Ο Μύθος της Τζαμαλάϊας

 Του Δημήτρη Τσιγάρα

Το τραγούδι της Τζαμαλάιας

Στο Μέρτζι, στο βαθύ το ρέμα ζούσε η Τζαμαλάια,
Τουρκοπούλα ξακουστή, με τα μαλλιά τα λάγια.

Αχ, Τζαμαλάια, μωρ’ κόρη,
νερό ζητάς και χάνεσαι.

Μαλλιά ’χε ως τα γόνατα, μαλλιά σαν το μετάξι,
κι όταν τ’ ανέμιζε ο βοριάς σκοτείνιαζε η πλάση.

Αχ, Τζαμαλάια, μωρ’ κόρη,
τα κάλλη σου σε πρόδωσαν.

Κάθε πρωί που χάραζε, ο αυγερινός πριν φέξει,
στο ρέμα κατηφόριζε χωρίς λαλιά και λέξη.

Στην κρύα πηγή γονάτιζε και έλουζε τα μαλλιά της,
τα χτένιζε και χαίρονταν την τόση ομορφιά της.

Αχ, Τζαμαλάια, μωρ’ κόρη,
το ρέμα πώς στερεύεις.

Μια τρίχα πέφτει, δυο μαζί, κι άλλες πολλές κατόπι,
και το νερό λιγόστευε και στέγνωναν οι τόποι.

Στέγνωσαν τα πλατάνια τους, διψάσαν τα πουλάκια,
κι η γη ζητούσε δροσερό νερό για τα χαντάκια.

Αχ, Τζαμαλάια, μωρ’ κόρη,
της γης το δάκρυ πίνεις.

Μα εκείνη χτένιζε ξανά τα ξακουστά μαλλιά της,
και της πηγής, δεν άκουε, τον στεναγμό, αλιά της!

Ώσπου μια μέρα έσκυψε νερό να πιει στο γόνα,
μα είχε στερέψει η πηγή, δεν έτρεχε σταγόνα.

Αχ, Τζαμαλάια, μωρ’ κόρη,
η μοίρα σε θυμήθηκε.

Χτένι περνά στα χέρια της, μα τρίχα πια δεν μένει,
γυμνό είναι το κεφάλι της, σαν λάσπη ξεραμένη.

Έμεινε η κόρη φαλακρή, στέγνωσε το χορτάρι.
θρύλος να λέγεται παντού, για το άδειο κεφαλάρι.

Αχ, Τζαμαλάια, μωρ’ κόρη,
νερό και νιάτα χάθηκαν.

Κι ως σήμερα ο γέροντας το λέει στα παιδιά του,
όποιος τη φύση αδικεί χάνει την ομορφιά του.

Δημήτρης Τσιγάρας