ΦΩΛΙΑ ΣΤΗ ΣΤΡΟΦΗ

 

Η μικρή συστάδα των πλατανιών με τη φωλιά των πουλιών να με κατοπτεύει από την κορυφή τους βρίσκεται έξω από τον οικισμό σχεδόν στο σημείο εκείνο μέχρι το οποίο μπορούν και φτάνουν οι περισσότεροι ασκούμενοι με την οδοιπορία τους. Εκεί οι νεότεροι αποχωρίζονται και συνεχίζουν με τα γοργοφτέρουγα βήματά τους μέχρι τις υπώρειες του βουνού και ίσως λίγο πιο πάνω. Εκεί ακριβώς ο δρόμος παίρνει μια απαλή στροφή σαν φίδι που κουλουριάζεται προστατευτικά γύρω από τα πλατάνια και συνεχίζει ελισσόμενος ανάμεσα στους λοφίσκους. Φτάνω κι εγώ συχνά μέχρις εκεί και κάποτε συνεχίζω λίγο πιο πέρα με τα μάτια μου κολλημένα στη φωλιά. Τι έλξη είναι αυτή που ασκεί πάνω μου. Τα μάτια μου κρέμονται από τα κτιστά ξερόκλαδά της καθώς παίρνω ασυναίσθητα τη στροφή, έχοντας τον δρόμο χαραγμένο στο μυαλό μου. Ξέρω ότι κάποια μέρα τα μάτια και το μυαλό από μέσα μου δεν θα με βοηθήσουν και δεν θα δω καθόλου τη στροφή. Και δεν ξέρω σε τι κόσμους παράξενους θα με οδηγήσουν τα πόδια μου, σε τι αχαρτογράφητα μονοπάτια και νεοφανείς θεάσεις. Περπατώ και το έχω πάντα υπόψη μου. Θα συμβεί.

Του Ηλία Κεφάλα