Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ζωντανή περιγραφή ορειβατικής διάσχισης στην ανατολική πλευρά του Κόζιακα, γραμμένη από τον Νίκο Μερτσιώτη. Με λόγο άμεσο και παραστατικό, ο πεζοπόρος καταγράφει μια χειμωνιάτικη πορεία από το Ξυλοπάροικο προς την Κόρη και τον Πρόδρομο, αναδεικνύοντας την άγρια ομορφιά του τοπίου, τη σιωπή του δάσους και τη ζεστή φιλοξενία των ανθρώπων της περιοχής. Πρόκειται για ένα μικρό οδοιπορικό που συνδυάζει τη φυσιολατρική εμπειρία με την ανθρώπινη επαφή, μεταφέροντας στον αναγνώστη την αίσθηση της περιπέτειας και της γαλήνης που προσφέρει το βουνό.
Ξυλοπάροικο-Κόρη-Πρόδρομος. Άλλη μια διάσχιση
στην ανατολική μεριά του Κόζιακα.
Ξεκινώντας
από το Ξυλοπάροικο πήραμε την ανηφόρα για την Κόρη. Το μονοπάτι πλέον
καλοσημαδεμένο, έτοιμο να υποδεχτεί τους πεζοπόρους στην Πανθεσσαλική συνάντηση
του Μαΐου. Πότε μέσα σε δρυς, πότε σε βελανιδιές και αιωνόβιες καστανιές,
αφήνουμε τα ίχνη μας στο λιγοστό χιόνι που έχει ρίξει από προχτές. Μαζί με τα
δικά μας, και αυτά ενός ζαρκαδιού που τρόμαξε από την παράταιρη παρουσία μας.
Λίγο
πριν φτάσουμε στον όμορφο οικισμό της Κόρης, γεμίζουμε τα παγούρια μας στη
βρύση του Γεράση. Μέσα στο χωριό συναντήσαμε ελάχιστους ανθρώπους. Σπίτια
ερμητικά κλειστά, περιμένουν τους επισκέπτες του καλοκαιριού για να ζωντανέψουν
ξανά. Συνεχίζουμε την πορεία μας προς τα βόρεια, με το μάτι να μη χορταίνει να
κοιτάει τα δυσπρόσιτα βράχια της ανατολικής ορθοπλαγιάς του Κόζιακα. Κάτω απ' τα
βράχια το δάσος πλέον πυκνό. Η ησυχία του, διαπεραστική. Μαζί με το φρέσκο
χιόνι η βλάστηση δε μας αφήνει να κινηθούμε όσο γρήγορα θέλαμε. Τραβερσάρουμε
μέσα σε δάσος οξιάς, δρυός και καστανιάς μέχρι το πέρασμα της Θύρας. Από κει
και κάτω μας συντροφεύει η θέα του κάμπου και του χωριών.
Φτάνοντας
στον Πρόδρομο δίπλα στο ξωκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους δεν θα μπορούσαμε να
τύχουμε καλύτερης υποδοχής. Το καζάνι έβραζε και η μανέστρα ήταν έτοιμη να
σερβιριστεί στους λιγοστούς προσκυνητές του εσπερινού. Οι κάτοικοι με χαρά μας
φίλεψαν από ένα πιάτο, την ώρα που μας ρωτούσαν με περιέργεια από που
ερχόμαστε. Μετά το φαγητό ήρθε και το τσίπουρο, για να κλείσει όμορφα άλλη μια
μέρα στο βουνό!
Νίκος
Μερτσιώτης 2025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου