές ακούστηκαν σε μεγάλο μέρος της Βουλής. Κάποιοι έτρεξαν πανικόβλητοι να δουν τι συμβαίνει!

Ήταν η κα Μερεντίτη η οποία δεν μπορούσε με τίποτα να συγκρατήσει τα νεύρα της. Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες απευθυνόμενη προς την κα Μπατζελή της είπε: "Ποια είσαι εσύ που με μηδενική κοινοβουλευτική εμπειρία με αποκλείεις από τις διαδικασίες;"

Κάποιοι φοβήθηκαν μάλιστα οτι η κα Μερεντίτη θα κινηθεί και απειλητικά εναντίον της κας Μπατζελή...

Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

Αντί ευχές παραινέσεις

Ποίημα του Pablo Neruda, βραβείο Nobel Λογοτεχνίας 1971 Σε μετάφραση του Ιωάννου Πάνου.

Αργοπεθαίνει

αυτός που δεν ταξιδεύει,

αυτός που δεν διαβάζει,

αυτός που δεν ακούει μουσική,

αυτός που δεν γνωρίζει να βρίσκει

χαρά στα μάτια του.

Αργοπεθαίνει

Αυτός που καταστρέφει το φιλότιμό του,

Αυτός που δεν δέχεται ποτέ βοήθεια.

Αργοπεθαίνει

Αυτός που γίνεται αιχμάλωτος της συνήθειας

περπατώντας καθημερινά τους ίδιους δρόμους.

Αυτός που δεν αλλάζει ποτέ τα σημεία αναφοράς,

δεν διακινδυνεύει ποτέ να αλλάξει το χρώμα

των ενδυμάτων του ή δεν μιλάει ποτέ σε έναν άγνωστο.

Αργοπεθαίνει

Αυτός που αποφεύγει το πάθος

και το στρόβιλο αυτού, των συγκινήσεων

εκείνων που ξαναδίνουν το φως στα μάτια

και επουλώνουν τις τραυματισμένες καρδιές.

Αργοπεθαίνει

Αυτός που δεν αλλάζει ακρωτήρι

Όταν είναι δυστυχισμένος

στην εργασία ή στον έρωτα,

αυτός που δεν παίρνει ρίσκο

για να πραγματοποιήσει τα όνειρά του,

αυτός που ούτε για μια φορά στη ζωή του

δεν δραπέτευσε από τις συνετές συμβουλές.

Δράσε αμέσως!

Ζήσε τώρα!

Πάρε το ρίσκο σήμερα!

Μην αφήσεις τον εαυτό σου να αργοπαιθένει!

Μην στερήσεις να είσαι ευτυχισμένος!

2011 έτη φωτός

Γράφει ο Χρίστος Αρτινός
Eπιτέλους, άλλη μια αυταπάτη για την αλλαγή του χρόνου, έφθασε στο τέλος της. Πλανιόμαστε να λέμε ότι ο χρόνος αλλάζει. Ο χρόνος παραμένει ο ίδιος, εμείς είμαστε αυτοί που αλλάζουμε ή δεν αλλάζουμε...!

Ο χρόνος αλλάζει μόνο στα ημερολόγια και στα έγγραφα των συναλλαγών μας!

Χρόνος, σαν υπαρκτή έννοια δεν υπάρχει στο Σύμπαν. Ο γραμμικός χρόνος είναι δική μας εφεύρεση για να συνεννοούμαστε!

Όλοι ευχόμαστε την πρωτοχρονιά να γίνουν αλλαγές, δηλαδή να έρθει ένας σωτήρας που κάθε 365 μέρες, τον ονομάζουμε "καινούργιο χρόνο" και να μας αλλάξει τα ...φώτα!!!

Όλοι ξεχνάμε, ότι ο εαυτός μας χρειάζεται να αλλάξει και έτσι συλλογικά να αλλάξουν όλοι.

Οι ευχές υπόσχονται αγάπη, ειρήνη, υγεία, αφθονία, ευημερία και όλα τα καλά του κόσμου! Είναι όμως φραστικές και απλά εθιμοτυπικές. Στο τέλος της χρονιάς κάνοντας έναν πρόχειρο απολογισμό διαπιστώνουμε ότι "όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν"... Αυτά που πραγματικά αλλάζουν είναι αυτά που μας αξίζουν ή αυτά που μας οφείλονται!

"Γίνε η αλλαγή αυτή που θέλεις να έρθει" (Μαχάτμα Γκαντι).

Βεβαίως οι ευχές μας δεν πάνε χαμένες. Δημιουργούν μια ευνοϊκή σκεπτομορφή στο συλλογικό ασυνείδητο, που σιγά-σιγά με το πέρασμα των αιώνων, πείθεται ότι οι αλλαγές γίνονται από μέσα και όχι στα λόγια.

Εν τέλει στην ιστορία της ανθρωπότητας βλέπουμε ότι για να αλλάξουν όλα, γύρω μας και εντός μας, τις αποφάσεις τις παίρνει η καρδιά και όχι ο νους. Αλλάζοντας τον τρόπο που ηχεί η καρδιά μας προς τον κόσμο, αλλάζει και ο κόσμος που αγαπάμε.

Ο αιώνιος χρόνος και η αιώνια Αγάπη είναι ποιότητες που δεν μετρούνται!

Οι ευχές μας, χιλιοειπωμένες, ας αθροισθούν στο συλλογικό ασυνείδητο:

"Έτη φωτός, με πληρότητα και Αγάπη χωρίς όρους και όρια".

Ευτυχισμένο το 2011

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

ψηλή μου δεντρολιβανιά,

κι αρχή - κι αρχή καλός μας χρόνος,

εκκλησιά - εκκλησιά με τ' άγιο θρόνος.

Αρχή που βγήκε ο Χριστός

άγιος και πνευματικός,

στη γη - στη γη να περπατήσει

και να μας - και να μας καλοκαρδίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται

- άρχοντες το κατέχετε -

από - από την Καισαρεία

είσαι αρχό - είσαι αρχόντισσα, κυρία.

Βαστάει εικόνα και χαρτί

με το Χριστό το λυτρωτή,

χαρτί - χαρτί και καλαμάρι,

δες και με - δες και με το παλικάρι.

Κάτσε να φας, κάτσε να πιεις

κάτσε το πόνο σου να πεις,

κάτσε - κάτσε να τραγουδήσεις,

και να μας - και να μας καλοκαρδίσεις.



Που να πρωτοαναστενάξει η Ελλάδα

Ποτέ άλλοτε ένα «νέο έτος» δεν είχε προδικαστεί τόσο αρνητικά, σε βαθμό που η παραδοσιακή ευχή "καλή χρονιά" ν΄ ακούγεται ως ανέκδοτο και αιτία προσβολής! Πέρα από το παρελθόν και το παρόν, κάποιοι φρόντισαν να κάψουν και το μέλλον, προεξοφλώντας, για το …καλό μας, τον κακό μας τον καιρό!...

Στις παραμονές του δύσκολου 2011, αναπολούμε το 10 κι οι αναστεναγμοί έρχονται σωρηδόν : πόσο χειρότερο θάναι, τάχα, το επόμενο ; Θάναι πολύ! Διαβεβαιώνουν οι…νοιαζόμενοι και …ασχολούμενοι μ΄ εμάς. Ξαφνικά, τους πήρε ο πόνος και μετατράπηκαν σε …σωτήρες μας!

Αλήθεια, αυτός ο καημός κι αυτοί οι αναστεναγμοί, που να πρωτοεκδηλωθούν; Στην είσπραξη του λειψού μισθού και του μειωμένου δώρου για τις γιορτές ; Στην ακρίβεια των βασικών και αναγκαίων προϊόντων για το σπίτι και την οικογένεια ; Στη ΔΟΥ με την πληρωμή των υπέρογκων τελών ; Στο πρατήριο με τη βενζίνη στα 1,70 € ; Στο γκισέ της ΔΕΗ με το λογαριασμό αυξημένο κατά 14%; Στις συγκεντρώσεις και τις πορείες, πνιγμένες στο καπνογόνο;

Που να πρωτοαναστενάξει η Ελλάδα, ωρέ σωτήρες;

Ποτέ άλλοτε, οι μέρες γύρω από την πρωτοχρονιά δεν έμοιαζαν με την αναμονή της μοιραίας εξέλιξης, στον προθάλαμο κάποιου Νοσοκομείου, με τους γιατρούς να μην έχουν να πουν τίποτα πιο ευχάριστο, από το τετριμμένο «κάνουμε ό, τι μπορούμε!...».

Η Ελλάδα στο κατώφλι του 2011 κι ο λαός να τρομάζει στο διάβα του, μ΄ όλα όσα του έχουν πει και του λένε συνέχεια, για το περιεχόμενό του.

Κι όμως, οι πολλοί αναστεναγμοί, οργανωμένοι και συντονισμένοι, μπορούν ν΄ αποτελέσουν εκρηκτικό υλικό, ανεξέλεγκτης δύναμης και απροσδιόριστων συνεπειών και εξελίξεων. Είναι κι αυτό κάτι που προκαλεί, μεν, αναστεναγμό, αλλά κάποιας ελπίδας και αισιοδοξίας!...

Πηγή: ΛΟΓΟΠΛΟΚΙΕΣ

Απεβίωσε ο Κωνσταντίνος Κουφοχρήστος του Νικολάου

Απεβίωσε την Τρίτη 27 – 12 – 2010 ο σε ηλικία 72 ετών ο Κωνσταντίνος Κουφοχρήστος του Νικολάου και της Ευαγγελίας. Ο Κωνσταντίνος Κουφοχρήστος γεννήθηκε το 1938 στο Βαλτινό.

Ήταν παντρεμένος με την Μάρθα Ξούρη και είχε δύο κόρες, την Ευαγγελία και την Ιωάννα.
Εργάστηκε για αρκετά χρόνια στο εργοστάσιο «ΚΛΙΑΦΑ» από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Κατοικούσε μόνιμα στα Τρίκαλα.

Τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Μη μου λες αντίο

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη

Mη μου λες καλά λόγια. Μη με παρηγορείς για το μέλλον. Πάνω απ' όλα, μη μου βγάζεις χρησμούς για το παιδί μου.

Δεν θέλω να μου λες τίποτα. Δεν θέλω να ακούω. Θέλω να είναι πρωταπριλιά και όχι πρωτοχρονιά, και οι εφημερίδες να γράφουν ότι είμαστε αγαπημένοι, κεφάτοι, παραγωγικοί, αλλά αφού δεν λένε πρωταπριλιάτικα, μη μου τα δείχνεις.

Μη μου δείχνεις τους κάδους με τα σάπια από τη βροχή σκουπίδια. Μη μου δείχνεις τους ανθρώπους που βουτάνε στους κάδους ψάχνοντας κάτι για να φάνε, ή για να ζεσταθούνε, μέσα στα σαπισμένα σκουπίδια, κάτω από τη βροχή. Μη μου δείχνεις τις ταμπέλες που γράφουν «κλειστόν», τα λουκέτα στα μαγαζιά, τις άδειες παγωμένες αίθουσες αυτών των υβριδίων τσιρίδας και χλίδας που κάποτε αποκαλούσαμε «κέντρα διασκέδασης».

Μη μου δείχνεις τίποτα, μη με πας για ψώνια. Μη μου λες να βγούμε έξω. Δεν αντέχω να βλέπω τη «διασκέδαση» με πρόσωπα το ίδιο σκυθρωπά όσο και στους δρόμους, στις στάσεις των πρωινών λεωφορείων.

Μια τεράστια δίκη έχουμε γίνει, οι μισοί δικάζουμε τους άλλους μισούς για ένα έγκλημα που οι άλλοι μισοί είναι σίγουροι ότι το διαπράξαμε εμείς.

Μη με πας πουθενά. Θέλω να μείνουμε κλειστά, δεν θέλω ψεύτικα κέφια. Εδώ. Εδώ να μείνουμε, γιατί όσο μακριά κι αν πάμε, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το εδώ «μας».

Πολλοί το λένε «κρίση». Εγώ το λέω «ζωή». Κανείς δεν μας υπέγραψε συμβόλαιο ότι θα ήταν μόνο το λουλούδι. Και το αγκάθι μέρος του πακέτου είναι.

Μη με πας πουθενά, θέλω αλήθεια να το ζήσω αυτό που γίνεται. Θα φύγουμε, το ξέρω, μου το έχεις πει ότι θα φύγουμε, οι βαλίτσες στη γωνία και τα εισιτήρια δεν είναι σκηνικά, κάπου οδηγούν. Αλλά μέχρι να φύγουμε, άσε με να μείνω, να σκεφτώ, να μελαγχολήσω ή να γελάσω, είναι και το γέλιο μέσα στο πακέτο των λυγμών.

Και μετά; Μετά είναι ένας άλλος χρόνος... Μια άλλη ζωή. Μη μου λες λοιπόν αντίο, όχι ακόμα.

Μια νέα σφαγή νηπίων

Tης Mαριαννας Tζιαντζη

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα του ΕΚΚΕ, 450.000 (23,3%) παιδιά και έφηβοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Φτώχεια και των γονέων, λέγαμε κάποτε, φτώχεια και των παίδων, διαπιστώνουμε σήμερα.

Η φτώχεια είναι έννοια σχετική, που καθορίζεται ιστορικά και συγκριτικά. Κάποτε, τα φτωχά αγροτόπαιδα πήγαιναν σχολείο ξυπόλυτα, ενώ κάποια υιοθετούσαν μια μέση λύση: φορούσαν τα παπούτσια πριν φτάσουν στο σχολείο και τα έβγαζαν στο σχόλασμα, ώστε να μη φθαρούν στη διαδρομή. Σήμερα, οι περισσότεροι μαθητές έχουν κινητό, ίσως και iPod, όμως τα χαρακτηριστικά της φτώχειας αλλάζουν. Σημάδι της φτώχειας δεν είναι πια το μπαλωμένο ρούχο, αλλά το ανώνυμο, το αγορασμένο από τα φτηνά κινέζικα καταστήματα.

Φτωχά δεν είναι «μόνο» τα παιδιά που δεν ολοκληρώνουν τη 12ετή εκπαίδευση (14,6%), αλλά κι εκείνα που αναγκάζονται να διακόψουν τα μαθήματα μουσικής, τις ξένες γλώσσες ή το φροντιστήριο. Η φοίτηση σε δημόσιο σχολείο δεν είναι τραγωδία, όμως τραγωδία είναι η αδυναμία του δημόσιου λυκείου να συναγωνιστεί το φροντιστήριο στην προετοιμασία για τις ανώτατες σπουδές. Οι τεράστιες οικογενειακές δαπάνες για την ιδιωτική παιδεία δεν φανερώνουν μια δίψα για μάθηση, αλλά είναι τραγικός δείκτης της αποτυχίας της δημόσιας εκπαίδευσης. Και, όπως έδειξε η ίδια έρευνα, το 71,2% των φτωχών παιδιών είναι αναλφάβητα: ακόμα κι αν πέρασαν από τα θρανία, δεν έμαθαν τίποτα. 

Οι ανέορτοι διαχειριστές της Γιορτής

Tου Χρηστου Γιανναρα

Η θρησκειοποίηση του εκκλησιαστικού γεγονότος μοιάζει να κυριαρχεί στον ελληνικό χώρο σήμερα. Να θυμίσω: η θρησκεία είναι γέννημα της ατομοκεντρικής φύσης του ανθρώπου, ανάγκη ορμέμφυτη, ενστικτώδης. Γεννάει την ανάγκη ο πανικός μπροστά στο αίνιγμα του θανάτου, η αοπλία του ανθρώπου απέναντι στο «κακό»: στην αδικία, στο μίσος, στην ιδιοτέλεια του «άλλου», στην αρρώστια, στη φθορά, στον κίνδυνο. Κακεντρεχής, ίσως, όμως αποκαλυπτική η παρατήρηση ότι «μέσα σε ένα αεροπλάνο που μπαίνει σε ζώνη αναταράξεων, δεν υπάρχει κανένας άθεος»!

Η Εκκλησία εμφανίστηκε στην Ιστορία ως άρνηση των όρων της ορμέμφυτης αναγκαιότητας, στους αντίποδες της θρησκείας. Δεν είναι θωράκιση του εγώ, είναι «κοινόν άθλημα», μετοχή σε αγώνισμα αλλαγής του «τρόπου της ύπαρξης». Οχι αλλαγής της συμπεριφοράς και ηθικοποίησης του χαρακτήρα, στόχος είναι να αλλάξει ο τρόπος που υπάρχει ο άνθρωπος.

Η λέξη είχε χρησιμοποιηθεί από τους Ελληνες για να δηλώσει τον «δήμο» ως «πόλη»: τη μετάβαση από την «κοινωνίαν της χρείας» στην «κοινωνίαν του αληθούς». Η Εκκλησία του Δήμου δεν ήταν απλώς μια συνέλευση για ανταλλαγή γνωμών και απόψεων,

ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ

Χρόνια πολλά! Καλές γιορτές!

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα (Κατσιμίχας)

Η γιαγιά μας η καλή

Η γιαγιά αποτελεί μια πολύτιμη πηγή αγάπης για τα παιδιά αλλά και μια σημαντική πηγή εμπειρίας σχετικά με τη φροντίδα και την ανατροφή τους. Έχοντας ήδη μεγαλώσει τα δικά της παιδιά γνωρίζει πώς πρέπει να αντιμετωπίσει τις ποικίλες καταστάσεις και μπορεί να βοηθήσει τους νέους γονείς σε πάρα πολλά ζητήματα.

Μια φορά και ένα καιρό, η γιαγιά μας η καλή μας διάβαζε παραμύθια, μας έλεγε ιστορίες και μας κακομάθαινε κάνοντας μας όλα τα χατίρια.

Μας μάζευε σαν τα κλωσοπουλάκια γύρω της και μας προστάτευε... με την αγκαλιά της.

Μας έλεγε διάφορες παροιμίες, γνωμικά και ιστορίες για δράκους... νεράιδες... και ξωτικά.

Μας δίδαξε όμως και κάτι πολύ σημαντικό, την προσφορά! Το να μοιραζόμαστε τα πράγματα…

Όχι αυτά που μας περισσεύουν... αλλά τα μοναδικά... το ένα!!!

Μας έμαθε τις αξίες της ζωής…

Μα πάνω από όλα, μας έδειξε τη δύναμη της απέραντης κι ανιδιοτελούς αγάπης, της τρυφερής αγκαλιάς και της μεγάλης καρδιάς!

Υπέροχα τα Χριστούγεννα να τα γιορτάζει κανείς με τη συντροφιά της γιαγιάς!

Υπέροχο και το γνωστό ποίημα της γιαγιάς από τα μαθητικά χρόνια, το οποίο το αφιερώνουμε σε όλες τις γιαγιάδες του χωριού μας.

«Η γιαγιά μας η καλή,

έχει κότες στην αυλή,

κότες και κοτόπουλα,

χήνες και χηνόπουλα».

«Άσπρη πάπια με παπιά,

γάιδαρο με τόσα αυτιά,

γαλοπούλες κι ένα γάλο,

φουσκωμένο και μεγάλο».

«Και τον πρώτο πετεινό,

μέσα σ’ όλο το χωριό,

που λαλεί κάθε πρωί,

στης γιαγιάς μας την αυλή».

«Η γιαγιά μας η καλή,

έχει ραπτομηχανή,

και γαζώνει και μπαλώνει,

του παππού το παντελόνι».

 

Και ζήσαμε εμείς καλά…

ΓΡΑΦΕΙ Η ΡΙΚΑ ΒΑΓΙΑΝΗ

«Δεν φταίμε εμείς που οι σημερινοί δεκαεφτάρηδες, μια ολόκληρη γενιά, έχασε τις ελπίδες της για το αύριο».
« Τι θα πει δεν φταίτε; Και ποιος φταίει;»
«Εσείς;»
«Και γιατί να φταίμε εμείς;»
«Και ποιος φταίει;»
«Η τρόικα».
«Και ποιος έφερε την τρόικα;»
«Ε, εεε, τα χρέη».
«Και ποιος φταίει για τα χρέη;»
«Η φοροδιαφυγή».
«Και γιατί να φταίει η φοροδιαφυγή; Φταίει η διαφθορά».
«Και γιατί να φταίει η διαφθορά; Φταίει ο κοντόφθαλμος αναπτυξιακός σχεδιασμός».
«Και γιατί να φταίει αυτός;»
«Και ποιος να φταίει;»
«Φταίνε οι τράπεζες».
«Τα ρουσφέτια».
«Η τεμπελιά».
«Ο λαϊκισμός και η ψηφοθηρία».
«Οχι, φταίει που είχαμε τουρκοκρατία».
«Ο Αμερικάνοι, φονιάδες του ευρώ».
«Οι Κινέζοι».
«Οι πολυεθνικές και η παγκοσμιοποίηση».
«Οι μιζαδόροι».
«Οι μεσάζοντες».
«Οχι, φταίνε οι συνδικαλιστές».
«Και γιατί να φταίνε οι συνδικαλιστές; Φταίνε οι εργοδότες».
«Η Μέρκελ φταίει».
Η «Siemens».
«Οι Εβραίοι και οι μασόνοι».
«Η παγκοσμιοποίηση».
«Ο Καραμανλής».
«Ο Παπανδρέου».
«Φταίνε όλοι οι πολιτικοί - μαζί δεν τα φάγαμε;»
«Γιατί τα φάγαμε μαζί;»
«Και ποιος τα έφαγε;»
«Εσείς!»
«Και γιατί τα φάγαμε εμείς;»
( Φέτος τα Χριστούγεννα λέω να στολίσω κολοκυθιά...)

Τα χοιροσφάγια στο Βαλτινό

Μπήκαμε ήδη στην εβδομάδα των Χριστουγέννων.

Τα Χριστούγεννα έχουν μεγάλη συμβολική αξία, που σηματοδοτεί τη γέννηση του Θεανθρώπου, το μεγάλωμα της ημέρας και τη νίκη του Φωτός έναντι του Σκότους. Είναι λογικό η παγκόσμια συνείδηση να έχει καταχωρήσει τη μέρα αυτή ως τη σημαντικότερη της χρονιάς (από αρχαιοτάτων εποχών) και γι’ αυτό να έχει δημιουργήσει πλήθος από ήθη και έθιμα, θρύλους, και παραδόσεις.

Η λαμπρότητα βέβαια του γιορτασμού των Χριστουγέννων όσο προχωρούν τα χρόνια γίνεται κοσμικότερη και πιο φαντασμαγορική.

Όμως τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα τα χαίρεται κανένας καλύτερα στο χωριό, γιατί εκεί στο χωριό είναι ριζωμένα τα ωραία παραδοσιακά έθιμα, που έχουν χάρη κι ομορφιά.

Ένα από τα πολλά και γνωστότερα έθιμα του Βαλτινού είναι αυτό της χοιροσφαγής (Γουρουνοχαρά).

Παρουσιάζουμε λοιπόν αυτό το θέμα στα «ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ» της εφημερίδας μας.

Κάντε κλικ δεξιά στα ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ για να δείτε τα χοιροσφάγια στο Βαλτινό.

Η ορκωμοσία των αιρετών του Δήμου Τρικκαίων



Πραγματοποιήθηκε σήμερα Κυριακή 19 ­- 12 ­- 2010 στις 12 η ώρα η ορκωμοσία των νεοεκλεγέντων αρχόντων Τοπικών και Δημοτικών Συμβουλίων του Δήμου Τρικκαίων.

Η ορκωμοσία έγινε στο Πνευματικό κέντρο του Δήμου, από τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Τρίκκης Αλέξιο και παρουσία πολιτικών στρατιωτικών και κοινωνικών αρχών.

Οι νέοι τοπικοί και δημοτικοί άρχοντες έδωσαν τον όρκο τους μέσα σε πλήθος κόσμου, και δήλωσαν πανέτοιμοι να αναλάβουν από 1-­1-­2011 τα ινία των δημοτικών υποθέσεων.



Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία στο έργο τους.

Ετήσιο μνημόσυνο του Ευθυμίου Καραθανάση.

Τελέστηκε σήμερα Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010 στον Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Βαλτινού το ετήσιο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του συγχωριανού μας Ευθυμίου Καραθανάση.

Ο Ευθύμιος Καραθανάσης του Ηλία και της Στεφανίας γεννήθηκε το 1957 στο Βαλτινό και πέθανε 30 Δεκεμβρίου 2009, σε ηλικία 52 ετών. Παντρεμένος με την Σοφία Μπάλτου απόκτησαν τρία παιδιά Τον Ηλία, την Στεφανία και τον Νίκο.

Ήταν Πυροσβέστης στο επάγγελμα και από τους πιο πρόσχαρους ανθρώπους του χωριού.

Θα τον θυμόμαστε όλοι μας με τις καλύτερες αναμνήσεις.

Για ριλάξ και για ξεκούραση

Του Διογένους μύθοι

Λένε ότι ο Διογένης τριγυρνούσε στους δρόμους της Αθήνας ντυμένος με κουρέλια και κοιμόταν στα κατώφλια των σπιτιών.

Λένε πως ένα πρωί, όταν ο Διογένης ακόμα ήταν μισοκοιμισμένος μπροστά σε μια πόρτα όπου είχε περάσει τη νύχτα του, πέρασε από εκεί ένας πλούσιος γαιοκτήμονας.

«Καλημέρα» είπε ο άρχοντας.

«Καλημέρα» αποκρίθηκε ο Διογένης.

«Αυτή η εβδομάδα μου πήγε πολύ καλά κι ήρθα να σου δώσω αυτό το πουγκί με τα χρήματα»

Ο Διογένης τον κοίταξε αμίλητος και συνέχισε να κάθεται ακίνητος.

«Πάρ’ τα. Δεν είναι παγίδα. Δικά μου είναι και σου τα δίνω. Ξέρω ότι τα χρειάζεσαι περισσότερο από εμένα»

«Εσύ έχεις κι άλλα;» ρώτησε ο Διογένης.

«Και βέβαια έχω» αποκρίθηκε ο πλούσιος. «Έχω κι άλλα πολλά»

«Και δεν θα ήθελες να είχες περισσότερα από όσα έχεις;»

«Ναι, και βέβαια θα ήθελα»

«Τότε κράτησε αυτά τα χρήματα, γιατί εσύ τα χρειάζεσαι περισσότερο από εμένα»

Ορισμένοι διηγούνται πως ο διάλογος συνεχίστηκε κάπως έτσι:

«Έχω ήδη ένα κέρμα» είπε ο Διογένης, και του το έδειξε, «και θα μου φτάσει για ένα πιάτο πληγούρι, ίσως και για μερικά πορτοκάλια»

«Σύμφωνοι, όμως θα πρέπει να φας κι αύριο και μεθαύριο και την επόμενη μέρα. Αύριο που θα βρεις λεφτά;»

«Αν εσύ με διαβεβαιώσεις, χωρίς κανένα ενδεχόμενο λάθους, ότι θα είμαι ζωντανός αύριο, τότε ίσως να πάρω τα χρήματά σου…»

Χειμωνιάτικες εικόνες του χωριού.

Το γάλα στον γαλατά

Ο χιονιάς δεν σταματάει τις δραστηριότητες και τις αγροτικές ασχολίες των κατοίκων. Ο κτηνοτρόφος με όλες τις καιρικές συνθήκες θα αρμέξει τα ζώα του και θα πάει το γάλα στον γαλατά. Μέσα στο χιονισμένο τοπίο η γραφική παρουσία του συνθέτει πανέμορφο πίνακα ζωγραφικής.

 

Ψήνοντας κάστανα

Η πρόχειρη φωτιά για να ζεστάνει τα χέρια του μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο αποτέλεσε και την ευκαιρία για να ψήσει και μερικά κάστανα. Τον συναντήσαμε κάπου στο χωριό Φιλύρα και απαθανατίσαμε το σκηνικό.

 

Η πατερίτσα

Στην πατερίτσα ακούμπησε να πει την αλφαβήτα

κι η πατερίτσα ήταν ξερή κι απόλυσε κλωνάρια

κλωνάρια χρυσοκλώναρα, χρυσοκομποδιασμένα...