Το μικρό ποτάμι, αν και πολύ ρηχό στο περισσότερο μήκος του, περιλαμβάνει και κάποιες μαυρογάλαζες βάθες κατά διαστήματα. Πρόκειται για τα λεγόμενα «κουλούρια», που προκύπτουν λόγω της περιστροφής των νερών, εκεί όπου μικροί μαθαίναμε κολύμπι. Θυμάμαι που τα παμπάλαια αυτά νερά ήταν πάντα πλούσια σε καραβίδες, καβούρια, μπριάνες, λαβράκια και κεφαλόπουλα. Δηλαδή τα πιο γλυκά ποταμίσια ψάρια. Ο παππούς μου εκεί μου μάθαινε να ρίχνω δίχτυα και να ψαρεύω με εγκράτεια, προσέχοντας τη διάσωση του υδρόβιου κόσμου. Τα μικρά ψάρια τα ξαναρίχναμε στο νερό. Τα καβούρια δεν τα μαζεύαμε καθόλου. Από τις καραβίδες δεν παίρναμε αυτές που είχαν αυγά και ο παππούς μου τις καταλάβαινε, μυστήριο πώς, με μια ματιά. «Μην τις παίρνεις», μου έλεγε, «θα αρχίσουν να κλαίνε και ποιος τις ακούει μετά». Μα κλαίνε οι καραβίδες; Δεν είναι ζώα της σιωπής, όπως τα ψάρια; Όταν πριν λίγα χρόνια άκουσα για την ταινία «Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες» και πριν ακόμα διαβάσω το ομότιτλο βιβλίο της Delia Owens, αναρωτήθηκα με αγωνία: «Κοίτα να δεις, όχι μόνο κλαίνε, αλλά τραγουδάνε κιόλας οι καραβίδες». Πού να είναι τώρα ο μυθικός παππούς; Σήμερα θα του έλεγα εγώ για τους μύθους και τους συμβολισμούς της καραβίδας και θα έκανα πιο πειστικά τα παραμύθια του. Πέθανε αρκετά μεγάλος. Περιμένω να περάσουν κάμποσα χρόνια ακόμα για να γίνω συνομήλικός του.
Του Ηλία Κεφάλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου