Ο Λόγος στον Πολίτη

Στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Έτους Εθελοντισμού 2011 και με εντολή του Δημάρχου Τρικκαίων κ. Χρήστου Λάππα, το Γραφείο Τύπου του Δήμου, ανέλαβε να υλοποιήσει πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής η οποία έχει ως σκοπό να προάγει την «εθελοντική δημοσιογραφία».

Για την ακρίβεια, να προωθήσει στην πράξη την διατύπωση δημοσίως (και επωνύμως) απόψεων, προτάσεων και προβληματισμού που θα συμβάλλουν σε έναν δημόσιο διάλογο για την αντιμετώπιση και επίλυση χρόνιων αλλά και νέων προβλημάτων που καλείται να αντιμετωπίσει ο νέος, διευρυμένος Δήμος Τρικκαίων.

Συγκεκριμένα, το Γραφείο Τύπου του Δήμου, σε συνεργασία με το αρμόδιο τμήμα του e-trikala, δημιούργησε ιστοσελίδα, η οποία με τον γενικό τίτλο «Ζητώ τον Λόγο», φιλοξενείται από σήμερα ως υποσελίδα στην κεντρική ιστοσελίδα του Δήμου Τρικκαίων www.trikalacity.gr. 

Ο προφήτης Ηλίας

Θεωρείται έφορος της βροχής και ρυθμιστής των μετεωρολογικών φαινομένων. Άλλωστε, στις καλοκαιρινές περιπλανήσεις θα φτάσουμε σε κορυφές που έχουν το όνομά του και θα συναντήσουμε πολλές εκκλησίες και ξωκλήσια αφιερωμένα σε αυτόν τον άγιο. Πολλά είναι και τα πανηγύρια που γίνονται προς τιμήν του στις 20 Ιουλίου.

Στις κορυφές των βουνών, όπου βρίσκονται τα εκκλησάκια του,

Μολύβι + Ξύστρα = Τέχνη

«Τέχνη είναι να κάνεις το ασήμαντο σημαντικό». Αυτό τον ορισμό, της τέχνης επιβεβαιώνει η Αγγλίδα Kyle Bean με τις καλλιτεχνικές της δημιουργίες «Μολύβι + Ξύστρα = Τέχνη».

Δεν μπορώ να ξέρω, τι σκεφτόταν όταν έφτιαχνε τα έργα που βλέπετε, σίγουρα όμως τα έργα της δεν τα ξεχνάς.

Οπτικά παιχνιδίσματα

Όταν συμπίπτει η κατάλληλη χρονική στιγμή με την κατάλληλη οπτική γωνία, τότε ο φακός καταγράφει το απρόβλεπτο καταπληκτικό αποτέλεσμα! Το παιχνίδισμα της τύχης με τα πουλιά.



Η ιστορία του δικτύου ύδρευσης του Βαλτινού

Ο υδροφόρος ορίζοντας της περιοχής του Βαλτινού ήταν και εξακολουθεί να είναι αρκετά πλούσιος και καλύπτει ικανοποιητικά τις ανάγκες ύδρευσης των κατοίκων.
Πριν την δεκαετία του ΄70 οι ανάγκες ύδρευσης καλύπτονταν από αυτόματα αρτεσιανά κοινοτικά ή ιδιωτικά.

Το 1978 άρχισε η κατασκευή του δικτύου ύδρευσης του Βαλτινού και έτσι οικοδομήθηκε ο πρώτος υδατόπυργος και δίπλα έγινε η ανάλογη γεώτρηση για την άντληση του νερού.

 

Ο σύγχρονος όμως τρόπος ζωής καθώς και η δόμηση των νέων κατοικιών κατέστησαν τον υδατόπυργο ανεπαρκή και υπαγόρευσαν την κατασκευή σύγχρονου δικτύου ύδρευσης το οποίο θα μπορούσε να ανταπεξέλθει σε αυτές τις ανάγκες.



Έτσι το 1994 άρχισε η κατασκευή του δεύτερου υδατόπυργου ο οποίος είναι σε μέγεθος και ύψος μεγαλύτερος του πρώτου και καλύπτει εξολοκλήρου τις ανάγκες των κατοίκων του Βαλτινού.

 

Η άντληση του νερού γίνεται από την γεώτρηση και το νερό αφού χλωριωθεί, με αυτόματο χλωριωτή, συγκεντρώνεται στην δεξαμενή του υδατόπυργου. Από εκεί γίνεται η διανομή στους κατοίκους με το δίκτυο διανομής.

 

Σύμφωνα με χημικές αναλύσεις το νερό της περιοχής θεωρείται από τα καλύτερα.
Η διαχείριση του δικτύου γινόταν από την κοινότητα Βαλτινού, στην συνέχεια από τον Δήμο Καλλιδένδρου, ενώ σήμερα γίνεται από τον Δήμο Τρικκαίων.

ΟΙ ΧΩΡΙΑΝΟΙ του Γ. Αθάνα

Όλοι μας γνωριζόμαστε από ανήλικα παιδιά.

με το μικρό του τ’ όνομα ένας τον άλλον κράζει

στα μυστικά μας δε μπορεί να βάλουμε κλειδιά.

ξέρει καθένας στ’ αλλουνού τα μάτια να διαβάζει.

Σαν όπως τα τρεχούμενα μοιράζουμε νερά

και τα σπαρτά ποτίζουμε καθείς με την αράδα

έτσι τις μοιραζόμαστε και θλίψη και χαρά

για βρέχει σ’ όλο το χωριό για σ’ όλο είναι λιακάδα.

Γάμος; Αστράφτει από χαρά και γέλιο το χωριό

κι αντιλαλεί το νυφικό τραγούδι πέρα ως πέρα.

Θάνατος; Όλοι θλιβεροί κι απ’ το καμπαναριό

κατάμαυρο η καμπάνα μας τον βάφει τον αγέρα.

Διάπλατα τις οξώπορτες η καλοσύνη ανοί(γει)

και στο παλάτι του τρανού και στου φτωχού την τρούπα,

κι’ όποιος περάσει κι όποιος μπει, γιορτή –καθημερινή,

θα βρει στρωμένο καναπέ, θα βρει γλυκό στην κούπα.

Χώρια απ’ τις έγνοιες της ζωής, τους χάρους τους πικρούς

μέσ’ τις καρδιές μας έχουμε παντοτεινόν Απρίλη

κι όσες τσουκνίδες βγαίνουνε μονάχες στους αγρούς

εκεί ξεμοναχιάζονται πνιχτές στο χαμομήλι.

Μαγικό κόλπο

Μάγος περνά μέσα από τραπέζι!!!

Εκδρομή στο Βόλο, Ζαγορά, Χορευτό.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Βαλτινού διοργανώνει ημερήσια εκδρομή την Κυριακή 24 Ιουλίου 2011 στον Βόλο στην παραλία Χορευτού.

Πρόγραμμα:

7:00 αναχώρηση

9.30 περιήγηση Ζαγορά Πηλίου

11:00 παραλία Χορευτού για μπάνιο, καφέ, φαγητό

17:00 λιμάνι Βόλου για βόλτα και ψώνια

19:00 επιστροφή

Για δήλωση συμμετοχής μέχρι την Πέμπτη 21/07/2011 στα παρακάτω τηλέφωνα:

Μάμαλη Στεφανία : 6983632389

Κάκια Μαρίνα : 6983179643

Με εκτίμηση

Το Δ.Σ.

Λίγα χρήσιμα στοιχεία για τη Ζαγορά

Η Ζαγορά είναι το μεγαλύτερο πηλιορείτικο χωριό.
Τα σπίτια είναι χτισμένα σύμφωνα με τον παραδοσιακό ρυθμό, πολλά από τα οποία διατηρούν τα διακοσμητικά, ψευδοπαράθυρα και τις πόρτες από σκαλιστό ξύλο. Παλαιά και νεόχτιστα σπίτια διατηρούν τις παραδοσιακές πηλιορείτικες στέγες με τις πλάκες.
Η Ζαγορά μπορεί να θεωρηθεί το δασικό κέντρο του Πηλίου, αφού προσφέρει ένα πλούσιο και επιβλητικό τοπίο με δάση. Είναι ιδανικός τόπος για ψάρεμα, ενώ η ξεχωριστή φυσική ομορφιά του αφήνει στον επισκέπτη τις καλύτερες εντυπώσεις.
Εδώ μπορεί να θαυμάσει κανείς το σχολείο του Ρήγα Φερραίου (1777), την περίφημη βιβλιοθήκη με 3.500 βιβλία, τις πανέμορφες εκκλησίες της Αγίας Κυριακής (1740), της Αγίας Παρασκευής (1803), του Αγίου Γεωργίου (1765) και της Μεταμόρφωσης.
Μεγάλες προσωπικότητες και ευεργέτες κατάγονταν από το χωριό αυτό: Αλέξανδρος Πάντος, Δημήτριος Κασσαβέτης, Δημήτριος Πολυμέρης, ο ποιητής Γ. Δροσίνης που έζησε και ύμνησε το Πήλιο και άλλοι.

Λίγα στοιχεία για το Χορευτό

Επίνειο της Ζαγοράς είναι το ονομαστό Χορευτό, μια από τις ωραιότερες αμμουδιές του Ανατολικού Πηλίου.
Παλαιά και νεόκτιστα σπίτια διατηρούν τις παραδοσιακές πηλιορείτικες στέγες με τις πλάκες.
Είναι ιδανικός τόπος για ψάρεμα, ενώ η ξεχωριστή φυσική ομορφιά του αφήνει στον επισκέπτη τις καλύτερες εντυπώσεις.
Μεγάλη αμμουδιά, άνετη διαμονή, υπέροχα ενοικιαζόμενα δωμάτια και διαμερίσματα, ταβέρνες, κέντρα διασκέδασης και κάμπινγκ συνθέτουν την εικόνα του παραθεριστικού αυτού χωριού.

Ένα ταξίδι στο Παρίσι, έστω και νοερώς

Το Παρίσι σε λευκό και μαύρο από τον Damien Vassart

Ακόμα κι αν έχεις πάει, σ’αυτή την καταπληκτική σειρά ασπρόμαυρων φωτογραφιών του Βέλγου Damien Vassart, θα δεις το Παρίσι με άλλα μάτια.

Δείτε και τις υπόλοιπες εικόνες παρακάτω...

Η σοφία της φύσης

Ο Νόμος της Φύσης λέει: Σκότωνε ΜΟΝΟ όταν πεινάς.



"Τρία αδέρφια cheetahs ζούσαν μαζί, από τότε που άφησαν τη μητέρα τους, σε ηλικία περίπου 18 μηνών. Ένα πρωινό που τα είδε, ο φωτογράφος Michel Denis-Huot, που τράβηξε αυτές τις  υπέροχες φωτογραφίες, σε σαφάρι στην Κένυα, φάνηκαν να μην είναι πεινασμένα, και έτρεχαν, παίζοντας μεταξύ τους.

Κάποια στιγμή, συνάντησαν ένα γκρουπ από impala, τα οποία φοβισμένα απομακρύνθηκαν τρέχοντας. Αλλά ένα μικρό δεν ήταν αρκετά γρήγορο, και τα τρία αδέρφια το έπιασαν εύκολα".

Ακολούθησαν αυτές οι εκπληκτικές σκηνές!!!

Βαλτσινιώτικες θυμοσοφίες

Βία είναι:

«Βία είναι να ξυπνάς από το χάραμα, να δουλεύεις 10 με 12 ώρες για 700 ευρώ και να μην τολμάς να πεις κουβέντα γιατί ξέρεις ότι 100 βιογραφικά περιμένουν στο γραφείο του αφεντικού σου».
«Βία είναι να είσαι άνεργος, να ψάχνεις ένα χρόνο για δουλειά και να μην σε προσλαμβάνει κανείς γιατί είσαι πάνω από τα σαράντα».
«Βία είναι να λες στα παιδιά σου ότι δεν τα πας στην θάλασσα γιατί η βενζίνη άγγιξε το 1.75 και πρέπει να κάνεις περικοπές».
«Βία είναι κλείνεις ραντεβού στο ΙΚΑ για μετά από δύο μήνες και όταν πηγαίνεις ο γιατρός να είναι απών».
«Βία είναι να μην τολμάς να γυρίσεις μόνος στο σπίτι μετά τις 9».
«Βία είναι να είσαι 18 χρονών, να έχεις υποστεί του κόσμου τις μεταρρυθμίσεις, να έχεις φτύσει αίμα για να μπεις σε μια σχολή και να βγαίνεις και άνεργος και αμόρφωτος».
«Βία είναι να είσαι 45 χρονών, να δουλεύεις και να πληρώνεις μια ζωή και να καταντήσεις να ζεις από την σύνταξη των γονιών».
«Βία είναι να σε ληστεύουν για τρίτη φορά και το όργανο της τάξεως να σου λέει μην ελπίζεται πολλά, αφού δεν ήσασταν μέσα πάλι καλά να λέτε».
«Βία είναι να πληρώνεις 3 ευρώ διόδια για να διανύσεις μια απόσταση 100 χιλ και ταυτόχρονα να κάνεις τάμα στον Άγιο Χριστόφορο να φθάσεις ζωντανός».
«Βία είναι να ζεις την κάθε μέρα σαν τελευταία. Όχι για να την ζήσεις στο έπακρο αλλά επειδή απλά δεν ξέρεις τι θα υπάρχει αύριο και δεν έχεις λεφτά για μεθαύριο».

Οφθαλμόδροσο Βαλτσινιώτικο ντουζ.

Εικόνες χειμωνιάτικες, απόψεις από το χιονισμένο Βαλτινό εν μέσω καύσωνα.
Μπορεί να είναι άκαιρο, μπορεί να είναι εκτός εποχής, είναι όμως μια καλή ευκαιρία να ξεγελάσει κανείς τις αισθήσεις του, και εν μέσω καύσωνα να απολαύσει την εικονική πραγματικότητα του χειμωνιάτικου τοπίου.

Όσοι δεν βρίσκονται σε κάποια παραλία και πλήττονται από την ανυπόφορη ζέστη είναι ευκαιρία για ένα οφθαλμόδροσο ντουζ.



Δείτε και τις υπόλοιπες φωτογραφίες.

Τα Βαλτσινιώτικα

Έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα

εδώ στα Βαλτσινιώτικα

θα λέμε τον καημό μας,

τα βάσανα, τις πίκρες μας,

τα ωραία απ το χωριό μας…

Άναψε ο τόπος κάηκε

μας έπνιξε η ζέστη,

δεν έφταναν τόσα δεινά

ο τόπος μας, που υπέστη…

Ανέβηκε κι ο υδράργυρος

σαν σπρενς, σαν τα επιτόκια,

και πέσαν μόνο οι τιμές

στα έρμα καλαμπόκια.

Έφθασε και στο Βαλτινό

ο καύσωνας, τουτέστι,

πιάστε τους ίσκιους τους χοντρούς

κι ασπρίστε με ασβέστη.

Πιάστε πλατάνια σκιερά,

βρείτε καλή παρέα,

καλαμπουρίστε ξένοιαστα

για να περνάτε ωραία.

Πιάστε και τις κιθάρες σας

κι αρχίστε το τραγούδι

καίει που καίει ο καύσωνας,

ας καεί και το πελεκούδι!

Η βάπτιση του Άγγελου Τσιγάρα

Το τέταρτο παιδί τους βάπτισαν, ο Παναγιώτης και η Λίτσα Τσιγάρα το Σάββατο 9 Ιουλίου στο εξωκκλήσι της Παναγίας Βαλτινού. Παρουσία συγγενών και φίλων, και υπό τον τελέσαντα του μυστηρίου πατήρ, Κωνσταντίνου Ζαχαράκη, η νονά, Βασιλική Περεντίδη χάρισε το όνομα, «Αγγελος».

Έτσι η νονά, οι γονείς, τα αδέρφια, οι παππούδες, οι γιαγιάδες, οι συγγενείς και φίλοι είδαν να πραγματώνεται η επιθυμία του μικρού Άγγελου που εκδηλώνονταν στο προσκλητήριο με το παρακάτω στιχάκι:

"Είμαι ένα μικρό αντράκι

μα αβάπτιστο ακόμα,

έχω του μπαμπά μου τα μάτια

της μαμάς μου το στόμα.

Μα μου τη δίνει σαν ρωτάνε

τα κορίτσια τ΄ όνομά μου

και εγώ τους απαντάω:

Μήπως ξέρει η νονά μου;

Μα θα έρθει τούτη η ώρα

όνομα να αποκτήσω

για να ξέρω στα κορίτσια

τότε πια τι να απαντήσω!!!"

Να σας ζήσει!!!



Ακολοθουθεί φωτορεπορτάζ.

Προσωπογραφία

Βάιος Σταμούλης

Μια από τις ποιο χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες του Βαλτινού, με έντονη προσωπικότητα, επιβλητική παρουσία, άνθρωπος με κοινωνικότητα και πολλές γνωριμίες είναι ο κ. Βάιος Σταμούλης.
Πάντοτε καλοντυμένος και περιποιημένος με ευθυτενή κορμοστασιά και περήφανο παρουσιαστικό θα τον συναντήσεις σε κάποιο από τα καφενεία του χωριού να περνάει την ώρα του.

Η κοινωνικότητά του, το επιβλητικό παρουσιαστικό του και το κυκλοθυμικό του χαρακτήρα του τον καθιστούν ως ένα άτομο με τεράστια επιβουλή που ξεχωρίζει και επιβάλλεται σε κάθε συζήτηση που συμμετέχει.
Οι γραμματικές του γνώσεις ελάχιστες, αλλά η σπουδές του στο «πεζοδρόμιο της ζωής» τον έχουν ψήσει και τον έχουν αναδείξει ως έναν από τους πιο ικανούς και πετυχημένους ανθρώπους.

Παθιασμένος για χρόνια με το ποδόσφαιρο, στην αρχή ως ποδοσφαιριστής και μετά ως παράγοντας της ομάδας του Α.Ο. Βαλτινού, ταύτισε το όνομά του με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο της περιοχής και έζησε για πολλά χρόνια τις λύπες, αλλά και τις χαρές της ομάδας μέσα στα γήπεδα. Κυκλοθυμικός και έκρυθμος όπως ήταν, πολλές φορές ήρθε αντιμέτωπος σε καυγάδες και φασαρίες και αυτή την αγάπη του για το ποδόσφαιρο την «πλήρωσε» και με το παραπάνω.

Την εποχή που η χαρτοπαιξία είχε την πρωτοκαθεδρία στα καφενεία έπαιξε στα μεγαλύτερα καρέ της περιοχής και υπήρξε ένας από τους καλύτερους και παθιασμένους χαρτοπαίχτες.
Ασχολήθηκε κατά καιρούς με πολλές εργασίες και κυνήγησε το μεροκάματο από μικρή ηλικία. Πότε με το εμπόριο, πότε με καφενείο, πότε με αγροτικές χορτοκοπτικές μηχανές, πότε με ενοικιάσεις τραπεζοκαθισμάτων, πότε ως μεσίτης αγροτικών προϊόντων...

Γεννημένος στο Βαλτινό το 1937, σήμερα είναι συνταξιούχος του ΟΓΑ και πατέρας τριών παιδιών, τριών εγγονιών και τριών δισέγγονων, κατοικεί στο χωριό και είναι καθημερινός θαμώνας των καφενείων.

Τα όρια της αγανάκτησης

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

Η αγανάκτηση οφείλει να μετουσιωθεί σε αναστοχασμό και πολιτική σκέψη – πράξη και όχι να καταναλίσκεται σε μούντζες και επιθέσεις κατά βουλευτών. Οι επιθέσεις δείχνουν χαμηλό επίπεδο παιδείας, όση κι αν είναι η οργή που τις γεννά.
Επιπροσθέτως δίνουν την ευκαιρία σε πολλούς που έχουν βιάσει τη δημοκρατία να ομιλούν ότι αυτή (η δημοκρατία) κινδυνεύει από τέτοια φαινόμενα τραμπουκισμού!
Είναι γελοία τα συνθήματα και οι προγραφές κατά των βουλευτών που ψήφισαν το Μεσοπρόθεσμο. Αυτοί που τα γράφουν και τα διακινούν, όπως και αυτοί που επιτίθενται κατά του σώματος των βουλευτών (υπουργών, πρωθυπουγού) θα έπρεπε να αναλογιστούν την επί δεκαετίες δική τους αδράνεια και χαύνωση μπροστά στο «μεγαλείο» της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Θα έπρεπε να στρέψουν αρχικώς το μένος τους κατά των πολιτικών κομμάτων που υποστήριζαν, διότι αυτά τους χειραγώγησαν, τους οπαδοποίησαν, τους έκαναν πρόβατα.
Δεν φταίει ο κάθε ολίγιστος Καρχιμάκης ή ο Αθανασιάδης ή οποιοσδήποτε βουλευτάκος ή υπουργίσκος για την κατάντια της χώρας.

Ζωγραφίζοντας με καφέ

Χρησιμοποιώντας το πιο διάσημο προϊόν της Βραζιλίας, τον καφέ, ο Dirceu Veiga από την Curitiba δημιουργεί μοναδικά σκαριφήματα. Χρησιμοποιεί μόνο καφέ, και μάλιστα καθαρό εσπρέσσο για να ζωγραφίσει πανέμορφα σκίτσα.

«Τα Μετέωρα… με μια άλλη ματιά…»

Οι εικόνες που παρουσιάζονται παρακάτω είναι ένα μέρος από το Συλλεκτικό Λεύκωμα, με τίτλο «Τα Μετέωρα… με μια άλλη ματιά…», του Δημήτρη Τσιγάρα και αποτελούν μια ξεχωριστή ενότητα για την γκρίζα αγριάδα των κατακόρυφων βράχων, την γαλήνια ατμόσφαιρα του μοναστηριακού χώρου και την ζωή των κατοίκων της γύρω περιοχής των Μετέωρων.



Βαλτσινιώτικο παραμύθι

Το πεπρωμένον φυγείν αδύνατον

Κάποτε στο Βαλτινό ζούσε ένας νέος, που είχε αποκτήσει καλή μόρφωση και διέθετε πολλές αρετές. Είχε σχεδόν τα πάντα, αγαπούσε πάρα πολύ το χωριό του, ήταν ευτυχισμένος και χαιρόταν τη ζωή του.
Είχε όμως, μια και μόνον επιθυμία: ήθελε να ζήσει αιώνια.

Μια μέρα λοιπόν, πήγε στο Λόγγο, λίγο πιο έξω απ’ το χωριό του, στο δάσος της Παναγίας, που κατοικούσε ένας σοφός γέροντας, ο παππούς ο Σκρέκας, και του είπε:
«Παππού, ξέρεις ποιο είναι το μυστικό για να ζήσω αιώνια;»
«Εγώ», του είπε ο παππούς ο Σκρέκας, ο γέρος του δάσους, «θα ζήσω μέχρι να πέσουν όλα τα δέντρα του δάσους».
«Α, όχι, αυτό δε φτάνει. Δεν μου κάνει. Βλέπεις κάποτε θα πέσουν τα δέντρα. Όχι, όχι, δεν είναι αυτό που ζητώ».
«Ε, τότε, πήγαινε να βρεις το γέροντα της Σαλαμπριάς, Αυτός είναι πιο γέρος κι από μένα και μπορεί να ξέρει το μυστικό».

Έτσι ο νέος επισκέφτηκε τη Σαλαμπριά και βρήκε το γέροντα, τον παππού, Τάσο Κουφοχρήστο, να ψαρεύει στο ποτάμι με το ριχτάρι.
«Γέροντα, ξέρεις πώς θα μπορέσω να ζήσω αιώνια;», τον ρωτά.
«Εγώ», του λέει ο παππούς, ο Τάσος Κουφοχρήστος, «θα ζήσω μέχρι να στερέψει ετούτο το ποτάμι».
«Α, όχι, δε θέλω. Δε φτάνει!», είπε ο νεαρός στενοχωρημένος. «Σίγουρα θα έρθει μια μέρα που το νερό της Σαλαμπριάς θα στερέψει και τότε κι εσύ κι εγώ θα πεθάνουμε».
«Τότε παλικάρι μου πήγαινε να βρεις το γέροντα του Κόζιακα», του απάντησε ο γέροντας της Σαλαμπριάς. «Αυτός που είναι πιο γέρος κι από μένα, κάτι παραπάνω θα ξέρει».

Ο νεαρός πήρε το δισάκι του στον ώμο, διάβηκε τον κάμπο, τις ραχούλες, κι ανέβηκε επάνω στο Κόζιακα και βρήκε τον γέροντα του βουνού, τον παππού Γιώργο Σταυρέκα που ήταν στ’ αλήθεια πάρα πολύ γέρος.

«Ξέρω γιατί ήρθες» του λέει ο παππούς ο Γιώργος Σταυρέκας. «Ψάχνεις να βρεις πώς θα μπορέσεις να ζήσεις αιώνια. Εγώ πάντως θα ζήσω μέχρι να πέσει ετούτο το βουνό», του είπε.
«Αυτό μάλιστα! Αυτό μου κάνει. Θα μείνω μαζί σου!» απάντησε όλο χαρά ο νεαρός κι έμεινε μαζί του.
Πέρασαν αιώνες μαζί κι έγιναν αχώριστοι φίλοι.
Κάποτε όμως, καθισμένος καθώς ήτανε πάνω στην κορφή του βουνού, ο νεαρός Βαλτσινιώτης ένιωσε μια βαθιά νοσταλγία για το χωριό του και θέλησε να το επισκεφθεί.
«Μην πας», του είπε ο παππούς ο Γιώργος Σταυρέκας, «το χωριό άλλαξε πολύ, οι δικοί σου έχουν πεθάνει όλοι εδώ και πάρα πολλούς αιώνες, καμιά δουλειά δεν έχεις πια εκεί».
Το σαράκι όμως τον έτρωγε και ο γέροντας του Κόζιακα κατάλαβε πως το ‘χε πια πάρει απόφαση και πως τίποτα δε θα τον σταματούσε.
«Πάρε τουλάχιστον τ’ άλογό μου», του είπε μια μέρα. «Είναι γρήγορο σαν τον άνεμο, σε μια ώρα θα σε πάει και θα σε φέρει. Μόνο ένα πράγμα πρόσεξε: μη κατέβεις ούτε μια στιγμή απ’ τη σέλα του, γιατί θα πάθεις μεγάλο κακό. Για κανέναν λόγο δε θα κατέβεις, εντάξει;»

Συμφώνησε ο νεαρός Βαλτσινιώτης, καβαλίκεψε το άλογο και πριν προλάβει ν’ ανοιγοκλείσει τα μάτια του έφτασε έξω απ’ το χωριό του, το Βαλτινό. Ίδιο το δάσος, ίδιο το ποτάμι, ίδιος ο κάμπος που το περιτριγύριζε, μπαίνει μέσα και τι να δει; Δεν αναγνώριζε τίποτα. Μεγάλοι δρόμοι, μεγάλα σπίτια, σήματα κόκκινα και πράσινα, όλοι άγνωστοι. Σεργιάνισε από δω, σεργιάνισε από κει, το βράδυ πήρε απογοητευμένος και λυπημένος το δρόμο για το βουνό.
Στο δρόμο ξαφνικά συνάντησε στη μέση του πουθενά ένα χαλασμένο κάρο που η μια του ρόδα είχε φύγει και γύρω στοίβες παπούτσια τρύπια.

 

Ένας γεράκος καθόταν κι έκλαιγε τη μοίρα του.
«Βοήθα με παλικάρι μου να φτιάξω το κάρο μου, σε παρακαλώ», του είπε.
«Θα σε βοηθούσα πολύ ευχαρίστως» του απάντησε ο νεαρός, «αλλά δεν πρέπει με τίποτα να κατέβω από το άλογό μου, λυπάμαι...».
Έπεσε σε απελπισία ο γέρος, τον λυπήθηκε το καλό το παλικάρι, κατέβηκε απ’ το άλογο και έβαλε τον τροχό στη θέση του. Πάνω που πήγε να βάλει το πόδι στη σέλα, ένα σύννεφο σκέπασε τη σελήνη και μια ανατριχίλα διέτρεξε το κορμί του απ’ τ’ απαλό χέρι του γέρου που ακούμπησε το δικό του.
«Ποιος είσαι;» τον ρώτησε φοβισμένος, «και πες μου, σε παρακαλώ, τι είναι όλα αυτά τα τρύπια παπούτσια;»
«Είμαι ο Θάνατος και όλα αυτά που βλέπεις είναι τα παπούτσια που χάλασα για χάρη σου, κυνηγώντας σε τόσα χρόνια...»