Η ημέρα των ερωτευμένων

Η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να δείξουμε ακόμα μια φορά τον έρωτα και την αγάπη μας.

Την ημέρα αυτή λοιπόν, ας εκφραστούμε κι ας πούμε στον αγαπημένο ή την αγαπημένη μας ότι είναι κάτι ξεχωριστό στη ζωή μας, ότι χωρίς αυτόν δε ζούμε, ότι μαζί του πετάμε στα ουράνια… και τόσα άλλα που μπορεί να νιώθουμε όταν το συναίσθημα της αγάπης κυριαρχεί στην καρδιά μας.

Μια καλή πρόταση θα ήταν να συνοδέψτε τα δώρα σας με κάποια σύντομα ποιηματάκια αγάπης, που θα συγκινήσουν τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σας.

Παραθέτουμε παρακάτω ένα δείγμα, μια συλλογή με σχετικά ποιηματάκια αγάπης. Αδράξτε την ευκαιρία, εκφραστείτε και ζήστε μέσα από αυτά τη δική σας αγάπη, χαρίστε τα και μοιραστείτε με τον άνθρωπό σας τις δικές σας στιγμές ευτυχίας.

«Αγαπώ την συντομία
και δυο λέξεις θα σου πω,
η μια είναι σε Λατρεύω
και η άλλη Σ’ ΑΓΑΠΩ…!»

«Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ
τίποτ’ άλλο να πω
πιο βαθύ, πιο απλό
πιο μεγάλο!»

«Πιστεύω στη ζωή
γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχει αγάπη.
Πιστεύω στην αγάπη
γιατί χωρίς αυτή δεν υπάρχεις εσύ.
Πιστεύω σε εσένα
γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχω εγώ!»

«Φαντάζομαι ένα βιβλίο χωρίς γράμματα
φαντάζομαι μια φωτογραφία χωρίς εικόνα
φαντάζομαι έναν ήλιο χωρίς ακτίνες
μα δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα!»

Ιστορικές αναδρομές του τόπου μας

Οι απογευματινές ώρες κύλισαν όμορφα στ’ αμπέλι. Η δουλειά είναι χαρά και δημιουργία. Όμως, έστω και λίγες στιγμές ανάπαυλας πάντα είναι βάλσαμο για ένα κορμί καταπονημένο. Όση ώρα ξαπόσταινα, με διάθεση ρεμβαστική ατένιζα τα επιβλητικά στενά της Πόρτας. Κι εκεί που απολάμβανα τη θέα του τοπίου, αναζητώντας τον ψυχικό ανασασμό και την πνευματική λύτρωση, ήρθαν στο νου μου οι εξιστορήσεις του Τίτου Λίβιου. Σύμφωνα -λοιπόν- με τα γραφόμενα του, όταν ο βασιλιάς των Αθαμάνων Αμύνανδρος πέρασε τα στενά της Πόρτας κινήθηκε άμεσα προς την πόλη Φαίκα, την οποία κατέλαβε με τη δύναμη των όπλων (Βιβλίο 32, κεφ. 14). Ύστερα, διέσχισε τον Πορταϊκό ποταμό και κατευθύνθηκε εναντίον των Γόμφων. Οι κάτοικοι κλείστηκαν στα ισχυρά τείχη της πόλης και κατάφεραν να αντισταθούν για μερικές μέρες. Όταν όμως οι Αθαμάνες έφεραν ψηλές σκάλες και πολιορκητικές μηχανές, τότε καταλείφθηκαν από φόβο κι αναγκάστηκαν να παραδοθούν. 

Συλλογιζόμουνα αυτή την ιστορία, ρίχνοντας λοξές ματιές πότε στη Μαγούλα της Φήκης και πότε στη λοφοσειρά της Επισκοπής. Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα πως βρισκόμουνα ανάμεσα σε δυο αρχαίους λόφους. Με αναπτερωμένες τις δυνάμεις μου άρχισα να σκάβω ξανά το αφράτο χώμα, Και κάθε φορά που το μέταλλο έμπαινε βαθιά στα σπλάχνα της γης, μονολογούσα πως κάπου εδώ βρίσκονται τα αποτυπώματα των αρχαίων Αθαμάνων. Για του λόγου το αληθές, ο χάρτης που αποτυπώνει την πορεία που ακολούθησε ο Αμύνανδρος με τον στρατό του....., μέσα από τ’ αμπέλι μου.

Του Βασίλη Πανάγου

Σταθερή και νικηφόρα η πορεία της ποδοσφαιρικής ομάδας του Α. Ο. Βαλτινού

Νίκη με 1-0 πέτυχε η ομάδα του Βαλτινού επί του Ορφέα Ασπροβάλτου την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2019 στο γήπεδο της Κάτω Ελάτης, στον αγώνα πρωταθλήματος της Β΄ Ερασιτεχνικής του 2^ου ομίλου της Ε.Π.Σ. Τρικάλων.

Δείτε στο βίντεο από το (trikalascore.gr) μερικές φάσεις του αγώνα.

Τα Αποτελέσματα όλων των αγώνων της Β' ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗΣ 2ου Ομίλου.

ΟΡΦΕΑΣ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΟΥ  -  Α.Ο. ΒΑΛΤΙΝΟΥ                                      0-1

Α.Ο. ΔΡΟΣΕΡΟΥ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ    -   Α.Ο. ΠΡΙΝΟΥΣ                              3-0

ΔΟΞΑ ΧΡΥΣΟΜΗΛΙΑΣ   -   Α.Ο. ΔΕΝΡΟΧΩΡΙΟΥ                                 4-7

Α.Ο. ΒΥΤΟΥΜΑ     -   Π.Ο. ΓΟΜΦΩΝ                                                      4-1

Α.Ο. ΤΖΟΥΡΤΖΙΑΣ ΑΣΠΡΟΠΟΤΑΜΟΥ  -  ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΥΓΑΡΙΑΣ      1-0

Α.Ο. ΘΕΟΠΕΤΡΑΣ     -    Α.Ο. ΦΩΤΕΙΝΟΥ                                               3-0

ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΠΙΑΛΕΙΑΣ   -    Α.Ο. ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΙΑΚΟΣ                   0-3

Π.Ο. ΠΑΛΑΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟΥ      -    Α.Ο. ΦΙΛΥΡΑΣ                             3-0

1 Team(s) not playing: Α.Ο. ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΡΟΠΩΤΟΥ

Η βαθμολογία

1  Α.Ο. ΔΡΟΣΕΡΟΥ ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ                         40       

2  Α.Ο. ΘΕΟΠΕΤΡΑΣ                                               37       

3  ΑΠΟΛΛΩΝ ΛΥΓΑΡΙΑΣ                                      35       

4  ΟΡΦΕΑΣ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΟΥ                                 34       

5  Α.Ο. ΠΡΙΝΟΥΣ                                                     32       

6  ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ ΠΙΑΛΕΙΑΣ                                    31

7  Π.Ο. ΠΑΛΑΙΟΜΟΝΑΣΤΗΡΟΥ                          31

8  Α.Ο. ΒΑΛΤΙΝΟΥ                                                  29       

9  Α.Ο. ΒΥΤΟΥΜΑ                                                   26       

10  Α.Ο. ΤΖΟΥΡΤΖΙΑΣ ΑΣΠΡΟΠΟΤΑΜΟΥ         24       

11  Α.Ο. ΚΕΡΑΥΝΟΣ ΡΟΠΩΤΟΥ                           20       

12  ΔΟΞΑ ΧΡΥΣΟΜΗΛΙΑΣ                                    16       

13  Α.Ο. ΔΕΝΡΟΧΩΡΙΟΥ                                        16       

14  Α.Ο. ΦΩΤΕΙΝΟΥ                                                12       

15  Π.Ο. ΓΟΜΦΩΝ                                                     9       

16  Α.Ο. ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΙΑΚΟΣ                               3

17  Α.Ο. ΦΙΛΥΡΑΣ                                                     0        

Οι ποιητές Ηλίας Κεφάλας και Γεωργία Κολοβελώνη σε Ιταλική Ανθολογία Ποίησης

Κυκλοφόρησε στην Ιταλία η ποιητική ανθολογία «Pegaso Greco» - Poeti Greci contemporanei – Antologia sull’ arte poetica»  των εκδόσεων  της Ομοσπονδίας Ιταλών Συγγραφέων FUIS [Federazione Unitaria Italiana Scrittori] που εκδόθηκε το 2018 στη Ρώμη. Η ανθολογία επιγράφεται στα ελληνικά «Σύγχρονοι Έλληνες Ποιητές» και την επιμελήθηκαν ο Γεράσιμος Ζώρας, καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Ιταλική και Συγκριτική Λογοτεχνία,  και η Ελένη Παρασκευά, απόφοιτος της Φιλοσοφικής του ΕΚΠΑ με μεταπτυχιακές σπουδές στη Ρώμη και το Μάντσεστερ, στέλεχος του Ιταλικού Υπουργείου Παιδείας.

 Ανθολογούνται σαράντα σύγχρονοι Έλληνες ποιητές με ένα ή δύο ποιήματα ο καθένας. Ανάμεσα σε σημαντικούς  ποιητές, όπως οι: Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Γιώτα Αργυροπούλου, Νάσος Βαγενάς, Γιώργος Βέης, Αναστάσης Βιστωνίτης, Γιάννης Δάλλας, Κική Δημουλά, Μαρία Καρδάτου, Γιώργος Κεντρωτής, Πρόδρομος Μάρκογλου, Στέλιος Μαφρέδας, Τίτος Πατρίκιος, Τάσος Πορφύρης, Λευτέρης Πούλιος, Κώστας Ριζάκης, Νίκος Φωκάς, Αντώνης Φωστιέρης, Ντίνος Χριστιανόπουλος κ.ά.,  συμπεριλαμβάνονται και οι συμπολίτες ποιητές Ηλίας Κεφάλας και Γεωργία Κολοβελώνη.

Μια σημαντική διάκριση, τόσο για τον Ηλία Κεφάλα, ο οποίος έχει σημαντικό λογοτεχνικό έργο και ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες, όσο και για τη νεότερη ποιήτρια Γεωργία Κολοβελώνη.

Ο Ηλίας Κεφάλας, διακεκριμένος ποιητής, πεζογράφος και κριτικός, έχει εκδώσει 34  βιβλία με ποίηση, πεζογραφία, δοκίμιο, λογοτεχνία για παιδιά, καθώς και μία ποιητική ανθολογία. Τα πιο πρόσφατα ποιητικά βιβλία του είναι «Λεζάντες για τ' αόρατα» (Γαβριηλίδης, 2016), το οποίο ήταν στη βραχεία λίστα για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και «Σκοτεινά σονέτα και άλλα βροχερά ποιήματα», (Γαβριηλίδης, 2018).

Η  Γεωργία Κολοβελώνη έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Ιστορίες με λυπημένη αρχή» (Νέος Αστρολάβος /Ευθύνη, 2012) και «Μελάνι στον ουρανίσκο» (Εκδόσεις Μελάνι, 2015).  Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, καθώς και σε συλλογικούς τόμους.

Ενθυμήματα από το παλιό Βαλτινό «Στο αρτεσιανό με την κουπάνα»

Το υγρό στοιχείο, λίκνο της ζωής και λίκνο πολιτισμών, ανέκαθεν υπήρξε αντικείμενο λατρείας και βαθειάς ανθρώπινης έγνοιας. Έτσι, το νερό σ' όλες τις μορφές του: Θάλασσα, ποτάμι, λίμνη, πηγή, πηγάδι, ή τεχνητή κρήνη, φιλοξένησε πάντοτε δίπλα του τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του.
Για πολλούς αιώνες οι φυσικές πηγές των ποταμών αποτελούσαν για τον άνθρωπο και τα ζώα του τον μοναδικό τρόπο εφοδιασμού του απαραίτητου προς τη ζωή νερό.

Οι άνθρωποι το μετέφεραν σε μεγάλα δερμάτινα φλασκιά, σε δοχεία ξύλινα μεταλλικά ή πήλινα και το αποθήκευαν σε αγγεία για τις ανάγκες τους.

Σιγά - σιγά με τις γεωτρήσεις άρχισε η ανόρυξη τουλούμπων και αρτεσιανών, πρώτα σε κεντρικά κοινοτικά σημεία και στη συνέχεια σε ιδιωτικούς χώρους.

Κατά τη δεκαετία του ΄60 σχεδόν όλοι στο Βαλτινό έβγαλαν δική τους Τουλούμπα ή δικό τους ιδιόκτητο αρτεσιανό στις αυλές των σπιτιών τους.

Τα κοινοτικά αρτεσιανά μέσα στο χωριό Βαλτινό ήταν τέσσερα.

Η γεώτρηση του πρώτου στην κεντρική πλατεία έγινε το 1946 ενώ τα υπόλοιπα τρία έγιναν το 1957.

Παρουσιάζουμε παρακάτω εικόνες από τη ζωή των κατοίκων του χωριού στα αρτεσιανά, με τις κουπάνες.

Τα Βαλτσινιώτικα

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ’ το χωριό μας.

Είναι της μόδας, φίλοι μου και έχει πολύ κέφι
οι άνθρωποι να βγάζουνε φωτογραφίες selfie.

Κι είναι φαινόμενο συχνό μ’ άριστες επιδόσεις,
με μια ματιά στο Facebook, θα το διαπιστώσεις.

Όπερ δοθείσης δηλαδή, η όποια ευκαιρία,
όλοι ποζάρουν στο φακό για μια φωτογραφία.

Selfie με φίλους και γνωστούς, με συγγενείς κι αδέρφια,

Selfie στα γλέντια, στις χαρές και στου τσακίρ τα κέφια.

Selfie η γιαγιά  με τον παππού εκεί στο πανηγύρι,
selfie στου τρύγου τη χαρά πάνω στο πατητήρι.

Selfie με τους επώνυμους και μ’ όλα τα παρτάλια

μ’ όλους αυτούς του Lifestyle, που βγαίνουν στα κανάλια.

Εγώ όμως selfie λαχταρώ -κι αυτό δεν είναι ψέμα-
με το πορτραίτο του dorian grey και να το κάνω θέμα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα, που λέμε τον καημό μας,

που ψιλοκριτικάρουμε τα «ωραία» απ’ το χωριό μας.

Έτσι στο μέλλον κάποτε, όσοι θα μας κοιτάνε

θα βλέπουνε τις φάτσες μας και μάλλον θα γελάνε.

Τα καβάκια - οι λεύκες

Οι ψηλόλιγνες λεύκες, τα καβάκια, όπως τα λένε οι παλαιότεροι, στην περιοχή μας, με την υψίκορμη φιγούρα τους στέκονται εκεί όρθια, σαν ακτίνες του ηλίου, πότε σε συστάδες πότε μόνα τους, αλλά πάντα ευθυτενώς σαν να προδιαγράφουν την πορεία του ανθρώπου (άνω-θρόσκω), και δημιουργούν την κατάλληλη αντίστιξη στις οριζόντιες γραμμές των καλλιεργειών. 

Και όταν κάποιες φορές, η συνηθισμένη τοπική ομίχλη κατακάθεται στην πεδιάδα, οι λεύκες αυτές προεξέχουν από το γαλακτώδες στρώμα της και γίνονται οι πρωταγωνίστριες ενός απόκοσμου θεάματος.

Τέτοιες λεύκες, τα ονομαζόμενα «καβάκια», υπάρχουν διάσπαρτες στην περιοχή του Βαλτινού, της Φωτάδας, της Κάτω Ελάτης και γενικότερα της ευρύτερης περιοχής της χώρας μας.
Η λέξη καβάκι (τουρκ. Kavak) σημαίνει είδος λεύκας, η μαύρη ευθυτενής λεύκα. Οι ακτίνες του ηλίου θα λέγαμε εμείς.

Σύμφωνα με την μυθολογία είναι οι κόρες του Ηλίου, οι Ηλιάδες που υπεραγαπούσαν τον αδελφό τους Φαέθοντα.
Όταν εκείνος πέθανε, έκλαιγαν τόσο πολύ ώστε οι ίδιες μεταμορφώθηκαν σε λεύκες και τα δάκρυά τους σε κεχριμπάρια.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΒΑΛΤΙΝΟΥ

'' Οι καιροί ου μενετοί '' (Οι ευκαιρίες δεν περιμένουν)
Θουκυδίδης
Με γνώμονα τις προκλήσεις των καιρών τίς δυνατότητες, καθώς και αρμοδιότητες που δίνει το νέο πρόγραμμα ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ 1 στίς τοπικές κοινότητες να αναπτύξουν δραστηριότητες και να συμβάλλουν στην καλύτερη ποιότητα ζωής, πολιτισμού και προστασίας του περιβάλλοντος των κατοίκων και της περιοχής τους αποφάσισα να θέσω υποψηφιότητα ως Πρόεδρος της Κοινότητας Βαλτινού στις επερχόμενες Εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Ως Πρόεδρος του Εκπολιτιστικού Συλλόγου Βαλτινού έχοντας φυσικά την σύμπνοια και στήριξη αρκετών συγχωριανών μου και γνωρίζοντας με ως ''μπροστάρη'' σε ''καυτά'' θέματα που απασχόλησαν κατά καιρούς την κοινότητα μας πετύχαμε καταπληκτικά πράγματα!
Η κινητοποίηση του Λυκείου, Δημοτικού,και Νηπιαγωγείου για δενδροφύτευση στον περιβάλλοντα χώρο της κοινότητας και χώρου της Παναγίας,η προστασία απο την παράνομη υλοτομία στο ξωκλήσι της Παναγίας,η διαμαρτυρία για την πώληση του Γαλατάδικου,η διαμαρτυρία για την κατασκευή ρυπαντικής Μονάδας Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας με καύση ελαίων με την επιτυχή της έκβαση μάλιστα σε Πανελλήνιο επίπεδο ήταν μερικές απο τις επιτυχημένες δράσεις μας !
Με την στήριξη σας στις επερχόμενες Εκλογές θα καταφέρουμε και πάλι να εκπληρώσουμε τους στόχους, σχέδια και τις μεγάλες δυνατότητες που έχει η Κοινότητα μας αλλά δυστηχώς τόσο καιρό τις στερείται..
Δίνοντας πρώτος το σύνθημα και δουλεύοντας αμισθί αφού και
τα ''έξοδα μετακίνησης'' που αντιστοιχούν στους Προέδρους Κοινοτήτων θα τα Επιστρέφω-Δωρίζω στους Συμβούλους η Χωριανούς ''ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ'' ας φέρουμε την Κοινότητα μας στο επίπεδο που της αξίζει !!!
Η Αγάπη για το χωριό μας δείχνετε μέσα από τίς πράξεις μας!!!

Με τιμή

ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ

Υποψήφιος Πρόεδρος Κοινότητας Βαλτινού

Λέξεις του τόπου μας, από το Γλωσσάρι Ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής. ΡΟ

Του Ευαγγέλου Στάθη Φιλολόγου

Συνεχίζοντας την παρουσίαση μέρους από το λεκτικό – γλωσσολαογραφικό υλικό που αφορά τον τόπο μας, και το οποίο έχει καταγραφεί στο βιβλίο μου με τίτλο: «Γλωσσάρι ιδιώματος Δυτικής Θεσσαλίας και ευρύτερης περιοχής αυτής», γίνεται μια επιλογή λέξεων που αρχίζουν από το γράμμα (Ρ) και παρουσιάζονται παρακάτω με αλφαβητική σειρά:

ραγάζι  του  ουδ. ουσ.  φυτό άγριο υδρόφιλο που ευδοκιμεί σε βαλτώδη μέρη· τα φύλα του είναι μακριά και σχοινώδη, γι’ αυτό και κατασκεύαζαν ψάθες και ψάθινα αντικείμενα μ’ αυτά

ραγκστές  οι θηλ. ουσ.  και ραντστές· είδος φαγητού που  παρασκευάζεται από μικρούς σβώλους ζυμαριού, τους οποίους βράζουν όπως τις χυλοπίτες· τρώγεται με το κουτάλι ως σούπα· δεν είναι ιδιαίτερα νόστιμο, γι’ αυτό παλιά θεωρούνταν φτωχοφάι· συνηθίζονταν ως φαΐ λεχώνας ή ως σούπα τους χειμερινούς μήνες

ράκλα  η θηλ. ουσ.  η ράχλα· μούχλα, αράχνιασμα και ως επίρρ. ανάκατα, άτακτα: ανοικουκύριυτη γναίκα, ούλα ράκλα τά ’χει  στου σπίτι τς (ανάκατα και βρώμικα)

ράνου  ρ. μεταβ. αόρ. έρανα· ραίνω, ραντίζω, βρέχω: στη φράση θα σι κάνου, θα σι ράνου ( θα σε διορθώσω, θα σου τις βρέξω)

ρασεύου  ρ. λέγεται για ψάρια που βρίσκονται σε ράση (βλ. λ.)

ράση  η θηλ. ουσ.  η περίοδος αναπαραγωγής των ψαριών: έπχιασα πουλλά ψάργια μι του λιχτάρι, γιατί τ ’απέτχα (τα πέτυχα) απάν’ στη ράση

ραχατεύου  ρ. αμετάβ. (σπάν. μεταβ.) αόρ. ραχάτιψα· τεμπελιάζω, χουζουρεύω: μεαρέσει  να ξαπλώνου κι να ραχατεύου κουντά στου τζάκι  – άι, τι καλά! μι ραχάτιψι του κρασάκι  που ήπχα

ρέμπιλους   επίθ. η ρέμπιλους η ρέμπιλην του ρέμπιλου· άτακτος, αχαΐρευτος, τεμπέλης, ασυμμάζευτος

ρέντζα  η θηλ. ουσ. το στομάχι της κότας και των πουλιών γενικότερα

ρεύση  η θηλ. ουσ. η ονείρωξη· η εκσπερμάτιση του άντρα κατά την ώρα του ύπνου, που συνδέεται με ερωτικά όνειρα

ριβάνι  του ουδ. ουσ. και αριβάνι· γρήγορο περπάτημα αλόγου (κατ’ επέκταση και ανθρώπου): πουλύ γλήγουρους τς δλειές τ’, τρέχει  παντού ριβάνι

ριβανί  του  ουδ. ουσ.  το ραβανί, γλύκισμα ταψιού

ριβανίλα  επίρρ. βλ. λ. ριβάνι

ριβένι  του ουδ. ουσ.  χωράφι με αδύνατο χώμα σε πλαγιές λόφων και βουνών, κατάλληλο για αμπέλια

ριζά  τα ουδ. ουσ. χωράφια σε πρόποδες βουνού ή σε πλαγιές

ριζάρι  του ουδ. ουσ. και αρζάρι· φυτό του οποίου οι ρίζες αποτελούσαν πρώτη ύλη για βαφή μάλλινων νημάτων· το χρώμα του το λέγανε ριζαρί

Στη βελτίωση του δρόμου Φωτάδας – Διαλεκτού προχωρά η Αντιπεριφέρεια Τρικάλων

Ένα νέο οδικό έργο πρόκειται να υλοποιήσει το επόμενο διάστημα στην Περιφερειακή Ενότητα Τρικάλων η Περιφέρεια Θεσσαλίας, καθώς υπεγράφη η σύμβαση κατασκευής του έργου Πρόκειται το έργο «Βελτίωση οδού Φωτάδας – Διαλεκτού» συνολικού προϋπολογισμού 240.000 ευρώ.

Όπως ανέφερε ο αντιπεριφερειάρχης Τρικάλων Χρήστος Μιχαλάκης «με τις παρεμβάσεις αυτές βελτιώνουμε την ασφάλεια του οδικού δικτύου της  Π.Ε. Τρικάλων. Πρόκειται για συντηρήσεις απολύτως απαραίτητες για την μείωση της επικινδυνότητας  και για την αναβάθμιση των μετακινήσεων των πολιτών».

Αντικείμενο έργου:

Με το παρόν έργο προβλέπονται εργασίες βελτίωσης και ασφαλτόστρωσης τμήματος της οδού από  Φωτάδα προς Διαλεκτό μήκους 1.100m περίπου. Θα εκτελεστούν εργασίες χωματουργικών, τεχνικών,  οδοστρωσίας, ασφαλτικών και σήμανσης.

Πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου στο καφέ Ηλεκτρόφωνο η κοπή πίτας του Α.Ο Βαλτινού

Σε μία πολύ όμορφη γιορτή, το σωματείο έκοψε την Πρωτοχρονιάτικη πίτα του. Το παρών έδωσε η διοίκηση της ομάδας με επικεφαλής τον πρόεδρο του ΑΟΒ Παναγιώτη Καλαμπάκα, τον άνθρωπο, ο οποίος με τους συνεργάτες του κατάφερε να βγάλει την ομάδα από την αφάνεια και να την ανεβάσει συνεχώς επίπεδο, ο προπονητής Μάκης Ζαβλανός, αλλά και όλοι οι ποδοσφαιριστές.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Δήμαρχος Τρικκαίων, Δημήτρης Παπαστεργίου, ο πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου Μιχάλης Λάππας, ο Αντιδήμαρχος Κων/νος Ψύχος και εκ μέρους της ΕΠΣΤ ο Νίκος Μπατσικώστας.

Η διοίκηση του Α.Ο.Β με αφορμή την κοπή της πίτας βράβευσε ορισμένους ανθρώπους για την προσφορά τους στην ομάδα. Συγκεκριμένα βραβεύτηκαν ο κ. Παπαστεργίου, ο κ. Ψύχος, ο πρόεδρος του Βαλτινού κ. Δημήτρης Σταμούλης και από την ομάδα ο προπονητής Μάκης Ζαβλανός, και οι προπονητές της Ακαδημίας Καλλιδενδρίου Νίκος Παπακυρίτσης και Γιώργος Μουρίκης.

Την κοπή πραγματοποίησε ο πρόεδρος Παναγιώτης Καλαμπάκας, ενώ ο νικητής της βραδιάς ήταν ο ποδοσφαιριστής Γιώργος Φαρμάκης που βρήκε το φλουρί το οποίο αντιστοιχούσε σε χρηματικό ποσό 50 ευρώ.

Η ομάδα διασκέδασε εν συνεχεία για αρκετή ώρα και φυσικά άπαντες επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στις επόμενες δύσκολες αναμετρήσεις πρωταθλήματος.

Ηθογραφία. «Οι κοπέλες με τις ριχτές κοτσίδες»

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας είχαμε αναφερθεί για τις γυναικείες κοτσίδες (κοσιάνες) που διατηρούσαν παλιότερα (έως το 1960) οι γυναίκες στο Βαλτινό. 

Είχαν μακριά μαλλιά και ασχολούνταν με την κόμμωση των μαλλιών τους από τη μικρή ηλικία τους μέχρι τα βαθειά γεράματα. 

Οι γυναίκες χτένιζαν τα μαλλιά τους με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και τα έπλεκαν σε μακριές κοτσίδες.

Ο πιο γνωστός τύπος γυναικείου χτενίσματος ήταν η «χωρίστρα στη μέση» και το πλέξιμο των μαλλιών σε δυο πλεξίδες δεξιά και αριστερά στις λεγόμενες «κοσιάνες».

Έπιαναν τα μαλλιά τους από ψηλά στο κεφάλι και άρχιζαν το πλέξιμο πρώτα από αριστερά, μετά περνώντας από δεξιά και στη μέση και αφού δημιουργούσαν μια σφικτή κοτσίδα, την σταθεροποιούσαν με ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά!

Οι νιόπαντρες γυναίκες άφηναν ριχτές κι ελεύθερες πίσω στην πλάτη αυτές τις κοσιάνες, ενώ οι «περασμένες σε ηλικία» τις έδεναν μεταξύ τους με γαϊτάνι και τις τύλιγαν «στεφάνι» γύρω από το κεφάλι.

Μια αγκαλιά, ένα χάδι...ένα χαμόγελο ψυχής...

Μια αγκαλιά, ένα χάδι, ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, μια γλυκιά κουβέντα....
Τόσο απλά πράγματα κι όμως τόσο σημαντικά για την εσωτερική ισορροπία του ανθρώπου!

Ποιος δεν ένοιωσε την ανάγκη να ακούσει μια γλυκιά κουβέντα, να αισθανθεί ένα τρυφερό χάδι, να χυθεί σε μια αγκαλιά και να δεχθεί μια επιβράβευση για ένα κατόρθωμα του.
Ποιος είπε όχι σε ένα τρυφερό βλέμμα, σε ένα ζεστό άγγιγμα σε έναν καλό λόγο. «Σ’ αγαπώ», «είμαι υπερήφανος για σένα», «είσαι ότι πιο σημαντικό έχω», «μπράβο είσαι αξιέπαινος»….

Και όλα αυτά, όταν εκδηλώνονται και παρέχονται χωρίς φειδώ από τους μεγαλύτερους προς τα παιδιά, δεν υπάρχει καλύτερη ενίσχυση και πολυτιμότερο εφόδιο για τη ζωή τους.

Η αγάπη των γονέων προς τα παιδιά θεωρείται δεδομένη. Κάνουν το καλύτερο δυνατόν που μπορούνε. Φροντίζουν να μην τους λείψει τίποτα.

Όμως χρειάζεται και η φροντίδα της συναισθηματικής κάλυψης. Η εξεύρεση χρόνου για κουβέντα, για ένα χάδι, για μια αγκαλιά, για επιβράβευση, για ένα βλέμμα, ένα παιχνίδι μαζί τους, … Θέτοντας, βεβαίως, παράλληλα και τα όρια.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, το παιδί που δεν έχει τη συναισθηματική κάλυψη και κυρίως από τη μάνα, νιώθει μαρασμό και βιώνει μια κατάσταση που λέγεται συναισθηματική «πείνα».

Ενώ όταν ένα παιδί πάρει πολύ αγάπη και αποδοχή, ενισχύεται η αυτοπεποίθηση του, είναι ισορροπημένο συναισθηματικά και δε θα αναγκάζεται να καλύπτει αυτή τη συναισθηματική «πείνα» με υποκατάστατα, τα οποία δυστυχώς θα το ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή του.

Μια ζωηρή ανάμνηση από ένα θλιβερό περιστατικό

Ήταν Αύγουστος του 1939, ήμουν 8 χρονών.

Εκείνο το καλοκαίρι, γράφτηκα στις κατασκηνώσεις και πήγα για πρώτη φορά στη ζωή μου, στις εγκαταστάσεις του ΠΙΚΠΑ, στην Αγία Τριάδα.

Εκεί ήταν ωραίο το περιβάλλον. Τρώγαμε αρκετά καλά, αλλά μου έτυχε ένα περιστατικό που δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ μου.

Στο σπίτι μας ήμασταν τόσο φτωχοί, ώστε το να φάμε ένα φρούτο ήταν πολυτέλεια που δεν την χαιρόμασταν, ούτε μια φορά τη βδομάδα. Τα φρούτα τα βλέπαμε στα μανάβικα αλλά δεν μπορούσαμε να τα πλησιάσουμε.

Σ’ αυτή λοιπόν την κατασκήνωση του ΠΙΚΠΑ, πολύ συχνά δυο και τρεις φορές την εβδομάδα, κυρίως το μεσημέρι μετά το φαί, μας έδιναν κι από ένα φρούτο, ήταν ένα μεγάλο καΐσι. (βερίκοκο). Ενθουσιαστήκαμε γιατί όλα τα παιδάκια ήμασταν φτωχά και πεινασμένα. Και πράγματι, καθώς τελείωνε το φαί εμφανιστήκαν κάτι κοπέλες, της υπηρεσίας, με μεγάλες καλαθούνες, μέσα στις οποίες είχαν καΐσια. Περνούσαν από τα μακρόστενα τραπέζια, όπου δεξιά και αριστερά καθόμασταν, περί τα 50 παιδάκια κι άφηναν στον καθένα μας και από ένα φρούτο.

Εγώ δεν ξέρω πως βρέθηκα να είμαι ο τελευταίος του τραπεζιού και ξαφνικά, όταν οι κοπέλες έφτασαν σε μένα τα καΐσια τέλειωσαν. Δεν είχε μείνει ούτε ένα. Μόλις το κατάλαβα ζεματίστηκα. Πατάω ξαφνικά κάτι κλάματα κι αρχίζω να σπαράζω ολόκληρος. Τα άλλα παιδιά, του τραπεζιού μας, σταμάτησαν να τρώνε και δεν ήξεραν τι να κάνουν από τη στεναχώρια τους. Μερικά μάλιστα ήθελαν να μου δώσουν το δικό τους καΐσι, αλλά εγώ δεν το δεχόμουν με τίποτα και κανέναν τρόπο.

Τότε ήρθε τρακαρισμένη η διευθύντρια και μου λέει: «Μα γιατί κλαίς παιδάκι μου, επειδή τέλειωσε η καλαθούνα; Μη στεναχωριέσαι θα φέρουμε άλλα και εσένα μάλιστα, θα σου φέρουμε δύο φρούτα».

Και πράγματι, μου έφεραν ένα πιάτο με δύο καΐσια. Εγώ όμως ούτε μπόρεσα να συνέλθω από εκείνη την πίκρα, ούτε και τα άγγιξα.

Και τελικά μου έμεινε ζωηρή η ανάμνηση από το θλιβερό αυτό περιστατικό, ότι για όλα τα παιδιά υπήρχε ένα φρούτο, αλλά όχι για εμένα!

του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Ανακοίνωση υποψηφιότητας για την Κοινότητα Βαλτινού

Αγαπητοί συγχωριανοί

Ύστερα από ώριμη σκέψη και με εφόδια την αγάπη για τον τόπο μου, την εμπειρία και τις γνώσεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, καθώς και τη διάθεση για προσφορά, αποφάσισα στις επερχόμενες εκλογές της Τ. Α., να θέσω υποψηφιότητα ως Πρόεδρος για την κοινότητα Βαλτινού. Την κοινότητα που γεννήθηκα, υπηρέτησα και πραγματικά αγαπώ.

Την απόφασή μου αυτή ενίσχυσαν οι προτροπές πολλών συγχωριανών, οι οποίες αποτέλεσαν για μένα την καταλυτική πρόκληση-πρόσκληση για τη συμμετοχή μου.

Η υποψηφιότητά μου, ως Πρόεδρος, μου δίνει την δυνατότητα, μέσα από θεσμικό ρόλο, να υλοποιήσω ιδέες, σχέδια και όνειρα για το χωριό μας.

Είναι σαφές ότι μέσω της τοπικής αυτοδιοίκησης το κοινωνικό κεφάλαιο ενός τόπου μπορεί να συμμετέχει στη διαμόρφωση της καθημερινότητας και να απολαμβάνει ή να υφίσταται το αποτέλεσμά της δραστηριότητάς του.

Η ενασχόληση με την τοπική αυτοδιοίκηση νομίζω πως μας αφορά όλους. Μας αφορά ως κοινωνία, από την διαχείριση της καθημερινότητας μέχρι τον σχεδιασμό μιας πολιτικής, που θα αναδείξει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου μας, θα οργανώσει τα αναπτυξιακά εργαλεία και θα συμβάλλει στην βελτίωση του χώρου και φυσικού περιβάλλοντος, στη δομή της διοίκησης, της αισθητικής και του πολιτισμού.

Με την ενδυνάμωση της αυτόνομης λειτουργίας των κοινοτήτων, του νέου προγράμματος «ΚΛΕΙΣΘΕΝΗ 1», και τις αρμοδιότητες που περιέχονται σ’ αυτό, δίνεται η δυνατότητα στα Κοινοτικά Συμβούλια να αναπτύξουν δραστηριότητες και να έχουν ουσιαστικό λόγο ύπαρξης στα θέματα της Κοινότητας.

Η Κοινότητα μπορεί να ασκεί εξουσία στην έκταση που της επιτρέπουν αντίστοιχα οι νόμοι. Εποπτεύεται βέβαια, από τον δήμο και την κεντρική διοίκηση, αλλά το γεγονός αυτό δεν πρέπει να δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση, ότι αυτοί λειτουργούν ως ενδιάμεσοι φορείς για τη διαχείριση και προσφορά ορισμένων υπηρεσιών. Η Κοινότητα λειτουργεί και ενεργεί παράλληλα και σε συνεργασία με αυτούς, αναβαθμισμένη στην παροχή υπηρεσιών και με συντονισμό της αναπτυξιακής διαδικασίας στα θέματα της κοινωνικής ευημερίας, της προόδου, του πολιτισμού, της προστασίας του περιβάλλοντος.

Για να πραγματοποιηθούν όλες αυτές οι σκέψεις απαιτείται η δραστηριοποίηση, καθώς και η συνεργασία των δημιουργικών κυττάρων της τοπικής κοινωνίας, άνθρωποι δηλαδή, που να μπορούν να φέρουν το βάρος της ευθύνης στο να παραχθεί το πολιτικό έργο, να διαθέτουν εκείνα τα εφόδια για να έχουν ή να βρουν τις λύσεις.

Από τη θέση του Δημάρχου, μου δόθηκε η δυνατότητα αρκετές φορές να συμμετάσχω στον σχεδιασμό, στην μελέτη και στην εκτέλεση διαφόρων έργων καθώς και στην αντιμετώπιση γενικών και ειδικών προβλημάτων, αποκτώντας  έτσι σχετική εμπειρία. Και αυτό είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να ρευστοποιηθεί προς όφελος του χωριού μας. Η ανάπτυξη της τοπικής κοινωνίας και η ευημερία των ανθρώπων της είναι ο κυρίαρχος στόχος.

Η πρωτοβουλία μου αυτή, ήδη τυγχάνει μεγάλης αποδοχής, στήριξης, στελέχωσης, (με περιθώρια  διεύρυνσης) από αξιόλογους συγχωριανούς.

Όλοι μαζί, με όχημα τον θεσμό της Κοινότητας, μπορούμε να διαχειριστούμε τα θέματα των κοινών υποθέσεων, να αναβαθμίσουμε την ποιότητα ζωής σε όλους τους τομείς και να νοιώθουμε υπερήφανοι για το χωριό μας.

Καλώ όλους εσάς που μοιράζεστε τις ίδιες ανησυχίες και τα ίδια όνειρα για το χωριό μας να πλαισιώσετε και να στηρίξετε την προσπάθειά μου.

Με τιμή 

Υποψήφιος Πρόεδρος Κοινότητας Βαλτινού

Δημήτρης Τσιγάρας

«Ο μύλος του Βαλτινού» Απολίθωμα του παρελθόντος

Πολλές φορές η φθορά μοιάζει να είναι το καύσιμο της δημιουργίας και η αφετηρία για αφήγηση. Αυτόνομη και ελεύθερη αφήγηση πάνω στα ίχνη του ανθρώπου και στην περιπέτεια της ύλης στο χρόνο.

Ότι άντεξε λοιπόν, στο χρόνο και ότι απόμεινε από τον άλλοτε γραφικό και όμορφο κυλινδρόμυλο του Βαλτινού, αντιστοιχεί με τις εναπομείναντες ζωντανές μνήμες των κατοίκων της περιοχής.
Ο μύλος του Βαλτινού είναι ένα κτίριο που με την παρουσία του, την χρήση του και τις ανάγκες των ανθρώπων στην εποχή του, έχει γράψει τη δική του ιστορία.

Βρίσκεται στην είσοδο του χωριού και αποτελεί σημείο αναφοράς για το Βαλτινό.

Ο παλιός άλλοτε γραφικός μύλος του Βαλτινού δεσπόζει τώρα ερειπωμένος στην είσοδο του χωριού σαν να μας καλωσορίζει όταν ερχόμαστε στο χωριό και σαν να μας αποχαιρετάει όταν φεύγουμε. 

Απολίθωμα μιας άλλης εποχής δίνει την τελευταία μάχη αντοχής με τον χρόνο.
Σύμφωνα με το βιβλίο «Το Βαλτινό» του Ευαγγέλου Στάθη, ο μύλος λειτούργησε για πρώτη φορά το 1950 υπό την διεύθυνση των: Αθανασίου Χρηστάκου, Περικλή Πόρναλη και Νικολάου Παρθένη. Την συντήρηση και την λειτουργία του μύλου είχε ο μηχανικός Δημήτρης Κωστόπουλος.
Το 1953 ο μύλος πέρασε στην ιδιοκτησία των αδερφών Χήτα (Ευάγγελος και Κωνσταντίνος) και των αδερφών Μακρή (Ιωάννης και Κων/νος), οι οποίοι τον αγόρασαν και είχαν την εκμετάλλευσή του.

Η λειτουργία του κάλυπτε τις ανάγκες των κατοίκων του Βαλτινού αλλά και των γύρω χωριών της ευρύτερης περιοχής.

Έρχονταν με κάρα, με άλογα, με μουλάρια, με γαϊδούρια. Έδεναν τα ζώα και περίμεναν τη σειρά τους ένας, ένας. Για «ξάι» κανονίζανε ανάλογα ή μια δραχμή το κιλό, για παράδειγμα, ή ένα ποσοστό στο αλεσμένο είδος.

Τα Τρίκαλα μιας άλλης εποχής …

Της Τούλας Τίγκα

Όταν οι Φυλακές της πόλης δεν είχαν γίνει Μουσείο Τσιτσάνη αλλά ήταν Φυλακές για ποινικούς και πολιτικούς κρατούμενους.

Σύνορο της συνοικίας του Αγίου Κωνσταντίνου προς το κέντρο της πόλης και χώρος τιμωρίας ανθρώπων που δεν χωρούσαν στα παραμύθια μας. Έχω στη μνήμη μου χέρια πλεγμένα στις σιδεριές και φωνές διαμαρτυρίας.

Ένα κατηγορώ οργής από απελπισμένους που έφτανε εύκολα ως την άκρη της πόλης, στο σπίτι του παππού μου.

Παιδί εγώ τότε, ένιωθα την οργή των φυλακισμένων να λούζεται μέσα στο ποτάμι και να φτάνει καθαρή μέχρι τη θλίψη μου για την αγωνία τους από τα ανοιχτά παράθυρα του σπιτιού των παιδικών μου διακοπών.

Μόνο τον κάμπο αναγνώριζα για αγαπημένο τόπο. Δεν είχα προλάβει ακόμα να αγαπήσω τη θάλασσα και την εγκατέλειπα τότε για τον κάμπο. Τότε που οι Φυλακές ήταν Φυλακές και τις Κυριακές της βραδινής εξόδου, όταν αφήναμε τη «βόλτα» στην Ασκληπιού γυρίζοντας στο σπίτι, περνούσαμε μπροστά από το κτήριο και βλέπαμε με δέος τα φωτισμένα παράθυρα.

Δίπλα η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και παραδίπλα το Τζαμί.

Ο Άγιος στη μέση σε μια ειρηνική γειτνίαση με το κτήριο των φυλακισμένων και το ναό των αλλόθρησκων, πρόθυμος να ευλογήσει και τους φυλακισμένους και τους αλλόθρησκους.

Ύστερα φτάναμε στην άκρη της πόλης περνώντας από μια συνοικία με σπίτια σκοτεινά και φώτα καχεκτικά και λίγα. Το ποτάμι, μπροστά από το μικρό νεκροταφείο, σύνορο για την έξοδο από την πόλη.

Και από τη ζωή, σκεφτόμουν αργότερα μεγαλώνοντας, καθώς το φανταζόμουν σαν τον μυθικό Αχέροντα για το ταξίδι στον άλλο κόσμο.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά και άλλα πολλά καθώς δήλωνα συμμετοχή στο εργαστήριο του σκηνοθέτη Βασίλη Λουλέ με βάση το αρχειακό υλικό των παλιών Φυλακών Τρικάλων.

Μια εποχή ολόκληρη, ζωές και βάσανα ανθρώπων που βρέθηκαν στη Φυλακή ή περνούσαν απ’ έξω και φαντάζονταν με δέος τα δεινά της τιμωρίας τους. Ακόμα μια φορά που το παρελθόν μας προκαλεί μέσα από φθαρμένες πια σελίδες.

Οι Ερινύες

Οι Ερινύες στην ελληνική μυθολογία ήταν μυθικές χθόνιες θεότητες που κυνηγούσαν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της φυσικής και ηθικής τάξης των πραγμάτων. Επίσης είναι γνωστές και ως Ευμενίδες, δίνοντας έτσι το όνομά τους στην τρίτη τραγωδία της τριλογίας Oρέστεια του Αισχύλου. Στη συγκεκριμένη τραγωδία κατατρέχουν τον Ορέστη, γιο του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, για τον φόνο της μητέρας του.

Λέγεται κατά μεν τον Ησίοδο (βλ. Θεογονία στ.178-185) ότι οι Ερινύες γεννήθηκαν από το αίμα του Ουρανού, προκειμένου να εκδικηθεί ο ίδιος τον ευνουχισμό του από τον ίδιο του τον γιο τον Κρόνο, κατά δε τον Αισχύλο ότι ήταν κόρες της Νύκτας. Κατά τον Σοφοκλή ήταν κόρες της Γης και του Σκότους, ενώ ακολουθούν και άλλες γνώμες. Ο αριθμός τους δεν είναι ακριβής· ο Όμηρος δεν γνωρίζει τον αριθμό τους, ο Αισχύλος εισάγει ολόκληρο χορό Ερινύων, ενώ αντίθετα ο Ευριπίδης σ' ένα δράμα του αναφέρει τρεις, με ονόματα που έδωσαν μεταγενέστεροι όπως ο Βιργίλιος, που επίσης αναγνωρίζει τρεις:

την Αληκτώ (ανθρωπομορφισμός της οργής και μανίας),

τη Μέγαιρα (ανθρωπομορφισμός του μίσους και του φθόνου) και

την Τισιφόνη (ανθρωπομορφισμός της εκδίκησης φόνου).

Τα κεφάλια των Ερινύων ήταν τυλιγμένα με φίδια, εικόνα που θυμίζει τη μέδουσα Γοργώ, και γενικότερα όλη η εμφάνισή τους ήταν φρικιαστική και απωθητική. Συνήθως απεικονίζονται με αστραφτερό βλέμμα, μαύρες στην όψη, αποπνέουσες καταστρεπτικό πυρ, αλλά και με φτερά φέρουσες μαύρες εσθήτες. Κατοικία τους είχαν τον κάτω κόσμο του Άδη, απ' όπου και αναλάμβαναν την εκτέλεση των ποινών που έθεταν οι κριτές του Άδη και της Δίκης στους ανθρώπους, ακόμα και πέραν του τάφου τους, γι' αυτό επί των φονέων αποκαλούνταν ως θεότητες «Επίκουροι της Δίκης». Στα χέρια τους έφεραν συνήθως αναμμένες δάδες, για να διαλύουν τα σκότη που ευνοούσαν ή κάλυπταν τα διαπραχθέντα εγκλήματα, καθώς και μαστίγιο, το οποίο έφερε φίδια, ως όπλο κατά των δραστών. Στη μέση τους έφεραν ζώνη δίνοντας την όψη Μαινάδων, και γι' αυτό επίσης ονομάζονταν και «Βάκχες τoυ Άδη».