ΑΝΑΡΡΙΧΗΣΗ

 

«Στα κρυφά φεύγω με όλα τα κλοπιμαία του νου μου», λέει ο Ελύτης και μου το θυμίζει το αναρριχητικό φυτό που σκαρφαλώνει στον κάθετο τοίχο και κάπου στα μισά της προσπάθειας κολλάει προδομένο από το λειψό κουράγιο του. Μου θυμίζει τον εαυτό μου: καθοδηγούμενος από έναν άρπαγα νου, που, όπως λέει ο ποιητής, κλέβει ό,τι ωφελιμιστικό συναντήσει στον δρόμο του, ό,τι ωραίο και καθοριστικό, αλλά το ξαφνικό εμπόδιο ενός πάσης φύσεως τοίχου μου εμποδίζει την ανάβαση. Εκεί, τότε, αρχίζω τη μεγάλη προσπάθεια της υπέρβασης του φραγμού. Σε πολλούς τοίχους θέλησα να αναρριχηθώ στη ζωή μου, αλλά στους περισσότερους έφτανα μόνο μέχρι τη μέση τους κι εκεί έμενα μαρμαρωμένος, αφήνοντας την κόμη μου λυτή να μακραίνει και να κυματίζει στον άνεμο. Μια ψευδαίσθηση ελευθερίας μεν, αλλά και προοδευτικής καθόδου. Κι εδώ, τώρα, στον απόκρημνο αυτόν τοίχο μπροστά μου, δεν είναι φυτό αυτό που έμπηξε τα νύχια του στην πέτρα για να κρατηθεί, αλλά ο εαυτός μου ‒ να τος, τον βλέπω συνεχώς‒ που μάχεται με το ατελέσφορο. Ήδη νικημένος.

Του Ηλία Κεφάλα